donderdag 16 mei, 2013

Geslaagd..........

Vanavond heb ik mijn eindpresentatie gegeven. De eindpresentatie van de cursus waar ik ruim anderhalf jaar geleden aan begon. Hoe ik begon aan de cursus, toen had ik het al over verwonderen.
Mijn eindwerkstuk gaat over het biologisch moment. Dat moment waar iedere theorie les mee begint. Een biologisch moment, wat is het, waar is het voor, wat kun je ermee, wat heb je er voor nodig.... ik draai een verhaal in elkaar, zoek er foto's bij. Maak een presentatie in powerpoint, schuif met woorden, zoek een tekst, schuif met foto's. Haal Gagel en knip de takken in kleine stukjes. Op naar het bezoekerscentrum in het Dwingelderveld. Het is 5 maart 2013 en die avond presenteer ik mijn eindopdracht aan mijn collega's. Met hun feedback kan ik weer verder en met alle dingen die ik zelf in de afgelopen jaren verzameld heb kan ik ook verder. Ik maak een boekje over het verwonderen, het biologisch moment.....

En dat alles heb ik vanavond gepresenteerd. Mijn verhaal, hoe ik er op gekomen ben, waarom ik dit belangrijk vind, wat ik er in de toekomst mee wil doen, voor wie het boekje is en dat ik heel dicht bij mijzelf gebleven ben. Bij mijn hart.

Ik ben emotioneel als ik bedenk waar ik 2 jaar geleden stond, dat ik zo mijn twijfels had toen ik eraan begon. Kan ik het wel, houd ik het vol. Ik kwam toen net uit het ziekenhuis en had 2 moeilijke jaren achter de rug.
Maar ik heb het gedaan, soms was het zwaar en lastig, soms was de lesstof niet te pruimen maar echt... al die biologische momenten zijn de krenten in de cursuspap geweest en ik heb het gewoon gedaan vanavond.

Ik ben geslaagd en ik ben zo BLIJ!

Neneh @ 10:42 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld
Tweet

zondag 12 mei, 2013

88 en geen 00

Soms spreken we wat af, dat stellen we bij. Er komt iets tussen, iets belangrijkers of iets anders en dan wordt het weer anders. Vorige week was ik op de donderdag bij haar en in deze week komt ze woensdag bij mij. Afgesproken. Dan kom ik vlechtbroodjes bakken want die wil ik graag trakteren op donderdag en vrijdag. Dat zijn de laatste dagen op het werk... Maar je kunt wel van alles afspreken, de tijd vliegt en als ze ook nog eens een dag van kastje naar de muur wordt gestuurd... 'Ik kom niet woensdag, dat lukt me niet. Ik kom zondag, het is dan ook moederdag, dan moet ik dan maar vlechtbroodjes bakken'. 'Zal ik maar vast beginnen dan, dit gaat anders niet werken, dan staan we de hele dag brooddeeg te vlechten.'

Dus begin ik zaterdag met broodjes bakken en ga ik op zondag door met broodjesbakken en tegen de tijd dat zij hier is zijn de broodjes klaar. Het ruikt lekker.

'Even proeven.'

'Lekkerrrrrr.

'132/365

Neneh @ 09:19 am
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 10 mei, 2013

Mooi weer visite

In de verte komt een auto aanrijden, langzaam over het zandpad, steeds dichterbij. Vlak voor mijn auto slaat hij af naar rechts en staat stil naast die van mij. Ik buk me weer en ga door met het borstelen van Micka. De honden zitten beide aan de riem er kan weinig gebeuren. Micka gromt. Ze gromt altijd als ik aan haar zit. Ze wil niet in de auto getild, dan blaft ze. Ze wil niet geborsteld, dat gromt ze. Ze wil gewoon niet aangeraakt worden... dan protesteert ze altijd. Dat is ook niet helemaal waar want ik mag haar wel aaien en ook wel kriebelen over de kop of over de rug... maar nu gromt ze. Bij iedere haal van de borstel over haar rug, gromt ze. Ik ben er totaal niet van onder de indruk, ik borstel door.
'Wat ben je aan het doen'.
De man van de auto, naast mijn auto, is uitgestapt. Het is een bijzonder mens dat zie ik zo.
'Ik borstel mijn hond, zeg ik, ze gromt altijd als ik haar borstel, dat wil ze namelijk niet.'
Hij grijnst een keer en 'ik dacht al, waarom gaat die hond zo te keer.'
Hij wil terug lopen naar de auto maar bedenkt zich nog even. Dan komt er een verhaal. Het is mooi weer en hij krijgt visite. Nou ja, zijn vrouw krijgt visite. Vriendinnen komen op visite, ik heb er niet zo veel mee. Wie doet dat nu? Is het eindelijk mooi weer krijgen we visite.'
Hij draait zich om en doet de deur van de auto open. Er komen twee honden uit de auto en hij doet ze de riemen aan. Het zijn twee honden uit de categorie bulldog. Van die honden waarvan het net lijkt of ze adem tekort komen.
Dan begint hij weer over de visite en ik zeg 'Dat wordt dan een extra rondje met de hondjes, die vinden dat vast niet erg.'
'Dat denk ik ook, zegt hij, het is mooi weer.'

Dan sjokt hij met de honden het bos in en ik ben onderhand klaar met borstelen en Micka is klaar met grommen.
Malle hond!

Neneh @ 10:17 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

Ik zit....

7:30 de wekker gaat zachtjes op radio 3fm. Ik stap uit bed en doe de radio uit. Douchen en aankleden
8:00 ontbijtje maken en even eten. Alle pillen weer achter de kiezen en een lekker kopje thee maakt het weer af.
8:25 honden in de auto, riemen mee. Naar het bos voor een snelle wandeling. Wat inhoudt dat het niet opschiet want Micka is niet vooruit te schuiven...
8:55 de honden weer in de auto. Naar de dierenarts dan maar.
9:00 we zijn gearriveerd bij de dierenarts. Twist mag mee naar binnen, Micka blijft in de auto achter. Ik breng Twist naar de kamer waar een kleedje voor hem klaar ligt. Als hij al snuffelend zijn neus achterna de kooi binnengaat valt de deur dicht en zit hij opgesloten. Tot straks Twist. Hij heeft geen oog meer voor mij, hij snuffelt zich suf.
9:30 we zijn weer thuis. Ik drink een kopje koffie, check de mail en andere zaken.
10:15 ik stap op de fiets. Haal een bestelling uit de winkel. Dan fiets ik door naar Echten.
11:07 ik zet mijn fiets vast aan de regenpijp. Dan bel ik aan en Maartje doet de deur open. Drie zoenen en een 'dag lief meisje, hoe is het met jou'
12:15 ik stap weer op. De fiets van het slot en met de wind in de rug terug naar mijn huis. Ik fiets over heel veel fietspaden dwars door verschillende wijken en kom vlak bij Twist langs. 'Dag Twist, zeg ik in gedachten, hou je haaks jongen.'
12:45 de fiets gaat in de schuur aan de lader. Straks nog eens op de fiets weg, maar nu eerst maar eens even iets anders doen.
13:15 eten. Het gaat erin als koek.
13:45 in de tuin is het nog steeds droog. Ik maak het water wat deze week in de regenton terecht is gekomen op in de tuin. De tuin kan wel wat water gebruiken. In de voortuin haal ik weer handen vol zevenblad uit de grond.
14:45 kopje koffie dan maar. De onrust neemt toe. Wat duurt het lang voor ze bellen dat ik Twist weer kan halen. En zo worden de boodschappen wel heel laat gehaald vandaag.
15:00 op de fiets naar de stad. Bij de molenaar glutenvrij meel halen en een babbeltje maken. Er hangt ergens een jas waar een nieuwe rits ingezet is. Morgen hebben we een feestje een cadeautje moet nog gehaald en even langs de fietsenmaker. Mijn man zegt dat mijn achterband versleten is.... 'ja, dat is zo mevrouw'. Oké, ik breng het ding volgende week wel. Graag een nieuwe binnen en buitenband. Het is ding is 2 jaar oud, beetje jammer.
15:45 er wordt gebeld als ik in de stad naast de fiets sta. 'Je kan Twist halen.' Ik doe nog snel de laatste boodschap en vergeet spontaan de rest. Fiets naar huis.
16:00 ik stap in de auto. Bij de dierenarts staat een mevrouw met een ellenlang verhaal en ik wacht bijna tot ik een ons weeg. Als ik aan de beurt ben hoor ik het hele verhaal aan en loop mee naar Twist. Zijn staart kwispelt als hij mijn stem hoort. Hij blijft liggen. We praten nog even over zijn wond en de verzorging. Dan kniel ik voor hem neer en vraag of hij mee gaat met mij. Kwispelen en kwispelen en langzaam komt hij in beweging. Ik neem Twist mee, hij wiebelt nog een beetje in de poten en ik help hem in de auto

16:30 we rijden naar de Oude Kene. Ik maak een kort uitstapje met Twist, hij snuffelt en kwispelt en wil nog niet direct terug naar de auto.
17:15 we zijn terug bij huis. Twist weet niet wat hij wil. Hij is onrustig, staat gelijk naast mij als ik iets doe en loopt wat te drentelen. Micka is vooral heel blij, zichtbaar blij dat haar vriendje weer terug is.
17:30 in de auto, toch maar even de boodschappen halen. Het is onwijs druk in de winkel en ook onwijs druk geweest. Er zijn een aantal dingen niet meer in voorraad. Dan moet ik nog een keer terug morgen.
18:10 boodschappen uitpakken, opruimen, soep koken, broodjes smeren, eten, opruimen, afwassen, was ophangen, was opvouwen, was in de droogtrommel want die is net niet droog geworden buiten, koffie maken.
19:45 ik zit

pfffffffffffffff....

20:07 zal ik voor je koken zondag? Er verschijnt een berichtje in mijn scherm. 'Dat is nog eens een feest', schrijf ik terug.

Neneh @ 07:15 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 9 mei, 2013

Dagje reizen...

129/365

Neneh @ 10:13 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 4 mei, 2013

Gedenken.........

Gedachten.....

Ook vandaag,
terwijl u hier staat
en dit leest
wordt elders iemand
verkracht
gemarteld
vermoord
omdat hij zich verzet
omdat ze vrouw is
of vanwege de kleur van huid of hart

124/365

Neneh @ 10:22 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 30 april, 2013

Opgegroeid met een Koninginnedag

Opgegroeid met een Koninginnedag, dat zijn wij toch allemaal. Dat wordt even wennen als er volgend jaar een Koningsdag aanbreekt...

Het was een prachtige dag.... koud maar prachtig

120/365

Neneh @ 11:06 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 27 april, 2013

Oranje boven en overal

'Jij bent er helemaal klaar voor', roept hij.
'Ik wel', roep ik terug!

En de koningswup ernaast... tjonge wat een feest.

116/365

Neneh @ 08:52 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 26 april, 2013

De proefdruk...

Nu is het tijd om te gaan zorgen dat de teksten helemaal gaan kloppen...

Ik vind het nog steeds spannend.

116/365

Neneh @ 11:12 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 23 april, 2013

Van flippo's en die dingen

Net als ik een emmer sop naast de auto heb staan waar mijn handen nog net niet in verdwijnen zie ik aan de overkant van de straat een drukte van belang, een hele groep jongens met vaders. Allemaal op de fiets en allemaal heel erg druk met aanbellen en vervolgens vragen ze 'iets'. Ik heb geen idee waar de drukte over gaat en dan hoor ik de buurman zeggen 'misschien heeft de buurvrouw ze wel'.
Ehm, hij wijst naar mij. Wat zal ik hebben wat hij niet heeft.

Ik heb het toch zo druk met de auto, die is in de hele winter wel gebruikt maar niet gereinigd. Nou ja, alleen als het echt niet anders kon, als de modderpoten van de honden echt een slagveld achter hadden gelaten. Maar nu is het de dag van de grote schoonmaak. Aan de binnenkant dan.

Als ik weer omhoog kom zie ik de hele meute op mij af komen...
'Mag ik wat vragen, zegt een van de volwassenen, heeft u misschien een flippo'. Zijn gezicht spreekt boekdelen, hij gaat er gewoon vanuit dat ik ze niet heb dat zie ik zo. Ik schiet in de lach 'serieus, jullie moeten een flippo?'.
'Ja, we hebben de hele straat al gehad, overal aangebeld, we moeten dingen verzamelen. Een dubbeltje, een cassettebandje, twee kuipjes friesche vlag koffiemelk en nu moeten we nog een flippo en die heeft niemand.'
'Ik heb flippo's, zeg ik, of mijn zoon eigenlijk. Hij heeft de flippo's. Hij heeft ze allemaal.'

Nu heb ik spijt dat ik die gezichten niet op de foto heb gezet. Echt, vol ongeloof kijken ze mij aan. De hele meute komt ook direct in beweging. Alle fietsen worden geparkeerd en nu staan ze mij aan te kijken. 'Momentje, roep ik, ik moet ze eerst opzoeken.'

Ze zijn zo blij, missie geslaagd.

Ik loop naar boven en vraag zoon waar de flippo's staan. 'Ze zijn niet van mij, zegt hij, ze zijn van Rob en Tim en Kiki, ik was nog heel klein toen de flippo rage er was.' 'Echt, zeg ik, jeetje is dat spul al zo oud.'

Hoe dan ook, ik heb de koker in de handen met 'zitten ze hier in', ik schud aan de koker en .......ta da.... alles ligt onder de flippo's.
'Sorry, ruim ik zo wel op.'

Ik graai een handvol mee naar beneden en overhandig het aan een van de jongens.
Ik heb nu nog meer spijt dat ik die gezichten niet even op de foto heb gezet. Vol ongeloof over 'zoveel' flippo's.
Dan gaan ze op de foto met elkaar. Dubbeltje, koffiemelk cupjes, flippo, cassettebandje in de handen. Er is er eentje met een feesthoedje op zijn kop en een feestslinger om zijn nek. 'Jij bent zeker jarig', wil ik weten. Maar dat is het niet. Ze zijn allemaal blij en 'als er nog meer langskomen dan zegt u dan dat u geen flippo's heeft'.

'Misschien wel.'

Neneh @ 01:12 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 20 april, 2013

Ik heb een litteken

Ik heb een litteken op mijn buik en op mijn schouder ook. Ooit ontstaan na een kleine operatie toen ik 3 maand oud was. Nu, jaren en jaren later zitten die littekens er nog steeds. Ze zijn met mij mee gegroeid, letterlijk en figuurlijk. Want een lief zacht baby buikje is toch heel iets anders dan het buikje van jaren later. Lang geleden lag ik dus eventjes in het ziekenhuis en pas op mijn zestiende kwam ik er weer eens te liggen. Dit keer voor een keeloperatie door een bijzondere K.N.O arts. Eentje met losse handjes op klompen. Ugh.. In dat zelfde jaar, mijn zestiende levensjaar werkte ik er een zomer lang om wat centjes bij elkaar te verzamelen voor een Puch! Je weet wel, zo’n leuk brommertje. Daarna was het jaren rustig en kwam ik er wel eens voor een gedoetje met een van de kinderen. Ik bedoel maar, ze vallen uit bomen, vliegen van de fiets, hebben een doorlopende snotneus. Dat soort dingen. Altijd een ziekenhuis in de buurt. Het oude ziekenhuis was allang afgebroken en een nieuwe was verrezen. Daar werkte ik dus een zomer, het was een nieuw ziekenhuis vol nieuwe snufjes zoals een magnetron. Zoiets deed pas jaren later de intrede in de huishoudens maar hier was het al aanwezig. Een nieuw ziekenhuis wat af en toe uit het jasje groeide waardoor er weer een verbouwing werd uitgevoerd. Het werd groter en groter en er kwam steeds meer goede zorg in het ziekenhuis. In 1991 lag ik voor het eerst weer eens in dit ziekenhuis. Mijn litteken op mijn buik was er nog steeds maar ook in mijn buik gebeurde iets wat ik niemand toewens, we verloren ons kindje en ik bleef achter met een onzichtbaar litteken. Het jaar daarna zag ik meer binnenkant van het ziekenhuis dan ik had gewild maar zo gaan de dingen. Gelukkig duurde het weer heel lang voor ik er zelf weer mee te maken kreeg. Ik kwam er wel maar dan voor anderen. Op bezoek bij familieleden, kleinkinderen werden er geboren en uiteindelijk kwam ik zelf tot 2 keer toe op de IC met hartproblemen. Een hartinfarct en iets wat er op ging lijken. Allemaal in dat zelfde ziekenhuis. Ziekenhuis Bethesda in Hoogeveen. Wel een beetje mijn ziekenhuis al ken ik de meeste mensen die er werken niet en kom ik er eigenlijk maar heel weinig het is toch wel een beetje mijn ziekenhuis.

En met dat ziekenhuis is niks mis behalve dan dat er een raad van bestuur nare plannen heeft, fusieplannen die uiteindelijk weinig goeds gaan betekenen voor Hoogeveen. Nu doet zich het vreemde plan voor dat er een ziektekostenverzekeraar gaat bepalen dat Hoogeveen wel een ziekenhuis mag houden, een polikliniek en wat kleins erom heen waarschijnlijk maar dat we voor alle andere zaken naar Emmen moeten…….
Nu heb ik persoonlijk helemaal niks tegen Emmen maar het ligt zo niet centraal dat ik er gewoon niet in het ziekenhuis wil liggen. Ik wil in Hoogeveen opgenomen kunnen worden, geholpen kunnen worden als het moet maar niet in Emmen, ik wil naar Zwolle of naar Meppel maar niet naar Emmen. Voor iedereen uit de route en uit de richting.
Hoe dan ook, vandaag is er protestdag, een protestwandeling naar het ziekenhuis om het te omarmen. Ik ben niet zo van de barricades, ik ben niet zo’n ‘ik zal ze wel eens iets laten horen’ mens maar nu doe ik mee. Ik protesteer tegen al die onzalige plannen en wil het ziekenhuis voor Hoogeveen behouden. Bij het horen van de sprekers…. bij het horen van die onzalige plannen krijg ik er een litteken bij. Niet op mijn buik…. maar in mijn hart.

Kan iemand mij uitleggen waarom iets wat goed is, goed staat aangeschreven, goed voor burgers en centraal voor heel veel mensen is, zo onderwerp van afbraak kan worden?

110/365

Neneh @ 10:40 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

zondag 14 april, 2013

Hunkeren......

Volgens mij hunkeren we wat af met elkaar.
We willen zo graag lief gevonden worden,
en aardig.
Of gewoon hunkeren naar warmte,
ook van de zon.
Hunkeren kan je ook naar mooie beelden,
en lieve woorden.
Verwachten dat poëtische woorden binnenkomen,
of gewoon gelezen worden.
Ontvangen door iemand die er oog voor heeft,
en er open voor staat.

Er blij van wordt en
gaat hunkeren naar meer.

Het kan, wij hunkeren wat af zonder te beseffen dat we hunkeren.
Eigenlijk zijn wij ongeduldige kinderen die niet kunnen wachten tot we weer gevangen worden door woorden.

Ik hou ervan.

Ik hunker naar de juiste woorden om ze aan papier toe te vertrouwen.

Of juist niet op papier,
maar hier.

Neneh @ 09:07 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 13 april, 2013

Van die bestuurlijke natuurlijke dingen...

Vorige week zaterdag zat ik de hele dag in de bus! Schoolreisje van de natuurgidsencursus. Vandaag zat ik de helft van de dag op de stoel en de andere helft liep ik mijn neus achterna en nog eventjes, toen ik weer thuis was, op de fiets naar de markt en op de knieën in de tuin. De wind is nog steeds fris maar de tuin ontwaakt nu echt. En met dat ontwaken wil ik dit jaar (in ieder geval in de voortuin) ook aanwezig zijn want er zit net iets teveel hanepoot in de tuin. Ik krijg het er nooit helemaal uit maar ik kan het wel een beetje binnen de perken proberen te houden. Hoe dan ook, het was een meer beweeg zaterdag en zeker niet onaardig om mee te maken. Na de bestuurlijke zaken en de heerlijke lunch was het tijd om de benen te strekken in een voor mij nieuw stukje bos. Leuke gids mee..... ehm... allemaal leuke gidsen mee. En één hoofdgids die zijn hand niet omdraait om met een hele stel natuurgidsen op pad te gaan. Het is een kwestie van handig gebruik maken van alle kennis die er in de groep is. En dat er veel kennis is dat weet ik direct. Leuk om in het voorjaar allemaal zwammetjes te vinden en die ook gelijk op naam te brengen. Of heksensnot op en rond een stammetje. Of het meten van een boom met een zelfgemaakt neuskruis....

Grote stappen....

'Hoeveel meter denk je', is de vraag.
'35 meter en 30 centimeter'.
Grapje natuurlijk.
Maar de gids neemt grote stappen en zegt '35 meter en 90 centimeter'

Leuk...leuk bedacht, leuk gevonden, regen, zonnetje, fris, lekker, droog, warmer...

Fijne dag.

En volgend jaar mag IVN Hoogeveen deze dag organiseren. Ook leuk

113/365

Neneh @ 10:02 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 6 april, 2013

Van de landschappen en poep soleil

Die natuurgidsencursus duurt nog even voort, we zitten in de laatste fase, we zijn er bijna. Donderdagavond was er cursus en zaten we weer bij elkaar. Dat verveelt niet zo snel, het is wel gezellig. Maar het zitten.... pfff. Oh nee, het zitten en dan geconcentreerd blijven luisteren bij de materie die gepresenteerd wordt.
Het is maar net wat de dag heeft gebracht of daar 's avonds nog ruimte voor is. Of het is maar net hoe de materie wordt 'opgediend'.
Donderdagavond een veertje met een stempel en als toetje een goed verhaal over beheren. En beheren van natuur is uiteindelijk de keuze die aan het bureau wordt gemaakt en uiteindelijk uitgevoerd wordt op de manier zoals die het beste past bij de uitvoerder..... Hoe gedreven iemand is, wat voor natuurwaardes er aan die natuur worden toebedeeld. Ik schrijf het misschien niet helemaal correct op maar ik zie te vaak iets gebeuren waarvan ik denk 'dat is de keuze van iemand', van één iemand.
Ik laat het maar los, ik roep wel vaker 'mensenwerk' en dat is het ook. Wij snoeien, maaien, zagen, vervuilen, verschuiven, verwisselen, veranderen de natuur met onze handen, machines, door het inzetten van vee. Wij zijn altijd bezig om er 'iets aan te veranderen'. Niet altijd ten goede gedacht, zeker niet als het om vervuilen gaat....
Hoe dan ook, de cursus is bijna ten einde, we schieten op. En aan het einde van het hoofdstuk over Landschap en alles wat daar bij hoort hebben we een dagje 'uit'. Met de bus langs allerlei landschappen, veen, hoogveen, laagveen, hooilanden, beekdalen... en de meligheid sloeg zo af en toe genadeloos toe.
De laagtes ook, of de smalle paadjes, de draaien die de bus zo af en toe moest nemen waren ook niet mis. Zitten, een hele dag zo zitten is ook niet mis.
De meligheid vierde af en toe hoogtij. En wat te denken van al die volwassen mensen die straks gids zijn en dan serieus aan de slag gaan, ze gedragen zich vandaag als een stelletje pubers die op schoolreis gaan.... wie heeft het verzonnen? Er gaan nog net geen zakken chips door de lucht....
Maar goed, af en toe was er tijd voor een serieus klusje. Dat is dan het luisteren naar informatie over een gebied. Ik ken de omgeving niet zo. Laat ik maar rustig zeggen dat ik over 80 procent van deze wegen nog nooit gereden heb. Of, misschien ben ik er wel eens langs getuft, nooit zo bewust als ik vandaag mee maakte.

Bij het Koelingsveld worden we nog even losgelaten in de natuur en net buiten de bus ... flats... ik voel een klodder op mijn haar neerdalen. Even voelen... jakkes, ja hoor. De hand vol vogelpoep..

