« Spoorzoekertje | Main | Het ven........ »

vrijdag 2 december, 2011

toevallige ontmoetingen ...

Als ik mijn benen tussen twee rollen probeer te wurmen heb ik het idee dat er iets echt niet helemaal goed zit. Ik worstel me weer uit de benarde positie en zoek mijn schema op. Rol op 2 en dat andere ding op 4. Ja, dat heb ik wel goed maar ik kan mijn benen niet kwijt... (zie je me zitten, beetje vertwijfelt rond kijken)
'Ja, dat had ik net ook', hoor ik ineens. Er komt een jonge vrouw op mij afstappen, we hadden gegroet en zij was bezig op de apparaten en ik ook. We waren min of meer gescheiden door een stelletje fietsen waar niemand naar omkeek. Zij en ik hadden het rijk voor ons alleen in de sportschool.
'Ik kwam er net ook niet goed mee weg.'
Samen doen we net of we er iets van snappen en staan als volleerde technici naast het apparaat. Het is goed voor de beenspieren maar nu ook voor het denkhoofd.
'Ik denk dat we met deze knop iets moeten, probeer eens.' En zo probeer ik een knop en uiteindelijk zit alles goed en zijn wij tevreden. Zij gaat weer aan de slag aan de andere kant van de fietsen, ik ga zitten en begin met de oefeningen. Ik zie haar plaatsnemen en met haar linkerhand haar rechterhand om het handvat van het apparaat vouwen. Ze moet de vingers van de rechterhand vastduwen met de vingers van de linkerhand..... ik zie het gebeuren en het doet iets met me. Zo gemakkelijk is het dus zoals ik het doe. Gewoon pakken en gaan met die banaan. Zij kan dat dus niet.
Als ik klaar ben is zij ook klaar en 'mag ik vragen wat er met je arm is'
Ik heb het dan al gevraagd en er is verder toch niemand. Ze kan toch altijd zeggen 'niks' of 'niks'
Nou ja, ik heb het al gevraagd voor ik er goed en wel over nagedacht heb.
Ze begint te praten. Ze verteld over de bevalling van 6 jaar geleden, haar zoontje werd geboren en pas 2 jaar later kon ze een beetje met hem praten. Ze kreeg een hersenbloeding tijdens de bevalling......
Ze verteld over haar beperkingen, over haar worsteling, de scheiding, het oefenen, het accepteren wat niet wil. Ze verteld dat ze 3 x in de week sport, dat ze wil werken wat nooit meer kan, dat ze het moeilijk vindt, dat ze niet verder komt dan nu. Wat ik nu ben, ben ik over 10 jaar ook.
'Dit ben ik, ik ben Paula, dit ben ik.' 'En dat moet ik accepteren en daar heb ik het zo moeilijk mee.'
Ze verteld dat ze tijdens de zwangerschap, die geheel volgens het boekje verliep, nooit gedacht heeft aan zich zelf. Ze had alleen gedacht aan haar kindje. Als dat maar goed gaat.... en dan dit.
De fietsen staan niet meer tussen ons, we staan tegenover elkaar en ik hoor haar verhaal aan. Ik krijg kippenvel, word rillerig van het stilstaan na alle sportactiviteiten en haar verhaal. De tijd verstrijkt en we praten over accepteren en leven. Mijn verhaal staat zo helemaal los van haar verhaal maar beide moeten we leven met iets wat zo aanwezig in ons leven is. Bij haar ook zichtbaar, bij mij zie je niets.
We hebben het over kwaliteit van leven, genieten, het nu.

'Geen zorgen maken voor over 6 jaar, geen zorgen maken maar nu leven', dat probeer ik haar mee te geven. Misschien hoeft het niet maar ik zeg het toch. Ik hoor haar zorg voor over 6 jaar. Maar wat nu over 6 jaar.

Nu, leef in het nu en niet hoe het misschien nooit gaat worden......
Ik begin weer aan mijn programma en zie haar weglopen. Ik vond de ontmoeting zo bijzonder.

Daarom staat het hier....

Neneh @ 02 december 2011 18:48

Comments

Plaats reactie