dinsdag 8 maart, 2011
Internationale Vrouwendag
8 maart, dag van brood en rozen.......
Dag van en voor vrouwen....
Ik was erbij
67/365
Neneh @ 09:46 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet
vrijdag 11 februari, 2011
Bussen bussen bussen....
Morgen is er de laatste collectedag voor Amnesty, dan gaat de vlag weer naar binnen. Duurt het weer een jaar voor die wappert. Dit jaar had ik de vlag niet uit op de dag dat de collectanten de collectebussen kwamen halen. Het was me veel te veel wind op 5 februari. Er is één mevrouw die dit keer kwam lopen omdat het op de fiets te gevaarlijk was (lees: oude dame). Normaal komt ze op de fiets, mandje met hondje achterop. Ze heeft altijd een praatje en vindt het prachtig dat de vlag uithangt. 'Dan hoef ik niet te zoeken'
Ik vind dat al grappig genoeg om de vlag de hele week te laten wapperen.
'Zo kunnen jullie mij vinden.'
De bussen druppelen langzaam binnen, de verhalen ook. Heel vaak wordt er gezegd 'men is collecte moe' maar volgens mij praat men elkaar na en kijkt men teveel tv. Want als er iets gezegd is .... dan is het waar.
Collecteren is niet leuk. Niemand vindt het echt leuk. Ja, het geeft aan het einde van de rit voldoening want 'dit heb je toch maar mooi bij elkaar gesprokkeld' Maar om te lopen... ach.
Zijn we collectemoe? En zo ja, hoe krijgen goede doelen dan net dat beetje extra geld voor acties? Ik weet het niet maar tot nu werkt het hier nog wel.
Ik heb liever dat iemand aan de deur 'nee' zegt dan dat een collectant 'nee' zegt. Het ene is 1 euro het andere scheelt minstens 40 euro.....
Hoe dan ook, de meeste collectanten willen volgend jaar gewoon weer lopen. Geen punt.
Nog één dagje met de bus.......
*klik*
'Amnesty? wat is dat?'
Dit komt ieder jaar weer voor, dat mensen niet weten wat Amnesty is.
Hoe is het mogelijk?
42/365
Neneh @ 08:20 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet
zaterdag 5 februari, 2011
Uw gebaar betekent hoop!!
Vandaag kwamen de collectanten de bussen halen, vanaf morgen mag er worden gecollecteerd. Collectanten die voor Amnesty lopen zijn gemotiveerd ....
Ze lopen voor HOOP en lopen in VRIJHEID
Succes iedereen!
36/365
Neneh @ 07:45 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld
Tweet
vrijdag 10 december, 2010
Nobelprijs voor de Vrede uitgereikt aan een lege stoel
'Geef mij één straal licht'
Een gedicht van de Chinese dissident Liu Xiaobo voor zijn vrouw Liu Xia, gedateerd 31 januari 1997. Liu zat toen in een werkkamp, van 1996 tot 1999. In 2008 werd hij opnieuw opgepakt; hij zit nu een gevangenisstraf van elf jaar uit.
Voor Xia
De hemel is te weids en vaal
om met mijn zielsogen te doorgronden
Geef me één druppel regen
die de betonnen vloer laat glanzen
geef me één straal licht
die laat zien wat de bliksem wil
Zeg me één woord
en je opent deze deur
waardoor de nacht naar huis kan gaan.
Vertaling: Daan Bronkhorst
Neneh @ 04:46 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet
dinsdag 23 maart, 2010
Hardlopen voor een goed doel is echt afzien
Er werd vooraf bekend gemaakt dat ze al 2800 euro bij elkaar hadden gesprokkeld en dat was nog niet alles. Leerlingen van een scholengemeenschap in Hoogeveen gingen vandaag traplopen voor Amnesty en ondanks het feit dat ik zelf niet hard heb gelopen had ik toch de druppels zweet op het voorhoofd. Het was haast te warm om hard te lopen. De zon was erbij en rennen maar. Kleine ongemakjes werden snel verholpen en uiteindelijk leek niemand moe. Nog een prijsuitreiking en dat was het voor nu. Vanavond de finale en die is spectaculair. Wat een geweldig initiatief, uitgevoerd door de leerlingen! En de opbrengst is voor een van de projekten die Amnesty steunt.