'Wie heeft er op mijn kop gepoept?', roep ik nog. Maar ze hebben het allemaal te druk met de grafheuvels en anders uitlegsels. Ik niet. Ik vind het puur natuur maar erg onsmakelijk. Dox schiet te hulp, ze houdt eerst mijn bril vast, vervolgens vis ik een zakdoekje uit de jaszak. Rechterhand, linker jaszak, lekker handig allemaal. Mijn linkerhand zit onder de shit, mijn haar ook. En ze hebben het druk met grafheuvels. Dox weet vervolgens mijn haren te fatsoeneren....

'Je hebt geen coupe soleil, je hebt poep soleil!'

Goed... het was een bijzondere dag, laten we het daar maar op houden.

Dox en ik kunnen elkaar niet maar 'normaal' aankijken nadien!

96/365

Neneh @ 08:21 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 3 april, 2013

Sleutelen....

En zo kwam er dus een leuke activiteit voorbij. Planten determinerencurus... oef. Nee, ik doe niet mee, ja, ik doe wel mee, nee, ik doe niet mee.... en zo ging het.
Maar ja, de lente komt eraan, alle bloempjes komen eraan, de activiteiten buiten komen eraan, de vragen over de bloempjes komen er aan... en die cursus is nu misschien wel veel maar wie weet komt er in geen 10 jaar meer zo'n cursus.

Dus schreef ik me net op tijd in en ben ik gisteren begonnen met sleutelen. Met behulp van de Flora gids van Heukels. Een begrip voor de natuurmens. En laten er nu in de cursus niet alleen natuurkenners zitten maar ook 'Ik wil wel wat meer weten van de plantjes' mensen.
Hoe dan ook, met rode wangen van inspanning en een hoofd vol nieuwe woorden kwam ik thuis en de tijd was omgevlogen. Sleutelen is leuk.... want als je denkt 'het is speenkruid' dan heb je wel gelijk natuurlijk maar hoe kom je daar nu weer bij?

Dat dus... volgende week meer.

93/365

Neneh @ 03:47 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

maandag 1 april, 2013

En nee het is geen grap...

We hebben vandaag onze eigen 'Paasbult' gemaakt met tuinafval. De oude schutting maakt plaats voor wat nieuw werk, de vijver gaat verdwijnen, de struiken ruimen het veld en het is tijd voor de grote metamorfose.

Ik wil heel graag een kruipdoor, sluipdoor paadje voor vogeltjes, een draad tegen de katten, ruimte voor de bijen en een watertje voor de kikker...

Nee, het is geen grap! Het gaat gebeuren.

91/365

Neneh @ 04:14 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

zondag 31 maart, 2013

En dan lijkt het helemaal een ander land...

90/365

Neneh @ 10:20 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 30 maart, 2013

Wakker worden in een ander land....

89/365

Neneh @ 07:20 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 29 maart, 2013

Onderweg naar een ander land....

88/365

Neneh @ 08:56 am
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

maandag 25 maart, 2013

In het zonnetje lijkt het heel wat!

Stel je niet aan, het kan best vriezen in maart en sneeuwen ook wel, en koud zijn. En als je dan in een luw plekje zit, uit de wind en de zon schijnt dan lijkt het gewoon lente!

Dus wat zeur je nu dat het koud is. Want het is maart en maart roert de staart en april doet wat ie wil en ik ook.

In het zonnetje lijkt het heel wat. Achter het glas!

84/365

Neneh @ 03:39 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

zondag 24 maart, 2013

Voor vandaag meld ik mij af

Dit is niet mijn dag, het begon vannacht al niet goed, te veel wind. Het begon vanmorgen al niet goed, te vroeg wakker. Het begon bij het ontbijt al niet goed, gewoon niet goed. Het loopt niet lekker, ik ben verdrietig, ik heb gewoon niet mijn dag. Het weer werkt niet mee, de temperatuur is om op te schieten en zelfs een kopje lekkere cappuccino
maakt mij niet blij. Het is goed mis en daarom meld ik mijn voor vandaag af. Voor alle activiteiten, voor lammetjesdag en verjaardagen en wandelingen in het bos. Vooral niks doen is even beter dan te bedenken dat ik iets ga doen en hoe ik dat dan zal gaan doen.

Ik doe dus niet mee vandaag. Ik haak af en probeer het morgen wel eens weer..........

Neneh @ 01:19 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 22 maart, 2013

Van die eieren.........

Of het moet er nog op gaan lijken... ik ben er nog steeds niet zeker van.

81/365

Neneh @ 10:10 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

zondag 17 maart, 2013

Waar is het feestje?

Hier is het feestje. Of eigenlijk was het gisteren een feestje maar soms is daar geen tijd voor en daarom is het vandaag een feestje. Ook geen groot feestje, een klein feestje, maar wel gezellig en de taart...

Die is op!

76/365

Neneh @ 11:00 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 16 maart, 2013

Mevrouw Gagel

Op zaterdag even naar de markt voor een stukje kaas of een nootje, een babbeltje met deze of gene en dan word ik begroet met 'Mevrouw Gagel, ik heb nog een laatste bossie'. Dat laatste moet je snappen, hij zelf vindt het vooral erg grappig en ik kijk eens naar de meneer van de gagel en zoek dan een grote bos tulpen uit en laat de gagel voor wat het is... ik heb thuis nog staan denk ik dan. Die ruikt ook nog lekker en blijft voorlopig ook nog wel lekker ruiken...

Onderweg naar huis zie ik ineens de Gagelman al overgestapt is op oranje inpakpapier. Het was groen en nu is oranje! Detail, Gagelman is een man van details.
En de volgende keer zegt hij ongetwijfeld, 'Mevrouw Gagel, ik heb laatste bossie verkocht'.

75/365

Neneh @ 08:11 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 15 maart, 2013

Van die lange lokken en dingen...

Gisteravond zat ik weer eens met de handen in het haar. Nou ja, niet spreekwoordelijk, maar gewoon met de handen. Het haar zat weer eens in de knoop, de hele dag een lekkere warme sjaal om en allerlei dingen doen zorgen ervoor dat de haren onwijs in de knoop raken. Echt onwijs. En dus zat ik met mijn handen in het haar en te luisteren naar de presentaties die gegeven werden. Ik probeerde de knopen te ontwarren en ondertussen ook nog iets van de presentatie op te steken. Ik zie de punten van mijn haar en bedenk dat het weleens goed zou zijn dat de schaar er eens langs gaat....

De afspraak is zo gemaakt en voor ik kan knipperen met de ogen ligt het haar al op de grond!

Soort van voorjaarsschoonmaak in het haar... wat me dan weer doet denken aan Boudewijn de Groot die zong meester Prikkebeen die last heeft van muizenissen die nesten maken in zijn baard.
Wat weer nergens op slaat want ik heb geen muizenissen en geen baard, hooguit muizen en die lopen in de tuin en verstoppen zich tussen de stapels hout. Wat me weer brengt op ander hout, droog hout, hout voor de kachel die zo graag warmte geeft. Of beter gezegd, hout voor de kachel zodat het hier lekker warm blijft. Maar het hout is op en de winter is nog niet op.

Want voor de verandering kleurt de tuin weer eens wit.

74/365

Neneh @ 03:49 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 14 maart, 2013

Het wordt lente...

Maar eerst moet al die witte herrie smelten. En dat gaat heel goed met de zon en al die oranje tulpen....

Het wordt lente... lente, lente

73/365

Neneh @ 04:25 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 13 maart, 2013

De kerkklokken luiden..

Ik zie in de keuken een klein stukje van de molen, een topje eigenlijk. Als er een mooie zonsondergang is staat het silhouet van de wieken er als een plaatje en dat lonkt mij dan naar de camera. Maar nu was het al zo laat, al bijna helemaal donker en ik zie toch een topje van de molen in brand staan en ik hoor de kerkklokken. Molen en kerk staan vlak bij elkaar....
Als ik op een stoel klim zie ik echt nog niks dus ik loop even naar boven......
De kerkklokken luiden, ik hoor ze duidelijk. 'Ehm, biddag voor gewas en arbeid?', denk ik. 'Zoiets zal het wel zijn, ik zie geen witte rook'. Ik moet er zelf om grijnzen.

Kom ik weer beneden is er wel witte rook... wat een gedoe.

Ik kijk er naar en denk bij mezelf 'Wat is dat toch met mensen om zo uitzinnig blij te zijn met een nieuwe paus die de pensioengerechtigde leeftijd allang heeft bereikt en dingen in een heel ander licht ziet dan de tijd van nu vraagt.'

Of je daar nu blij van moet worden? Ik denk het niet... luister maar eens naar je eigen hart en leef daar naar.

72/365

Neneh @ 10:52 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

maandag 11 maart, 2013

Wat krijg je lange benen jongen

Op de maandag is het een feestdag want dan zijn de kleinkinderen nog over de vloer. Niet als in de voorgaande jaren want allebei zitten ze inmiddels al op school en om toch nog een beetje te blijven genieten van elkaar heb ik de jongste vanaf 12 uur en de oudste vanaf 3 uur onder de vleugels. Het zijn kleine feestjes om mij heen. Jongste die een spelletje klaar zet als ik de boterhammetjes smeer en als we aan het eten zijn en ondertussen een spelletje spelen dan zijn dat grote genietmomenten. Helemaal als ik telefoon krijg, niet goed oplet en vervolgens dik verlies. Het is me er eentje. Dan is het op de Wii, dan op iPad, dan een spelletje, dan even rennen. Dat dus. Tot het tijd is om grote broer te halen. We stappen weer in de auto, rijden naar school.
'Oma, jij woont in de Bentinckslaan'
'Ja, daar woon ik.'
'Daar mag je slaan!', zegt kleinzoon.
'Wat rijmt op appel of op grijs?'
'Of wat rijmt op Noël?'
En zo zijn wij maar zo bij school, daar kent hij de weg ook goed, rent een rondje tot eindelijk de les voorbij is...
We rijden weer naar huis. Twee schatten achterin die allebei blij zijn.....
We rijden de straat binnen en dan 'hier mag je slaan, in de Bentinckslaan mag je slaan'.
Jongste kleinzoon belde zondag op, 'oma, wat is Bentinck?'
'Dat is een naam van een man', zeg ik tegen hem. En probeer er iets over uit te leggen. Maar daar gaat het helemaal niet om. Het gaat om het totale plaatje. In de Bentinckslaan mag je slaan..
'Wat rijmt er op tom?'
'Bom'
'Trom'
'Stom'
En zo rijden we weerom, bom bom.

Languit gaat oudste op de bank en languit betekent dat de bank bijna helemaal van kleinzoon is. 'Wat word je toch groot, wat krijg je toch lange benen'

Hij zegt niks, hij doet een spelletje...

En ik hoop dat ik daar nog heel lang van mag genieten.

70/365

Neneh @ 03:46 pm
nou zeg al 9 keer gebabbeld
Tweet

zondag 10 maart, 2013

En dan doe je de gordijnen open.....

Al eerder deze week had ik een wow moment, een ah en oh, een ýes' moment. Dus ja, vandaag was het weer een 'wow' moment maar dan eentje met een ondertoon van 'moet dat nu echt'.
En blijkbaar moet het dan, de koude lucht is in opmars en maart roert z'n staart. Ja ja, dat weet ik ook wel. Het is nog maar maart. Maar hadden we niet van die heerlijke dagen deze week.

En natuurlijk is het nog maar maart en is het nog geen lente en kan het allemaal nog best en het kan nog wel sneeuwen in april en ook nog wel in mei en het kan allemaal wel....

Ja, ik weet het wel. Alle argumenten en alle waarheden ken ik wel.

Maar of ik hier op zit te wachten.

Trouwens, ik heb de gordijnen weer dicht gedaan.

69/365

Neneh @ 09:39 am
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 8 maart, 2013

Zet vier vrouwen bij elkaar.

Ga je mee of kom je ook. Wie het eerste kwam weet ik niet, waar het begon ook niet. Dat het leuk is weet ik wel en dat het toevallig op vrouwendag is moet zo zijn. Vrouwen, ik blijf me verwonderen. Vrouwen zijn altijd bezig met leven, dingen in het leven, levensvragen, levenszaken, levens. Overleven, anders leven, leven laten en leven leiden en soms leven lijden. De gesprekken vliegen van links naar rechts en het valt mij dan weer op dat we als we verder praten steeds dichter bij elkaar komen, dat levens op de een of andere manier verbonden zijn met mensen uit het verleden. Zet vier vrouwen bij elkaar en de middag vliegt weg voor die goed en wel begonnen is....

Vrouwen kunnen dat. Het leven bespreken zoals het is en al doe je er 30 of 40 jaar over om ergens te komen, ze komen er. Dat alleen al verdient zoveel respect.

Vrouwendag, het is geen toeval

Feiten over vrouwen

1. Vrouwen vormen 50% van de wereldbevolking
2. Vrouwen doen 66% van al het werk
3. Vrouwen verdienen 10% van het wereldinkomen
4. Vrouwen hebben 1% van alle bezittingen
5. Van alle regeringsleiders op de wereld is 5% vrouw
6. Van alle armen op de wereld is 75% vrouw
7. Van alle analfabeten op de wereld is 66% vrouw
8. Van alle vluchtelingen op de wereld is 75% vrouw
9. Van de 150 leden van de Tweede Kamer in Nederland is 36% vrouw
10. Vrouwen in Neder land verdienen gemiddeld 23% minder dan mannen

67/365

Neneh @ 10:20 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

maandag 4 maart, 2013

En dat doe je de gordijnen open......

En is het stralend blauw, zonder een spikkeltje van een wolkje. Al weken kijk ik uit naar de zon, die hebben we in februari iets te weinig gezien is mijn mening. De dagen vlogen net zo hard voorbij maar dan in een soort van afwachtend grijs licht.

En vanmorgen deed ik de gordijnen open en zag een prachtige dag. Een molen in de zon, ijs op het dak, een kat in een boom, 4 eksters in opperste staat van paraatheid rondom de kat, 2 kraaien die het allemaal vanaf een tak hoger bekeken, een horde musjes een struikje verderop. Mijn hart maakte een sprongetje en mijn dag kon al niet meer stuk voor die goed en wel begonnen was. Ik hou van de zon.

En de zon houd van mij....

63/365

Neneh @ 06:15 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 1 maart, 2013

Complimenten

Vandaag is het complimentendag, mijn moeder maakte mij daarop attent. Ze zei 'ik wil je een compliment maken' en dat deed ze en ik zei tegen haar 'dan wil ik ook een compliment maken' en dat deed ik. Ik vind haar wel een hele stoere moeder die met haar 81 jaren nog gewoon de ins en outs van de iPad onder de knie krijgt, foto's maakt, filmpjes maakt en zich nu al verheugd op mooie regenbogen want die kan ze altijd zo goed zien. Ik heb haar twitter weer aan de loop gemaakt, facebook opgeleukt, favorieten uitgebreid, updates geregeld en ook nog even een wordfeudje gedaan. Die moeder van mij, dat is een heel groot compliment waard! Ze doet het toch maar mooi allemaal :)

We kregen het over de politiek. Eigenlijk. Politiek. Ben er een beetje helemaal flauw van, van de politiek. Ik zei tegen haar 'om mij heen hoor ik niets anders dan, baan kwijt, baan kwijt, baan kwijt en of het bedrijf(je) waar ik werk is failliet'.
Het Nederland gaat zo vreselijk kapot, het lijkt of er een dik gordijn zit tussen de politiek en de werkelijkheid. Alsof politiek helemaal niet doorheeft wat er in het land gaande is.

Dus........... iedereen krijgt van mij een compliment vandaag! Je hebt het verdient. Behalve de politieke dwalers in Den Haag, die kunnen wat mij betreft allemaal de boom in! Wat een stelletje pannenkoeken zeg.

En ze gaan maar door... brrrr

Neneh @ 03:23 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 28 februari, 2013

Van die dingen...

De afgelopen dagen vullen zich met veel, veel van alles en tussendoor sport ik even en ga ik na het eten even op de bank om een klein stukje tv te kijken, vervolgens duik ik weer in de materie en schrijf weer de woorden de ik denk te kunnen gebruiken in de presentatie volgende week. Het moet af en ik werk wel aardig als het af moet... alleen komt er nog een heleboel tussendoor en ik wil ook nog van alles.... dus ben ik net met het eten bezig als lief zegt 'een berichtje op je telefoon, of je ook naar de cursus gaat?'
'Ik heb toch geen cursus vanavond? Wie is de Mol komt...'
Lang verhaal kort.
Ik heb cursus en ik moet ook nog het verslag schrijven.

Zo, dat komt binnen... haha

Komt allemaal goed, komt allemaal goed en ik maak wel een verslag en houd oren en ogen open en lig helemaal in een deuk als bij een presentatie een 'veenlijk' wordt binnengereden. Schitterend gevonden! En.... dit vergeet je toch nooit meer.

Waar het over gaat? Over veen, hoogveen, laagveen. Wij hebben er allemaal mee te maken hier in de hoog en laagveen gebieden. Turfstekers, baggelaar of baggel, alles komt voorbij.
Daarna is er nog een presentatie over stenen. Het hek is van de dam natuurlijk want wie heeft er nu niets met stenen? Bestaat niet.
Stenen rocks natuurlijk! Stenen rules

59/365
En zo komt er een eind aan de tweede maand van het jaar 2013

Neneh @ 09:16 am
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 27 februari, 2013

Die is het!

Ik heb ook nog een cadeautje voor je...
Vriendin zit bij mij op de bank, we hebben al een heerlijk taartje voor ons staan en ineens 'ik heb ook nog een cadeautje voor je'
Een heel verhaal over de geschiedenis van het cadeautje en ik zie het gebeuren. Ik begin het uit te pakken... en luister.
'Ze kwam ermee aan, pakte het uit en ik zei 'die is het'.

'Of ben je niet meer van de kippetjes?'

'Ben ik nog van de kippetjes, natuurlijk ben ik nog van de kippetjes!'

En zo komt het dat ik de haan ook maar even tevoorschijn tover. Het is bijna lente! Toch!

58/365

Neneh @ 07:58 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 19 februari, 2013

In m'n eentje.......

In de sauna na het sporten, in m'n eentje. Ik droom weg.... en val in slaap

Zo ontspannen... in m'n eentje, na het sporten

50/365

Neneh @ 10:03 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

Je weet het heus wel...

Je weet heus wel dat er een moment komt dat je afscheid moet nemen, dat er een dag komt dat je verstand zegt 'zo was het mooi, dit leven van jou'. Dat het gevoel zegt 'maar ik wil je niet kwijt'. Zo gaat het toch in een mensenleven, soms te vaak achter elkaar, te dicht op je huid. Zo is het toch in het dierenleven. Zo dicht op je huid.
Zo was het dus de afgelopen weken, zo op mijn huid. Ik zie mijn zoon en mijn schoondochter de worsteling maken zoals die op hun pad komt en we praten er over, zij vertellen vooral over hoe het was, waar Ummango altijd in hun leven zat, onder hun huid. Zijn blije staart, zijn blijdschap als ze thuis kwamen, zijn ondeugende streken, zijn mannetjestaal als er weer eens een loopse teef in de buurt was. Zijn ferme passen, zijn gewicht. Alles wordt besproken. Hoe hij zich alles liet gebeuren, uren achterin de auto opgevouwen lag om mee te kunnen op vakantie. Hoe hij was met de kinderen, hoe hij zijn eigen stoel had en het liefste op de bank lag. Alles, alles, alles kwam voorbij. En dat is het. Dan begint het afscheid al, je weet het, je stelt het uit, elke dag is er een en je gevoel zegt 'ik wil je niet kwijt' en je verstand zegt 'het is goed zo'
En die 2 blijven vechten tot het niet langer kan en het verstand wint.

Maar mensen, wat een verdriet. Ik sta erbij, ik zit er middenin, zeg onzinnige dingen, denk ik later. Ik zie hun machteloosheid, hun vreselijke verdriet.....

En samen tillen we zijn lichaam in de auto voor een laatste reis.

Je weet het heus wel, het was goed zo, maar ik mis dat malle hondebeest nu al.

Neneh @ 05:49 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

Een bijzondere vriend in het leven

Hij is niet meer..... niets meer dan een herinnering, een plakboek vol verhalen en foto's. Geen staart die zwiept, geen kopjes die staan te wankelen op de tafel, niet dat extra kleedje voor de kachel of een extra bakje voer omdat hij ook mee wilde eten.

Hij is niet meer.... hij zit voor altijd in ons hart.

Neneh @ 05:41 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

maandag 18 februari, 2013

De drie pinten....

49/365

Neneh @ 09:46 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

Van slag

Het gaat niet goed met mijn grote vriend, dat schreef ik bijna 2 weken geleden en gisteren aan het einde van de dag, aan het einde van een geweldig warm weekend gingen zoon en zijn gezin weg en heb ik afscheid genomen van Ummango, heer Bommel, een hond van stand. Ik vergeet soms de mooie dingen die ik ooit schreef en ik ben dan wel heel blij met het digitale archief, dat brengt me wel weer een heel eind terug in de tijd, 2005 dit keer. Toen was er nog geen Micka, hadden wij Twist en zij Ummango en die twee schelen maar een half jaar. Ze zijn elkaars vrienden, Ummango is een mannetje mannetje en Twist was dat. Daar hebben we de natuur niet z'n gang laten gaan. Twist is en blijft een Twist en Ummango een beetje een heer van stand. Maar het gaat niet goed en nu is het zover.. .. ik neem afscheid en huil mijn tranen. Het verdriet van zoon en schonedochter is nog erger om te verwerken. Ik snap het zo goed maar het is tijd om afscheid te nemen.
Ze hebben een heel plan, alles goed doordacht, weten precies wat ze moeten doen voor Ummango en weten precies hoe ze het willen voor hun grote sterke vriend. Dat hij sterk is dat weten we inmiddels wel. Zijn lijf is een fractie van wat het was, zijn spieren verdwijnen als sneeuw voor de zon, het weinige eten wat hij nog doet geeft nog net dat beetje energie om door te gaan maar alles verzwakt heel snel. Toch is hij er nog steeds bij, hij is sterk. Komt binnen en gaat snel liggen, je weet het .... ik weet het.
Het afscheid komt dichterbij en ik ben er verdrietig van...

Zo gaan ze weg, naar hun eigen huis en mijn gedachten zijn nog lang bij mijn kinderen die het nu zo vreselijk moeilijk hebben.
Ik ben van slag. Ik wil schrijven over het geweldig fijne weekend wat we hebben gehad, mijn verjaardag, mijn feest maar mijn handen willen niet. Mijn hoofd wil niet.
Ik prut wat met de foto's, lees hier en daar een stukje en denk dat ik maar eens een goed nachtje moet slapen....

En vanmorgen, de kleinkinderen hebben vakantie, komen de twee schatten binnen en ook heer Bommel....

De ene dierenarts is er de hele week niet, de andere dierenarts is er vandaag niet en verder willen zij er niemand bij. Zo moeten we allemaal nog een dag verder en is iedereen van slag....

Twist en Micka liggen elk aan een kant van Ummango, allemaal voor de warme kachel. Ze zijn stil, Twist voelt dat er iets is.....

Neneh @ 09:10 am
nou zeg al 9 keer gebabbeld
Tweet

zondag 17 februari, 2013

Duizend klokjes...

48/365

Neneh @ 09:53 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

Huiskamerconcert .........

