"Goedendag", zei de kleine prins.
"Goedendag", zei de koopman.
Hij verkocht uitstekende dorstlessende pillen.
Men slikt eens in de week een pil en
voelt nooit meer behoefte aan drinken.
"Waarom verkoop je die?" vroeg het prinsje.
"Het is een grote tijdsbesparing", zei de koopman.
"De geleerden hebben het uitgerekend.
Je bespaart drieënvijftig minuten in de week".
"En wat doe je dan met die drieënvijftig minuten?"
"Daar doe je mee wat je wilt".
"Als ik drieënvijftig minuten over had",
dacht het prinsje bij zichzelf,
"dan liep ik heel rustig naar een bron .."
"Alle grote mensen zijn eerst kinderen geweest
(maar slechts een enkele herinnert het zich). " - Antoine de Saint-Exupéry
Spreuk
'In een dwarsstraat kom je de mooiste dingen tegen'
Een meter of drie bij me vandaan zit een vinkje. Er zit een raam tussen vinkje en mij. Vinkje is heel druk. Er liggen nog steeds zonnepitten in de tuin en die zijn nog lang niet allemaal leeg. Met verbazing bekijk ik dat gepeuter. Langzaam komt er een gedachte omhoog. Dat vogeltje zit daar te eten zonder handen. Het enige gereedschap is het bekkie. Dat gaat vliegensvlug heen en weer en laat lege schilletjes achter. Ineens vind ik vogeltjes slim. Ik vind vogeltjes al heel lang mooi, heel mooi zeg maar. Ze badderen in water en ze badderen in zand. Ze nestelen in bomen, kastjes, struiken, holen en noem maar op. En ze eten keurig zonder handen.
Dat was februari. Er is nog één dag te gaan maar de maand kan niet meer stuk. Veel zon en veel genieten van de natuur...... was het dan vanmorgen voor het laatst de gouden ochtendstond?
Er ligt een poes op straat. Gewoon te liggen. Het is niet eens van dat warme weer. Het vriest. Poes draait met mijn voetstappen mee. Ik loop iets langzamer. Ogen volgen, koppie draait langzaam. Ik ben bij de voordeur en bel aan. Poes komt langzaam in beweging. De voordeur gaat open, ik doe mijn verhaal en wacht even op antwoord. Poes niet. Poes loopt naar binnen. Ik mompel nog: 'is dit jou huis?' Poes heeft dus gewoon gewacht op iemand die aanbelde. Of toch niet? De mevrouw waar ik antwoord van zou krijgen komt terug lopen de gang in. Poes kijkt omhoog en loopt langzaam naar buiten. 'Ik dacht dat de poes hier hoorde.' Maar nee, de poes wandelt naar buiten en wacht daar tot ik ook kom. Vervolgens loopt poes een eindje met me mee. Ik heb nog een paar bezoekjes af te leggen en wie weet zit er ergens het goede huis bij..... Ineens steekt poes de straat over en verdwijnt in het donker...................
Het werd niks, geen broek, geen hemdje, geen 'wit spul'. Kan wel in de mode zijn maar daar heb ik al helemaal geen boodschap aan. Verkoopsters..... ze zijn er en helpen je of ze zijn er, staan in je nek te hijgen of kijken je de winkel uit. Het werd niks. Toch winkel in, winkel uit. Rood hoofd, volgens mij toch van de zon en de warme winkels. Je doet je jas nog niet uit eind februari. Te fris, straks ben je ziek.
Toch blijft het kriebelen. Ik heb echt zin in iets nieuws. Volgende dag samen met 'kleine opschepper' op stap. Hij wil zo graag zijn zakgeld uitgeven en we hebben nog een rugzak te vullen. Er is een rugzakproject op zijn school. Je krijgt een rugzak en die moet je dan vullen met alles wat je nodig hebt als je naar school gaat. Leuk project vind ik zelf. 'Kleine opschepper' weet wel wat hij leuk vindt en dat komt in de rugzak. Schriften, pennen, kleurpotloden, gum, lineaal en noem maar op. Dit is gemakkelijk winkelen want het is gewoon de mand vullen. Betalen en hup naar de volgende winkel. Ook het zakgeld is snel uitgegeven. Hij houdt zelfs nog geld over en dat is ook mooi meegenomen. Ik kijk hier en daar nog eens even naar kleding. En loop een winkel binnen waar het 'stik' druk is. Misschien toch iets leuks te koop? Kleine opschepper zucht. Hij wil dit helemaal niet. Maar hij past op mijn jas, tas en zonnebril en ik ga kleding passen....... het lukt. Ik kom thuis met een voorjaarstrui en een rok. Lekker tuttig, maar zo leuk. En ik heb vast ook nog geld over.... Kleine opschepper zucht nog een keer. Hij vindt het helemaal niks. Ook niet om voor hem zelf te kijken naar een nieuwe broek of shirt. Rode wangen en een nog diepere zucht doen me besluiten om hem maar niet verder te plagen. Thuis kan hij lekker zijn nieuwe dingen in elkaar zetten en er weer uren mee prutsen.
's Avonds........... mijn oorbel? Weg, nu is hij echt weg.............
