"Goedendag", zei de kleine prins.
"Goedendag", zei de koopman.
Hij verkocht uitstekende dorstlessende pillen.
Men slikt eens in de week een pil en
voelt nooit meer behoefte aan drinken.
"Waarom verkoop je die?" vroeg het prinsje.
"Het is een grote tijdsbesparing", zei de koopman.
"De geleerden hebben het uitgerekend.
Je bespaart drieënvijftig minuten in de week".
"En wat doe je dan met die drieënvijftig minuten?"
"Daar doe je mee wat je wilt".
"Als ik drieënvijftig minuten over had",
dacht het prinsje bij zichzelf,
"dan liep ik heel rustig naar een bron .."
"Alle grote mensen zijn eerst kinderen geweest
(maar slechts een enkele herinnert het zich). " - Antoine de Saint-Exupéry
Spreuk
'In een dwarsstraat kom je de mooiste dingen tegen'
Vraagje: 'Hebben jullie ook speciale kaartjes voor geadopteerde kindjes?'
Ik hoor deze vraag in een winkel waar ik net een batterijtje had gekocht. Hebben ze zoiets? En is er dan ook een speciale kaart voor een vluchteling, voor een asielzoeker. Of voor een ontheemde, thuisloze, ongewenste? Zijn er speciale kaartjes voor?
Elk jaar komt het terug. Elk jaar opnieuw. Zo vlak voor kerst met alle voorbereidingen ga ik terug in de tijd. Terug naar een jaar waarin ik een ontluikende puber was. Mijn jeugd was een hele beschermde. Een fijne warme jeugd met alles wat een kind zich kan wensen al weet je dat allemaal later pas.
Het is koud en glad en al donker. Zondagavond en we willen gaan eten. Het wachten is op mijn vader. Hij is druk met de koeien. Allemaal extra werk heb je in de winter als het vriest. We wachten al een tijdje. Mijn moeder ging eens kijken en het duurde allemaal heel lang. Toen ze terug kwam was er een ongeruste blik en zorg in haar ogen. Als oudste dochter moest ik me maar even redden. Op iedereen passen en de afwas doen. Om 7 uur zou mijn favoriete serie op tv komen. Floris.... ik was helemaal wezenloos van Floris. Hij was gewoon het einde. En het was ook het einde want het was de laatste aflevering die avond.
Ik paste op, deed de afwas en wilde Floris zien... Mijn moeder had me gevraagd om af en toe even bij mijn vader te kijken. Hij lag op bed. Voelde zich helemaal niet lekker...... de eerste keer dat ik ging kijken.......... was hij al overleden...
Het heeft een plekje, het heeft echt een plekje maar ik kan er toch altijd erg slecht tegen zo vlak voor de kerst. Het is de tijd van het jaar die me ook enigszins onrustig maakt. Elk jaar weer................
1. Al Stewart ... Year of the cat 2. Supertramp ... Give a little bit 3. Fleetwood Mac .... Go your own way 4. Paul McCartney & Wings ... Mull of Kintyre 5. David Bowie .... Heroes 6. Smokie ... Needles and pins 7. Iggy Pop ... Lust for life 8. Queen .... We are the champions 9. Normaal ... Oerend Hard 10. Andre Hazes ... Eenzame Kerst :-)
1. Muse .... Bliss 2. Nirvana .... Come as you are 3. Linkin Park ... My December 4. U2 .... One 5. Eels ... Beautiful Freak 6. Depeche Mode .... Stripped 7. Lamb .... Gabriel 8. Portishead ... Sour times 9. 16 Horsepower .... Nobody 'cept you 10. Korn ... Freak on a Leash
Vrouwen: 1. Björk .... Play dead 2. Eryka Badu .... Tyrone 3. Dido .... Here with me 4. Nathalie Imbruglia ... Torn 5. Anouk & Sarah Bettens .... I alone 6. Tori Amos ... Cornflake girl 7. Kate Bush ... Wuthering heights 8. Alanis Morissette ... Thank you 9. Annie Lennox ... Why 10.Sinéad O'Conner ... Nothing Compares 2u
Afgelopen week had ik een heel bijzonder gesprek met een IB-er op een basisschool. De basisschool van tegenwoordig is niet meer de basisschool van een jaar of 15 geleden. Onderwijs is voortdurend in beweging en kinderen ook. De kinderen van nu zijn al weer heel anders dan de kinderen van 15 jaar geleden. Ik had het gesprek niet voor niets. Er gebeurt nogal eens iets met zoonlief. Niet alleen op school, maar ook onderweg naar huis of naar school toe. Deze week was het weer raak en als ik het hele verhaal heb uitgeplozen moet ik er iets mee doen. Naar school en dan niet na de vakantie maar voor de vakantie. Ik had inmiddels al wat andere ouders gesproken over bepaalde zaken die gebeuren en waar mijn tenen van krommen …. 'polsen' bij andere ouders maakt dat je een beter beeld krijgt.