Het afgelopen weekend in een lang logje. Het moet maar, ik moet het toch wegschrijven dat hele feest. Anders vergeet ik hoe geweldig het is geweest. Ik heb nu al gezegd dat ik het volgend jaar niet vier. Dan duik ik maar onder en neem lief mee…
Vrijdag om 24:00 uur liep ik nog rond en ‘ja, ik ben jarig!’ Maar lief trapte er niet in. Hij wilde mij wel feliciteren maar daar bleef het bij. Het had wel een klein cadeautje voor mij, dat verklapte hij wel maar verder…. niks. Ik geef het niet een twee drie op maar het helpt allemaal niks. Eerst slapen!
En als ik wakker word dan duurt het echt niet lang voor het hele huis op de kop staat, de oven aan, de thee gezet, de tafel gedekt, zelfs de bubbels ontbreken niet. En cadeautjes…. waanzinnig leuke, mooie, geflanste, gefreubelde, liefdevolle cadeautjes. Lief komt met een mega grote doos aanzetten. Klein cadeautje noemt hij dat. Hoe dan ook, ik val bijna om bij al die verwennerij en ik voel me zo ontzettend jarig. Nu al. En de dag ligt nog aan mijn voeten…. met de post komt ook veel leuks binnen. Met de meiden naar de markt en nog even een mal winkeltje binnenstappen waar ik echt nooit kom en dan een superfoute brillendoos meenemen waar dochter later een logje over schrijft. Heerlijk is dat. Lachen ook.
Dochter zorgt met haar mooie zelf in elkaar gedraaide cadeautjes ook wel voor een hoop plezier. Een terrarium waar ik zelf nog aardig mee aan de slag moet en een kaart met stem. De stem van dochter. Ze heeft een klein stukje van onderstaande gedicht ingesproken in een kaart en telkens als ik er naar luister schiet ik vol. Vol houer hou dan hou...

Ik schrijf ze op
met potlood en met pen,
de liever nog dan liefste
woorden die ik ken.

Ik schrijf ze op
met balpen en met stift,
de mooier nog dan mooiste
woorden in mijn schrift.

Ik schrijf het op
in rood en geel en blauw,
dat ik nog houer hou dan hou
van de allerjouste jou.

©Koos Meinderts

Hoe dan ook, succes verzekerd en ondertussen is er taart en nog meer post en gezelligheid aan de grote tafel. Tekeningen van de kleinkinderen, bonnen, boeken, geurtjes, fleurtjes en bloemen. Alles klopt. Tegen de avond is het toch nog opschieten want ik had bij Delia een stapel kaarten gekocht voor vrienden en familie om samen te gaan genieten van de muziek. Akoestisch, in Klein Paradiso, de Olde Karke in Echten. Akoestisch is het toverwoord want het klinkt echt top in dit oude gebouwtje. Bij binnenkomst een verrassing voor de gasten van Grietje...
Hoe dan ook, de dag kan niet meer stuk want die is al gelukt, de avond kan ook niet meer stuk. Op de voorste rij stoelen neem ik plaats en het kan beginnen. Eigenlijk frons ik eerst mijn wenkbrauwen eens, er staat veel te veel voor mijn neus.
'ehm akoestisch, wat zijn ze van plan.'

Eerst luisteren naar de Jetfarm (een opname uit 2102) en dan denken... yes yes yes, wat leuk. De klik tussen de twee maakt de klik met het publiek nog veel gaver. We zijn het er allemaal over eens 'Dit is leukerdanleuk!'
Een kleine pauze en verder met Mansell. Bij het eerste liedje gaat het al mis. geen woord van te verstaan en te hard, niks akoestisch.... jammer. Ik heb echt mijn best gedaan er iets aan te vinden maar heb het niet gevonden. Ze moeten het gewoon niet doen, niet in deze ruimte met boxen en versterkers gaan stoeien. Werkt niet. Echt, net zo jammer. Om mij heen verslapt ook de aandacht en wij, kritisch als we zijn, hebben allemaal wel een mening. Nou ja, ze doen hun best maar dit is zeker niet hun beste optreden! Niet meer doen. En noem het ook geen Indy Pop Rock. Klopt niet...
Als het allemaal afgelopen is praten we hier en daar wat na. Foto's worden gemaakt en mijn vriendinnen nemen hier afscheid. We gaan naar huis en krijgen van de Jetfarm nog iets mee 'Om half 12 zijn we bij jullie en gaan we nog even spelen'.

'Grapje zeker', denk ik nog.

Maar niets is minder waar. Met een half uur vertraging komen ze binnen en 2 tellen later klinken de eerste klanken de kamer in......
Het is een huiskamerfeestje tot half 2 en is supergezellig. Wat een feest....

Het duurt nog tot half 4 voor de rust is weergekeerd

Neneh @ 08:21 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 16 februari, 2013

Jarig..... of niet dan!

En ineens staan ze om me heen, ze zingen en dansen en springen en maken net zoveel lawaai dat de honden er ook van gaan blaffen en grommen en twisten en als dit achter de rug is blijft het onrustig want de kadootjes zijn van de oh's en de ah's en de liefde en van klein en van groot en mooi en van lief en warm en glas en ik sta en zit erbij en krijg het zo warm, warmer dan warm en echt ik ben zo blij met hen allemaal en met de warmte en de kadootjes en ik krijg er zo'n overweldigend warm gevoel van...

Al die schatten om mij heen...

47/365

Neneh @ 09:44 am
nou zeg al 5 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 15 februari, 2013

Sneeuwlandschap....

En dan op Ameland...

46/365

Neneh @ 11:38 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 12 februari, 2013

Ik zie ze vliegen......

43/365

Neneh @ 11:23 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

maandag 11 februari, 2013

Nagenieten....

42/365

Neneh @ 01:18 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

zondag 10 februari, 2013

Dan doe je de gordijnen open.....

En is de wereld wit en stil en loop je even later te kraken in het bos...

Plaksneeuw kraakt als een malle. Maar het is zo mooi!

41/365

Neneh @ 10:10 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 9 februari, 2013

Want we vieren feest en .....

Dan bak ik taart en komt iedereen op visite want we vieren feest!
Morgen, morgen vieren we feest en vandaag bak ik een overheerlijke (hoop ik) appeltaart. Hoe dan ook, met liefde gemaakt en ik ben altijd weer nieuwsgierig hoe het gaat smaken. Want dat is altijd een verrassing....

Nog eventjes en de taart rolt de oven uit.

Morgen vieren we feest dat moeder 81 jaar is geworden en nog steeds gezond is en haar eigen huishouden regelt! Zelfs haar feestjes bouwen laat ze niet uit de handen pakken.... de taarten laat ze gewoon door haar kinderen bakken! Best wel slim!

40/365

Neneh @ 07:59 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 7 februari, 2013

't Kan vriezen, 't kan hagelen....

Kan regenen, kan zonneschijn, kan sneeuwen...

Kan allemaal wel

38/365

Neneh @ 09:09 am
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 6 februari, 2013

Zon in februari....

'Moet je mijn ramen zien' zei ik maandag en dinsdag en vandaag. De zon schijnt, de dagen lengen... 'Moet je ze zien'
En toen ik vanmiddag na kapper en andere zaken weer thuis moest het gebeuren. Voor, achter, binnen, buiten. Alles. Nee, niet alles, alleen de ramen.

En halverwege dat werkje, tussen binnen en buiten, krijg ik kippenvel en rilbibbers en pijnlijke spieren en een rare keel...

Nu zijn de ramen wel schoon maar ik voel mezelf verre fijn....

37/365

Neneh @ 08:24 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 5 februari, 2013

Het gaat niet zo goed.

Dat slaat dan op mijn grote vriend Ummango die hier op het kleedje voor de kachel ligt. Zijn lijf ligt niet rustig te slapen, zijn lijf schokt en omdat hij ook al een week heel slecht tot bijna niet eet zie je de ribben ook tevoorschijn komen. Het gaat niet goed. Het is net of de andere twee viervoeters het voelen, ze komen eens bij hem kijken en Twist wil dat wel een lik geven maar bedenkt zich toch. Waar anders Ummango z'n zwiepstaart flink tekeer gaat als hij denkt dat hij bekende geluiden hoort zo stil blijft het nu. Alles gaat energie kosten en die energie is er steeds minder. Grote rimpels op zijn voorhoofd, grote rimpels bij de baasjes. Want wat het ook gaat worden, het doet elke dag pijn. Zoon zei vanmorgen 'je weet dat het een keer gaat gebeuren'...

Alleen, je wilt het niet. Maar die woorden blijven steken in de keel... en dan ga je weer verder met de dag, met het leven en ik aai Ummango nog weer eens over de bol. Wat kan ik anders nog dan een beetje op hem passen.

36/365

Neneh @ 02:01 pm
nou zeg al 8 keer gebabbeld
Tweet

zondag 3 februari, 2013

Zal het ooit zover komen.

Zal ik op een ochtend wakker worden en denken 'dit is het', dat ik ga zitten achter de typemachine en dat de woorden uit mij en mijn machine rollen. Dat ik absolute stilte niet erg vind en dus ook niet per se een radio aan moet hebben om andere geluiden te overstemmen. Mochten ze er al zijn dan zijn het geluiden van luid schreeuwende jongeren op de maandagochtend die vol energie beginnen aan hun schoolweek en onderweg naar die school door 'mijn' straatje moeten. Op de dinsdag maken ze trouwens ook nog lawaai, op de vrijdag hoor ik ze niet meer. Dan is het vuur geblust en zijn ze op weg naar het weekend. Of het is de vrachtauto die denkt door 'mijn' straat te moeten rijden terwijl die vrachtauto er niets te zoeken heeft dan alleen het pad. Want natuurlijk hoeft dat grote ding hier niet langs. Muziek om de geluiden van de zaagmachine in de buurt te overstemmen, omdat er weer zo nodig verspijkerd moet worden. Zagen en spijkeren hoort bij bouwactiviteiten die ik toejuich natuurlijk. Er kan niet genoeg verspijkerd worden, goed voor de economie die nu zo goed als op z'n gat ligt. Helemaal in de bouw maar ook in veel andere sectoren. Ik heb er geen last van. Niet van die malaise, niet van verspijkeren. Ik leg alleen vast wat ik hoor. Net zoals ik in de nacht een verdwaalde vuurpijl hoor joelen. Kom nu niet aan met de feiten over de geluiden van verdwaalde vuurpijlen, dat ze niet kunnen joelen bijvoorbeeld. Dat zou best kunnen, ik heb niks met vuurwerk en als er iets lawaai maakt dan is het bij mij al snel een vuurpijl. Ik zie ook niks in de nacht als ik in mijn bed lig met mijn ogen dicht. Ik hoor alleen beter en ik denk dan dat het een verdwaalde vuurpijl is die joelt. Maar in de nacht zoek ik niet de typemachine dus ik zit nog met de vraag of ik ooit op een ochtend wakker word en denk 'dit is het' en dat ik dan ga zitten achter de typemachine en dat de woorden uit mij en de machine rollen. Het kan natuurlijk best wel zo zijn dat er in mijn bestaan nog zoveel woorden zitten die niet uitgesproken of opgeschreven zijn. Ik denk wel eens, dat is iets van de laatste tijd, had ik maar meer opgeschreven. En ook denk ik wel eens 'dat heb ik ooit opgeschreven, maar waar dan?' Dat zijn van die dingen waar je pas achter komt als je jaren verder bent. Want de jaren vliegen voorbij en ik doe maar wat. Echt ik doe maar wat. Ik probeer in het leven heel veel dingen, die ik dus doe, waar ik van leer, waar ik vervolgens van denk 'dat doe ik nooit meer' of juist 'dat ga ik anders doen' of ook wel 'dat ga ik nog eens doen'. Zo kook ik al heel lang in een redelijk vast patroon wat alleen afwijkt als er visite komt of in de vakantie. Verder voel ik me wel lekker in dat vaste patroon terwijl er best 365 dagen lang elke dag een andere hap op de tafel kan staan.
Nu ben ik zelf in verwarring gebracht voor die zin. Met het schrijven van die zin kan ik dus twee kanten op. Ik kan denken dat ik van mijn patroon af ga wijken omdat er meer is of ik kan denken dat het goed bevalt, waarom zou ik het anders willen. Ik blijf hangen in die verwarring.
De dingen van het leven, alles wat er zo op je pad komt, die dingen, als ik dat nu eens vast ga leggen. Gewoon op papier. Zou er ooit een dag komen waarvan ik denk 'dit is het', als iemand dit leest, gemakshalve ga ik maar van uit dat ik het koppel aan het 365 dagen project, elke dag een foto, dat die denkt 'hé, dit is zoals zij is. Zoals zij leeft, zoals zij naar de wereld kijkt.

Zal de wereld ooit zo naar mij kijken? Als mijn boek in de winkel ligt?

Zal het ooit zover komen dat ik op een ochtend wakker word en denk 'dit is het'

Neneh @ 11:19 am
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 30 januari, 2013

Buurtkatten en tuinvogeltjes.

Tijd voor de SuperSoaker!

30/365

Neneh @ 10:29 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

maandag 28 januari, 2013

Ze maken ruimte voor elkaar....

Altijd blij als ze elkaar zien, altijd samen voor de kachel...

Maar het besef dat Ummango ernstig ziek is kwam vandaag weer hard binnen.....

28/365

Neneh @ 09:00 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

zondag 27 januari, 2013

Nou ja.......

Druilperenweer! Als er zoiets bestaat dan is het vandaag zoiets. Het is stil op straat, iedereen wacht binnen tot het over gaat. De druil slaat ook naar binnen als je niet oppast. Dan slaat de lamlendigheid in alle hevigheid toe. Ik gooi nog een blokje hout op het vuur, maak een kopje koffie en trek dan de jas aan. Weg druil, weg lamlendigheid op zondag 27 januari. U gaat de boeken in als een verloren dag...... als het zou kunnen.

Weg sneeuw, weg sneeuw, weg winter...

27/365

Neneh @ 08:38 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

Klopt het?

'Klopt het beeld wat je hebt, via de digitale weg, met de werkelijkheid' vroeg ik hem. We ontmoeten elkaar voor het eerst, kennen elkaar alleen van de plaatjes en de digitale contacten. 'Klopt het?', wil ik weten.
'Ja, zegt hij, het klopt, jij bent zoals je schrijft, je bent alleen langer dan ik had bedacht.'

Dus ik ben wat ik schrijf, en ik schrijf wat ik ben. Ik maak foto's zoals ik het zie en ik zie het zoals ik het maak.

'En ik dan?, wil hij weten, ben ik zoals je dacht dat ik zou zijn.'

'Ik had je groter gedacht. En verder klopt het wel eigenlijk'

Grappig toch, zo ken je elkaar alleen door te schrijven, te lezen, te reageren en de lengte kan je niet bepalen, de rest wel!

We gaan nog eens wandelen, in het voorjaar....

Neneh @ 12:42 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 24 januari, 2013

Google Maps is er niks bij....

Cursus, landschap - ecologie, hoogtes, laagtes, (es)dorpen, waterwegen, snelwegen, landsgrenzen... al die lijntjes, het duizelt.
Monnikenwerk dat is het geweest.. kaarten uit 1811...

We worstelen ons een pad door de historie en zien heus wel dat de Fransen het met de namen van dorpjes en gebiedjes niet zo nauw namen. Of in spiegelbeeld haspelden... Waskemeer werd Waksemeer!

24/365

Neneh @ 11:21 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

Vriend

Tranen biggelen over mijn wangen, ik wil het niet, ik wil het niet, ik wil er niet aan denken. De koffie smaakt zelfs zout inmiddels, er is geen stoppen aan, het is een waterval. Ik kijk naar de twee honden die hier lekker op een kussen voor de kachel liggen. Zo gauw ik mij omdraai gaan hun ogen open en kijken mij aan. Ze willen altijd wel iets, een broodje of een botje. Of mee in de auto en wandelen in het bos. Het is altijd goed en nooit verkeerd en als ik eens boos ben dan kijken ze me aan met een blik 'kan ik er wat aan doen' en doen het de volgende keer gewoon weer want zij zijn hond en doen het gewoon anders. En nu is hun grote vriend Ummango ziek en wel zo ziek dat zoon en schonedochter voor een vreselijk moeilijke keuze staan........ wat te doen. Je weet het ook best wel, je gaat je hechten een hond of kat of konijn, of weet ik het. Hoe meer ze geven, hoe meer je gaat hechten, hoe meer je denkt 'kan dit maar eeuwig duren', terwijl je heus wel beter weet. Ze worden nu eenmaal niet zo oud, en als ze 6 zijn dan ... Twist is inmiddels 9 jaar oud, Micka is straks 6 jaar oud... en Ummango is een half jaar ouder dan Twist en een hele grote vriend van ons allemaal..... en dat maakt het zo moeilijk. Zo moeilijk.

Reacties facebook:

Paola Papen dat is ook mijn grote angst, mijn twee vrienden moeten missen... sterkte grietje! wat een moeilijke keuze moet je maken
Philo IJpelaar Wat een vreselijke dag Grietje. En zo ontroerend verhaal. Heel veel sterkte, liefs en dikke knuffel van mij, xxx

Paola Papen moeten zij maken bedoel ik

Daniela Mikkers Lief... Mooie foto ook... Echt Ummango, met zijn zware kop op tafel...

Grietje Loof Paola en Philo, ik hoef de keuze niet te maken, dat moeten zoon en schonedochter doen. Het maakt het niet minder makkelijk natuurlijk maar ik volg aan de zijlijn en voel dan zoveel mee dat het haast pijn doet.

Helena Witte Kraai he...

Dette Boiten Ach, wat verdrietig...heel veel sterkte voor alle dierbare vrienden van Ummango.

Maureen du Long vreselijke keuzes

Jolanda Ragetli-Snoeijink Wat triest..... een hond verliezen doet zoveel pijn. Veel sterkte voor jullie !

Jan-Karel Kok ai...

Rutger de Vries wens ze sterkte Grietje Loof! en jij ook!

Martha Prins och lieverds toch ! die grote lieve reus !
heel veel sterkte allemaal !

Masha Bouwens Sterkte!

Ton Kloppenborg Moeilijk... Sterkte voor alle betrokkenen!

Monique Plug Wat een verdrietig nieuws. Sterkte voor de geliefden van Ummango.

Jolanda Bunola Nhaaa wat erg bah nou moet ik er ook van huilen...dikke knuf

Ellen Boersma Ah meissie toch, knuffel xx

Gerrit Eikelboom Ik herken de blik. Heb deze ook heel vaak bij Mwamba gezien: "Ik vertrouw op jou".

Grietje Loof ja dat... 'ik vertrouw op jou'

Joke Vonkeman Ach, dat is niet leuk! Sterkte allemaal!

Gerrit Eikelboom Het laatste half uur met Mwamba was vreselijk maar ook heel mooi tegelijk. Een blik van het is goed zo baas.... Maar toch.... Vóór de beslissing en achteraf véél janken! Maar uiteindelijk gelukkig wel het gevoel de juiste beslissing voor je maatje genomen te hebben. Dan komen de mooie herinneringen. Zelfs nu weer. Slik.....

Mariet Fidder Sterkte samen daar!

Roelien Korvemaker ach, sterkte hoor

Berta Drost Wat een narigheid

Annie Hommes Heel veel sterkte.

Jan van der Weide Sterkte ermee Grietje , heb het zelf ook meegemaakt en die was nog geen twee

Josephine Bronsgeest Wil van alles schrijven maar blijf hangen bij XXX

Herma Raven · Vrienden met Gerrit Eikelboom
Heel veel sterkte met z'n allen. Het is en blijft zo moeilijk om de uiteindelijke beslissing te nemen.

Marian Bontenbal 9½ jaar genoten van een onwijs mooie, lieve waardevolle, bijzondere vriend... vergeet dat niet. En Ummango viel met zijn mooie neus in de boter... zoveel mensen die van hem houden
Veel sterkte en kracht allen, jullie zijn lief.

Jannie van Maldegem Ach, knuffel voor jou x0x0x0

Tineke Bouwmeester Ummango, de liefste hond ooit, kijk nou die frons en die lekkere zachte oren van'm....knuffel
·

Neneh @ 11:14 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 23 januari, 2013

Winter en de trein!

Of treinen en de muts, zo kan ik mijn dag ook noemen. Want echt, ik heb me geschaamd, ik heb gelachen, het zweet onder de oksels geschrokken en de boel belazerd door blond te doen! Neemt niet weg dat de dag een hele leuke chille was. Gewoon chillen in de trein, langs de Oostvaardersplassen waar ik toch even mijn ogen uitwrijf bij het zien van zoveel wild wat daar rond loopt. In de ijzige kou, in de witte wereld. Wel bijzonder om het vanuit de trein te zien. De ramen zijn heel vies, daar is al het nodige winterweer overheen gevlogen bedenk ik. Ik zit dus in de trein naar Haarlem. Dagje naar dochter en omdat het kaartje nog maar 1 week geldig is moet het gebeuren en wel vandaag. Dus door de sneeuw naar het station, kaartje stempelen en wachten op de trein die zowaar nog te vroeg is en gelijk al vol! Aangepaste roosters maken dat treinen anders treinen dan bij een normaal schema. De winter maakt het mogelijk en de mensen zijn ongeduldig. Het wachten zat, de volle treinen beu! Ik hoor het overal om me heen. Gemopper.
Ik mopper niet, kijk naar buiten, zie de wereld aan mij voorbij schuiven en geniet van al die vergezichten die Nederland heeft. Voorbij Zwolle komt de conducteur langs en ik laat mijn kaartje zien... stempel erbij en 'fijne reis mevrouw!'
Ik wil het kaartje opbergen maar mijn oog valt op de tekst... 'één dag geldig op één zaterdag of één zondag...'
Het is woensdag... shit! Ehm... wat suf.
Zweet onder de oksels shit!
En nu? vraag ik mezelf af en schiet in de lach. 'het is toch niet te geloven, hoe blont moet je zijn om zo'n actie uit te voeren'
Maar de conducteur heeft het ook niet gezien troost ik mezelf en trein verder... de nieuwe lijn. Langs de Oostvaadersplassen dus en naar Amsterdam en naar Haarlem en bij 3 controles (dochter zei, ik ben nog nooit gecontroleerd tussen Amsterdam en Haarlem), ook tussen Amsterdam en Haarlem geloofde ik het wel. Het geluk is aan mijn zijde, zij zien deze suffe actie van mij niet.

We fietsen door Haarlem, drinken koffie bij Bagels & Beans, slenteren door de V&D en fietsen naar haar huisje. We chillen op de bank, pakken de bus naar het strand, wandelen een stukje, wachten tot we een ons wegen op de bus, warmen ons weer op bij de kachel, chillen nog een eindje, lopen terug naar het station en zij zwaait mij uit...
Dan rijd in Amsterdam de trein net voor mijn neus weg, en de volgende laat op zich wachten. Starbucks maar even lastig vallen dan en weer op zoek naar een trein. Die is vol en die stopt overal. De planning loopt toch aardig anders en ik stel de aankomsttijd nog maar een keertje bij. Een trein doet het niet, een trein valt uit. Mensen stappen in, mensen moeten eruit, mensen stappen in een andere trein en we zitten allemaal droog en redelijk warm en ach het duurt een stukje langer en dat is jammer maar ook geen groot probleem. Tenminste, niet voor mij, ik reis niet iedere dag, maar voor degene die dit elke dag meemaken...
Het jammere van in de winter terugreizen is toch wel het feit dat Nederland wel heel donker is, ik zie niets anders dan hier en daar een lampje branden en zo af en toe een station. Mensen stappen in, mensen stappen uit. Ik wacht in Zwolle tot de lampen van de trein aan gaan, de deuren openen en ik in kan stappen.

Oh ja, het was een leuk dagje en ik ben een muts!

23/365

Neneh @ 10:36 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 22 januari, 2013

3 x per week...

Aankleden, eten, jas aan, honden uit, fietsen, hallo, omkleden, uitkleden, zonnebank, aankleden, fietsen, roeien, lopen, crosstrainer, armspieren, buikspieren, zweten, armspieren, buikspieren, beenspieren .... uitkleden, douchen, sauna, koelen, douchen, aankleden, jas aan, dag, fietsen, thuis, jas uit...

Koffie!