Amnesty Waakt!
Neneh @ 02:46 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet
vrijdag 12 maart, 2010
Het interview
Het thema van weblogmagazine About Blank is deze maand "vrijheid".
Vrijheid welteverstaan.
In de loop der jaren komt steeds duidelijker naar voren dat bloggers afhankelijk zijn van vrijheid. Vrijheid om te denken, vrijheid om te publiceren, vrijheid om te zeggen wat men wil. En, hoe tegenstrijdig, vrijheid ook om anderen op het eigen weblog de mond te snoeren.
auteur Ton.
Niet dat ze iedere maand een nieuw thema hebben, dat is niet het geval, soms moet het zo zijn. En met dat thema over vrijheid. Bloggen in vrijheid kreeg ik de vraag in de mailbox of ik geïnterviewd wilde worden omdat ik me als blogger nogal inzet voor Amnesty was de link snel gelegd. Menno Nicolaï kwam voor een interview langs en we hebben echt wel een tijdje zitten praten. Veel te persoonlijk natuurlijk, hoe gaat dat. Vooral veel te lang en pas toen Menno weg was dacht ik ‘ja, maar dat had ik ook willen vertellen… en dat en dat en dat……..pfff. We hebben het nog een keertje over gedaan, zonder beeld. Zonder foto’s. Alleen een interview van een half uur wat naar 10 minuten terug moest. Zoek het interview in de rechterbalk mocht je het willen beluisteren. En blader gerust nog even verder in het weblogmagazine: About Blank
Dochter Keekstar heeft een header gemaakt en voor de fun ook de Wallpaper zodat je deze maand ook een echte Keekstar als achtergrond op je pc kunt zetten. Mocht je nu willen weten hoe ze dit bedacht heeft dan ga je dat maar vragen. Ik was verrast.
Neneh @ 08:26 am
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet
maandag 8 maart, 2010
Internationale Vrouwendag
En vergeet niet de petitie te tekenen
Neneh @ 10:25 am
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet
Horror op Internationale Vrouwendag
door Nicole Sprokel
gepost in Mensenrechten Vandaag
Op Internationale Vrouwendag zal ik vooral aan Amalia denken. Op de dag dat in heel Nederland lezingen en workshops met hapjes en muziek worden georganiseerd ligt Amalia in een ziekenhuis in Nicaragua met een zware vorm van kanker waarvoor ze niet behandeld wordt. De reden: ze is zwanger. Medici durven haar geen agressieve medicijnen toe te dienen, omdat de foetus daardoor beschadigd kan worden, of misschien wel zal sterven. En abortus, al dan niet bewust opgewekt, is volledig verboden in Nicaragua. Zowel de artsen als de vrouwen die een abortus ondergaan riskeren onder de Nicaraguaanse abortuswet juridische vervolging en celstraf.
Lees verder
Neneh @ 08:55 am
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet
donderdag 18 februari, 2010
Kaarslicht
Voor jou een brief geschreven
waar je bent zul je me horen
Voor jou een raam geopend
in de omhelzing van de nacht
Voor jou een kaars aangestoken
wanneer je komt zul je me vinden
Voor de sterren een pad gewezen
mogen ze je veilig thuis brengen
Een gedicht van Ho Xuan Huong (1772-1822)
Zij geldt als de grootste klassieke dichteres van Vietnam. Het verscheen in de bundel 'vrij'.