IB-er is het er helemaal mee eens en constateert dat ze zich conservatief gaat voelen. Ik schud mijn hoofd. Niks conservatief. Het gaat hier over onze kinderen. Over onze zorg als ouders. Waarop zij haar hoofd weer schudt en zegt:’Wat is het dan dat wij, als leerkrachten, ouders aan moeten spreken op hun gedrag? Dat wij kinderen in de klassen hebben die met dingen bezig zijn waar je als volwassene nog voorzichtig mee om moet gaan? Dat ouders dan zeggen:’ we zullen de videobanden opbergen in het vervolg’. Wat is het dan?’
Lees ik een dag later in de krant: ‘Scholen halen de teugels van het fatsoen aan’ Baseballcups, naveltruitjes en korte rokjes zijn verboden en ook mobiel telefoneren in de schoolklas is strikt taboe. Scholen herontdekken in hoog tempo het belang van waarden en normen.
Twee donkere achter de rug. Somber en nattig buiten. Maar vanmorgen was de zon er weer. Ik had het niet eens in de gaten maar eenmaal de gordijnen open zag ik alles iet wat wittig opdoemen...... elke dag de auto uit het ijs halen is niet alles. Vanmorgen was ik er nog meer tijd mee kwijt. Het zat er stevig aan vast gevroren.
'Kleine opschepper' loopt alleen naar school en ik ga naar het werk. In mijn achterhoofd hangen woorden. Gelezen in een brief. Gisteravond ontvangen om over na te denken en vanmiddag een gesprek. Beetje vreemde brief. Iedereen tevreden met de werkzaamheden door jou uitgevoerd en we willen je graag in vaste dienst maar wel met minder uren dan je nu werkt. Ik werk namelijk met een 0 - uren contract en doe uitsluitend invalwerk. Gewoon gemakkelijk en ik kan rustig uitkijken naar iets anders (mocht ik iets tegenkomen). Maar nu ligt er een aanbod.......... ik pieker en peins. Ben ik blij met het werk dat ik doe? Ja, het bevalt me wel maar ik kan meer! Wil ik nu meer? Eigenlijk niet. 'Kleine opschepper' is voor mij een hele belangrijke factor. Ik wil iets en kan meer dan ik nu doe........... zo werk ik de hele ochtend en tijdens het werk kijk ik nog eens goed rond. Ik loop hier nu al vier maanden....... vier maanden invallen. En in die vier maanden heb ik gewoon hele leuke mensen om me heen. Het is een fijn team. Staan allemaal klaar voor elkaar en het samenwerken met mensen met beperkingen vind ik gewoon geweldig. Ik heb het naar mijn zin. Iedereen is tevreden en wat wil ik dan?
Eenmaal thuis lees ik de brief nog eens. Ik stap er op af. Eerst maar eens helder krijgen hoe het met die uren zit en dan maar eens verder praten.
2002 was een beetje vreemd met kleine en grote dingen. 2002 was tot nu toe geen raar jaar voor mij. 2002 geeft me toch nadat ik alles op een rijtje gezet heb een gevoel van welbehagen. Een beetje een rijk gevoel. En het jaar is nog niet om!
"Dear Lord, ik ben hier tussen een stel labiele Margriet Winterfair-bezoeksters terechtgekomen. Zo'n afsluitende regel alleen al "Ben jij al aan het prutsen geweest...." etc. En dan moet iedereen natuurlijk roepen "jaja, ik ook hoor!"
Tering. En dan komt er zo'n theemuts "mooi hoor Neneh!" Niks mooi hoor! Een gedrocht met dooie dennetakken en een paar vies-rode bonken ertussen! Wegpleuren, in de GFT bak, voordat iemand het ding ziet! "
Dit is gezegd, dit is gedaan, Harry is de naam...... Harry heeft de moeite genomen om hier te lezen en commentaar te geven. Vooral opbouwende kritiek is Harry goed in. Hij weet ook precies hoe labiele Margriet Winterfair-bezoeksters eruit zien! Grote klasse Harry, jij zal het ver schoppen!
'Hebben wij in dit land nog winkels, mijn beste, of hebben wij alleen nog maar shops? Bieden wij alleen diensten aan of weten wij alleen nog van services te spreken? Wat is in vredesnaam management? Heel de wereld leutert over management en managers. Weet u wat die importwoorden precies betekenen? Wij hebben vroeger dit land toch redelijk beheerd zonder management en managers? Hemel nog aan toe, de universiteit heeft nu een faculteit managementwetenschappen. Is dat woord geen tegenstelling in zichzelf?
