« In mijn postvakje. | Main | Er warmpjes bij zitten...... »

donderdag 1 november, 2012

Zorg en een gebroken hart.

Lief kwam gisteren thuis en hij bracht ongewild een akelig gevoel te weeg bij mij. Waar het over gaat. Het gaat over dat waar VVDers massaal hun lidmaatschap om opzeggen. Waar iedereen het over heeft en waar iedereen zich grote zorgen over maakt. Ik denk Pvda stemmers wel net zo hard als VVDers. Al kunnen die volgens de vooroordelen wel wat meer lijden dan de Pvda stemmers. Er leven veel vragen over de zorg, je weet wel, je hoort het spotje bijna ieder uur voorbij komen op de radio. 'Ik wil aan de minister vragen wie straks de rollator van mijn moeder gaat betalen', waarbij ik dan direct denk 'jeetje, je koopt toch ook je eigen fiets, waarom moet de minister dan weten waarom jij niet weet wie de rollator gaat betalen.' Maar goed, dat is een reclame van een of andere zorgmaatschappij. Die zet zich schrap, en wij zetten ons ook schrap.
Het was het praatje van de dag op het werk van lief en hij dropte zijn zorg bij mij terwijl ik op de kop in de tuin aan het werk was en net een tijd met de buurvrouw had gesproken over haar ziek zijn. En over mijn ziek zijn. Over het feit dat ik al bijna vier jaar geleden gestopt ben met werken en al een paar keer een hele lastige periode achter de rug heb. Dat ik eerst nog wel aan het kijken was naar een baantje maar inmiddels zoveel andere dingen doe dat ik er niet meer naar zoek. In het noorden van Nederland is er ook niet veel werk te verdelen. En zonder 'de krenten in de pap' komen we er ook wel al maakt lief zich zorgen....
En dat is er vandaag niet beter op geworden. Die zorg, over zorg. Over zorgkosten. Hadden we eerst dochter al in de gordijnen want die hoorde over de gestegen zorgkosten, nu was lief ook geschokt.

Ik leef me even helemaal uit in de tuin. Waarschijnlijk is er net iets meer gesneuveld dan in mijn bedoeling lag maar het is niet anders. De bezem kan mijn krachten maar net aan en ...

Er stopt een mevrouw die een praatje begint over de stokrozen, ze wil graag van de zaadjes profiteren die ik nog genoeg in de tuin heb. We hebben een leuk gesprek en ik voel de boosheid zakken...

Als ik 's nachts wakker word denk ik gelijk aan die zorgkosten. Ik lig er niet wakker van maar het houd me bezig. Toch bedenk ik dat het niet zo kan zijn dat het kabinet wat er nu gaat komen zoveel Nederlanders zo op kosten gaat jagen. Dan komt het echt niet goed met heel veel mensen....

En vanmorgen kom ik beneden en ligt er op de tafel één van de hartjes die al jaren in de gang hangen. Gebroken, kapot.
'Hoe kan dat nu', denk ik.
Maar lief weet het.
'Het was mijn jas, een zwiep tegen het hart en het hart in stukken tegen het raam'.

'Ik ga op zoek naar een nieuw hart'

Van glas.
In het rood.

En scherven brengen geluk!

Trouwens, dit is foto 306, nog 60 dagen in 2012!

Neneh @ 01 november 2012 13:12

Comments

Plaats reactie