Nou nee, deze week 2 x sporten en 1 x de honden. Dus het lijkt heel wat maar ik doe ook nog andere dingen...

22/365

Neneh @ 10:10 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 18 januari, 2013

Wat allemaal?

Boodschappen binnen... vanillestokjes vergeten! Kadootjes inpakken... wel pakpapier meegenomen! Mannetje in de winkel geholpen met zoeken naar shampoo, was er niet, maar mannetje kon wel even zijn praatje kwijt. Lieve mensen tegengekomen en een babbeltje gemaakt, door de sneeuw terug en nu in de zon aan de koffie. Contrasten, toevallige ontmoetingen, liefdevolle mensen, boodschappenkar vol en toch geen vanillestokje in huis....

Neneh @ 03:28 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 17 januari, 2013

Lawaai...

We hebben het over lawaai, zij en ik. Dat het zoveel drukker is geworden. Veel drukker dan dat het was, vrachtwagens kunnen nu rechtdoor rijden en doen dat en ze rijden ook echt hard.
'Ik vind het al heel wat dat het nog niet mis is gegaan bij een van de zijstraten', zegt ze.
'Ja, zeg ik, je bent veel langer aan het wachten voor je kunt oversteken'
'Dat geloof ik wel, zegt ze, het is een stuk drukker.

Tijdens dat gesprek horen we een paar keer de sirene van politie en brandweer en ineens is er nog veel meer lawaai dan alle verkeer bij elkaar...

Trauma!

Nou, dan weet je het wel.

Iets met een vrachtwagen en een oude dame. Kansloos bijna... bah!

17/365

Neneh @ 07:33 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 15 januari, 2013

Muts!

15/365

Neneh @ 11:16 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

maandag 14 januari, 2013

Niet mijn handen........

We zitten te praten over wat was in 2012 en wat er nu al anders is in 2013. Dat tijd snel gaat, kinderen groot worden. 'Ik kan er wel een boek over schrijven', zeg ik. Wat ik dan ook al een beetje heb gedaan maar dan met foto's. En twee van die boeken heb ik mee. 'Jij hebt ze nog niet gezien toch, ik heb ze voor je meegenomen, kan je ze eens rustig lezen.'
Maar wat is het met boeken, je wilt altijd bladeren en naar de achterste bladzijde en dan terugbladeren naar het begin. En zo belanden haar handen om het kaft van mijn boekje en ik zie haar handen...
Ik pak mijn iPhone om een foto te maken. 'Geen foto van mij maken', zegt ze. Ze kent mij onderhand denk ik... 'Nee, zeg ik, ik wil je handen op de foto!'
'Nee', zegt ze!
Net zo snel als ze resoluut 'nee' zegt, zo snel heeft ze haar handen onder de tafel.
'Ze zijn niet ingevet'
'Het is winter'
'Ze zijn niet mooi'

Ik schiet in de lach en vertel haar dat ik dat helemaal niet erg vind. Dat de foto's die ik maak met de iPhone niet perfect zijn maar een beeld weergeven van het moment en dat haar handen mooi zijn. Kijk nu eens goed naar je handen, op de foto zie je niet dat ze niet ingevet zijn, op de foto zie je mooie handen, liefkozende, verzorgende, vriendelijke, behulpzame handen!

Ze legt haar handen om het kaft van mijn boekje en ik maak een foto.

14/365

Neneh @ 11:05 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

zondag 13 januari, 2013

Kun je ze ruiken.....

13/365

Neneh @ 10:28 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 11 januari, 2013

Bankhangen...

Wie is de Mol kijken, want dat kon gisteren niet. Daarna de film 'Jackie' kijken... wat een bijzondere emotie heeft die film.

Maar goed, bankhangen en lekker niks doen, klaar ermee.....

11/365

Neneh @ 08:45 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 9 januari, 2013

Ga de lange gang maar door...

Veeg je voeten maar af
Binnen!

Het is een of ander opzegversje om een kind te laten eten. Een versje van vroeger. Zal vast ergens staan. Ik kan het niet vinden.

'Tingeling' (dan begint het versje bij je oren, dat is de bel.)
'Wie is daar?'
'Opa' (linkeroog)
'Oma' (rechteroog)
Ga de lange gang maar door... (glij met de vinger over de neus van het kindje)
Veeg je voeten maar af (maak een veeg beweging onder de neus)
Binnen.... (en het prakje stop je in de mond van het kind)
Succes verzekerd..

En het heeft niets te maken met de foto maar als ik de lange gang weer zie, de gang die nog langer lijkt door de streep op de vloer dan moet ik altijd aan die zin denken. 'Ga de lange gang maar door'

In het ziekenhuis houden ze van strepen. Strepen in de gordijnen en in de zonwering. Strepen op de vloer. Waar die voor zijn vraag ik me echt af. Moeten we links of rechts. Of op de streep.
Ik ben zo aan de beurt en 5 minuten later 'gaat u maar even op de gang wachten, ik heb de dokter nog niet gezien'. Ik ook niet. Ik fatsoeneer de kleding en trek de laarzen weer aan. Mijn haar zit van geen meter meer. Regen, regen, dankjewel regen.
Na twee tellen word ik al opgehaald door de arts. Cardioloog.
Hij ratelt de medicijnen achter elkaar in een memorecorder, vraagt hoe het gaat, kijkt naar de curve, zegt dat hij mij over een klein jaartje weer wil zien en schiet in de lach als ik zeg dat het goed met me gaat.

Tot over een jaar...

Ga de lange gang maar door.... naar buiten!

9/365

Neneh @ 04:25 pm
nou zeg al 6 keer gebabbeld
Tweet

maandag 7 januari, 2013

Heej.... Grietje

Was het juni vorig jaar en had ik het overdag druk met heel veel andere dingen en geen tijd om te gaan sporten. Ook geen zin, maar ook geen tijd, maar voornamelijk natuurlijk geen zin want tijd moet je maken, overal voor. Hoe dan ook ik deed andere dingen en het werd zomer en we gingen wat met vakantie doen en het werd juli en augustus en dan draai ik nogal wat uurtjes in de natuur.

September, ik ga september weer beginnen. Het werd september en de schok was groot toen de sportschool unaniem besloot om de tijden te wijzigen. Mijn favoriete tijden verdwenen in de mist en ik wist het even niet te verzinnen. Laat ik eens kijken wat lukt dacht ik nog opgewekt en blij.
Het werd oktober en eind oktober dacht ik 'dit wordt niks meer' en belde met de sportschool en vertelde dat ik ging stoppen omdat mijn favoriete tijden gewoon ... nou ja.

November.. ik moet op zoek.
December... ik moet toch echt op zoek.

Januari

Ik ben weer begonnen.
Bij dezelfde sportschool, op andere tijden dat dan wel maar oh... ik was even vergeten dat ik heel veel spieren heb... overal!

7/365

Neneh @ 02:27 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

zondag 6 januari, 2013

Een vleugje van niet lang houdbaar....

Ik aai zachtjes met mijn hand over de blauwe bloemen die rechts van mij op de toonbank staan. Ik hou ervan en spreek dit ook uit richting de eigenaar van de bloemenzaak waar ik sta. De winter is mooi maar de belofte is nog mooier. En wat duurt het nog of ik kan er middenin staan. Midden tussen de velden met bloeiende blauwe druifjes.

'Ik kom terug, ik kom ze halen als ik naar huis ga.'

Dat dacht ik en dat deed ik en nu zijn we alweer een paar dagen verder en wat het was is al niet meer maar ik blijf het mooi vinden. Het staat rechts van mij, op mijn bureau. En ik hou ervan.

6/365

Neneh @ 04:12 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 5 januari, 2013

Kerstvakanties....

Vakanties met kerst waren het einde, heerlijk niks doen, sleetje rijden en leren schaatsen. Vakanties met kerst waren het einde, eerste kerstdag thuis, tweede kerstdag naar opa en oma want opa was jarig. Altijd het zelfde nooit eens anders. Of het zal al zo geweest zijn dat wij op eerste kerstdag naar de andere opa en oma gingen. Na de kerk heen en voor het melken weer thuis. Want op een boerderij is het nooit vakantie. Ook niet met kerst. Bevroren leidingen, sneeuwruimen, paadjes maken, overleven zo aan de rand van een dorp. Vakanties met kerst waren het einde. Ook 43 jaar geleden wel. De vakantie was net één dag oud denk ik, precies weet ik het ook niet meer maar korter dan 14 dagen vakantie was het toen ook niet en ik ging in die tijd op de zaterdagen nog naar school. Maakt ook niet uit, het was vakantie en het was het einde. Vakantie met kerst is altijd bijzonder toch......

Mijn vader overleed op 21 december 43 jaar geleden, vlak voor kerst, op de boerderij. Middenin de winter aan de rand van het dorp en kerstvakanties werden nooit meer zoals daarvoor. Niet meer ‘het einde’, maar iets anders. Iets met emotie, middenin de winter, middenin mijn jeugd, middenin mijn leven.

Wat ik dus schrijf, het was 1969 en ik 14 jaar. Net vakantie en na die vakantie was er weer school en natuurlijk was iedereen op de hoogte en natuurlijk was het niet normaal en gewoon maar alles ging wel normaal en gewoon verder. 'Ik was een kind, en wist niet beter dan dat het nooit voorbij zou gaan.' zong Wim Sonneveld in zijn lied en altijd dacht ik terug aan die kerstvakantie... toen ik 18 werd, en 20, ging werken, en verliefd werd, en trouwen, en een gezinnetje kreeg. Altijd was er weer die kerstvakantie. De kinderen naar school, drukte in december. Sinterklaas uitzwaaien en gelijk met kerst bezig, gezellig maken in huis, de boel versieren, kerst zoals kerst hoort te zijn, met elkaar en bij elkaar.

'Jammer dat de kinderen geen 'echte' opa leren kennen', of 'wat zou pa het leuk hebben gevonden met kleinkinderen, hij was altijd zo gek met kinderen.'

Niet te lang over nadenken... kerstvakanties zijn anders geworden.

Tegenwoordig is het een gekkenhuis vanjewelste in december, anders dan in mijn jeugd en jonge jaren. Mensen maken elkaar gek met alles wat moet met kerst. En inmiddels, door de jaren heen, met grote kinderen en 2 kleinkinderen, ben ik dwars van dat alles dat moet. Het liefste nam ik mijn lief aan de hand en verdween ik voor twee weken. Naar zee, wandelen, spelletje, wandelen, genieten, wandelen.... gewoon niks moeten. En al helemaal niet teveel van alles. Gewoon kerstvakantie zoals ik denk.... ha, lekker kerstvakantie, dit is toch wel het einde. Maar nooit, nooit heb ik dat gedaan. Tot dit jaar. We waren wel thuis met kerst maar mijn hoofd zat al op het eiland. En daarna ikzelf ook. Voor een hele week. En niks moest. Jammer, er was geen winter, er was harde wind. Geen sleetjes rijden of van de duin af roetsjen. Nee, niks van dat alles.
En wat nu zo gek is. Vandaag. Ik probeer me een slag te slaan door de bergen was die een weekje vakantie opleveren. Altijd, ook in de kerstvakantie. Ik moet ineens denken aan al die jaren, al die kerstvakanties, al die emoties. Elk jaar opnieuw. Drieënveertig jaar geleden en nog bepaald die dag mijn kerstvakantie. Waar ik ook ben.

Ik probeer me er een slag door te slaan.

5/365

Neneh @ 04:21 pm
nou zeg al 7 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 4 januari, 2013

Zo... dat is dan ook weer gelukt.

Eindelijk kan ik weer bij mijn log, had natuurlijk al eerder gekund, maar ik was niet thuis en had de juiste gegevens niet bij de hand! Slecht eind van 2012, raar begin van 2013.

Maar gelukkig hangt het niet af van het logboek van mij!!!

Gelukkig nieuwjaar allemaal!

Neneh @ 04:22 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 27 december, 2012

Vooruit denken en doen!

'Ga je wel oliebollen bakken dan?'
'Dit jaar maar niet!'
Dat zeg ik dan super stellig! Ik ga dat niet doen...

'Ja, maar dat kan niet. Jij bakt de lekkerste en van al die andere .... '

'Nou ja zeg, ik heb er geen zin in. Ik ben er niet eens en dan... nou ja...'

Dus, ga ik oliebollen bakken op derde kerstdag, moet ik 2 keer extra naar de winkel vanwege sukkeligheid met inkopen en zijn om 9 uur 's avonds de oliebollen rijp voor oudjaarsdag.

Invriezen! En dan maar hopen dat zoon ze niet vergeet mee te nemen. Anders eten we alleen poedersuiker. Dat plakt!

362/366

Neneh @ 10:31 am
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

maandag 24 december, 2012

Broers

'Als de kerstvakantie begint ben ik er en dan wil ik heel graag een dagje met de kids 'iets doen'. Dochter komt thuis en maakt plannen. Misschien moet ik dat dan ook maar doen en kijk eens naar mijn agenda. Kerstdagen doen maar wat. Ze vallen ieder jaar op een andere dag en dit is het gunstig, of ongunstig dat kan natuurlijk ook. De vakantie start hier op de vrijdag voor kerst en het is een idioot drukke dag of het is idioot druk in de winkel. Want dat is het. Ik heb het zelf ondervonden vrijdag, gekkenhuis om je gek in te laten maken. Ik niet, ik heb zen.
In november maakte ik een kaartje voor de kleinkinderen met de uitnodiging voor zondag 23 december en dan een nachtje slapen. Knutselen met tante en koekjes versieren, filmpjes kijken, uitslapen, omrommelen, boekjes lezen, snoepjes eten. Dat soort werk.
Ze likken hun vingers af bij het koekjes versieren en even later doen ze samen een spelletje..

Broers, lief, 2, samen, Nick, grappig, schattig, boefjes, lief, Mario, iPad, monsters, Noël, vriendjes, lief, kietelig, spelletjes, voorlezen, aapwekker, knuffels, prinses Peach, verliefd, lief...

359/366

Neneh @ 11:19 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

Een complimentenboek

Mijn broer zei tegen mij een tijdje terug 'je moet een boek gaan schrijven, je schrijft zo mooi'.

En wat het is dat is het. Ik denk namelijk dat ik misschien best wel iets kan schrijven, maar een boek vol. Dat is best wel veel.
En toch houd het me bezig, dat boek niet zozeer, maar wel het compliment. Ik ben er echt zo slecht in. Complimenten ontvangen. Ik deel ze liever uit.

En dat is het wel..

Neneh @ 11:11 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

Snottertv

Kerstavond, de kerkklokken luiden, snottertv, de wind die om het huis giert, de temperaturen die te hoog zijn voor een witte kerst. Snottertv staat hier ook aan, ik hoor de geluiden op de achtergrond, ik hoef niet meer te kijken. Deze week heb ik al te vaak moeten knipperen met de ogen. Al die verhalen van Eric Corton over moeders in Malawi, al die vrouwen in Nederland. Al die verhalen en al die beelden. Ik word er echt door geraakt. Is ook niet zo gek, ik heb het zelf ook meegemaakt, 21 jaar geleden. En zo zijn er zoveel vrouwen, zoveel verhalen, zoveel emoties. Ik ben eindeloos blij met de geweldige opbrengst van Serious Request 2012. Ik hoop zo van harte dat het goede doel daar aankomt waar het hard nodig is. Ik word er door geraakt en Nederland heeft zich echt van de beste kant laten zien. Kerstavond 2012, die van mij kan niet meer stuk.

En ik hoop voor jullie het zelfde. Fijne kerstdagen allemaal...

Neneh @ 11:09 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

Fazant

'Ik laat me verrassen, zei ik, doe mij maar het verrassingsmenu. En ik eet geen vlees!'

'Ze maakten een foutje in de keuken', zei ze een uurtje later. Ze had twee borden in de hand, een voor lief en een voor mij. 'Of ik echt geen vlees wilde'.

Op het bord lag een stukje fazant... ik keek er naar en zag de fazanten rondom het huisje op Ameland lopen, lekker in de vrije natuur, gewoon luid tetterend opvliegen omdat onze hond de geur niet kan weerstaan....

Maar ik wel. Ik zei 'Nee, ik wil echt geen vlees.' En ik zei tegen lief dat ik de fazant op Ameland leuker vind.

Neneh @ 11:02 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

zondag 23 december, 2012

In 2012 een kasteel maken voor 2013

Het huis raakt gezellig vol vandaag met kinderen en kleinkinderen en dan wordt er geknutseld, gespeeld, geplakt en geknipt en wordt er hard gewerkt aan de doos van je weet wel... met de beste wensen!

En nu is het een kasteel voor de monsters!

358/366

Neneh @ 03:53 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 21 december, 2012

21 december

356/366

Neneh @ 10:56 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 20 december, 2012

Op zoek naar oranje ballen......

Elke dag een foto maken van iets in je omgeving wat oranje is...."Everyday snapshot of a not arranged orange still-life in your life"...Een reden om anders te gaan kijken en vast te leggen.... "A reason to look different and stand still for a moment"

Zo zijn Thea en ik een pagina op facebook begonnen. Een pagina waar zij en ik elke dag een foto plaatsen waarin oranje voorkomt. En waar andere facebookers ook een foto kunnen plaatsen waarin een tipje oranje te zien is. Het is prachtig, degene die dit leuk vinden gaan anders kijken en anders kijken is juist zo leuk.

Dus vraag ik 'wie heeft er een oranje kerstbal voor mij' op facebook en de reacties zijn vooral heel leuk. Ik zoek een oranje kerstbal, die heb ik wel gevonden bij de hema, waar anders. Maar die wil ik niet kopen. Die wil ik alleen op de foto zetten. Ik heb andere oranje kerstballen gezien... en die ga ik nog halen!

355/366

Neneh @ 04:33 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 19 december, 2012

Die stilte.....

Gisteravond gingen de deuren van het glazenhuis weer op slot. In Enschede dit jaar en echt, ik ben er altijd bij. In gedachten dan, ik luister, ik kijk, ik krijg kippenvel van al die mensen die zo druk zijn met geld inzamelen, ik krijg kippenvel van de verhalen van Erik Corton. Maar dit jaar is wel een van de meest ontroerende en gevoelige die ik in de afgelopen jaren heb beluisterd. Babysterfte, complicaties, miskramen, verdriet....

'Als ik niet doneer, schrijft iemand op twitter, voorkom ik dan overbevolking?'

Ik word daar dus echt niet goed van, dan praat je echt als een kip zonder kop. Ik wens geen enkele vrouw dit soort verdriet toe.... en wij, hier in Nederland, met onze goede zorg en voorzieningen, hebben hier helaas ook wel verdriet rondom een zwangerschap of babysterfte maar zoals in de landen waar Serious Request (het rode kruis) zich voor inzet...... als ik de beelden, van de reportages die Erik Corton maakt zie, dan schrik ik echt. En ik denk vele met mij want dit zijn toestanden die wij niet kennen en ook echt niet mee gaan maken in ons land.
Dus iedereen die er niks van snapt kan maar beter de mond houden!

Ik ontvlucht samen met de honden de radio, de beelden en loop in het bos. Het is er stil, ik hoor vogeltjes twitteren met hun winterzang, een gans vliegt over, in de verte hoor ik een trein...

En dan sta ik oog in oog met de mooiste kerstboom tot nu toe. Middenin het bos, tussen de grote bomen. Ik zoek in mijn jaszakken maar kan niets vinden om in de boom te hangen. Ik moet terug komen om de boom een slinger te geven en er kerstballen in te hangen.

Wat ik in het bos niet kan, kan ik wel op de computer...

354/366

Neneh @ 02:18 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 18 december, 2012

Van binnen en van buiten!

Schoon! De ramen dan. Als jij nog een vlekje ziet dan zit het ergens anders dan op mijn ramen!

Morgen de rest maar, het wordt alweer donker....

353/366

Neneh @ 03:44 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 15 december, 2012

Smeren en giegelen...

Men neme een dennenappel, een touwtje, een klodder pindakaas en een schaal vogelzaad. Het een om het ander binden en smeren en rollen en er ontstaat een pindasnack waar vogeltjes dol op zijn....

En zo hadden we dus 6 potten vol pindakaas, een mand vol dennenappels, genoeg draad, een schaal vol vogelzaad, en kinderen in overvloed.

En het was smeren en rollen en smeren en rollen en smeren en rollen van 5 tot 8. Toen was de pindakaas op en bijna alle kinderen waren weer thuis. Kerstmarkt in Ruinen bij de grootste kerstboom van Drenthe en dan aan de slag voor natuurmonumenten. Wat een gezelligheid, wat een drukte en wat een leuk publiek.

350/366

Neneh @ 12:18 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 14 december, 2012

na 12 jaar

Voor de zomervakantie was er al een gesprek over de voortgang in websiteland. De website van de basisschool waar ik al zo'n 12 jaar voor zorg. Dus zorgen dat alles up-to-date blijft en dat heb ik al die jaren met heel veel plezier gedaan. Maar verandering is op komst en eigenlijk is dat ook nodig want de website vraagt om een nieuw jasje. Tijden veranderen heel snel, meningen gaan tellen en wijzigingen worden doorgevoerd.... dat is goed. Niet alles is goed maar dit is goed. En dus is er voor de zomervakantie een gesprek en na de zomervakantie gebeurt er niets en het duurt nog even voor er begin december de nieuwe website in de lucht is en dat ik er niets meer aan hoef te veranderen...

'Maar we gaan afscheid nemen zoals het op een school gedaan wordt, zegt de bovenmeester, in een weeksluiting!'

En dat is vandaag... en dat is prachtig. Niet dat ik nu zo graag in het middelpunt sta, eigenlijk liever niet. Maar dit, na 12 als webmaster van de school, jongste zoon is toch al zo'n 7 jaar van de basisschool af, is geweldig leuk. Ik voel me zo betrokken bij deze school. Ook voor de toekomst zal dat niet veranderen want er komt een groene samenwerking (daarover later meer)

Hoe het allemaal komt, ineens is er een jury met heel veel camera's om de nek en een opbeurend praatje waarom mijn foto heeft gewonnen.
Ik zie een foto die ik vorige week bij het sinterklaasfeest heb gemaakt en wist niet dat ik aan een wedstrijd had meegedaan maar ik vind het prachtig. Hoe verzinnen ze het..

Prijs = kadootje.
Kadootje = fijn.

De bovenmeester komt naar voren, begint een verhaal en eindigt met een pracht kado.

Foto van kado komt nog wel. Ik moet er een mooi plekje voor vinden maar ben er zo blij mee....

Al sta ik niet graag in de schijnwerpers, ik ben wel heel blij dat ik dit al die jaren mocht doen. Want leuk is het altijd geweest.

Neneh @ 10:31 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld
Tweet

Zeg maar nee...

Dan krijg je op 14 december de foto van 13 december want 13 december was voorbij voor ik er erg in had. Van alle drukte die langzaam overging in een avond vol vogels en daarna nog even bijpraten....

Vogels in de winter, wat ze eten, hoe ze twitteren met elkaar en vooral hoe ze overleven in de winter....

348/366

Neneh @ 08:49 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 12 december, 2012

Gefreubel

Bijna was ik het vergeten.... 12:12 12 12 2012.
Ik moest het gefreubel even onderbreken...

347/366

Neneh @ 12:10 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

maandag 10 december, 2012

Sombere donkerheid

10 december, donker, om 3 uur in de middag is het al donker. Het past bij de ruimte waar ik zit. Afscheid nemen van iemand die 90 is geworden, het doet geen pijn. Er is berusting, geen enkele traan vloeit, het is goed zo. Het is donker, ik doe mijn ogen dicht en luister naar de woorden. De muziek dringt hard binnen in mijn oren. Hoe bijzonder is het te luisteren naar muziek die iemand van 90 mooi heeft gevonden. Waar zij mee op is gegroeid, waar ze misschien wel een dansje bij heeft gedaan.

