« Toevallig altijd! | Main | Als ik jarig word dan wil ik graag Skylanders Oma! »

woensdag 18 januari, 2012

Waar is een meldpunt....

Met de snelle boodschap onder de arm loop ik net zo snel weer terug naar mijn fiets. Ik moet een klein stukje lopen en terwijl ik dat doe komt er een gezinnetje aanlopen. Ze hebben allemaal een fiets aan de hand. Daar verbaas ik me al over want je mag daar helemaal niet met je fiets komen. Niet fietsen en niet lopen. Fietsen willen ze daar niet. Terwijl ik daarover nadenk gebeuren er een paar dingen die me echt tot stilstand brengen. De vader van het stel gaat niet zachtjes te keer tegen het jongste kind. De moeder ziet mij stilstaan en fluistert heel zachtjes iets waarop de man opkijkt en mij toebijt 'is er iets?'. Ik zeg niks. De afstand is voldoende ver om niet direct een dreun te krijgen en ik zeg dus niets maar blijf gewoon staan kijken. De vader begint weer tegen het jongste kind die diep weggedoken zit in de jas. Het is een boom van een kerel die vader. Lelijke kop heeft hij ook. Kan hij natuurlijk niks aan doen maar past wel helemaal bij zijn akelige gedrag. Hij kijkt mij nog eens aan en begint weer te dreigen met een pak slaag. Het gaat over weglopen. En terwijl ik het zo aanschouw bekruipt me ook het gevoel dat ik hier ver voor weg moet lopen en wel zo snel mogelijk ook. Hij wil zijn fiets op de standaard zetten maar op de een of andere manier lukt dat niet zo snel. In die fractie van een seconde deinzen beide kinderen achteruit met hun fiets en de moeder, die 2 koppen kleiner is dan de vader, doet voorzichtig een stap dichterbij haar jongste kind...

Ik krijg toch sterk de neiging om iets te doen... maar wat. Ik blijf staan kijken. De vader voelt zich daar toch niet helemaal happy bij en besluit zijn dreigende toon voort te zetten als hij iedereen eerst gedwongen heeft om voort te maken. 'Vooruit lopen! Dat pak slaag krijg je toch wel!'

Er komt een mevrouw uit de winkel lopen waar ik voor sta en zij heeft in 2 tellen door wat er aan de hand is en waarom ik er sta zoals ik er sta. Ze begint een verhaal over de man die in de winkel ook zijn handen en woorden niet thuis kon houden. Daar rammelde hij er ook al op los...

We spreken beide onze afschuw uit en mijn maag draait echt om als ik eraan denk wat die kinderen toch regelmatig over zich heen moeten krijgen. Echt zo'n vader die de titel niet verdient en die er zeker weten voor zorgt dat zijn kinderen er straks ook op los meppen. Dat is het enige wat ze geleerd hebben.

Samen met de mevrouw van de winkel loop ik naar de uitgang. We zijn er beide niet gerust op, we zijn er beide naar van en we weten beide niet wat we met zoiets aanmoeten.

En nu, uren later, zit het me nog dwars! Bah!

Neneh @ 18 januari 2012 22:34

Comments

Plaats reactie