Neneh @ 09:46 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet
artikel 1
Alle mensen worden vrij geboren en moeten op dezelfde manier worden behandeld
Neneh @ 09:43 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet
vrijdag 12 februari, 2010
Omdat Mensenrecht ook geld kost
Het is een raar weekje, er gebeurt van alles en er gebeurt niets. Wat is het. Na het weekend met een feestje was het maandag de eerste dag dat ik op pad ging voor Amnesty. In de middag. Je moet toch ergens beginnen. Daarbij is het akelig koud en loop ik toch liever met licht dan in het donker. 'Je loopt op het verkeerde tijdstip', zegt zo'n bijdehandje aan de deur. Hij herkent me altijd als het zusje van. En dan leg ik uit dat ik ouder ben. Boeit niet, is maar detail maar hij is beterweter en ik dan ook. Daarbij vind hij het 'dodelijk' als zusje van aan de deur komt. Hij kan niet weigeren om iets in de collectebus te doen. Dus doet hij er iets in en als ik dan ook nog zeg dat het wel mee valt met het verkeerde tijdstip dan laat ik hem maar achter in verwarring. Ik bedoel maar, er bleven pas 3 deuren gesloten, geen gehoor. En bij één van die huizen zat er een meneer op de bank te wachten tot ik weer wegging. Ik bedoel maar, het was nog niet zo'n verkeerde tijd. Het is gewoon een collecte waar ze niet voor in de benen komen. Of juist wel, want gelukkig zijn er meer mensen die wel geven dan die niet geven. De beurs is net leeg want Haïti is net geweest. Daar is iedereen ook wel klaar mee nu. Ik leg verder maar niet uit dat Amnesty ook belangrijk werk doet in Haïti. En dat het niet alleen het recht op vrijheid van meningsuiting is maar ook het recht op schoon water of recht op onderwijs is waar Amnesty voor staat. Ik weet het, ik kan er genoeg over vertellen. Gewoon op mijn eigen bescheiden wijze maar dan moet ik wel een oor vinden. En het is koud, akelig koud. Ik kan de voeten even warmen bij de vriendin van broer en dan ga ik weer verder. 'Buurman' is ook thuis, zegt ze nog. 'Maar de boel zit daar helemaal dicht.' 'Is altijd zo.'
Ik probeer het toch, nooit geschoten is altijd mis. Nee, mis dus. Wel thuis, 'wij maken altijd over.'
Argumenten of frustraties.
'Ik maak ook over, zeg ik, maar dit gaat om die ene euro extra.'
Volgende dan maar. 'Van, 'nee', naar, 'Kom binnen', en alles wat er tussen zit. Na een uurtje ga ik naar huis. Totaal verkleumd. Als je door kunt lopen is het nog wel te doen denk ik maar dit getreuzel en gehang bij de voordeur, in de snijdende wind, zonder zon is echt niet het ideale collecteweer.
Dit was maandag en daarna kwam de klad erin. Dinsdag een hele dag sneeuw en omdat ik toch al geen held ben zodra de wegen besneeuwd zijn en ik niet normaal kan fietsen blijf ik binnen. Woensdag een dag van hele andere dingen en op donderdag de kleinkinderen over de vloer. 'Klein mannetje' is ziek en kotst alles eronder. Inclusief Oma... tja, dan moet je maar geen oma worden.
Tussen alle perikelen door wordt er nogal gebeld en komen collectanten de bussen terug brengen. Als er weer eentje op de stoep staat valt zijn fiets tegen onze auto en zit er voor de tweede keer een deuk in de deur. Ik denk dat er geen zegen op de deur rust. Hoe dan ook, gedoe en vervelend allemaal. Gelukkig loopt de collecte verder wel en zal 'klein mannetje' ook wel weer beter worden.
En dan vandaag, de zon schijnt, het is koud, nog meer collectanten komen de bussen brengen en morgen ga ik nog een uurtje lopen. Samen met andere collectanten. Gewoon voor Amnesty, omdat mensenrecht ook geld kost
Neneh @ 12:01 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet
maandag 8 februari, 2010
Collecteren voor Amnesty in de winter schept een band
Ze kwam de bus halen, een oudere dame met heerlijke rode wangen en een warme muts over de oren. Haar hondje zat in het mandje aan het stuur van haar fiets. Ze vraagt nog even of het hondje in het mandje kan blijven. 'Doe maar wel, zeg ik, ik heb binnen al twee van een maatje groter, lijkt me geen goed plan om het mee naar binnen te namen.' 'Hoeft ook niet, zegt ze, hij zit daar altijd.'
Ik zeg maar niets meer, maar in gedachten zie ik het hondje over de rand van het mandje naar beneden kijken..... .