Vandaag is het de dag van de mensenrechten, ik denk eraan als ik daar zit, als ik de kaarsen tel, de woorden hoor.

Buiten is het donker.

En onderweg zie ik dat er altijd ergens een lichtje is ook al is het nog zo donker.

345/366

Neneh @ 08:15 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

zondag 9 december, 2012

Verzorgen...

Randjes, haakjes, scheurtjes...

netjes...

344/366

Neneh @ 09:05 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 6 december, 2012

Dan doe je de gordijnen open.....

En ligt er centimeters sneeuw. De wereld ontwaakt, de zon komt op en het is oogverblindend wit in de vroege ochtend...

Aan het einde van de straat staat een ambulance, het is spekglad op straat en ze vallen bij bosjes. Dat is dan wel de keerzijde van die prachtige witte wereld.

Ik probeer eens te verzinnen hoe het ook alweer zit. Met die mooie witte wereld en alles wat daardoor ontwricht. Want het is een extra drukke ochtendspits met aanrijdingen en valpartijen... Wat is dat toch, waarom niet iets eerder van huis, stoepje vegen, beetje zout strooien, praatje met de buren, rustig starten.

Nederland kan niet meer omgaan met de winter. En ja, het is ook lastig, ik was vanmorgen ook een half uur langer met alles bezig dan normaal. Instappen en wegrijden!! Maar winter heeft wel iets, helemaal als het zo mooi wakker worden is.

Toen ik vanmorgen wegreed was de straat een spiegel, toen ik vanmiddag thuiskwam was de straat een spiegel, vanmorgen vielen ze bij bosjes, de leerlingen die naar de school fietsten, vanmiddag vielen er nog meer. Ouderen lopen over de stoep, schuifelen van tuintje naar tuintje... en ik heb een zak strooizout gepakt en ben gaan strooien op de straat....

Als iedereen in Nederland een klein stukje straat.....

341/366

Neneh @ 10:13 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 5 december, 2012

Het is die ene bijzondere dag in het jaar....

En als je kleine kinderen hebt dan is het echt het leukste feest wat je kan verzinnen. Het Sinterklaasfeest. In de bovenbouw met lootjes en suprises, in de middenbouw met 'hij is niet echt!', maar hij is toch wel echt en in de onderbouw met een geloven waar niet aan te tornen valt. Tot die tijd dat ze naar school gaan wordt het steeds iets spannender, steeds een beetje meer. En dat beetje meer is al jaren aan de hand. Al een jaar of 12 maak ik op 5 december de foto's op de school, de foto's in de grote zaal, de foto's in de klassen. Alles is steeds een beetje meer. Van Sint en 2 Pieten naar Sint en 4 Pieten naar Sint met 4 Pieten en nog 4 Pieten in de Pietenband. Met steeds meer kinderen en steeds meer snoepgoed en steeds meer nieuwe liedjes en steeds meer....
In de klassen de digitale schoolborden, liedjes die karakoke meegezongen kunnen worden 'kind kan de was doen'. De liedjes helemaal nieuw 'Zwarte Pieten Style'. Aan het einde van de ochtend kent Sint ze allemaal. En ik ook....

Ik had een heuse sneak preview vanmorgen...

Sint achter de schermen!

340/366

Neneh @ 07:48 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

zondag 2 december, 2012

Scheuren, knippen, plakken en weer verder schrijven

Nee, het is geen sinterklaaskadootjes inpaktijd. Ik ben er maar weinig mee bezig, ik ben bezig met totaal andere dingen en op de een of andere manier is dat genoeg. Maar vanmorgen was ik toch even aan het scheuren, knippen, plakken en weer verder schrijven. Soms heb ik van die momenten dat ik iedereen weer een kaartje wil sturen....

Morgen ga ik ermee verder. Ik ben nog lang niet klaar met schrijven... en kaartjes sturen.

Het is december en ik ben lekker bezig.

337/366

Neneh @ 04:04 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 1 december, 2012

Waar was ik ook alweer gebleven.......

Onderweg naar de markt voor een opdracht en dan thuis komen met de helft van de opdracht, ik had het kunnen weten.
Dus ging ik nog een keer en kwam ik middenin een echtelijke ruzie terecht. Of misschien was het alleen de man die zich even af moest reageren. De vrouw zei niets en ik had met haar te doen. Ik kan er zo slecht tegen als mensen tegen elkaar schreeuwen. Als een man zo schreeuwt tegen zijn vrouw. Waar de kinderen die er achteraan liepen ook wel een deel van meekregen, als een man zo te keer gaat om niks. Het ging om niks...

Het ging om niks... dat vooral!

Waar was ik ook alweer gebleven... oh ja, mijn opdracht. Die heb ik uitgevoerd. Ik heb de appeltjes gehaald die er 's morgens niet waren maar nu wel. Ik kwam middenin een gezellige chat op de markt terecht. Daar waar mensen aan het lachen waren, waar ze grapjes maakten en elkaar een goed weekend wensten.

Al dat andere ging echt om niks! Dat vooral.

En ik word vrolijk van leuke vrolijke bloemen. Daarom maar een boeketje op de foto....

1 december, nog 30 foto's te gaan tot 2013

336/366

Neneh @ 07:04 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 28 november, 2012

Toevallige ontmoetingen

Ik heb er niet zo’n zin in om mensen met loslopende honden tegen te komen in het bos. Die van mij zitten altijd vast en dat is geen probleem tot ‘och schatje’ of ‘Boris’ voorbij komen. Vanmorgen kwamen ze echt van alle kanten. Allemaal mevrouwen met deftige kleding en deftige hondjes die allemaal losliepen, de een kwam snuffelen en liep door, de andere ging diep door de modder voor die 2 van mij want het hondebeest was bang voor die 2 van mij en net toen ik dacht dat ik alles had gehad kwam er een mevrouw aanlopen die ik wel ken. Al jaren en jaren. Ooit was ze de adjunct van een grote school en kwam ik bij haar op het matje. Soms. Ik was geen lieverdje en zij al helemaal niet. Zij was een draak en nu komt ze aanlopen met haar hondje. Hondje rent naar mij en ik sla rechtsaf, geen zin in een toevallige ontmoeting met draak. Maar hondje van draak loopt mee met die 2 van mij. Neus aan neus met Micka is geen succes. Micka bijt van zich af. En Twist kijkt er helemaal niet naar om. Dus loop ik met drie honden verder en ik hoor haar fluitje steeds verder weg klinken. Het zal allemaal, ik ga niet stil staan voor draak haar hond, dan moet ze dat slechtluisterende hondebeest maar aan de lijn houden. Mijn rechtsaf pad komt uiteindelijk weer terug bij het pad waar ik een stukje terug van afweek. Rechts of links? Ik kan nog verder doorlopen maar ik wil eigenlijk via een ander pad dus ik besluit links te gaan. Heel in de verte zie ik draak aankomen. Ze komt steeds dichterbij, fluit nog een keer op haar drakenfluitje en ineens zet het hondebeest met de lange oren de spurt erin. Dan blijft ze mijn kant oplopen en uiteindelijk herkent ze mij ook.

‘Oh, ben jij dat met je honden.’

Het klinkt van geen meter aardig en dat zal wel bij haar horen dan. Ze haalt de hondenriem, die over haar schouders hangt, uit de knoop en roept haar hondenbeest. ‘Kom maar vrouwtje’ en vrouwtje komt en ze krijgt de riem om en ik hoor dat hele fluitje niet meer in het bos.

Ik zeg ‘kom maar vrouwtje’ tegen Micka (grinn) en dan lopen we samen verder. Om weer eens stil te staan bij een boom of een mosje of een tak of voor een foto of voor een drol of een speurspoor of voor nog een foto. Wij lopen net zolang in het bos tot we niemand meer tegenkomen.

En thuis mest ik de auto uit.

333/366

Neneh @ 05:04 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 27 november, 2012

En er is niet eens storm op komst.

Zie de maan schijnt door de bomen, makkers staakt uw wild geraas. Zwarte Pietenfeest, Zwarte Piet zwemmen, Sinterklaasfeest op de school, op de televisie, aan de telefoon, door de brievenbus, door de schoorsteen, over de daken, op de daken, door de lucht, in de boekjes, op oma's seizoenentafeltje in de kamer, verkleedkleren, Sinterhandpoppen, pepernoten rollen en dan bakken en dan eten en dan ook nog warm eten aan tafel met een lekker toetje na en 3 keer naar de wc moeten en dan weer de handen wassen en dan toch nog een toetje opeten en nog niet moe zijn.

Maar mama wel en oma ook...

En er is niet eens storm op komst maar echt, het lijkt wel een storm. En toen die kabouters van onszelf nog klein waren en het zo tegen Sinterklaas liep was het ook een gedoe. Van verstoppen, opruimen, inpakken, versieren, zingen, geloven of net niet meer, tekeningen maken, wortels kopen, bakken met water vullen, de kachel mocht niet aan, het deurtje van de kachel moest open, alle schoenen op een rij en dan zetten Sint en Piet die van papa en mama er ook nog bij. Het hele spul compleet en gevuld terug vinden de volgende ochtend. Je buikpijn eten aan chocoladeletters en taai taai of speculaaspop. En net als je de kop van de speculaaspop achter de kiezen had ging de bel en stond Sint op de stoep met een Zwarte Pietentaart en lag de gang vol met pepernoten...

Dan was ik moe en lief ook en onze kabouters waren wilder dan wild en er was niet eens storm op komst.

Is het nu de goeie ouwe tijd die terug komt of is het feest van Sint altijd zo geweest en beleefd ieder kind het als een storm. In het hoofd en in het lijf en ben je aan het einde van de dag zo afgedraaid dat je bijna huilend in slaap valt, van moe en emotie, van moe en Sint, van moe en geloven dat het er is maar je weet het niet zeker.

En er is echt geen storm op komst, het geeft alleen een storm aan emotie. Sinterklaasfeest duurt nog een volle week en dan keren we de storm, we manen de storm tot stilte, tot bezinning, tot kerst.

Uiteindelijk heb ik daar nu wel weer zin in. In rust... alhoewel het vandaag wel een geweldige storm in mijn huis was.

Die storm is nu gaan liggen.... het spul is naar huis, de afwas aan de kant, de kachel brand, ik hoef geen schoen te zetten en geen liedjes te zingen. Ik ga zo languit op de bank!

Neneh @ 08:11 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

maandag 26 november, 2012

Wat is het toch een mooie kleur....

Met een pakje biologische tomaten, die ik afgelopen zaterdag had gehaald maar die bij nader inzien niet geheel geschikt voor consumptie waren want de schimmel had toegeslagen, liep ik naar de klantenservice van de grootgrutter. Vriendelijk werd ik geholpen, de rode tomaten, voor zover je nog over rood kan spreken, mocht ik achterlaten en mijn geld kreeg ik terug...zonder pardon. Ik had ze namelijk bijna in de gft bak gegooid en dan krijg je geen cent terug..... Maar dat terzijde. Ik had het niet gedaan, ik had ze bewaard en weer terug gebracht.

'Wat heeft u toch een mooie kleur jas, zei ze, zo vrolijk. Ik vind het prachtig'

Ik begin te glunderen... 'ik heb hem nu weer aan, vandaag voor het eerst'

Tweede winter, ik kan kiezen uit zwart, zwart/wit en oranje... of groen voor als ik de natuur in ga natuurlijk.
Vandaag ga ik voor oranje!

En morgen ook.... of het moet regenen. Dan niet.

331/366

Neneh @ 10:48 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

zondag 25 november, 2012

Favoriet...

Het was een beetje laat geworden gisteravond, meer vannacht. Moe van alles en vol met indrukken .... diepe slaap volgt.

Om echt bijna midden op de dag wakker te worden, uit een diepe slaap te ontwaken. Wat is er dan lekkerder....

Mijn favoriete oranje beker gevuld met mijn favoriete cappuccino!

330/366

Neneh @ 05:13 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 23 november, 2012

Vandaag maar niet....

Het is de hele dag zo donker, vandaag maak ik maar geen foto!

328/366

Neneh @ 04:32 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 22 november, 2012

"Waar blijf je......"

De zon schijnt zo hard de kamer in dat ieder stofje, haartje, fliepertje zichtbaar wordt. En ik zie het ook... stof en fliepertjes ze kunnen het zonlicht behoorlijk verstoren zeg maar.... En mijn gemoedsrust ook want ik wil iets anders doen dan stofzuigen. Ik wil naar buiten! Maar ja...
Dan gaat de telefoon als ik nog net niet helemaal klaar ben met stofzuigen. 'Waar ben jij Grietje?'
En
'We hadden een afspraak om 2 uur'

'Nee hoor, volgende week!', probeer ik nog.

'Heeft het nog zin dan... dat ik die kant op kom?', wil ik weten.

Dus zit ik even later op de fiets en ben ik dus buiten. Maar anders buiten dan ik in eerste instantie had verzonnen. Dat 'andere' moet later maar.

Ik ga naar de school, de basisschool waar ik al jaren aan verbonden ben, eerst door de kinderen, nu alweer 12 jaar door de website die ik al die jaren onderhouden heb. Met plezier, met enthousiasme en met een lach. Het was leuk maar vanaf nu gaat het anders. Andere ideeën, andere plannen. Zo gaat dat. Ik ga dus afscheid nemen van de website, de school gaat afscheid nemen van de webmaster en 'Je gaat niet weg, je blijft bij de school maar dan anders! Want ik wil heel graag dat je een natuuratelier op gaat zetten...'

Binnenkort zit ik dus in een weeksluiting, omdat ze afscheid willen nemen... ik ben benieuwd!

Ze kunnen trouwens ontzettend lekker tekenen op deze school. Die wil ik wel ingelijst... wat jij!

Trouwens, daarna ben ik gaan wandelen met de honden en daarna heb ik de stofzuiger nog even aangezet. Maar dat mag morgen wel weer. Want er zijn twee honden... met stof en haren en dan komt de rest vanzelf.

327/366

Neneh @ 04:45 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

maandag 19 november, 2012

Eeuwigheidszondag

as Zondag is het Eeuwigheidzondag. Een mooi woord voor de laatste zondag in het kerkelijk jaar, de 10de zondag in de herfst. Ik vind het wel een hele bijzondere tijd van het jaar. Niet alleen omdat het herfst is, we langzaam overgaan in de winter. Het is een tijd van bezinning, naar binnen keren, herdenken. In de christelijke kerk is dat met het afsluiten van het kerkelijk jaar ook gelijk het herdenken van diegene die ons zijn voorgegaan in het afgelopen jaar. Eigenlijk denk ik nu dat iedereen daar elk jaar wel mee te maken krijgt. Dichtbij of veraf. En vanmorgen het nieuws dat de ouders van Marianne Vaatstra eindelijk iets af kunnen sluiten. Of klinkt dat bruut. Ik weet het niet, ze zitten in mijn hoofd vandaag en ik ben bezig met mijn vrijwilligerswerk voor de kerk. Ieder jaar maak ik alles klaar voor het herinneringsboek en deze week moet het weer af. En daarom denk ik aan hun... ik ben blij dat zij eindelijk weten wie hun dochter om het leven heeft gebracht en ik snap er geen drol van dat iemand 13 jaar verder kan met z'n leven als je zoiets op je geweten hebt.....

Op de foto is de verbinding tussen hemel en aarde zichtbaar.....

Ik ga maar eens verder met mijn werk, ik herinner mij

Neneh @ 09:56 am
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 2 november, 2012

Er warmpjes bij zitten......

307/366

Neneh @ 09:58 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 1 november, 2012

Zorg en een gebroken hart.

Lief kwam gisteren thuis en hij bracht ongewild een akelig gevoel te weeg bij mij. Waar het over gaat. Het gaat over dat waar VVDers massaal hun lidmaatschap om opzeggen. Waar iedereen het over heeft en waar iedereen zich grote zorgen over maakt. Ik denk Pvda stemmers wel net zo hard als VVDers. Al kunnen die volgens de vooroordelen wel wat meer lijden dan de Pvda stemmers. Er leven veel vragen over de zorg, je weet wel, je hoort het spotje bijna ieder uur voorbij komen op de radio. 'Ik wil aan de minister vragen wie straks de rollator van mijn moeder gaat betalen', waarbij ik dan direct denk 'jeetje, je koopt toch ook je eigen fiets, waarom moet de minister dan weten waarom jij niet weet wie de rollator gaat betalen.' Maar goed, dat is een reclame van een of andere zorgmaatschappij. Die zet zich schrap, en wij zetten ons ook schrap.
Het was het praatje van de dag op het werk van lief en hij dropte zijn zorg bij mij terwijl ik op de kop in de tuin aan het werk was en net een tijd met de buurvrouw had gesproken over haar ziek zijn. En over mijn ziek zijn. Over het feit dat ik al bijna vier jaar geleden gestopt ben met werken en al een paar keer een hele lastige periode achter de rug heb. Dat ik eerst nog wel aan het kijken was naar een baantje maar inmiddels zoveel andere dingen doe dat ik er niet meer naar zoek. In het noorden van Nederland is er ook niet veel werk te verdelen. En zonder 'de krenten in de pap' komen we er ook wel al maakt lief zich zorgen....
En dat is er vandaag niet beter op geworden. Die zorg, over zorg. Over zorgkosten. Hadden we eerst dochter al in de gordijnen want die hoorde over de gestegen zorgkosten, nu was lief ook geschokt.

Ik leef me even helemaal uit in de tuin. Waarschijnlijk is er net iets meer gesneuveld dan in mijn bedoeling lag maar het is niet anders. De bezem kan mijn krachten maar net aan en ...

Er stopt een mevrouw die een praatje begint over de stokrozen, ze wil graag van de zaadjes profiteren die ik nog genoeg in de tuin heb. We hebben een leuk gesprek en ik voel de boosheid zakken...

Als ik 's nachts wakker word denk ik gelijk aan die zorgkosten. Ik lig er niet wakker van maar het houd me bezig. Toch bedenk ik dat het niet zo kan zijn dat het kabinet wat er nu gaat komen zoveel Nederlanders zo op kosten gaat jagen. Dan komt het echt niet goed met heel veel mensen....

En vanmorgen kom ik beneden en ligt er op de tafel één van de hartjes die al jaren in de gang hangen. Gebroken, kapot.
'Hoe kan dat nu', denk ik.
Maar lief weet het.
'Het was mijn jas, een zwiep tegen het hart en het hart in stukken tegen het raam'.

'Ik ga op zoek naar een nieuw hart'

Van glas.
In het rood.

En scherven brengen geluk!

Trouwens, dit is foto 306, nog 60 dagen in 2012!

306/366

Nog 60 dagen in 2012.

Neneh @ 01:12 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 31 oktober, 2012

In mijn postvakje.

Iedereen die ergens een postvakje heeft weet dat daar over het algemeen maar weinig ruimte is voor post. Nee, niet waar. Er is in een postvakje over het algemeen minder ruimte voor iets anders dan voor post. Maar als je veel in de natuur werkt zoals ik dan kan het zijn dat het postvakje echt overal voor gebruikt wordt. Er groeien nog net geen plantjes ......

Vanmorgen zag ik mijn postvakje letterlijk uitpuilen. Meestal heb ik het zelf veroorzaakt maar dit keer niet. Dit keer was het Sonja die aan mij had gedacht. Ik was de sigaar. Nee, ook niet waar. Ik kreeg de sigaren uit het ven.

305/366

Neneh @ 08:02 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 25 oktober, 2012

Opvallende....

Zoon ligt languit op de bank. Hij is in vakantiestemming, bankhangen, uitslapen, laat met alles en 'ik heb nog een foto gemaakt vanmiddag'.
'Ja, joh!', zeg ik.
En zo komt het aan het rollen.
Hij vertelt van zijn wandeling door het park met onze honden en dat hij ineens 2 mannen zag lopen. Nou ja, niet normaal lopen hoor, ze hadden het heel druk met een machtig mooie fiets. Die moesten ze tillen dus die zat op slot. 'Het was opvallend en daarom heb ik een foto gemaakt.'
'Wil je die naar mij toe sturen met whatsapp dan stuur ik het even verder. Wie weet heeft er iemand iets aan.'
Dus klim ik in de mailbox en stuur de foto naar de opbouwwerker in de buurt en naar de wijkagent. Je weet per slot maar nooit waar het goed voor zal zijn. Op de foto zijn ze niet duidelijk herkenbaar maar de jassen die ze dragen zijn opvallend genoeg.

Op de maandagochtend komt er een antwoord van de opbouwwerker en hij gaat er ook mee aan de slag. Later die dag krijg ik nog een mail van de wijkagent. Complimenten voor de zoon. Er is (nog) geen aangifte gedaan dus het lijkt nog niet op een diefstal maar wat niet is........ complimenten voor zoon en er wordt me nog iets op het hart gebonden. 'Als iets niet goed voelt of als iets niet klopt voor je gevoel, maak een foto, stuur die op en laat ons uitzoeken of we er iets mee moeten doen.'

Ik heb dat wel eens, het gevoel dat er iets niet klopt, maar ik doe daar misschien wel te weinig mee. Misschien de volgende keer toch maar eens beter opletten of ik er een foto van kan maken. De telefoon is toch altijd in de buurt.

Dan belt de wijkagent. Hij wil ons nog even op de hoogte brengen dat hij op 2 adressen is gaan kijken. 'Daar staan nogal eens gestolen fietsen', zo zei hij. Maar nu is er niks aan de hand. 'De jassen zijn opvallend, die gaan ze wel vaker dragen als het kouder wordt. Dan kan ik ze in ieder geval, mocht ik ze zien, eens even vragen naar de naam.'

Ik ben eigenlijk heel verwonderd over de aandacht die dit voorval krijgt, maar ook heel blij dat er aandacht aan gegeven wordt. Er worden hier in de buurt zoveel fietsen gestolen en het gaat maar door. Ik keten mijn fiets altijd vast aan een dikke ketting, dat zouden meer mensen moeten doen. Moet je kijken wat voor bedragen je zo even in een fietsrekje zet omdat je ergens binnen een boodschap moet doen. Ze tillen je dure fiets op en lopen ermee weg.

Schaamteloos. Zonder respect.

Vanmorgen schieten de honden uit de mand en even later gaat de bel. Ik schrik me wild. (voor zover dat kan natuurlijk)
Een lachende wijkagent op de stoep.
'Ik wil even een foto laten zien', zo zei hij. En hij haalt een A4tje uit de jaszak. Vouwt het open en ik zie de mannen, naast de fiets die ze even later meenemen.' Er is aangifte gedaan en op de videobeelden, die tegenwoordig bijna overal worden gemaakt, staan de gasten die zoon ook zag. Hij zag ze op de rug, ik zie nu hun gezicht....... Helaas, ik ken ze niet. Nee, ik ben blij dat ik ze niet ken. Maar nu wil ik ze wel kennen, dat zou het nog gemakkelijker maken.
Hoe dan ook...

Zoon stuitert uit zijn bed, hij komt op het lawaai af. De wijkagent haalt weer het papier tevoorschijn en laat het aan zoon zien. 'ja, dat zijn ze', zei zoon.

Nu hoop ik echt, serieus, ik hoop zo dat ze de gasten pakken...

Neneh @ 03:13 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 24 oktober, 2012

Prikken......

Alle dagen aan de klus, het kan echt in de herfstvakantie. En omdat dit kan heb ik het nog drukker dan ik het normaal al heb.
bla bla bla..... haha. Ik heb het net zo druk als ik het zelf heb maar ben altijd bezig en dan komen er ook nog 2 vakantieweken tussendoor. Met knutselen, op bosavontuur, vette vogeldagen, reeënavondexcursie, dierendag en spoorzoeken. En vandaag de paddenstoelendag. Met paddenstoelensoep en op pad met de gids om paddenstoelen te zoeken. En om bijvoorbeeld een schilderijtje te maken met natuurlijk materiaal of met wol. En dat laatste is vandaag veel gedaan. Droogvilten. Heel veel paddenstoelen heb ik zien groeien. Ook wel vogels en vlinders maar vooral veel paddenstoelen. Rood met witte stippen. Vooral rood met witte stippen. En die stippen zorgen voor gebroken naalden. Dat is dan weer minder.

