« 140 kinderen, 177 schapen, 20 liter limonade | Main | Puur Natuur..... »

zaterdag 16 juni, 2012

ze zei tegen mij.... het moet ook weer eens over jezelf gaan.

En daar heb ik eens over nagedacht, over iets over mezelf. Want mijn wereldje is momenteel een bezig wereldje maar het is wel dagelijks iets in de natuur. Ook vandaag en ook morgen. Het lijkt haast niet te stoppen tegenwoordig. Hoe anders was het 3 jaar geleden toen ik aan het opkrabbelen was na een hartinfarct. Hoe anders is het nu ik elke dag druk ben en zoveel meemaak maar amper tijd heb om het te delen. Of, nee, ik deel het de hele dag. Ik deel mijn belevenissen graag.

Wat deed ik vandaag, na opstaan het hele protocol wat daar bij hoort. Oh ja en ook nog even zorgen voor de was, ook wel handig. Daarna ging ik naar het bezoekerscentrum in het Dwingelderveld. De spullen klaarzetten voor de excursie waarbij ik de gids zou zijn. Daar de afwasmachine uitruimen en weer vullen met potten. Al die potten zijn nieuw en komen op de schappen (soort van wand) te staan waar ze langzaam gevuld gaan worden met 'dingen uit de natuur'. Een haal en breng wand. Een deel en ontvang wand. Een nieuw project om zo meer dingen uit de natuur te kunnen laten zien aan iedereen die in het bezoekerscentrum komt, als je iets hebt gevonden dan kan het daar in een pot of gewoon op de plank en als je iets zoekt of juist kunt gebruiken voor een bepaald iets dan zou je het kunnen halen/lenen. Toch is het nu vooral een breng wand. Want we moeten natuurlijk wel eerst iets hebben voor we iets kunnen delen. Ik heb dus de glazen allemaal in de afwasmachine gedaan en had de 3 nestjes die ik al gevonden had, koolmees, vink en zanglijster, meegenomen voor op een plank.
Ondertussen grijp ik de loeppotjes, schepnetjes, zoekkaarten en waterbakjes bij elkaar voor de excursie. Kopje koffie, nog even inlezen en het is 10 uur. De kinderen zijn er en de huifkar ook. We stappen allemaal in en gaan op stap. De groep is heel verschillend in leeftijd en ook in interesse dat heb ik al heel snel door. We gaan eerst maar eens over een hobbelig pad naar de schapen, ik was er de laatste weken al vaak genoeg geweest maar ik vind het echt iedere keer weer prachtig om te zien en ook om te delen met anderen. De afspraak met de herder werkt weer perfect, hij heeft de schapen net op de heide als wij uitstappen. Een korte demonstratie met de fluit en met commando's in het Engels maken dat er toch wel heel erg genoten wordt van dit alles. Het begint keihard te regenen, we duiken met z'n allen onder de bomen en als het iets minder hard regent gaan we de huifkar weer in voor een rit dwars over de heide. Ze hebben weinig te vragen, wel veel te vertellen en ik zit er zo af en toe ook eens tussendoor met wat vragen en info. Tot ik een verhaal begin te vertellen 'waarom de koolmees een stropdas draagt'. Ze vinden het allemaal leuk en de aandacht is voor dat moment weer even gevangen.
Dan zijn we bij het ven waar we waterdiertjes gaan vangen. Niet iedereen vind dit leuk, de meiden willen liever naar de paarden die voor de huifkar staan, een van de jongens vangt liever insecten en weer een ander is in de ban geraakt van mijn verhaal over de libel die zo lang onder water leeft en als hij volwassen is en voor de laatste keer gaat vervellen naar de kant kruipt omhoog tegen een rietstengel en dan gaat uitsluipen. Ik had die laatste vervelling meegenomen in een loeppotje en dat was een schot in de roos. Hij was zo onder de indruk dat hij het zelf ook wilde vinden. Hij vond er twee en dat is best knap.

Na een half uurtje weer in de huifkar en de reis terug begint. De paarden hebben er zin in en de kinderen vinden dat wel prachtig. De zon schijnt, de wind trekt aan.... we zijn terug en ik krijg de complimenten voor de ochtend. Ik vond het zelf wel aardig gaan, het was geen gemakkelijke groep, de verschillen waren te groot. Maar vooruit, zij zijn tevreden, dan ben ik het ook.

Nu snel naar huis, broodje eten, omkleden en op stap.
Ik ga nu meelopen met de libellenexcursie in 'mijn' adoptiegebied. Er is ontzettend veel wind en niet echt heel warm en zonnig. De condities zijn dus niet echt gunstig voor een libel. Die houdt van warmte en niet van wind. We gaan het zien. Het is een klein gemengd clubje wat onder leiding van een gids door het lange gras struint. Juffers zijn er wel genoeg te vinden, die hoeven niet zo nodig hoog over het riet of in open veld te vliegen zoals een libel doet. Onderweg zie ik waterviolier, biggenkruid, munt, rolklaver, echte koekoeksbloem, ratelaar, valeriaan, kale jonker en noem maar op. Ondertussen trekt de wind nog iets meer aan zo lijkt het wel. We vinden een gewone oeverlibel en zien een platbuik, mannetje en vrouwtje. Na 2 uur wandelen en babbelen en verwonderen en uitwaaien geven we elkaar een hand en zeg ik dat ik snel terug kom ... het is per slot mijn adoptieterrein. (voor de IVN natuurgidsencursus)
Snel naar huis en even wat drinken. Weer snel op de fiets om voordat de winkels sluiten nog een paar boodschapjes te halen in de stad. Bij de buren hangen ineens roze ballonnen, er is een meisje geboren... ook leuk.
Als ik terug ben stappen we in de auto om de weekboodschappen nog te halen, daar was ik nog niet aan toe gekomen deze dagen. En daar kwamen we onze kleinzonen tegen...

Ze hadden babbels voor 10 en de jongste claimde een slaapplek bij opa&oma en dat is prima. Hij stapte met ons mee naar de auto zonder ook nog maar een keer om te kijken. Een pizza naar binnen werken was ook geen punt en ondertussen filmpjes kijken op de iPad van oma. Dan komt mama zijn pyjama en knuffels brengen en bedenkt hij toch ineens dat hij weer mee wil naar huis.......

Het moet ook eens over jezelf gaan zei ze tegen mij maar dit ben ik eigenlijk wel. De komende weken is het weer rustiger, ik ga eens bezig met andere dingen. Misschien wel weer even met mijn cursus. Die schiet er nu echt bij in.. een beetje dan

Neneh @ 16 juni 2012 21:31

Comments

Plaats reactie