« Waar blijft de tijd in december.... | Main | Met Spikkeltjes...... »

donderdag 8 december, 2011

Je kunt het altijd bonter maken....

Ze lopen al een tijdje rond, de man en zijn vrouw. Zij zakt nog wel eens door de knieën om even te zitten maar hij drentelt rond. Af en toe hoor ik ze iets naar elkaar roepen maar eigenlijk let ik er in het geheel niet op. Het is meer een toevallig iets. Toch is er iets wat me triggert, ik kan niet zeggen wat.

Ik ben druk met kinderen, druk met knutselen en helpen en punten slijpen. Af en toe is er even tijd voor een babbeltje of voor het maken van een foto. En als ik de ....

Hermelijn op de foto zet komt zij bij mij staan.
'Wat is dat voor een beest?'
'Een hermelijn, zeg ik, mooi beestje hè!'
'Nee, echt, is een hermelijn zo klein?'
Ze draait zich om, zoekt haar vent en roept 'Moet je kijken Karel, zo klein is een hermelijn. Ik dacht dat die veel groter was. Als je daar een jas van wilt ben je wel even bezig.'
En nu heeft ze mijn aandacht.... jas?
'Ja, vreselijk, zeg ik. Daar moet je niet aan denken toch?'
Ik bedoel maar, ik moet er echt niet aan denken. Dieren doden puur voor het bont en dan ook vaak op dieronterende manier.
'Ik vind bont mooi, zegt ze, ik vind het echt mooi.'
'Ja, maar dan toch niet 'echt' bont en ik kijk naar haar jas waar langs de capuchon bont zit.' Ik ga er klakkeloos vanuit dat het nep is. Want ik kan me niet voorstellen.....
'Oh ja hoor, dit is ook van echt bont.' En ze wijst naar haar jas, naar de rand bont om de capuchon.
Alsof ik door een stroomstoot wakker word, alsof ik even in brand kom te staan. Ik zeg niets meer... ik ben echt in de war.

Daarom mag je, als je net als ik schrikt van alle ellende die rondom bont hangt stemmen! Op het meest domme bontje. Zoals op Sylvie, die modegek is, die rustig een hermelijntje laat doodbloeden om er vervolgens ...
Lees maar: Doodgebloed

Neneh @ 08 december 2011 22:47

Comments

Plaats reactie