Maar het ging ook heel vaak goed en de resultaten waren er naar. Leuker dan leuk.... al die blije kinderen met hun leuke werkjes.

298/366

Neneh @ 08:36 am
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

zondag 21 oktober, 2012

Omdat het niet alle dagen kleurt.....

Er is warmte in het leven of verdriet, er zijn tranen en diamanten.
Ergens brandt een lichtje al is het nog zo donker om je heen, al wordt je geduld zo op de proef gesteld. Soms is het zo zwart wit dat er geen kleur te bekennen valt. Dat je hoofd moe is en het leven een last. Er is kleur, het ligt op de loer, het zit in ieders bestaan maar soms is het even weg.

Er is geen dag zo somber dat er toch wel licht is, ergens.

Ik maak me soms zorgen, soms niet. Ik denk soms zwart wit en meestal in kleur. Soms past kleurloos bij een dag en soms alle warmte van de wereld. In kleur en licht.

295/366

Neneh @ 10:27 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 13 oktober, 2012

Is het dan een Fries woord? Wil ik weten.

Op vrijdagavond print ik alle papieren uit die ik denk nodig te hebben voor de zaterdagochtend. Ik lees het een en ander nog eens na en krijg het er niet bepaald warm van. Nee, dit is weer een hoop werk en eigenlijk wel een beetje dubbel werk ook. Ik heb er niet zo'n zin in. Ik mopper....

En het weer werkt ook al niet mee.

En vandaag, regenachtig, de tas gepakt, proviand, werkhandschoenen, regenbroek, regenjas, papieren in een plastiktas gestopt, de natuurgidsen met sporen, paddenstoelen, flora en fauna ook in de plastiktas. Alles in de tas, daar komt het op neer. Ook mijn goeie humeur maar ingepakt en gaan zonder banaan. We vinden onze bestemming feilloos en ik denk dat iedereen er al bijna is. We zijn op papier al in groepjes gedeeld dus we vinden elkaar al heel snel en gaan er ook net zo snel vandoor. De tijd dringt, we hebben een druk programma....
Lopen, lopen, lopen. Oh nee, we zijn te ver gelopen. We steken schuin over door een veldje waar hoofdzakelijk pitrus groeit en komen bij het punt waar we een eerste grondboring gaan doen. Boring dus...
Geen bijzondere uitslag bij de eerste grondboring. Kleine humuslaag aan het begin en verder is het zand, zand, zand. Geel schoongespoeld zand, zonder al te veel voedingsstoffen. Er groeit heide, aardig wat boom en struikopslag maar we zien ook dat er al flink wordt gezaagd. Er wordt hard gewerkt in dit gebied en als je dat niet doet dan heb je in 10 jaar tijd een bos ipv een afwisselend heide, bos en zandverstuivingen gebied. Dan groeit alles dicht. Hier en daar zien we ontzettend veel vergrassing en vragen ons dag weer af waarom dit op de ene plek wel is en op een andere plek helemaal niet. Zo vragen we ons ook af hoe dat polletje gras heet en die paddenstoel. We vinden een vogelveer met een nummer en drinken een kopje koffie bij een van de bankjes in het veld. We zien sporen van een crossmotor. Jaja, wij hebben een vergunning om te struinen in dit gebied terwijl ieder ander er niet mag komen. Crossmotoren hebben lak aan alles en crossen als een dolle door het terrein..... het was hem te druk want hij was ook zo verdwenen.

En zo komen we bij het bord met daarop 'de Schoapedobbe' en wil ik weten of het een Fries woord is. Niemand in het groepje weet het. Dobbe? Ik ken het woord niet. Vroeger werden de schapen gewassen in de Schaopedobbe... of je het nu geloofd of niet.

Ondertussen vind ik de eerste vliegenzwam op een ander pad, naar een plek waar wij helemaal niet naar toe hoeven maar Halbe weet ons te verleiden... we lopen naar de Schaopedobbe, langs een hele grote dassenburcht, door het geteisterde dennenbos, sluiperdesluip en ondertussen al moppen vertellend terug naar de startplek waar we echt veel te laat aankomen.

Heb ik al verteld dat we helemaal geen regen hebben gehad. De hele ochtend niet.

287/366

Neneh @ 09:09 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 12 oktober, 2012

Van het ene overleg naar het andere en dan.....

Dan valt mijn oog op herfst, in het water, in de lucht, in de geur, in de kleur. Een koud windje probeert mijn kraag binnen te kruipen en ik ril...

Het ven blijft mooi, in welk jaargetijde ook.

286/366

Neneh @ 10:08 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 4 oktober, 2012

Dierendag

Cursus, en wat voor een. Met een lantaarntje naar buiten, zaklamp in de jaszak. In het duister, bij het schijnsel van de maan die vorige week nog helemaal rond was, dwalen door het bos. Volgens mij zie je in het donker veel meer paddenstoelen dan overdag. Ze lichten allemaal op in het donker en het zijn bijna evenveel paddenstoelen als blaadjes. Onvoorstelbaar veel. Het te onderscheiden en benoemen laat ik maar even aan anderen over want daar bak ik niks van. Of misschien heb ik wel een idee maar is er altijd wel iemand die er meer van weet en mijn idee om zeep helpt. Paddenstoelen, eigenlijk heel gemakkelijk toch, ze staan stil, hebben zoveel verschillende kenmerken. Je zou denken dat ze gemakkelijk te benoemen zijn. Maar.... er is maar weinig tijd om het echt te oefenen, dan zijn ze weer verdwenen die prachtige paddenstoelen. Blijft er uiteindelijk niks anders over dan ze uit het boekje te leren. En ik vind het gek, maar ze zien er in het echt toch altijd iets anders uit dan in het boekje.
We struinen nog een tijdje rond, laten de monoloog, de dialoog, het spel en de opdracht voor wat het is en komen na een dik uur weer binnen.

Dan is er het biologisch moment. We krijgen allemaal de kans om een lekker hapje uit een trommeltje te pakken. Dat is niet voor ons, het is immers dierendag en we mogen het aan een dier geven. Er gaat bij mij nog steeds geen lampje branden dus ik ben wel benieuwd wat er nu volgt......

We krijgen allemaal een doosje met slakken. Die mogen we verwennen omdat het dierendag is.

Het blijft nog lang onrustig in het boshuis...

278/366

Neneh @ 05:49 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 3 oktober, 2012

Van cijfers en procenten naar datums.

Beginnen met een soepje en een lekker stukje brood. Heerlijk. Dan een terugblik over de afgelopen zomermaanden, waar gebeurde het en waar niet. Wat liep wel, wat liep niet. Waar ligt het aan, wat kunnen we er aan doen, waar leren we van, waar helpen we elkaar, wat zijn de nieuwe dingen, waar ligt onze kracht, zijn we nog enthousiast

Daar zal het niet aan liggen. Enthousiast zijn we zeker, of we worden het wel van elkaar. Het is een heel leuk stel vrijwilligers bij elkaar en we weten elkaar te inspireren. Het rooster voor alle winteractiviteiten moet worden ingevuld, dat lukt niet helemaal maar in de komende tijd zal dat wel duidelijk worden. De donkere maanden komen weer aan, de activiteiten richten zich weer op hele andere dingen dan in de zomer....
Ik vind er niks aan als ik 's avonds naar buiten stap en het is alweer zo donker....
Maar aan de andere kant heeft het ook wel iets, iets knussigs.

277/366

Neneh @ 10:39 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 2 oktober, 2012

Appeltjes schillen.

Appeltje eitje! Of voor een appel en een ei, of een zak appeltjes krijgen en een zak stoffige dingen weggeven. Of appeltjes schillen en een taartje bakken.

En appeltjes kopen.

Ik het het vandaag allemaal gedaan!

276/366

Neneh @ 06:43 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

maandag 1 oktober, 2012

Misschien is er wel iemand thuis...

Mooi weer, dacht ik. Mooi weer, lekker naar buiten. Dus gelijk maar op stap. Kortgeleden had ik mij aangemeld als collectant voor de dierenbescherming. 'Begin oktober, dacht ik, dan wil het nog wel lekker weer zijn.' En dat was het vandaag, dus gelijk aan de slag.
Het loopt wel lekker, 1 huis iets, 3 huizen niets. En dat gaat wel even zo door.
De mevrouw die de bus had gebracht, ik was niet thuis, had erbij verteld dat zij altijd alle nummers opschreef waar niemand thuis was en daar ging ze dan later nog een keer naar toe.........

Ja, fijn dan, maar zo doe ik het dus niet. Het moet wel leuk blijven!

Trouwens, ik kon zo aan de slag bij sommige... die hebben de poets met dweil en al naar buiten gegooid zo lijkt het.

275/366

Neneh @ 09:46 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 27 september, 2012

Voor mij uit, omhoog

Zo'n moment dat ik zat te mijmeren, ik hoorde het zachte gebabbel om mij heen en had al een tijdje met verbazing zitten kijken naar al die mensjes om mij heen. Iedereen probeerde een ontbijtje naar binnen te schuiven en voor iedere hap moet je ook bijna uit de stoel. Lepeltje vergeten, net niet genoeg boter meegenomen, is er ook een fruitmesje, ha, er zijn weer nieuwe broodjes...

Ik keek omhoog, ik zag ze even vliegen.

En hoorde het zachte gebabbel om mij heen.

271/366

Neneh @ 10:34 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 19 september, 2012

't Is droog, eventjes

263/366

Neneh @ 05:46 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 18 september, 2012

Van achter de geraniums, in de drup.

Het was droog toen ik vertrok, beetje mooie zonsondergang dacht ik nog. Scherpe randjes langs de wolken. Maar niets is wat het lijkt. Ik fiets van de wolken met de randjes weg en even later begint het te spetteren.... tegen de tijd dat ik op de plaats van bestemming ben regent het lekker hard en druk ik op de bel. Vervolgens zet ik mijn fiets snel achter de geraniums en druk ik mijzelf plat tegen de deur want de regen komt nu met bakken naar beneden en de deur gaat nog steeds niet open. Mijn bellen aan de voordeur wordt overstemt door een telefoon binnen hoor ik later als ik eindelijk binnen ben.

Het duurt wel een uurtje voor alles weer droog is....

262/366

Neneh @ 10:12 am
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

maandag 17 september, 2012

Het is herfst in het bos en onder mijn schoenen...

De blaadjes dwarrelden vanmorgen voor mij uit langs de takken en over de struiken naar beneden. Ik hoor ze niet vallen, ze liggen op de grond voor ze er erg in hebben en even later komt er een jogger voorbij die de blaadjes nog een keertje op laat waaien...

Ik zei, 'wat hoor ik nu toch'

De honden sloegen niet eens aan terwijl ik een foto aan het maken was en er een stampertje aan kwam rennen door het bos, over het pad waar wij ook liepen. Een man die, met grote passen en zware stappen, door het bos rende...

De specht heeft een 'lekkere' boom gevonden, de honden ook en ik keek de man na...

261/366

Neneh @ 12:37 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

zondag 16 september, 2012

Een wandeling levert natte neuzen op.

Echt een herfstdag, bedauwde grassen, kleuren die laten zien dat het groen zich terug gaat trekken, een zon die moeite moet doen om door de wolken heen te breken en de aarde opwarmen is al helemaal moeilijk. De watersnippen hebben zich verstopt in het lange gras en vliegen op voor onze voeten, een loslopende hond vangt een muskusrat.

Struinen, ik was struinen in mijn adoptiegebied.

Vandaag foto 260 van de 366. Nog 166 dagen tot 2013

260/366

Neneh @ 08:13 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 15 september, 2012

Even op de fiets....

259/366

Neneh @ 10:33 am
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 14 september, 2012

Er staat iets op je bureau, voor onderzoek....

Als ik de trap af loop vertrekt lief net via de voordeur naar zijn afspraak 'Ik ben al zo laat', zegt hij als hij nog even de precieze plek wil weten waar hij zijn moet. Tomtom kent niet alle adressen blijkbaar. En terwijl hij de deur open doet vertelt hij ook nog even 'tussen neus en lippen door' dat er op mijn bureau nog iets staat wat ik kan onderzoeken.

'Die rende hard door de kamer'

Ik dacht aan het eekhoorntje wat gisterochtend voor de auto langs hupte. Dat was me nog niet eerder overkomen en ik was zo blij verrast dat ik de auto gelijk stil zette....

Maar er rende echt iets anders door de kamer. Iets met 8 harige poten en nu stond het dus op mijn bureau, voor onderzoek.

ahum, ik heb eerst een foto gemaakt en toen onderzocht hoe ik het beestje zonder problemen naar buiten kreeg. Daarna heb ik het onderzoek gestaakt. Het onderwerp was gevlucht.

258/366

Neneh @ 12:58 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 13 september, 2012

Hoog werken

De molen in Hoogeveen is al een oudje, is er ergens en ooit in 1714 begonnen met de bouw, het ding is ook ooit door brand verwoest, weer opgebouwd en heeft al menig verbeter rondje achter zich gelaten. Toch moet er af en toe weer eens een likje verf over de houten delen. En dat is nu het geval. Als je er voor staat en omhoog kijkt dan is het best een hoog klusje. Hoog werken, met en zonder beveiliging (borgen) zag ik. Of dat laatste nu verstandig is vraag ik mij af. Het is sowieso een lastig klusje en waarom het nu gevaarlijker maken dan goed voor je is

257/366

Neneh @ 10:35 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 12 september, 2012

Interpretatie is een persoonlijk beredeneerd oordeel

Het moet me toch eens van het hart, niet dat ik eronder lijd maar het hoofd van mij zit een beetje vol en dit is een van de dingen waar ik over na denk. Teveel eerlijk gezegd. Ik ben teveel bezig met de vrijheid van meningsuiting, over wat nou wel mag en kan en wat echt niet. Want het gaat mij al heel snel te ver. Dat is lastig, maar dat is dan mijn probleem en niet die van de ander. En vrijheid van meningsuiting is ook lastig want waar ligt dan de grens. Iedereen kent ze wel, de uitspraken waar heel veel mensen over vallen en waar iedereen het weken over heeft maar wat uiteindelijk wel gezegd is. Niemand kan er dan nog iets aan veranderen, vrijheid van meningsuiting kan dus echt wel betekenen dat je iemand kwetst.
Iemand gewoon zeggen waar het op staat, boze dingen roepen tegen mensen die toevallig net op jouw pad komen in jouw boze bui is zoiets. Willens en wetens er iets uitkramen waarvan je zeker weet dat het hard aankomt bij de ontvanger. Of gewoon, zonder verder na te denken iets zeggen of schrijven.
Gelukkig leven we in een tolerant landje en kan en mag er veel.

Zoals loggen en facebooken en liken en niet liken, of linken en lezen en reageren. Het mag allemaal.

En deze week, en zoiets gebeurt wel vaker, las ik iets wat ik grappig vond en plaatste het op 'mijn' facebookpagina. Er kwam gelijk een berichtje op. Een geprikkelde reactie van iemand die ik graag lees, leuk vindt en verder niet in het 'echt' ken. Maar de reactie was er eentje waardoor ik nog eens keek naar datgene wat ik geplaatst had. De lading werd anders, het 'hé, dit vind ik grappig' verdween naar de achtergrond en de geprikkelde reactie nam het over. We schreven wat heen en weer en uiteindelijk heb ik het '......' onzichtbaar gemaakt. Zo ben ik dan weer. Ik wil helemaal geen gezeur. Daar houd ik echt niet van. En wat ik had geplaatst deed er niet toe. Eigenlijk was ik het alweer vergeten tot ik vanmorgen weer een reactie las op een schrijven van mij. Daarvan trok mijn wenkbrauw omhoog en ik las eens na hoe ik het had geschreven. Niks mis mee dacht ik.

Maar toch, iemand anders is er door geraakt. Voelt zich op zo'n moment gewoon kwetsbaar, geraakt, verdrietig en ik weet er niets van tot ik er een berichtje over krijg. Mijn schrijven is een soort van vrijheid die ik mezelf permitteer en waarbij ik echt niet altijd denk 'er zou zich iemand kunnen storen' aan wat ik schrijf, of zeg, of doe.

Hoe dan ook, ik ben weer eens met de neus op de feiten gedrukt. Ik ben zelf hoe dan ook altijd voorzichtig met hoe ik dingen formuleer. Ik probeer zo min mogelijk de randen te zoeken. Het past ook niet bij mij en ik wil gewoon niemand kwetsen of storen. Als het dan toch 2 keer kort achter elkaar gebeurt dan ben ik van mening dat het toch wel droevig gesteld is met de vrijheid van meningsuiting.

Want al doe je nog zo voorzichtig.... het is niet gauw goed.

En dat vind ik echt heel erg jammer want op doe manier heeft de vrijheid van meningsuiting, de vrijheid van schrijven, de vrijheid van spreken toch aardig wat beperkingen gekregen.

Tot er weer iets is waar iedereen over valt, waar mensen weken over praten, dan wordt het weer eens goed duidelijk hoe dat nu precies zit met de vrijheid.

In Nederland! En in mijn eigen leven.

Neneh @ 03:20 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

zondag 9 september, 2012

Het was mij te warm!

Het zijn voor mij geen fijne gebruikstemperaturen... ook niet op een zondag.

Maar gelukkig is het morgen beter!

253/366

Neneh @ 10:56 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 8 september, 2012

Waar blijft de tijd?

Kijk ik naar mijn log, staat het stil op dinsdag en is het al zaterdag! Waar blijft de tijd en wat heb ik toch allemaal voor drukte?

Ik kom er net achter dat ik de vrijdag wel een foto heb gemaakt maar nergens heb geplaatst.... beetje dom. Het doorbreekt de ketting van het 366 dagen project.

Wat is er toch allemaal voor drukte?

Zie ik ineens vogels in de tuin bij de buren. In de hoogste boom dichtbij, een spar vol dikke kegels.... hak hak hak, hoor ik en ik zie vogels die ik hier nog niet eerder heb gezien.

Snel naar binnen, camera pakken. Helaas, gisteravond in Ruinen laten liggen. Dan de verrekijker... , helaas, in de auto laten liggen en auto met honden zijn naar het bos. Dan maar snel verder kijken buiten.

Vliegen ze weg! 2 middelgrote vogels... tsssk

En de foto van gisteren.... ook zoiets! In de landrover dwars door de bossen, langs de weilanden, door piepkleine dorpjes. Op zoek naar de reeën. We waren een beetje laat thuis en ik ben de dagelijkse foto helemaal vergeten te posten. Dus bij deze!

Oh ja, en we hebben nog reeën gezien ook. Dat zou ik bijna vergeten

251/366

Neneh @ 09:19 am
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 6 september, 2012

Daggie heen en weer.

'Als jij nou met mij meerijdt, in de trein, hoef ik niet alleen te reizen en zijn we nog gezellig een daggie bij elkaar. En ik kan je gelijk Elswout laten zien.'
Zo gezegd, zo gedaan. Een dagje met dochter op stap, het duurt uren voor we in Haarlem zijn en het duurt net zolang voor ik weer thuis ben. Net zoveel tijd in de trein als aan de wandel, de slenter, de thee, de late lunch, de babbel.

Onderweg zie ik veel, ik vind het heerlijk om Nederland aan mij voorbij te zien vliegen. De koeien, watertjes, weilanden, windmolens, kerktorentjes, bossen, heidevelde, meren. Ik vind het heerlijk om naar buiten te kijken.... tot het donker wordt.
Want dan zie je geen barst meer, behalve jezelf in het raam.

250/366

Neneh @ 09:04 am
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 4 september, 2012

Niets is wat het lijkt...

Het lijkt op afwassen, maar het is het niet...

248/366

Neneh @ 03:46 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

zondag 2 september, 2012

Snoeien...

het groeit langzaam dicht, dat had ik al verteld...

Tijd voor de snoeischaar dus.

246/366

Neneh @ 09:49 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

Slapen in etappes

Niets zo vervelend als wakker liggen, niets zo vervelend als willen slapen en niet in slaap kunnen vallen. Niets zo vervelend als middenin de nacht klaar wakker schrikken van niks en daarna alle schaapjes van de wereld tellen en niet in slaap kunnen vallen. Uit bed gaan en op blote voeten naar beneden, geen lawaai maken, de honden stilte manen. Ze kijken even op 'wat moet dit?' en slapen weer verder. Wát, ze dromen alles bij elkaar, ik heb geen idee wie ze achterna zitten, misschien wel mijn bij elkaar getelde schapen. Kopje thee dan maar en gelijk maar even het koffieapparaat ontkalken, dan is dat ook maar weer gedaan en kan ik straks weer lekker een kopje koffie maken. Stukjes lezen van nog meer vroege mensen, jarige mensen, mensen die een dagje op reis gaan en ook heel vroeg uit de veren zijn. Ik begin maar weer aan de fotoklus tot ik een uur later een totale slapte op voel komen. 'Zal ik eraan toegeven', vraag ik mezelf.
Ik loop op blote voeten naar boven en zoek mijn bed op.
Lief zegt 'gaat het een beetje met jou'. 'Nee, zeg ik, ik wil alleen maar slapen.'
En dat heb ik gedaan, ik heb nog een paar uurtjes geslapen, maar ja, dan is wel de halve zonnige dag naar de maan.

De maan die gisteravond alweer zo mooi was.

Neneh @ 11:06 am
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 30 augustus, 2012

33 jaar geleden werd ik moeder.....

In mijn geheugen staat gegrift, hoe we woonden, waar we liepen en sliepen. Waar we knutselden aan de babykamer. Lief was weken en weken in de kelder aan het klussen en ik zat eindeloos achter de naaimachine te prutsen aan gordijntjes en lakentjes, de zomer was bijna teneinde en begin september was ik uitgerekend. Bevallen van een eerste kind is op zich al een hele uitdaging want al schrijven ze 100 boeken, vertellen ze meest smakelijke verhalen, hemelen ze hoog of juist niet. Krijg je loze info en of dingen waar je wat aan hebt, het moet allemaal nog maar 'even' gebeuren. En ineens was het eind augustus en begonnen wij aan een spannende dag...

Het ging allemaal goed, het ging allemaal goed en 6 pond bij de geboorte is nu een reus van een kerel en dol op appeltaart... altijd.

243/366

Neneh @ 03:22 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 28 augustus, 2012

't groeit dicht.....

In de tuin dus. Door alle regen van het voorjaar, door het warme groeizame weer van daarna... het groeit hier helemaal dicht en de groencontainer is al vol...

Dus ik laat het nog maar even groeien.

241/366

Neneh @ 09:57 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 16 augustus, 2012

Het blikveld.....

Ergernis nummer 4
Mais
Niet als die in de soep zit
Maar in de grond.
Als de mais groeit.
Omhoog
Hoger
Hoger
Hoger....

En mij de horizon afneemt.

229/366

Neneh @ 11:42 am
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 11 augustus, 2012

Schapendag....

Nou nee, geen schapendag. Oogstdag. En bij alle oogstactiviteiten kwam de herder ook langs met de schaapskudde. Daar zat ik dan zo'n beetje de rest van de dag tussen....

Tussen de schapen. Ze vonden mijn schoenen leuk, mijn veters lekker. En ik was heel blij dat ik die schoenen aan had. Lieve help, heb je die hoefjes gezien.

225/366

Neneh @ 09:54 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 9 augustus, 2012

Daggie in de papieren...

223/366

Neneh @ 10:01 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

zondag 5 augustus, 2012

Over zadelpijn en andere zaken...