Ze komt even binnen. Beter binnen dan buiten, binnen is het warm. Ik leg haar het hele verhaal nog maar eens uit. Ze loopt al een paar jaar mee voor Amnesty en het komt natuurlijk wel goed. Toch bedenkt Amnesty ieder jaar wel iets anders, zowel voor de collectant als voor de diegene die de bus zal vullen, de mens achter de deur. Dit jaar een boekenlegger. Als je daar gaat kijken dan vind je het volgende gedicht:
Toen ze de communisten kwamen halen,
heb ik niets gezegd
ik was geen communist
Toen ze de vakbondsleden kwamen halen,
heb ik niets gezegd
ik was geen vakbondslid
Toen ze de joden kwamen halen,
heb ik niets gezegd
ik was geen jood
Toen ze de katholieken kwamen halen,
heb ik niets gezegd
ik was geen katholiek
Toen kwamen ze mij halen
en er was niemand meer om iets te zeggen
uit: De dag dat je brief kwam (Uitgeverij Muntinga, 1988). Vertaling Petra Catz
Een gedicht van de Duitse theoloog Martin Niemöller. Hij was een van de weinige geestelijken die zich tijdens de Tweede Wereldoorlog tegen de nazi’s uitsprak. Na de oorlog zette Niemöller zich in om internationale conflicten op te lossen.
Ik ben er wel van onder de indruk. Gedichten die iets zeggen. Meer zeggen haast dan de woorden die er staan.
Zij neemt alles mee in de tas en in de tijd dat ik haar de dingen uitleg kijkt ze de kamer rond. Soort van nieuwsgierigheid, haast opgepast. Maar ja, ik weet niet hoe ze woont, ik weet wel hoe haar hondje woont. En waar zij van houdt. Ik weet het allemaal niet. Collectanten, ik zie ze 2 keer per jaar. De eerste keer als ze bus halen, de 2de keer als ze de bus brengen. Er zijn er nu, na 8 jaar werken al coördinator, wel wat bekendere gezichten en met sommige collectanten sta ik wat langer te praten. Het schept een band. Collecteren voor Amnesty in de winter schept een band. Natuurlijk zijn er ook veel collectanten die ik al langer ken, waar ik eens voor ga zitten. 'we spreken elkaar veel te weinig'. Dat dus.
Maar zij kijkt mijn kamer rond en ik denk 'nu komt het', nu gaat ze vragen of ik het ben die daar aan de muur hangt.' Maar nee, dat is toch niet waar ze naar kijkt. 'Wat mooi, zegt ze, wat geweldig mooi, het is kunst, het is een kunstwerk.' Ze wijst naar een *kunstwerk* wat aan de muur hangt en begint opnieuw in een jubelstemmning een lofprijzing over het kunstwerk.
Ik kijk haar eerst eens serieus aan. Meent ze dit nu echt. Maar ze meent het echt.
Ik vertel haar dat dit het eerste basisschoolwerkje is van kleinzoon, die net 4 is. Met gepaste trots vertel ik dat ik het werkje ook zo mooi vind en dat deze oma het toch maar mooi aan de muur heeft hangen.
Ze pakt de tas over en stapt de deur weer uit. Zodra ze buiten is begint ze weer tegen het hondje in het mandje te praten. 'Tot volgende week', roept ze. 'Succes', roep ik terug.
Neneh @ 08:55 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet
zondag 7 februari, 2010
Vrijheid
'Ha, zie je wel, bekend gezicht, ik dacht het al toen ik je naam hoorde.' Er stapte een oudere man de keuken binnen. Hij kwam op kousevoeten want bij de achterdeur stonden zijn klompen. Eigenlijk komt niemand via de achterdeur en al helemaal niemand die ik uitgenodigd heb om de collectebus te halen. Maar goed, hij was binnen en voorlopig nog niet klaar. Ik nodig hem uit om verder te komen en vertel wat hij allemaal van mij krijgt. En waar hij mag collecteren, want daar gaat het om. Hij was degene die de afgelopen week aan de telefoon riep 'Als u iemand anders weet dan vind ik dit prima, ik hoef niet zo nodig met die bus op pad. Ik heb me laten strikken maar als u iemand anders heeft, dan graag.'
Maar nee, ik was het daar helemaal niet mee eens, 'ik ga schuiven in het stratenplan en u gaat in uw eigen straat lopen.'
De boodschap is duidelijk, u mag een bus halen. Dus stapt hij via de achterdeur ons huis binnen.
Als hij al zijn spullen heeft hij nog wel iets te vragen en te vertellen. Hij wil weten of het een beetje loopt voor Amnesty of er begrip of onbegrip is. 'Je moet zeker veel uitleggen?', zo redeneert hij. We hebben het erover. Over ervaringen, ik doe dit nu voor het achtste jaar en dan heb je wel iets te vertellen.
