"Goedendag", zei de kleine prins.
"Goedendag", zei de koopman.
Hij verkocht uitstekende dorstlessende pillen.
Men slikt eens in de week een pil en
voelt nooit meer behoefte aan drinken.
"Waarom verkoop je die?" vroeg het prinsje.
"Het is een grote tijdsbesparing", zei de koopman.
"De geleerden hebben het uitgerekend.
Je bespaart drieënvijftig minuten in de week".
"En wat doe je dan met die drieënvijftig minuten?"
"Daar doe je mee wat je wilt".
"Als ik drieënvijftig minuten over had",
dacht het prinsje bij zichzelf,
"dan liep ik heel rustig naar een bron .."
"Alle grote mensen zijn eerst kinderen geweest
(maar slechts een enkele herinnert het zich). " - Antoine de Saint-Exupéry
Spreuk
'In een dwarsstraat kom je de mooiste dingen tegen'
De schoen staat klaar, wortel er in en voor de zekerheid deze keer ook maar een kort verlanglijstje. 'Kleine opschepper' zingt het hoogste lied voor de kachel. (wie de kachel wil zien branden die kijkt even hier in de rechterkolom) 'Kleine opschepper' heeft de schoen al vaker gezet maar Sint had het toch te druk of het was te mistig. Volgens zoonlief klopt het allemaal. Hij is niet eens erg terleurgesteld als er niks in de schoen zit, hij gaat samen met de oppas bedenken wat beter kan. Als ik dan van het werk thuis kom en zoon bij de oppas ga halen dan krijg ik de nieuwe plannen te horen. Meestal is het toch dat er nog harder gezongen moet worden...... en ik moet meedoen! Geen punt, ik doe mee, maar in het achterhoofd heb ik nu toch wel heel erg een stemmetje dat zegt dat ik 'kleine opschepper' straks eens moet vertellen hoe het nu precies zit met Sinterklaas en Zwarte Piet. Wacht ik daar mee tot na Sint of doe ik nu een poging? Ik doe nu een poging. Ik denk ik leg het hem nu uit en dan ....... Niks dan! Ik begon over het geheim van Sinterklaas... 'kleine opschepper' kijkt me aan en zegt: 'wat bedoel je nou, als je bedoelt dat Frans van juf Minke de Sint is! Dat weet ik al lang.'
Straks, na 5 december, als Sint weer verdwenen is van de Nederlandse bodem dan probeer ik het nog een keer. Ik laat me niet meer het bos insturen. Volgend jaar gaat 'kleine opschepper' naar de bovenbouw, hij moet weten hoe het zit.
"Waar is je collega? Alweer ziek? Wat heeft ze nu dan weer? Zij is ook vaak ziek, zeg! En moet je nu alles weer alleen doen? Is ook niet fijn, zeg. Maar komt ze morgen wel, wat denk je? Wat zeg je? Volgende week naar het ziekenhuis en dan 6 weken niet kunnen werken, en in het ergste geval nog langer! En al die tijd blijf jij bij ons? Gelukkig dat we jou dan nog hebben. Gelukkig maar, zeg."
Zo, op mijn zondagse wandeltocht langs logvelden vol wilde bloemen en uitgeknepen zaden kwam ik bij het haak en breiwerk van Elisa's Misdruk en Hippo's Linke soep terecht. Laat ik maar zeggen dat Elisa begon, dat Hippo en ik daar ook een herinnering hebben liggen. Een stukje jeugd(trauma) Tenminste ik heb bij Elisa niet echt de indruk dat zij een gelukkige 'breister' is geworden. Als je liever praat over scherm en printresoluties dan moet je daar aan toegeven. Eerlijkheid dwingt me te vertellen dat ik nog steeds niet die digitale vriendin heb gevonden die op dezelfde digitale lijn zit, dus ik praat ook heel gemakkelijk over de handwerken die aan de muur hangen of die 'kleine opschepper' aan de voeten heeft. (dat zijn de geitenwollensokken door Oma gemaakt) Ik heb werkelijk geen idee in welke klas ik aan de handwerkjuf werd toevertrouwd, maar ik neem haast aan dat het op een leeftijd zal zijn geweest dat je net twee breinaalden vast kon houden. Ik heb mijn eerste werkje nog steeds. In een grote ton op de zolder liggen de 'broddellapjes'. Mijn eerste werkstuk was een gebreide inktlap. Drie verschillende lapjes, in drie verschillende kleurtjes. Midden op de inktlap zit een prachtige knoop, beetje parelmoer. Het heeft indruk gemaakt. Tenminste op mij heeft het indruk gemaakt. Als ik eens in de ton duik dan kom ik het lapje tegen. Het moest vierkant zijn maar alle lapjes hebben een andere vorm. Ze lopen enigszins taps toe. Het eerste werk op knutselgebied heeft bij mij geen trauma’s te weeg gebracht. Ik heb jaren en jaren zitten prikken met haak en breinaald. Honderden kledingstukken zijn van mijn hand gekomen. De kinderen liepen in de truien, wanten, sokken, jassen, broeken en jurkjes van eigen makelij. Als ik terug denk aan die jaren dan snap ik niet hoe ik het iedere keer weer voor elkaar kreeg. Dan denk ik nu, bestaat niet. Toch deed ik het en iedereen vond het leuk. Meestal was ik degene die niet tevreden was over het werk en waren de anderen vol lof. Ik bewaar aan de handwerkles alleen maar een ontevreden gevoel. We maakten daar dingen voor later. Voor als we kinderen zouden krijgen. En dat had die handwerkjuf nu niet moeten doen.
Ze liggen er nog. De trappelzak, slabbetjes, pofbroekjes en overgooiertjes. Roze en lichtblauw.