Al een tijdje zit ik in de kamer, muziekje aan en de rest is rustig. Buiten hoor ik hooguit een vogeltje dat vecht om een broodkorstje, voor de rest is het stil. Buurtkinderen maken de camping ergens anders onveilig, de buurt is klaar met de grasmaaier, de hoge drukspuit of de schuurmachine. De buurtjes naast zijn al in alle vroegte vertrokken, ik hoorde de krant in de bus klepperen. De vrijdag editie zag ik later. Ook goed. Goud op de voorpagina, zo zal het morgen ook wel weer zijn. Goud en brons voor de voorbij vliegende zwemdames. Al gaan ze door het water, zo snel als zij zijn word ik nooit. Was ook nooit mijn intentie. Ik heb op mijn 6de niet de ontdekking gedaan dat ik snel was, of hoog kon springen, of het paard en de kast als vriendjes zag, of snel kon zwemmen. Zwemmen heb ik pas geleerd op mijn 13de. In het buitenbad, in maart en april. Ik krijg er nog kippenvel van als ik eraan denk. Dat diploma heb ik trouwens nooit gehaald en ik heb nog steeds niks met zwemmen. Ik kan het, en daar is alles mee gezegd. Het wordt nooit mijn hobby. Trouwens, verspringen en hoogspringen of over de kast duiken. Wat doen ze, rekstok. Ook zoiets.
Nee, aan mij is geen Olympische sporter verloren gegaan, ik ben het nooit geweest en heb er ook weinig mee. Eigenlijk vind ik stiekem de winterspelen ook leuker. Dan is het wel lekker om al die mensen hard te zien werken als je zelf op de bank ligt met een snorrend kacheltje op de achtergrond.
Het duurde wel een week voor ik het echt tot me door liet dringen dat Nederlandse sporters meedoen. Heel veel zelfs. Dat wedstrijden soms na een paar minuten al over zijn en dat er goud, zilver of brons verdient is. Of net niet. En dan is het huilen. Al die namen die nu voorbij komen zijn ook nieuw, of bijna nieuw. Marleen Veldhuis is niet nieuw, maar net nu ik dat onder de knie hebt stopt ze er alweer mee. Dan is er ineens een Ranomi. Ook niet zo maar een naam. Naomi’s lukt me wel, maar Ranomi. Het lijkt de omgekeerde wereld. Dat is het ook want zij bestormt ineens het podium. Komt uit Groningen en dat kun je niet zien en niet horen. Het lijkt wel Kromowidjojo.
De rust om me heen is inmiddels alweer gewijzigd, de honden zijn weer thuis na een rondje door het bos en zoon komt de trap af fladderen (lees stampen). Hij smeert een berg brood waar je ‘u’ tegen zegt en vertrekt even later met de hengel en de maden. Als hij straks thuis komt laat hij een foto op z’n telefoon zien waar de oogst van de dag op staat. Die kan hij daarna weer rustig loslaten, het bewijs zit toch in de telefoon. Visserslatijn is daarmee om zeep geholpen. Zo is er wel meer veranderd sinds de smartphone z’n intrede heeft gedaan. Hele volksstammen zitten naar een schermpje te staren, maken foto’s en versturen de meeste interessante dingen via het ding. Bellen zie je er bijna niemand mee doen. De wereld is veranderd, de sport, het vissen en het fietsen ook.
Klaagde ik al eens over zere billen? Nou ja, die kreeg ik wel van het fietsen. Van die billen die helemaal ‘doof’ werden. Het kan altijd erger, ik weet het. Maar een stuk fietsen moet vooral erg leuk zijn en helemaal als je 3 keer in de week een flink eind fietst moet het leuk blijven. ‘Je kunt eens een gaan kijken naar een ander zadel’, zei lief. Dat had ik natuurlijk zelf ook al lang verzonnen. Maar waar kijk ik dan naar en hoe weten mijn ogen nu wat mijn billen fijn vinden. Ik vond het maar moeilijk. Ze kunnen me echt van alles wijsmaken. De een zegt ‘hoe minder zadel, hoe minder pijn’, de ander zegt ‘hoe breder zadel, hoe meer steun’. Schiet maar raak, ik weet het niet. Maar zadelpijn en andere zaken zijn nu eenmaal niet fijn. Ik sloeg aan het googelen en kwam bij de zadelmeting.
Zoeken of er iets in de buurt is. Tien kilometer verderop zit een winkel, net die 10 kilometer die mijn billen doet veranderen in…. Ik bespaar het u. In ieder geval voelt na 10 kilometer fietsen elk ander zadel als een verademing dus ik moest goed opletten. Een zadelmeting werd gedaan en uiteindelijk kwam er een zadel uit de bus die zo anders aanvoelde dat het wel iets moest zijn. Na nog 20 kilometer fietsen was ik blij dat ik weer thuis was maar nu ik er een weekje mee gefietst heb moet ik zeggen dat het al heel erg went en dat de pijn voor het grootste deel tot het verleden behoort.
‘Ik heb niet meer van de dove billen’, zei ik tegen lief.
‘Dus ze luisteren weer’, zei hij.
Dat dus.
Alles verandert, ook het weer. Laat er nu net een Woodstock bekogeld zijn met woeste winden en hagelstenen zoveel. Als ik de filmpjes zie dan zie ik gewoon de downburst van 2007 voor mijn ogen. Verschrikkelijk veel wind en regen in een korte tijd. En hier was ook nog de hagel bij. Het weer verandert, het is heftiger. Heftiger dan toen ik jong was, toen onze kinderen klein waren. Er waren heus wel heftige buien maar nu is het heftiger. Meer water in korte tijd.
De jongste hond eet inmiddels een appel en de oudste hond eet een pruim. Heel voorzichtig, de pit heb ik er al uitgehaald, heel voorzichtig eet hij de pruim. Als ik de tuin inloop rennen ze ook altijd gelijk achter mij aan. Ze willen frambozen eten en aardbeien. Maar de aardbeien waren al opgegeten door Merel en de frambozen hadden een slecht jaar. Ik moet het maar eens helemaal opsnoeien denk ik. Nieuwe loten maar eens op het goeie spoor brengen. Of het huis nu eindelijk eens verkopen. Ook goed. Want we zijn bijna een jaar verder dat ik uit het ziekenhuis kwam, dat lief zei ‘zullen we nu doorpakken’ en het bord stond een maand later in de tuin. Het staat er nog en we hebben wel kijkers gehad maar geen kopers. Het is ‘ruk’ in de huizenmarkt. En wel in meer dingen. Om maar eens te kijken naar de politieke onkunde in het land dan. Nee, ik ga daar niet over schrijven. Dat doen anderen al genoeg en ik heb er geen zin in. Ik erger me alleen maar. Lees nu toch eens…. CDA belooft boeren voor 100-200 miljoen aan Europese cadeaucheques als ze maar niet overstappen naar de VVD

Dat is ook veranderd.
Het is een zieke wereld in de politiek. Want waar draait het nu toch om, uiteindelijk……
Ik zit nog steeds in de kamer. Drink de beker leeg, zoek nog eens een ander muziekje en besluit om nu eindelijk eens de vlinders te gaan tellen. Gisteren zag ik de eerste dagpauwoog in de tuin. De eerste van dit jaar die ik in eigen tuin ontdekte. Het is triest gesteld met de vlinder. En ook met de politiek. Maar dat is een ander verhaal.

Ik ga maar eens iets doen.

Neneh @ 01:31 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 4 augustus, 2012

Wat is er nu erg aan?

Maar ik kan me er zo druk over maken. Over viezigheid. Vooral in de openbare ruimtes. Viezigheid in de toiletten bijvoorbeeld.
Dan krijg ik echt de neiging om een brandslang van de muur te trekken en daarmee alle vuiligheid weg te spoelen. Onvoorstelbaar hoe goor sommige mensen in de toiletten hun behoeftes doen. Onvoorstelbaar vooral omdat ze dit thuis volgens mij niet doen. Niet zo, niet zo goor. Maar ja, zeker weten doe ik dat natuurlijk ook niet want daar kom ik niet. Kan het niet checken. Maar ik kan me er wel aan ergeren. En als ik me erger en ik kan er iets aan veranderen dan doe ik dat graag. Want wees nu eerlijk, iedereen wil toch een fris en schoon toilet onder de billen.
Ik wel, ik hou wel van schoon en fris. En als het dan ook nog net zo ruikt als het eruit ziet dan is het helemaal mooi.
Zonder chloor, want als ik iets 'verdacht' vind dan is het de geur van chloor. Chloor maakt niet schoon, chloor verdoezelt. De geur en de kleur. Daar zijn we nu toch wel achter met elkaar. Het is ook reuze slecht voor het milieu en daar willen we toch ook allemaal zuinig op zijn!!! Ja dus. We willen een schoon toilet onder de billen en ook het milieu sparen.

Gisteren was het weer zover. Ik ergerde mij aan de geur, de stank om specifieker te zijn. En als dat zo is en ik kan er iets aan doen dan doe ik er iets aan!

Poetsen dus, borstelen met een heerlijk fris citroensapje. En dan begint gelijk het ergeren opnieuw want er is toch een schoonmaakbedrijf wat er schoonmaakt. Maar wie dan? En vooral hoe? Door er naar te kijken en dan de schouderophalend weg te lopen. 'Het ziet er nog wel schoon uit?'

Jakkes, ergernis nummer 2

Slecht voor mij. We willen toch allemaal met de billen op een schoon toilet zitten en dan moet er toch niet een borstel naast hangen waar de......... laten we het maar op geur houden.

Ooit, een aantal jaren geleden, toen ik nog aan het werk was bij een schoonmaakbedrijf kreeg ik twee sollicitanten op bezoek. Ze zochten vakantiewerk in de schoonmaak dan. Ze hadden al, ze hadden nog niets geprobeerd en waren een beetje laat met solliciteren en hoopten dat ik nog iets voor ze had.
Ik deed mijn best om in te schatten wat voor 'vlees' ik in de kuip had, wat ging er schuil achter die zwart omrande ogen.... wat konden ze aan.
Zestien jaar en hun gezicht verbergend achter haren en make-up.

Ik dikte het een beetje aan, deed mijn verhaal over schoonmaken zoals ik schoonmaken zie. Stelde een aantal vragen tot er ineens uit het niets.

'MAAR IK HOEF TOCH GEEN TOILETTEN SCHOON TE MAKEN', kwam.

Ik schrok niet eens van de stemverheffing. Het maakte duidelijk dat zij het niet waren wat ik zocht. Ik zocht mensen die snappen dat iedereen een schoon toilet onder de billen wil!

Zij ook
Ik ook
Jij ook
U ook!

Ik weet het zeker.

Maar waarom wordt er dan zo beroerd schoongemaakt in de toiletten.

Wie het weet mag het zeggen. Ik snap het namelijk echt niet

Neneh @ 10:59 am
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 31 juli, 2012

Blaadjes en Bloemetjes op een schoteltje

Een uitnodiging voor een workshop 'eetbare bloemen en planten' kwam op mijn pad. Dorilea Fonville was uitgenodigd in Moe's tuin en dat leek in de uitnodiging al zo leuk, dan is het vast ook leuk om mee te maken. Met z'n drieën gingen we erop af. Beginnen met koffie en een koekje was niet handig maar is wel de gastvrijheid van de gastvrouw natuurlijk.
Er volgt een inleiding en daarna worden de smaakpapillen op andere gedachten gebracht....
Zoet
Zout
Zuur
Bitter..
We rollen van gekookte rode biet naar gepofte biet naar een bietsalade, een bietpuree op een komkommer... met viooltje. Een paar stappen verder, met kikkererwten en tahin, kwamen we bij een ander hapje... iets met sesam en kaas op komkommer, met bijbehorend viooltje. Ook lekker.

Naar het sluitstuk, een schaal vol gevulde bloemen van de Oost-Indische kers

Het was een wonderlijke avond met veel kleur, geur, smaak en gezelligheid. Een aanrader om ook eens te gaan doen.

213/366

Neneh @ 06:00 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

zondag 29 juli, 2012

Uit de oude doos........

Iemand heeft ooit een schilderij gemaakt van een grote vaas met klaprozen.... ooit, in een lang vervlogen tijd heeft iemand zitten werken aan een schilderij zo mooi. Het is gebruikt om een muur op te fleuren en daarna misschien wel in meervoud afgedrukt op een groot vel papier. Stukje hardboard erachter geplakt, lijst erom en ergens heeft het lange tijd gehangen. Misschien was er maar één kopie gemaakt, misschien meerdere maar wij hebben het 'schilderij' met lijst ergens op een rommelmarkt in Frankrijk gevonden. Ik was er meteen verliefd op. Je moet wel erg veel van bloemen houden als je ze zo vast kunt leggen. Zo vol, zo mooi, zo veel. Het plaatje van 50x100 cm heeft jaren aan de muur gehangen bij ons. Tot er geen plekje meer was. Sindsdien ligt het op de zolder, tot vandaag. Vandaag heb ik de lijst eraf gesloopt om die vervolgens paars te kleuren. Dat is een heel ander verhaal en dat komt een andere keer wel. Nu gaat het over de klaprozen, het schilderij. De naam staat erop en op internet is er nu veel meer over te vinden dan in de tijd dat wij het ding op de kop hebben getikt. De tijd leert dan de schilder Max Streckenbach uit Duitsland kwam en heeft geleefd van 1863 tot 1936. Stillevens en bloemen. Op mijn zoektocht naar deze schilder heb ik zo onwijs veel schilderijen van hem over bloemen gezien. Vazen vol weelderige boeketten, prachtige kleuren. Vooral veel van alles. Prachtig. Ik hou ervan...

Nu is de lijst eraf, het eens zo mooie stuk papier is aangetast door de tand des tijds... afstand nemen doe ik niet. Wie weet komt het ooit weer ergens te hangen, maar nu even niet.

211/366

Neneh @ 09:35 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 26 juli, 2012

Wil ik rechtsaf moet ik linksaf.....

En wil ik rechtdoor is de weg afgesloten, dan maar linksaf en dan rechtsaf. Nee, die weg is ook afgesloten, dan maar verder naar links en .... zucht.
Wil ik dan rechtsaf dan is het goed maar parkeren waar ik normaal altijd parkeer is er niet bij. De stad is overspoeld met auto's, fietsen, mensen .... en een kinderrommelmarkt.

In Hoogeveen de Pulledag, in Meppel de Meppeldag. Ik werd er een beetje chagrijnig van. Lag meer aan mij dan aan de dag. Alhoewel....

Ik moet gewoon de donderdag andere dingen gaan doen dan afspraken maken die tot gedoe leiden. Er was namelijk geen doorkomen aan.

208/366

Neneh @ 10:16 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

maandag 23 juli, 2012

Als ik niet zou fietsen, zou ik dansen......

Over alle vlekjes,
gemaakt door de zon,
bewogen door de wind.
Als ik niet zou fietsen,
zou ik dansen.
Over alle vlekjes....

205/366

Neneh @ 08:38 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 19 juli, 2012

Het zelfde recept....

Zomerregen zomerregen zomerregen zomerregen zomerregen zomerregen zomerregen zomerregen zomerregen zomerregen zomerregen zomerregen zomerregen zomerregen zomerregen zomerregen zomerregen zomerregen zomerregen zomerregen zomerregen zomerregen zomerregen zomerregen zomerregen zomerregen zomerregen zomerregen zomerregen zomerregen zomerregen zomerregen zomerregen zomerregen zomerregen zomerregen

zomerregen zomerregen zomerregen zomerregen zomerregen zomerregen zomerregen zomerregen zomerregen zomerregen zomerregen zomerregen zomerregen zomerregen zomerregen

Ik ben er wel klaar mee.......

201/366

Neneh @ 02:20 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 13 juli, 2012

Appels en peren

Vandaag was het zover, een lesje over bijen, een bijenhotel fiksen en verdwalen. Dat laatste was niet de bedoeling maar de routeplanner zei 'u heeft uw bestemming bereikt' en ik stond middenin de rimboe!
Boehoe.... herkent u dat?
Hoe dan ook, ik was iets later op de plaats van bestemming, na een paar ongeruste telefoontje. Ik zou het toch missen...

Een klein beetje uitleggen, een goeie oefening voor mezelf die niet smetteloos verliep. Dat zijn de leermomenten en wanneer leer ik het nu eens om gewoon steekwoorden op papier te zetten. Het zit wel in mijn hoofd maar komt niet in de juiste volgorde naar buiten en raad het eens....... ik ben een woord kwijt. Gewoon, het woord is spoorloos verdwenen uit die grijze massa.

Ik was dus bijna te laat, ik was dus een woord kwijt... straks knip ik nog in mijn vinger. Ha, dat had gemakkelijk gekund, vrijdag de dertiende dacht ik later. Het had gekund.

We waren nog maar net, nee, we waren nog helemaal niks en de jury van Entente Florale schaarde zich al om de groep. De uitleg kwam in het Engels en ik begon met een Nederlands aan de uitleg voor de kinderen. De rest ging vanzelf. Ineens hing er een microfoon voor mijn neus en werden er vragen gesteld. Later vond ik van het interview niets terug. Je kunt niet meer in een programma proppen dan nodig is.
We knippen, boren, plakken, strikken de boel aan elkaar. Iedereen is enthousiast en het resultaat mag er zijn!

Nu nog even wachten tot 14 september, dan wordt bekend of Dwingeloo zich ook het groenste dorp van Europa mag noemen... het is er momenteel erg groen, maar ook erg nat. Zo jammer. Als er een zonnetje had geschenen dan zag het er zoveel anders uit dan op zo'n druildag als vandaag.

Oh ja, wat heeft dit nu met Appels en Peren te maken? Nou, zonder bijen geen Appels en Peren! Dat dus

195/366

Neneh @ 09:00 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 11 juli, 2012

Kadootje

193/366

Neneh @ 10:04 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

maandag 9 juli, 2012

Uit de schoenen waaien...

Inpakken en wegwezen, het lukt allemaal net binnen de tijd en 'wat nu? wat zullen we gaan doen'
'Naar de zee dan maar, even kijken nog'.

Het is spektakel. De reddingsbrigade is aan het oefenen in drenkeling redden, surfers die opstarten en kitesurfers die metershoog door de lucht vliegen, flinke golven en een stevige wind over het strand.

Einde van een weekje Texel, de zomer lijkt zich even terug te trekken.

191/366

Neneh @ 03:47 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

zondag 8 juli, 2012

"Ik heb een zeehond gezien'

'Ik zie een zeehond, kan dat eigenlijk, ik zie een zeehond, kijk dan.'
En ik kijk en zie niets natuurlijk. Zo gaat dat. Maar gelukkig voor lief komt er nog een kans en ik zie de zeehond ook. En later nog eens en nog een andere. Vlak voor de kust aan de noordkant van het eiland.
'Dat heb ik nog nooit gezien', zei lief. Maar ik had dat ook nog nooit gezien. Nooit zo dichtbij vanaf het strand.
Eerder zagen we er eentje zonnebaden aan de wad kant. Goed te zien met de verrekijker, het was een enorme logge lummel die heerlijk aan het zonnebaden was geslagen. Lekker weertje was het toen wel,.
Maar nu zaten we aan de Noordzee kant. Ik heb er echt ook foto's van. Van die koppies boven water, grote ogen waarvan je denkt 'hij kijkt mij aan', vooropgesteld dat het een hij is.

Er waren een papa en zijn twee zonen die we telkens tegenkwamen, wij liepen naar het strand, zij kwamen net terug, wij kwamen terug, zij liepen naar het strand. Maar goed, ik wees ze op de zeehonden voor de kust... alleen zij zagen ze niet. Tot onze avondwandeling naar het strand, de zaterdagavond, na de maaltijd, na het zingen voor het bruidspaar, na het gelach, na het plezier, na de cognac, nadat de kaarsjes opgebrand waren, na de felicitaties door het personeel van paal 28. Nadat er was afgerekend, nadat we uitgezwaaid waren... toen kwam ik ze weer tegen. De jongens met hun papa. 'Mevrouw, mevrouw, we hebben een zeehond gezien.'
'In Ecomare?' vraag ik.
Maar nee, in zee. Ze hadden de zeehond gezien en niet één keer maar meerdere keren. Ze waren blij.
En ik ook want ik zag de zeehond ook nog een keer.

Op zondag 8 juli togen we naar Ecomare, het regende pijpenstelen maar niets hield ons tegen. Ecomare is geweldig mooi om te beleven.

'Ik heb de zeehond gezien, de grijze en de gewone zeehond'

190/366

Neneh @ 10:23 am
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 7 juli, 2012

En buien vallen niet overal tegelijk....

Daarom hadden we een slome start op de zaterdag. Voor het hele gezin in de kleren is zijn we al een paar uur verder. Ontbijten, douchen, aankleden, spelletje doen, boodschappen halen en dan, eindelijk.... wandelen naar zee. Lekker weer. En buien vallen niet overal tegelijk. Dus! Lekker wandelen naar zee en neerploffen in het zand. De rest ging naar de waterkant, naar de zee, graven, spetteren, filmen.

'Komt die wolk recht op ons af?'
'Nee toch?'
'Nee, vast niet!'
'Of toch wel?'
'Ja, lijkt er wel op.'
'Inpakken jongens'
'Wegwezen hier'
'Het komt deze kant op.'
'Was dat onweer?'
'Ja, dus!'

.... buien vallen niet overal tegelijk.

Later gingen we nog even bij de Slufter kijken. De zon scheen en kleinzoon keek door de verrekijker naar de mensjes in de verte...

De Slufter, ik bewaar er goeie herinneringen aan. Er staat zeekraal en de lamsoor bloeit. Het is er prachtig

189/366

Neneh @ 11:14 am
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 6 juli, 2012

Zullen we dan maar even......

Alle kinderen zijn er. Langzaam kwamen ze binnendruppelen en na het eten, wat nogal rumoerig verliep, 'Zullen we nog even?'

Dus namen we ze mee naar het strand, verwonderen over alle zebrarupsen onderweg en de mooie zon, verwonderen over andere rupsen en fladderende vlinders. Genieten van elkaar, het lekkere weer, van de wandeling, duin op, duin af, doorlopen tot aan de zee en in no-time 2 natte kleinkinderen organiseren.

Met andere woorden, het was prachtig weer op vrijdag 6 juli en daar hebben wij voor de volle 100% van genoten!

188/366

Neneh @ 01:38 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 5 juli, 2012

Ik hoef het niet uit te leggen....

Het strand is al van ons...

Zover je kan kijken, zover is het van ons!

187/366

Neneh @ 12:47 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 4 juli, 2012

Kleuren vangen....

Eerst moet je de zonnebril op omdat de zon laag hangt en je er bijna niet tegenin kan kijken. Dan loop je naar links en laat je de zon wat verder de zee in zakken en vervolgens moet je steeds omdraaien of omgedraaid blijven lopen om de kleuren uit de lucht te plukken. Hoeveel kleur wil je hebben zeg ik dan tegen de iPhone, leef je uit en pak ze op, ze zijn gratis. Nog steeds.... voor niets gaat de zon op...

en ook onder...

186/366
Texel

Neneh @ 09:35 am
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

maandag 2 juli, 2012

Even een frisse neus halen....

We gaan op vakantie en we nemen mee:

Lange broek
Boek
Tandenborstel
Trui
Sokken
Regenjas
Shampoo
oh ja, de honden + brokken
Vest en fleece
Anti-zonnebrand.... onderin de tas dan maar, naast de korte broek, een hemdje en de bikini. Oh, en dat mooie zomerjurkje.

Om vooral te gaan genieten van het eiland Texel, met die mooie stranden en die fijne zon die zakt in de zee of achter de wolken.

184/366

Neneh @ 09:59 am
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 29 juni, 2012

Ik hou van stokrozen

Ik hou van klaprozen, van stokrozen, de wijnroos, van de rozen van de buren, zowel links als rechts. Ik hou van rode rozen en gele en roze rozen, ik hou van geurende rozen en rozen met lange stelen, rozen met zonder doornen genieten wel de voorkeur maar is geen must. Ik hou van rozenbottels, of bottelrozen. Wat ze bijna allemaal zijn.. De honden houden trouwens ook van rozenbottels, nog even wachten, ze zijn nog groen.
In mijn tuintje op het zuiden, een klein stukje tussen stoep en huis was het ook een poosje groen maar niet zo heel lang, de klaprozen begonnen met kleuren en nu is het een stokroosparadijsje....