Eenmaal bij de achterdeur schuift hij weer in de klompen en zegt 'Mag ik eens vragen waarom je dit doet?' en hij wijst naar de tas die hij in de hand heeft.
Amnesty, waarom ik collectecoördinator voor Amnesty ben.
'Ik hou van mijn vrijheid', zei ik.
En daar is eigenlijk alles mee gezegd. Amnesty betekent voor mij alles wat met vrijheid te maken heeft. Vrijheid van meningsuiting, zonder te kwetsen want met kwetsen beneem je de ander de vrijheid, vrijheid in geloof, vrijheid in ......
download de poster hier
Neneh @ 01:41 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld
Tweet
dinsdag 2 februari, 2010
Glibberdieglabberdie
Vandaag een dagje zonder tempo en aan het einde van de dag staat de hele gang vol met bussen. Al weken voorbereiding, bellen, schrijven, zoeken, verzamelen, motiveren (ja, ik heb me wel opgegeven maar als je iemand anders weet). Morgen een gedeelte van de voorbereiding overdragen en zaterdag wordt hier de deur platgelopen. Alle bussen de deur uit. Volgende week is het zover
De achtste Collecte week voor Amnesty
In hoofdlijnen zijn de taken van de coördinator:
* Contact onderhouden met collectanten en collectanten werven
* Organiseren van collecte op lokaal niveau
(indeling straten, wervingsmateriaal verspreiden)
* Het verzorgen v/d publiciteit rondom de collecte
* Het uitgeven en in ontvangst nemen van de bussen
* De financiële afwikkeling.
Waarom doe ik dit:
Amnesty International is een onafhankelijke en onpartijdige organisatie. Voor het werk ontvangt de organisatie geen geld van de overheid of van politieke groeperingen. Amnesty secties accepteren alleen geld van overheden voor mensenrechteneducatie buiten hun eigen land. Bijdragen van leden en giften, zoals tijdens de collecte, maken het belangrijke werk van Amnesty mogelijk.
Daarom dus.
Amnesty International voert actie voor de vrijlating van gewetensgevangenen, afschaffing van de doodstraf, beëindiging van martelingen en ‘verdwijningen’. Ook zet ze zich in voor het recht op eten, schoon water, onderwijs, een schone leefomgeving, een dak boven je hoofd en medische zorg.
Daarvoor dus.
Neneh @ 08:06 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet
donderdag 21 januari, 2010
Huis
Het is mooi een huis te zijn
voor het enige hart
dat je niet wil achterlaten
Het is mooi een ladder te zijn
voor kinderen
die op een sombere dag
naar de zon willen klimmen
Het is mooi een deur te zijn
zachtjes knarsend
maar toch opengaand
voor al wie wil binnengaan
En een raam
waarin het licht niet dooft
voor al wie denkt:
het is al laat
Het gedicht is een fragment uit 'Huis' van Vjatjeslav Koeprijanov, Rusland.
Het verscheen in "de mooiste van de hele wereld"
Neneh @ 10:02 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet
woensdag 20 januari, 2010
Heel de tafel ligt bezaaid met papieren
Eerst denk ik 'het kan nog wel.' Dat is ook zo, het kan best nog wel. Er komt elke dag wel iets tussen of ik heb gewoon iets anders te doen. Maar nu moet het er toch van komen. Dus kieper ik de papieren van vorig jaar op de tafel, gooi de nieuwe formulieren in de strijd en begin met bellen. Opvallend hoeveel collectanten zeggen dat ze blij zijn dat de collecte pas over een paar weken is want als je nu moet lopen........ Haïti.
Tuurlijk, ik ben ook wel blij dat we niet nu in actie komen. Je kunt het echt op je buik schrijven met de opbrengst. Haïti verdient voorrang en zo hoort het.
Maar ik ga toch maar verder met plannen want ook Amnesty verdient het. Voor Haïti is het ook belangrijk dat Amnesty waakt over de mensenrechten daar. Het is er verschrikkelijk dat laten de beelden wel zien. Als je de geluiden erbij hoort is het helemaal hartverscheurend. Onbeschrijfelijk, dus ook niet te begrijpen als je, zoals wij, op afstand zit. Laten we ons maar druk maken in Nederland. Laten we ons heel erg druk maken morgen als er een landelijke actie op touw wordt gezet.
