« If live gives you lemons | Main | Ze zijn er weer...... »

zondag 5 augustus, 2012

Over zadelpijn en andere zaken...

Al een tijdje zit ik in de kamer, muziekje aan en de rest is rustig. Buiten hoor ik hooguit een vogeltje dat vecht om een broodkorstje, voor de rest is het stil. Buurtkinderen maken de camping ergens anders onveilig, de buurt is klaar met de grasmaaier, de hoge drukspuit of de schuurmachine. De buurtjes naast zijn al in alle vroegte vertrokken, ik hoorde de krant in de bus klepperen. De vrijdag editie zag ik later. Ook goed. Goud op de voorpagina, zo zal het morgen ook wel weer zijn. Goud en brons voor de voorbij vliegende zwemdames. Al gaan ze door het water, zo snel als zij zijn word ik nooit. Was ook nooit mijn intentie. Ik heb op mijn 6de niet de ontdekking gedaan dat ik snel was, of hoog kon springen, of het paard en de kast als vriendjes zag, of snel kon zwemmen. Zwemmen heb ik pas geleerd op mijn 13de. In het buitenbad, in maart en april. Ik krijg er nog kippenvel van als ik eraan denk. Dat diploma heb ik trouwens nooit gehaald en ik heb nog steeds niks met zwemmen. Ik kan het, en daar is alles mee gezegd. Het wordt nooit mijn hobby. Trouwens, verspringen en hoogspringen of over de kast duiken. Wat doen ze, rekstok. Ook zoiets.
Nee, aan mij is geen Olympische sporter verloren gegaan, ik ben het nooit geweest en heb er ook weinig mee. Eigenlijk vind ik stiekem de winterspelen ook leuker. Dan is het wel lekker om al die mensen hard te zien werken als je zelf op de bank ligt met een snorrend kacheltje op de achtergrond.
Het duurde wel een week voor ik het echt tot me door liet dringen dat Nederlandse sporters meedoen. Heel veel zelfs. Dat wedstrijden soms na een paar minuten al over zijn en dat er goud, zilver of brons verdient is. Of net niet. En dan is het huilen. Al die namen die nu voorbij komen zijn ook nieuw, of bijna nieuw. Marleen Veldhuis is niet nieuw, maar net nu ik dat onder de knie hebt stopt ze er alweer mee. Dan is er ineens een Ranomi. Ook niet zo maar een naam. Naomi’s lukt me wel, maar Ranomi. Het lijkt de omgekeerde wereld. Dat is het ook want zij bestormt ineens het podium. Komt uit Groningen en dat kun je niet zien en niet horen. Het lijkt wel Kromowidjojo.
De rust om me heen is inmiddels alweer gewijzigd, de honden zijn weer thuis na een rondje door het bos en zoon komt de trap af fladderen (lees stampen). Hij smeert een berg brood waar je ‘u’ tegen zegt en vertrekt even later met de hengel en de maden. Als hij straks thuis komt laat hij een foto op z’n telefoon zien waar de oogst van de dag op staat. Die kan hij daarna weer rustig loslaten, het bewijs zit toch in de telefoon. Visserslatijn is daarmee om zeep geholpen. Zo is er wel meer veranderd sinds de smartphone z’n intrede heeft gedaan. Hele volksstammen zitten naar een schermpje te staren, maken foto’s en versturen de meeste interessante dingen via het ding. Bellen zie je er bijna niemand mee doen. De wereld is veranderd, de sport, het vissen en het fietsen ook.
Klaagde ik al eens over zere billen? Nou ja, die kreeg ik wel van het fietsen. Van die billen die helemaal ‘doof’ werden. Het kan altijd erger, ik weet het. Maar een stuk fietsen moet vooral erg leuk zijn en helemaal als je 3 keer in de week een flink eind fietst moet het leuk blijven. ‘Je kunt eens een gaan kijken naar een ander zadel’, zei lief. Dat had ik natuurlijk zelf ook al lang verzonnen. Maar waar kijk ik dan naar en hoe weten mijn ogen nu wat mijn billen fijn vinden. Ik vond het maar moeilijk. Ze kunnen me echt van alles wijsmaken. De een zegt ‘hoe minder zadel, hoe minder pijn’, de ander zegt ‘hoe breder zadel, hoe meer steun’. Schiet maar raak, ik weet het niet. Maar zadelpijn en andere zaken zijn nu eenmaal niet fijn. Ik sloeg aan het googelen en kwam bij de zadelmeting.
Zoeken of er iets in de buurt is. Tien kilometer verderop zit een winkel, net die 10 kilometer die mijn billen doet veranderen in…. Ik bespaar het u. In ieder geval voelt na 10 kilometer fietsen elk ander zadel als een verademing dus ik moest goed opletten. Een zadelmeting werd gedaan en uiteindelijk kwam er een zadel uit de bus die zo anders aanvoelde dat het wel iets moest zijn. Na nog 20 kilometer fietsen was ik blij dat ik weer thuis was maar nu ik er een weekje mee gefietst heb moet ik zeggen dat het al heel erg went en dat de pijn voor het grootste deel tot het verleden behoort.
‘Ik heb niet meer van de dove billen’, zei ik tegen lief.
‘Dus ze luisteren weer’, zei hij.
Dat dus.
Alles verandert, ook het weer. Laat er nu net een Woodstock bekogeld zijn met woeste winden en hagelstenen zoveel. Als ik de filmpjes zie dan zie ik gewoon de downburst van 2007 voor mijn ogen. Verschrikkelijk veel wind en regen in een korte tijd. En hier was ook nog de hagel bij. Het weer verandert, het is heftiger. Heftiger dan toen ik jong was, toen onze kinderen klein waren. Er waren heus wel heftige buien maar nu is het heftiger. Meer water in korte tijd.
De jongste hond eet inmiddels een appel en de oudste hond eet een pruim. Heel voorzichtig, de pit heb ik er al uitgehaald, heel voorzichtig eet hij de pruim. Als ik de tuin inloop rennen ze ook altijd gelijk achter mij aan. Ze willen frambozen eten en aardbeien. Maar de aardbeien waren al opgegeten door Merel en de frambozen hadden een slecht jaar. Ik moet het maar eens helemaal opsnoeien denk ik. Nieuwe loten maar eens op het goeie spoor brengen. Of het huis nu eindelijk eens verkopen. Ook goed. Want we zijn bijna een jaar verder dat ik uit het ziekenhuis kwam, dat lief zei ‘zullen we nu doorpakken’ en het bord stond een maand later in de tuin. Het staat er nog en we hebben wel kijkers gehad maar geen kopers. Het is ‘ruk’ in de huizenmarkt. En wel in meer dingen. Om maar eens te kijken naar de politieke onkunde in het land dan. Nee, ik ga daar niet over schrijven. Dat doen anderen al genoeg en ik heb er geen zin in. Ik erger me alleen maar. Lees nu toch eens…. CDA belooft boeren voor 100-200 miljoen aan Europese cadeaucheques als ze maar niet overstappen naar de VVD

Dat is ook veranderd.
Het is een zieke wereld in de politiek. Want waar draait het nu toch om, uiteindelijk……
Ik zit nog steeds in de kamer. Drink de beker leeg, zoek nog eens een ander muziekje en besluit om nu eindelijk eens de vlinders te gaan tellen. Gisteren zag ik de eerste dagpauwoog in de tuin. De eerste van dit jaar die ik in eigen tuin ontdekte. Het is triest gesteld met de vlinder. En ook met de politiek. Maar dat is een ander verhaal.

Ik ga maar eens iets doen.

Neneh @ 05 augustus 2012 13:31

Comments

Plaats reactie