« Mag ik kleuren oma... | Main | In mijn postvakje. »
woensdag 31 oktober, 2012
'Oh, maar dat komt uit het bos'
Ondertussen in het bos: 'tssst... ' Hoor je dat? 'tsst tssst... ' vreemde geluiden klinken in het bos. Een eindje van mij vandaan hoor ik toch echt iets. Ik ben maar eens even op een boomstronk gaan zitten. Tjonge, wat een ochtendje zeg. Het was me een drukte met al die kinderen. Ze schreeuwen ook best hard, dat komt omdat ze elkaar anders echt niet verstaan. Dat snap ik best. Ze hebben voor de helft de oren dichtzitten met iets anders. Want zien en horen gaat hier samen op. Alsof ze met oren en ogen alles op willen slurpen. Daarom schreeuwen ze zo hard. Ik heb ze gevraagd of ze dachten dat ik doof was. 'Denken jullie dat ik doof ben', zei ik. Maar nee, ze waren er van overtuigd dat ik dat niet was. ‘Mijn oren toeteren aan mijn hoofd’ , zei ik. Ze wisten dat ik niet doof was en dat ik het wel zou worden als ze zo zouden blijven schreeuwen. Was het even fijn dat het daarna ook zo anders was….
Horen jullie dat nu? ‘tssst’ ‘tssss’ ‘tsst’
Heel vreemd, ik hoor het nu. Ik heb het daarnet helemaal niet gehoord. We hadden het natuurlijk ook veel te druk. Met paddenstoelen zoeken en benoemen. Heeft het een hoed en een steel, heeft de steel een rokje. We zagen een eekhoorntjesbrood en muizenstaartzwammetjes op een kegel van de naaldboom. Een berkenzwam en nog veel meer. Verschillende soorten bomen, bladeren, mos, eikels. Afgekloven kegels. Klimbomen, glijbladeren, kikkertjes die op zoek zijn naar een winterslaapplekje. En verstop plekjes, hutten, takken, woeste Willem werd er bijna wakker van.
Ineens had er iemand zin in een boterham en drinken, was het alweer 11 uur, ‘Wát! Het was al bijna kwart over 11’, de tijd vliegt voorbij als je het zo druk hebt.
‘tsssst’…
Ik hoor het alweer. Ik begin nu toch wel een beetje uit te rusten inmiddels. Straks, als ik thuis ben, nog maar een poosje in de tuin aan het werk. Het is zulk lekker weer. De kinderen zijn weer allemaal naar school vertrokken, ik denk dat ze wel een beetje te laat terug waren. Het is ook te leuk in het bos bij het Dwingelderveld. Het is er zó leuk, zoveel te zien, zoveel te doen. Ik hoop dat ze nog eens terugkomen maar dan met de papa en de mama. Je kunt er struinen, hutten bouwen, waterdiertjes bekijken, paddenstoelen zoeken… zolang ze er nog zijn. Er is zoveel te leren en te ontdekken.
Ineens komt er onder het blad aan mijn voeten een klein boselfje staan. ‘Brrrr, zegt ze. Wat is het al koud. Ik hoop maar dat de dieren allemaal hun winterschuilplekjes hebben gevonden. Wat doe jij hier trouwens op de boomstronk zo aan de rand van het bos. ‘
‘Ik ben even aan het uitrusten, vertel ik. Ik had vanmorgen, samen met 2 van mijn collega’s, zoveel kinderen op visite. We hebben zoveel gedaan en ik heb zoveel meegemaakt, ik moet echt even uitrusten. Maar boselfje, wat doe jij hier toch. Je hebt nog geen warme winterjas aan, je vleugeltjes lijken bijna te bevriezen. En nog eens iets, wat is dat toch voor een geluid wat ik steeds hoor.’
‘tssst tssst tsst’
‘Oh, dat geluid. Dat komt uit het bos. Het bos moet ook uitrusten. De eerste herfststorm komt eraan. De blaadjes vallen, de bomen komen nu ook tot rust. Alle sapstromen stoppen. De vogels maken nu een voedselvoorraad, de diertjes op de grond zoeken een warm plekje. Het geluid komt uit het bos…’
‘Als die kinderen nu nog een keertje komen en ze doen heel zachtjes, gaan ze het dan ook horen’, vraag ik aan het boselfje.
Stel je voor, je loopt in het bos en je hoort.... 'tssst tsst tsst' en je weet dat je dat alleen maar hoort in de herfst als je stil bent in het bos...
Stel je voor....
Neneh @ 31 oktober 2012 14:35
Tweet