Ik ben dus bezig met de voorbereidingen voor: Amnesty
En morgen slaan we de handen in elkaar, daar zijn we goed in, in Nederland
Neneh @ 02:00 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet
donderdag 10 december, 2009
10 december
Poets de olievlekken weg
Teken de Petitie: Vervuiling en Mensenrechten
Vandaag is het 10 december, internationale dag van de mensenrechten
Neneh @ 06:11 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet
vrijdag 25 september, 2009
Groot was mijn verontwaardiging
Column Wilders' Grote Schoonmaak
Het voorstel van Geert Wilders om voortaan belasting te heffen op het dragen van hoofddoekjes in de openbare ruimte werd door een minderheid van het Nederlandse parlement vorige week direct gekwalificeerd als een onzinnig en onzedelijk idee. Maar een parlementaire meerderheid negeerde het voorstel. Hoofddoekmoeheid?
Er valt wel iets te zeggen voor het negeren van dit en dergelijke voorstellen. Een serieus parlementslid mijdt ondoordachte voorstellen. Ook uit eigen kring. Aan de andere kant, een alerte parlementariër bestrijdt gevaar voor het te laat is. Ook in eigen huis.
Het optreden van Kamerlid Wilders vorige week ging niet voor de zoveelste keer over hoofddoekjes. In het huis van de democratische rechtsstaat, waarin in eerste en laatste instantie het Nederlandse grondwettelijke systeem verdedigd moet worden, sprak hij, een van de politieke voorlieden, over 'kopvodden' en de noodzaak van een 'grote schoonmaak van onze straten', terwijl hij het over mensen had. Burgers en ingezetenen van Nederland. De taal van de haat (Wilders is de kopvodden 'spuug- en spuugzat' en wil de straat 'terug veroveren') vulde onverbloemd de belangrijkste kamer van de rechtsstaat. En via kranten, radio, televisie en internet bijna alle kamers in het land. Kamerlid Wilders opende demonstratief de deur naar verbaal geweld gericht tegen een Nederlandse bevolkingsgroep.
Als de openbare ruimte schoongemaakt moet worden van mensen wier zogenaamde wandaad het dragen van een 'kopvod' is, dan loert na het verbale het fysieke geweld natuurlijk om elke hoek. Als het zich openbaart, zal de kopvoddenman voor de zuivering van het straatbeeld geen verantwoordelijkheid nemen. Hij zal zich verweren door te zeggen dat hij het niet over mensen had, maar over hun kleding. Hij zal wederom zeggen dat hij gehoofddoekte vrouwen van onderdrukking wilde bevrijden. Waarom hij hen dan beledigend als kopvoddendraagsters moest afschilderen? Wie zal het zeggen, maar natuurlijk niet om aan te zetten tot geweld. De kopvoddenman houdt vast niet van geweld. Wie wel? Als het zo ver komt, zal hij zich ervan distantiëren, maar hij zal waarschijnlijk wel vergoelijkend zeggen: dat komt ervan als het kabinet die vodden niet gewoon verbiedt of belast. Want vervuilend zijn ze natuurlijk wel.
Nee, tot geweld zal hij vast niet oproepen, niet aanzetten en hij zal het niet verdedigen. Voor met geweld afgerukte vodden zal hij waarschijnlijk ook geen kopgeld uitkeren. Maar aan de apologie van antikopvoddengeweld begon hij vorige week wel publiekelijk te schrijven. De zwijgende parlementaire meerderheid roffelde hooguit wat op de parlementaire tafeltjes bij beleefde protesten van de minister-president. Het is de vraag of de meerderheid van de volksvertegenwoordigers het nog lang daarbij kan laten nu vanaf het parlementaire spreekgestoelte even zo doorzichtig als grof de haatzaai wordt vergoelijkt.
Eduard Nazarski,
Directeur Amnesty International Nederland
Neneh @ 05:34 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet
maandag 9 februari, 2009
Amnesty!
Geef... als die bus voor je neus hangt!
oh oh, wat lees ik nu toch.....
mensen geven minder aan goede doelen
Neneh @ 11:09 am
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet
dinsdag 3 februari, 2009
Het is bijna zover......
Neneh @ 10:57 am
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet