"Goedendag", zei de kleine prins.
"Goedendag", zei de koopman.
Hij verkocht uitstekende dorstlessende pillen.
Men slikt eens in de week een pil en
voelt nooit meer behoefte aan drinken.
"Waarom verkoop je die?" vroeg het prinsje.
"Het is een grote tijdsbesparing", zei de koopman.
"De geleerden hebben het uitgerekend.
Je bespaart drieënvijftig minuten in de week".
"En wat doe je dan met die drieënvijftig minuten?"
"Daar doe je mee wat je wilt".
"Als ik drieënvijftig minuten over had",
dacht het prinsje bij zichzelf,
"dan liep ik heel rustig naar een bron .."
"Alle grote mensen zijn eerst kinderen geweest
(maar slechts een enkele herinnert het zich). " - Antoine de Saint-Exupéry
Spreuk
'In een dwarsstraat kom je de mooiste dingen tegen'
Soms wel, soms niet. Aanraken is het eigenlijk. Er zijn mensen die houden elkaar vast alsof ze denken dat de ander er direct vandoor gaat. Er zijn mensen die een beetje schuin achter elkaar lopen. Die houden elkaar niet vast. Kinderen kunnen heerlijk vasthouden. Als ze klein zijn dan zijn het stevige knuistjes. Alsof ze zeggen willen: ' 'k laat je nooit meer los'. Als ze groter worden is het een hand, een vinger een .... niks meer. Niet helemaal waar natuurlijk. Het is er wel, het is onzichtbaar.
Ik heb iets met aanraken en omhelzen. Soms wel en soms niet. Het is niet eens uit te leggen. Waarom voelt het de ene keer lekker en de andere keer net niet? Ik heb geen idee. Momenteel werk ik bij visueel gehandicapten. Eigenlijk meervoudig gehandicapt. Visueel gehandicapt heeft ook iets met aanraken. Ze horen je, ze zien je niet maar willen je toch aanraken. Niet omhelzen, net aanraken. Niet de hand of de vinger. Ze willen niet zeggen: ‘ik laat je niet meer los’, ze willen voelen dat jij het bent.
Omhelzen, aanraken, vasthouden……..
om·´hel·zen (ov.ww.) 1. (iem.) de armen om de hals slaan, als teken van liefde en gehechtheid, omarmen, aan de borst drukken, om de hals vallen, om de hals vliegen, aan het hart drukken, aan de boezem drukken.
Ik heb iets met embrasses. Als ik ze zie dan moet ik ze aanraken, voelen.
Vanmorgen was het leuk wakker worden. Opstaan, met de slaperige kop onder de douche en nog niet wakker zijn als ik de kraan dicht draai. Aankleden, even tutten. De ogen willen maar niet los. Echt zo'n vrijdagochtend gevoel. Bijna weekend en toch moet er nog een halve dag gewerkt worden. Denk ik dat ik de was nog op moet hangen, heb ik de wasmachine niet eens aangedaan. Zo loop ik toch een half uur te prutsen voor ik naar beneden loop. Pc aan, radio aan, waterkoker aan, inloggen, er is mail. Toch maar even kijken want anders denk ik de hele ochtend: 'van wie zou ik nu een mailtje hebben gehad?'
Het is een mailtje over een on-line onderzoek. Ik doe daar weleens aan mee. Vul het in en hoppa weg ermee. Maar vandaag was er geen on-line onderzoek. Vandaag heb ik een prijs gewonnen. €45,00.
Ik was druk aan het werk en in de hal ligt een vuilniszak. Ik neem die mee zodra ik klaar ben en gooi het in de container. Sta ik klaar om te gaan wil ik de vuilniszak pakken... is ie weg. Ik krijg gelijk visioenen over een wandelende vuilniszak op pootjes.. alsof er een mier mee aan de haal is.
Dus ik roep: 'Waar is mijn vuilniszak' ?(alsof ik er iets heb ingestopt wat echt alleen van mij is) Begint er achter me, in de keuken, iemand te lachen. 'Ik was mijn hulpje al kwijt', zei ze. 'Hij is dol op vuilniszakken en hij heeft die van jou vast weggebracht'. We kijken elkaar aan en beginnen te lachen. 'Je moet hem in de gaten houden', zei ze. Ik heb het door. Ik moet wat beter op mijn spullen letten. Hij heet Henk en hij heeft het voorzien op vuilniszakken. Voor hem is het een toetje na de maaltijd. Hij mag na het afwassen de vuilniszakken wegbrengen en toevallig zag hij deze in de gang staan.
Het is gewoon leuk om hem blij te maken met een vuilniszak! Die Henk, hij weet niet dat hij ons aan het lachen maakte.
Het verhaal speelt zich af in een warm land, iets verder weg van hier. Laten we zeggen: Zuid Frankrijk. Een zonnebloemveld, waar de zon hoog aan de hemel brandt en in dat zonnebloemveld staan allemaal zonnebloemen. Maar het kenmerkende daarvan: midden in het veld zitten vijf zonnebloemen. Dit was een bijzonder groepje, ze hadden zelfs iets samenzweerderigs, het was een bijzonder groepje, zei ik al. In het midden van dat groepje zat een hele grote, naar later bleek, vertelzonnebloem en daaromheen zaten de andere zonnebloemen. Maar terwijl alle zonnebloemen hun gezicht richtten naar de straling van de zon, had dit groepje zonnebloemen hun kopje gericht naar die ene bloem daar in het midden en ze luisterden naar die ene grote vertelzonnebloem die vertelde van loslaten. Want zoals je weet, laten zonnebloemen hun bladeren en zaden vallen. Acht verwachtingsvolle ogen keken de grote vertelzonnebloem aan. Tot zij tegenstrijdigheden merkten. Wat bedoel je toch? De vier bestookten haar met vragen en gretig werden haar de woorden ontfutseld. De vertelzonnebloem herhaalde haar woorden: ik weet dat ik de zaden die ik bij mijn draag moet loslaten, maar ik kan het niet. Ik weet dat ik ruimte voor iets nieuws heb en kan krijgen, maar ik voel ook de angst voor de leegte. De stelen van de andere zonnebloemen kromden zich en met scheven hoofden keken zij toe hoe de grote vertelzonnebloem worstelde om toch wat van haar zaden te durven loslaten. Zij konden het niet langer aanzien. Eén zonnebloem liet haar kopje hangen, sterker nog, een ander ging er bij liggen. Voor de grote vertelzonnebloem was dat genoeg. Zij greep resoluut in en zei: nu moeten jullie het zelf maar uitzoeken. Het werd even stil. Iedere zonnebloem had namelijk een opdracht gekregen. De vier kleine zonnebloemen draaiden op hun plaats om de opdracht uit te voeren. Het was moeilijk, maar zij zouden ieder voor zich tot een mooie oplossing komen. Zij wisten dat zij mooie verhalen zouden hebben en een paar dagen later toen de maan hoog aan de hemel stond, besloten zij bij elkaar te komen zodat ieder haar verhaal kon vertellen. De maan gaf een mooie gloed over het groepje van vijf en zij kropen dicht bij elkaar. Zij hadden elkaar een hoop te vertellen en de grote zonnebloem luisterde met al haar aandacht, en genoot van de belangstelling. Iedere zonnebloem vertelde haar verhaal op haar eigen boeiende en spannende wijze en op haar eigen humoristische manier. Soms was het even moeilijk, één bloem voelde zich geblokkeerd, maar zij kwam terug met een schitterend verhaal op eigen manier verteld. En de grote vertelzonnebloem kreeg een warm gevoel van binnen en sloot de verhalen van alle vier in haar hart. En als er in de toekomst weer sprake zou zijn van loslaten, dan wist zij dat ze geen angst meer behoefde te hebben. Zij voelde dat ze dit aankon, zij wist dat er ruimte was om mooie dingen, nieuwe dingen toe te laten!
'Kleine opschepper' is jarig vandaag! Ik word wel heel snel oud zo ........
Kan opgroeien in bepaalde leeftijdscategorieën misschien soms ook even iets minder hard gaan? Kleuters van drie en pubers van 13 mogen ze wat mij betreft gelijk overslaan, maar 10 jaar..... laat het maar een jaartje zo blijven!
'Kleine opschepper' is maandag jarig en er gaat heel wat aan vooraf. Al weken hoor ik wat zijn grootste wens is. Iets waar ik zelf niet blij van word, maar 'kleine opschepper' juist wel. Ik zwicht voor hem. Hij is jarig, het is zijn wens. Ik koop en verstop en zeg dat ik nog niks heb gekocht. Uiteindelijk zeg ik dus, als hij al van alles heeft verzonnen, dat ik de kadootjes al heb gekocht. Hij blij! Hij is bijna jarig en zijn kamer wil hij zelf stofzuigen, dus vertrekt hij naar boven. Mooier kun je het niet wensen als moeder. Dacht ik!
'Kleine opschepper' komt een poosje later naar beneden en biecht gelijk alles op. Hij heeft spijt, hij had een stemmetje in zijn hoofd dat zei: 'ga maar zoeken, ga maar zoeken.' Dat heeft hij dus gedaan. Ik kan mijn lachen maar moeilijk inhouden. Probeer toch heel streng te zijn. Hij heeft spijt zegt hij nog eens. Maar dan met een grote grijns: 'Het zijn wel hele grote pakjes!'
En nu? Wat moet ik nu met jou? 'Ik heb spijt mama, nog een nachtje slapen en dan..... ben ik jarig'
Ik ga maar gauw weer verder met, vlechtbroodjes bakken en inpakken en ga jij maar gauw naar bed!