Ik moet echt eens weer iets nieuws. Gewoon zin in. Het ruikt niet alleen naar voorjaar ik wil het ook voelen. Een nieuw hemdje op een nieuwe broek. Winkel in, winkel uit. Dat is nou net waar ik geen zin in heb. Dus naar mijn favoriete winkel. Zoeken in de rekken, kiezen op kleur, kijken naar de hals, de mouwtjes, de sluiting, de details en de prijs. Ik ben helemaal niet zo precies. Maar een beetje mag het wel zitten, toch? Met een broek en een trui loop ik de paskamer in. Twijfels over de maat heb ik altijd. Over de lengte van de mouwen, over de lengte van de broekspijpen. Ja, zegt de verkoopster dan: ' alles kan.' Maar ik ga niet voor ..... met de korte achternaam lopen. De broek blijkt te klein. Eén maat groter is er niet. Dan maar twee maten groter proberen. De trui heeft alles mee. Mooie kleur en goede pasvorm. Alleen de mouwen zijn echt te kort. Ik heb van die lange armen en benen, zeer lastig bij het zoeken naar geschikte kleren maar zeker handig als je iets uit de hoge kast moet hebben..... Mijn oorbel schiet los als ik de trui aan doe. Ik raap het op en stap uit het pashokje om een andere broek te zoeken. Te klein zit niet, maar te groot ook niet. Ik probeer ondertussen mijn oorbel weer door het gaatje in mijn oor te wurmen en vast te maken. Valt echt niet mee..... ik krijg het altijd al zo warm met kleding passen. Ik sta met de oorbel te friemelen en ondertussen vliegen mijn ogen over de modellen en maten. Er komt een mevrouw naar mij toe en vraagt: 'Komt er nog meer wit spul?' De verbazing op mijn gezicht moet boekdelen spreken. Ze kijkt me aan, observeert van top tot teen en vraagt het nogmaals. Ik zeg dat ik hier niet werk. Ik kan aan haar gezicht zien dat ze me niet geloofd. Ze kijkt nogmaals naar mijn kleren. Ja, ik zie er prachtig uit. Mooie trui met te korte mouwen een te grote broek en één oorbel in want die andere zit nog niet vast. 'oh', zegt ze en ze loopt zonder om te kijken de winkel uit.
Uit mijn werk ben ik vandaag even langs een winkel gereden om viooltjes en primula's te halen. Afgelopen zaterdag heb ik de mand met kerstwintergroen maar eens bij de voordeur weggehaald. Als ik het aanschaf in december vind ik het prachtig. Maar nu ruikt de lucht anders en willen er gewoon andere plantjes, geuren en kleuren in de mand. Ik loop gelijk maar door met de armen vol. Vullen die mand en de potten.
Ik ben nog niet binnen of er zit een vlinder op, een gehavende dagpauwoog zit op de primula. Gauw foto's maken. Ik loop met de camera naar buiten en probeer de vlinder met de lens te vangen. Het beestje ziet er gehavend uit. Rafelige vleugeltjes. Eigenlijk ben ik stomverbaasd. Dacht dat vlinders niet overwinterden. Straks even kijken naar de foto's........... dacht ik. Maar ik had de dop niet van de lens gehaald!
Als het mooi weer is ben je binnen bezig en als het pijpestelen regent dan wil je buiten zitten. Als het vriest wil je varen en als je vaart wil je schaatsen. Als de zon schijnt wil je een wolk en als er wolken zijn wil je zon. Als je aan het strand woont wil je wandelen in het bos en als je in de buurt van het bos woont wil je juist naar zee. Als het windstil is wil je vliegeren en als het waait wil je badmintonnen. Als je werkt wil je vrij en als je vrij bent dan ........... ben je lekker vrij. Ik ook vanmiddag. En het is gelukt. Ik heb me los kunnen scheuren van de pc en de dagelijkse beslommeringen ......... en ben buiten gaan zitten!
Er heerst onvrede in log-land, onvrede over de uitslag van Dutchbloggies. Onvrede over het gefraudeer van enkele loggers. Dit wordt overigens weggepoetst met de volgende zin "Laten we hier duidelijk in zijn: op enkele uitzonderingen na is er geen fraude gepleegd!" Daar kan je wat mee! Dus wordt er her en der heftig geschreven. Verbal Jam heeft zijn eigen awards vandaag uitgereikt aan diverse loggers. En last but not least is er een nieuw fenomeen opgestaan, de Loggies der Lage Landen. Waar onvrede al niet toe kan leiden.
Ik heb mijn stem uitgebracht op diegene waarvan ik vind dat ze een award verdienen. Er zitten gewoon gouden letters tussen het grijs.
Ik heb ook onvrede met de uitslag. Ze hebben namelijk niet gewonnen die 'goudenletter'schrijvers..............
Zolang we hier wonen kan ik me niet herinneren dat ik in februari in de zon buiten heb kunnen zitten. Kleed in de oude rotanstoel en zonnebril op. Geen jas aan, gewoon zomaar naar buiten lopen en zitten. Twee meter verderop klotst het water in de vijver, er hangt een dik pak ijs boven.
Het ziet er als een kunstwerk uit. Als ik iets verder kijk dan zie ik dat ondanks de vorst die nog steeds heerst er toch van alles uit de grond probeert te komen.
Het is heerlijk in de zon. Het is gewoon fantastisch en als de zon verdwijnt achter het huis verdwijn ik weer naar binnen. Eerst nog even kijken hoe het met de druif gaat. Zo te zien is er nog geen teken van leven.
Mooi woord voor Woordlog, Tafkas. Oligomeren. Ik kan het niet vinden in het woordenboek.
Misschien dat iemand weet wat het wel is? Oligofrenie = tekort aan verstand. Daar spot je niet mee want daar kun je gewoon niks aan doen. Maar wat is oligomeren. En waarom komen ze hier als ze zoeken naar oligomeren. Daar snap ik dan helemaal niks van. Of zou het besmettelijk zijn? Oh, nee ik zou er niet mee spotten.