Ik wil een bankje bij de stokrozen, ik kan me verstoppen achter al die lange stelen die de prachtigste kleuren laten zien, ik kan gaan zitten fotograferen, ik kan eindeloos genieten.

181/366

Neneh @ 04:43 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 28 juni, 2012

Op je stappen letten

180/366

Neneh @ 11:11 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 27 juni, 2012

Van malle koebeesten........

"Stop!!"
Het staat er niet zo, ze dwingen het gewoon af. Ze lopen met hun logge lijven en hun dikke konten en hun volle uiers gewoon over de straat te slenteren. Ze zijn onderweg naar de melkstal en ik heb het nakijken. Eerlijk gezegd vind ik het altijd leuk, een koe dan. Ik vind koeien leuk. Het zijn een beetje van die sufferds. Springen als het lente is, snuffelen als het onbekend is maar oh ze zijn zo nieuwsgierig en vervolgens springen ze weer weg, niet omdat het nog steeds lente is maar omdat springen nu echt iets is wat ze leuk vinden en graag doen....

Natuurlijk had ik mijn camera niet bij me toen ik een paar uur later met een aantal mensen de hei op ging. Dat kan dan niet, ik ben de gids en geen fotograaf op dat moment. Ik ging de hei op maar voor ik daar ben kom ik door een weiland zo groot, in de verte loopt het rundvee..... in de verte. Hoor je het me zeggen.
Zij wel, zij zijn nieuwsgierig en komen aanrennen. Samen, altijd samen, kuddedieren als ze zijn. De gasten kropen ook samen, niet iedereen is er geschikt voor om met koeien te spelen, sommige vinden ze ronduit eng. En ik vind ze leuk. Ze springen om ons heen en nemen pas afscheid als we weer door een ander hek verdwijnen. Malle beesten, die koebeesten. Ik vind ze leuk, ze kunnen zo leuk springen,

179/366

Neneh @ 11:13 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 23 juni, 2012

Je maakt het vies! Dan maak je het ook maar schoon....

Goed, er was dus regen gevallen en er waren plassen maar dat het zo diep was in de plas had ik ook niet verzonnen...

Ik kreeg vandaag strafwerk, ik moest er maar voor zorgen dat de auto weer grijs werd in plaats van een modderbak. Ik ben er eerst maar eens voor gaan zitten. Enige reflectie was best nog wel te bespeuren in de lak. 'Het valt nog wel een beetje mee', zei ik lachend.

Het is gelukt, de auto is weer schoon. 'Hij glimt als een...', zei lief!

175/366

Neneh @ 09:43 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 20 juni, 2012

Gauw opeten, de merel heeft ze ook ontdekt

172/366

Neneh @ 10:19 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

maandag 18 juni, 2012

Voor zomerweer moet u hier niet zijn........

Dag 170 van 2012 gaat misschien wel de boeken in als de natste 18de juni... alhoewel het hier nog wel meeviel met de lengte van de bui viel er toch in korte tijd heel veel regen... heel veel. En het werd aardedonker...

Mag het licht aan riep ik nog.

170/366

Neneh @ 09:46 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 16 juni, 2012

ze zei tegen mij.... het moet ook weer eens over jezelf gaan.

En daar heb ik eens over nagedacht, over iets over mezelf. Want mijn wereldje is momenteel een bezig wereldje maar het is wel dagelijks iets in de natuur. Ook vandaag en ook morgen. Het lijkt haast niet te stoppen tegenwoordig. Hoe anders was het 3 jaar geleden toen ik aan het opkrabbelen was na een hartinfarct. Hoe anders is het nu ik elke dag druk ben en zoveel meemaak maar amper tijd heb om het te delen. Of, nee, ik deel het de hele dag. Ik deel mijn belevenissen graag.

Wat deed ik vandaag, na opstaan het hele protocol wat daar bij hoort. Oh ja en ook nog even zorgen voor de was, ook wel handig. Daarna ging ik naar het bezoekerscentrum in het Dwingelderveld. De spullen klaarzetten voor de excursie waarbij ik de gids zou zijn. Daar de afwasmachine uitruimen en weer vullen met potten. Al die potten zijn nieuw en komen op de schappen (soort van wand) te staan waar ze langzaam gevuld gaan worden met 'dingen uit de natuur'. Een haal en breng wand. Een deel en ontvang wand. Een nieuw project om zo meer dingen uit de natuur te kunnen laten zien aan iedereen die in het bezoekerscentrum komt, als je iets hebt gevonden dan kan het daar in een pot of gewoon op de plank en als je iets zoekt of juist kunt gebruiken voor een bepaald iets dan zou je het kunnen halen/lenen. Toch is het nu vooral een breng wand. Want we moeten natuurlijk wel eerst iets hebben voor we iets kunnen delen. Ik heb dus de glazen allemaal in de afwasmachine gedaan en had de 3 nestjes die ik al gevonden had, koolmees, vink en zanglijster, meegenomen voor op een plank.
Ondertussen grijp ik de loeppotjes, schepnetjes, zoekkaarten en waterbakjes bij elkaar voor de excursie. Kopje koffie, nog even inlezen en het is 10 uur. De kinderen zijn er en de huifkar ook. We stappen allemaal in en gaan op stap. De groep is heel verschillend in leeftijd en ook in interesse dat heb ik al heel snel door. We gaan eerst maar eens over een hobbelig pad naar de schapen, ik was er de laatste weken al vaak genoeg geweest maar ik vind het echt iedere keer weer prachtig om te zien en ook om te delen met anderen. De afspraak met de herder werkt weer perfect, hij heeft de schapen net op de heide als wij uitstappen. Een korte demonstratie met de fluit en met commando's in het Engels maken dat er toch wel heel erg genoten wordt van dit alles. Het begint keihard te regenen, we duiken met z'n allen onder de bomen en als het iets minder hard regent gaan we de huifkar weer in voor een rit dwars over de heide. Ze hebben weinig te vragen, wel veel te vertellen en ik zit er zo af en toe ook eens tussendoor met wat vragen en info. Tot ik een verhaal begin te vertellen 'waarom de koolmees een stropdas draagt'. Ze vinden het allemaal leuk en de aandacht is voor dat moment weer even gevangen.
Dan zijn we bij het ven waar we waterdiertjes gaan vangen. Niet iedereen vind dit leuk, de meiden willen liever naar de paarden die voor de huifkar staan, een van de jongens vangt liever insecten en weer een ander is in de ban geraakt van mijn verhaal over de libel die zo lang onder water leeft en als hij volwassen is en voor de laatste keer gaat vervellen naar de kant kruipt omhoog tegen een rietstengel en dan gaat uitsluipen. Ik had die laatste vervelling meegenomen in een loeppotje en dat was een schot in de roos. Hij was zo onder de indruk dat hij het zelf ook wilde vinden. Hij vond er twee en dat is best knap.

Na een half uurtje weer in de huifkar en de reis terug begint. De paarden hebben er zin in en de kinderen vinden dat wel prachtig. De zon schijnt, de wind trekt aan.... we zijn terug en ik krijg de complimenten voor de ochtend. Ik vond het zelf wel aardig gaan, het was geen gemakkelijke groep, de verschillen waren te groot. Maar vooruit, zij zijn tevreden, dan ben ik het ook.

Nu snel naar huis, broodje eten, omkleden en op stap.
Ik ga nu meelopen met de libellenexcursie in 'mijn' adoptiegebied. Er is ontzettend veel wind en niet echt heel warm en zonnig. De condities zijn dus niet echt gunstig voor een libel. Die houdt van warmte en niet van wind. We gaan het zien. Het is een klein gemengd clubje wat onder leiding van een gids door het lange gras struint. Juffers zijn er wel genoeg te vinden, die hoeven niet zo nodig hoog over het riet of in open veld te vliegen zoals een libel doet. Onderweg zie ik waterviolier, biggenkruid, munt, rolklaver, echte koekoeksbloem, ratelaar, valeriaan, kale jonker en noem maar op. Ondertussen trekt de wind nog iets meer aan zo lijkt het wel. We vinden een gewone oeverlibel en zien een platbuik, mannetje en vrouwtje. Na 2 uur wandelen en babbelen en verwonderen en uitwaaien geven we elkaar een hand en zeg ik dat ik snel terug kom ... het is per slot mijn adoptieterrein. (voor de IVN natuurgidsencursus)
Snel naar huis en even wat drinken. Weer snel op de fiets om voordat de winkels sluiten nog een paar boodschapjes te halen in de stad. Bij de buren hangen ineens roze ballonnen, er is een meisje geboren... ook leuk.
Als ik terug ben stappen we in de auto om de weekboodschappen nog te halen, daar was ik nog niet aan toe gekomen deze dagen. En daar kwamen we onze kleinzonen tegen...

Ze hadden babbels voor 10 en de jongste claimde een slaapplek bij opa&oma en dat is prima. Hij stapte met ons mee naar de auto zonder ook nog maar een keer om te kijken. Een pizza naar binnen werken was ook geen punt en ondertussen filmpjes kijken op de iPad van oma. Dan komt mama zijn pyjama en knuffels brengen en bedenkt hij toch ineens dat hij weer mee wil naar huis.......

Het moet ook eens over jezelf gaan zei ze tegen mij maar dit ben ik eigenlijk wel. De komende weken is het weer rustiger, ik ga eens bezig met andere dingen. Misschien wel weer even met mijn cursus. Die schiet er nu echt bij in.. een beetje dan

168/366

Neneh @ 09:31 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

maandag 4 juni, 2012

ha, eindelijk zomer!

Maar dan wel met zomerkoninkjes als je de zon niet kunt vinden in het schap van de lekkernijen...

brrrrr... koud en nat buiten. Niet goed voor zomerkoninkjes

156/366

Neneh @ 09:02 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 1 juni, 2012

Mijn groene dag...

Mijn moment...

Mijn groene Lintje....

Mijn dag!

153/366

Neneh @ 02:02 pm
nou zeg al 8 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 31 mei, 2012

Rechtsaf de trap op....

Het ging helemaal goed.

152/366

Neneh @ 06:38 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 30 mei, 2012

Klaprozen in de uitverkoop....

Dorst, roept mijn tuintje. Niet aan de achterkant van het huis, daar is het net iets minder zonniger en zeker minder warm. Nee, de voorkant van het huis heeft een tuintje vol, stampvol bloempjes en die hebben dorst, liggen uitgeteld op de grond en snakken naar water... ehm, we hadden in mijn beleving toch aardig wat regen gehad, de regenton was regelmatig vol de laatste maanden maar nu is het groeien en bloeien en water drinken. Het waait, de zon schijnt, zomerse temperaturen en oh oh...

Vanavond maar eens door het tuintje gestapt, alle uitgebloeide spul eruit en ruimte maken voor niet spul. De zomer moet nog komen en toch heb ik al uitverkoop!

Van de prachtigste klaprozen... ik hou ervan. En straks de stokrozen... prachtig, dat mooie kleine dorstige voortuintje van mij

151/366

Neneh @ 10:34 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 29 mei, 2012

Zoals vroeger....

150/366

Neneh @ 10:32 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

zondag 27 mei, 2012

Kopje groene thee erbij...

Het is me een potje vroeg op de eerste pinksterdag, dauwtrappen is er niks bij, het is nog niet eens dauw, het is al droog, het is de hele nacht droog en mijn keel is droog. Dat is het, dat is de reden dat ik zo vroeg uit bed ben gevallen. Ik hoest me te pletter, combinatie van pollen, pollen, pollen, wind, warmte, zweten, airco in auto of windtunnel in de auto, veel natuur, veel droogte, veel pollen. Het is niet bij te benen. Vorige week zaterdag zei ik tegen zoon dat zijn winterjas naar de zolder ging en hij protesteerde 'ik heb het ding echt elke dag nog aan'. Maar volgens mij is de jas daarna niet meer van de kapstok geweest, de zomerjas kon aan, en zelfs die bleef aan de kapstok hangen. Dus, om een lang verhaal kort te maken.
Ik zit ultra vroeg in de kamer achter de pc wat achterstallig mailverkeer weg te werken en probeer de kriebelhoest de baas te worden. Met een kopje thee en nog een kopje thee en nog een kopje thee. Ik loop onderhand te klotsen van de thee en de kriebel is er nog...

Dochter komt naar beneden. Mopper 'het is zo licht' en 'ze maaien nu overal gras en dat is vet irritant'.

Proest en hoest zitten nu samen in de woonkamer en klagen over de hooikoorts.

'Oh, je hebt groene thee, zegt dochter, vet lekker'

En zo beginnen we de pinksteren... hoest!

Neneh @ 06:21 am
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 19 mei, 2012

Ik moest helemaal niks en kwam thuis met een rode broek...

Gezellig winkelen, ik doe het niet zo vaak maar nu dochter weer eens thuis is toch maar even gedaan... langs de markt en de drogist even naar de Hema en 'even kijken naar een spijkerbroek'...

Broeken passen en vervolgens met een gele en rode broek thuis komen..

140/366

Neneh @ 11:00 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 10 mei, 2012

Druppels en meer

Het is van dat weer, je krijgt druppels en meer. Soms valt het tegen maar meestal mee...

Vandaag ook...

131/366

Neneh @ 10:56 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 9 mei, 2012

Gortdroog

Als vrijwilliger bij natuurmonumenten kan je eindeloos bezig met van alles en nog wat. In de tuin, als gids, als educatievrijwilliger, zorgen voor de plantjes buiten, zorgen voor de plantjes binnen, mee in de huifkar over de heide, fietsen, wandelen, verwonderen, praten, uitleggen, verkopen, onderhouden, knutselen, kleien, knippen, plakken, nat vilten, leiden. Noem het maar en het bestaat. Voor elk wat wils en soms moet je eens iets nieuws proberen en meestal doen we dat dan samen in een soort van workshop. Middenin het bezoekerscentrum zaten we te droogvilten, ook wel naaldvilten genoemd. Gortdroog vilten zo zei er eentje. En als je het vergelijkt met nat vilten is dat natuurlijk een waarheid als een koe...

Ik maakte een schaapje... op de heide! Nou ja, alleen de kop dan, het hele schaap paste er echt niet op.

130/366

Neneh @ 06:54 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 5 mei, 2012

Wat ik vandaag dan allemaal gedaan heb.....

Het speelt zich in mijn hoofd af, er gebeurt zoveel dat het hoofd het druk heeft. Vooral heel veel dingen gedaan deze week, nieuwe dingen. Voorbereidingen op de zomervakantie. Een beetje uitzoeken wat we nog meer kunnen bedenken voor leuke activiteiten met al die natuurkinderen...

Zoveel nieuwe dingen geleerd en gezien, zoveel mensen gesproken, zoveel natuur beleefd. En er staat nog veel meer op het programma. 'De lente slooft zich uit' is de slogan van natuurmonumenten.

Wil ik in de auto stappen zie ik naast de auto mijn tuintje....

De natuur slooft zich.......... dat kan je wel zeggen ja! De bloempjes verdringen zich voor het mooiste plekje! Het is overweldigend, dat is het.

Wat ik vandaag dan allemaal gedaan heb? Dat komt later wel. Het was druk genoeg in ieder geval.

126/366

Neneh @ 09:35 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

maandag 30 april, 2012

Na drukte komt zen... en zon

Was het zondag 29 april een bruut drukke en volle dag, vandaag was een moment voor rust, voor opruimen, bijpraten en genieten van het fantastische weer.

121/366

Neneh @ 10:20 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 27 april, 2012

Groeten uit de beestjestuin....

Weer een stukje natuur natuurlijk, een project wat al in februari 2010 is gestart en wat langzaam groeit. Het gaat vooral heel goed en dat groeien zal nog wel een poosje doorgaan. Een muur voor alle beestjes, bijtjes, spinnetjes, pissebedden, kevertjes, muisjes als ze dit zien zitten en wie weet komt de egel ook wel langs. Een insectenmuur in de beestjestuin....

Het gaat helemaal goed komen, het groeit gestaag en de eerste bewoners, de solitaire bijen, zijn al gesignaleerd.

118/366

Neneh @ 10:12 am
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 21 april, 2012

Kom maar op met de warmte.....

Het ligt op de stoep, even later ligt het in de tuin, even later in het houthok en als deze lente nog langer aanhoudt dan ligt het in de kachel...

Mag het misschien ietsje warmer worden?

112/366

Neneh @ 11:31 am
nou zeg al 6 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 17 april, 2012

Dagje van formaat....

Daarom niet 1 foto maar 4 aan elkaar geknoopt.
We hebben gewandeld. Maar Nick moest ook rennen want de wind had zijn petje te pakken... die ging razendsnel over de stoep...
We waren bij de bibliotheek, boeken halen, filmpje zoeken, tegen de wind in over de hoofdstraat, over de Tas (wat is dat toch voor ding). Knutselden hoedjes voor de skylanders, kleuren, stiften, verven, eten, Ipatten, filmpje kijken, voorlezen, spelen......

Met andere woorden: Wij hadden het reuze druk met z'n drieën vandaag!

108/366

Neneh @ 08:39 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 11 april, 2012

Onderweg............

Een vriend is onderweg en kwam voor vertrek nog even een 'bakkie' doen, een bloemetje brengen, zijn verhaal vertellen. Hij gaat op reis, hij gaat wandelen

102/366

Neneh @ 07:29 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 5 april, 2012

21 zou het zijn

Vandaag, 21 jaar geleden werd je geboren, je leefde niet meer. Dat wist ik al, ik kon al afscheid nemen voor ik je gezien had en in mijn hoofd ging van alles om, maar afscheid nemen kon ik niet. Ik stapte het ziekenhuis in voor een bevalling die z’n weerga niet kende. Die bevalling is hoe dan ook zo anders dan bij een ‘ normale’ bevalling. Ze schermden me een beetje af van de rest van de afdeling, ik had ook geen enkele behoefte aan wat voor contact dan ook dan alleen mijn lief naast mij.
Totaal aangeslagen waren we, na 34 weken zwangerschap. Niet wetende wat er op ons pad zou komen begon mijn bevalling en aan het einde van een heftige dag werd jij geboren, gaaf als je was, klein als je was, lief als je was, gewenst als je was, levenloos als je was. In mijn armen mocht je liggen, naast mij mocht je staan in een wiegje en ik deed mijn ogen dicht, zo moe, zo moe van alles wat me was overkomen.
Heel vaak heb ik terug gedacht aan dat moment, het moment dat ik zo moe was, in slaap viel terwijl ik naar je wilde kijken, je mocht maar zo kort bij me zijn. Heel vaak heb ik gedacht aan het moment dat ik wakker werd en jij zou ademen. Maar je werd weggehaald bij mij, je ademde niet.
En vandaag, na die eerste jaren van altijd in het voorjaar het onbestemde gevoel, het verdriet, het gemis van een dochtertje waar we zo bruut afscheid van moesten nemen, vandaag voelt het als 21 jaar geleden en is er geen verdriet, hooguit verbazing over de tijd. Dat tijd zo snel gaat en dat als je had geleefd nu toch volwassen zou zijn, misschien wel ergens anders zou wonen dan thuis. Hoe anders zou het zijn geweest als jij mocht leven, hoe anders was het in die jaren in het gezin gegaan misschien. Het heeft een stempel gedrukt op ons leven, het heeft ons leven niet op de kop gezet, het leven werd gewoon anders.
Vanmorgen, liep ik in het bos met de honden en overal zag ik het nieuwe leven om de hoek kijken, dat waar ik toch jaren heel veel moeite mee had, met de geuren van het voorjaar, daar kan ik nu zo van genieten. Ik sta stil en luister naar al het vogelgezang, zie het groen van de lariksnaaldjes tevoorschijn komen, de kamperfoelie en de lijsterbes, alles loopt uit en ik loop door, mijn leven is doorgegaan met jou in mijn hart en vandaag…… mijn lieve kleine meisje, vandaag zou je anders misschien 21 jaar zijn.

Soms sta ik stil bij mezelf...... om daarna weer verder te lopen.

Neneh @ 03:10 pm
nou zeg al 6 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 29 maart, 2012

Vanavond....

Ach. zie de lammeren nou toch lurken
Aan hun vers geschoren moeders
En hoe de jonge zwanen
Donzen in de zachte sloot
En hoe de zwoele wind de wolken waait
Tot pas gewassen luchten

Kan iets mooier dan mooi is....... Kan iets groter zijn dan groot...

Ik zat er bij, om aan te raken zo dichtbij bijna. Ik had kippenvel, en blijdschap en verwondering en verbazing en boosheid en een glimlach om mijn mond. Het was een cadeautje voor mijn verjaardag en het was een hele fijne avond. Dankjewel zus

Ach zie de lammeren nou toch lurken
Aan hun vers geschoren moeders
En hoe de jonge zwanen
Donzen in de zachte sloot
En hoe de zwoele wind de wolken waait
Tot pas gewassen luchten

Kan iets mooier dan het mooi is
Kan iets groter zijn dan groot

En voel de hosta nou toch lonken
Haar knoppen staan op barsten
Het nieuwe riet drinkt gulzig water
Uit de smalle vaart

Kan iets frisser dan het fris is
Wulpser dan het wulpste

Ach ik ben Goddank
Dus nog een keer
Een jonge lente waard

En zie de irissen nou toch pronken
Met hun stampers als koralen
Een varen rolt haar blaren
Als een leguanentong
En zie de veulens nou toch wankelen
En de vogels naar hun nesten

Kan iets verser dan het vers is
Kan iets jonger zijn dan jong

Zie hoe de zon een scherpe schaduw trekt
Onder de wijde wilgen
De puppies rennen rondjes
Bijtend naar hun eigen staart

Kan iets leuker dan het leuk is
Jeugdiger dan jeugdig

Ach ik ben Goddank
Dus nog een keer
Een jonge lente waard

Dit is zo mooi
Het is om te janken zo mooi
Mooi, om te janken zo mooi

En nu de wingerd zich wellustig
En het onkruid onbezonnen
En ik mezelf aftel
Van volwassen naar bejaard

Wordt het groener dan het groen was
Nu ik grijzer dan ik grijs ben

Ach ik ben Goddank
Dus nog een keer
Een jonge lente waard

Mooi
Het is om te janken zo mooi
Mooi, om te janken zo mooi

En als vannacht de open hemel
De sterren strak laat stralen
En ik buiten op mijn rug lig
Starend naar het firmament

Kan het stiller dan het stil is
Eeuwiger dan eeuwig

Dan ben ik Goddank
Dus nog een keer
Gevangen in het moment

Oh
Dit is zo mooi
Het is om te janken zo mooi
Mooi, om te janken zo mooi
Mooi, om te janken zo mooi
Mooi
Om te janken zo mooi

Neneh @ 05:39 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 28 maart, 2012

Vandaag at ik mijn eerste lente ijsje...

En toen die op was bedacht ik dat ik er een foto van had moeten maken. Wat dus niet gelukt was want het ijsje was verdwenen in mijn maag en daar ga je normaal gesproken niet achteraan met een fototoestel. Dus dat werd het niet vandaag. Lekker was het wel, die 2 bolletjes met rode sinaasappel en bosvruchten ijs. Moeilijk kiezen wel uit al die heerlijke smaken. Er komt vast nog wel een moment om een ijsje vast te leggen voor het op is...

Note to myself: IJsje eerst fotograferen voor het opgegeten wordt.

De bloesem bloeide, de cascade werd geschrobd!

Het is Lente!

99/366

Neneh @ 08:40 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

zondag 25 maart, 2012

Vanuit de kinderwagen.......

Winterkind ben ik, geboren in de koudste maand van het jaar, de sprokkelmaand. De maand dat alle reserves zo'n beetje op zijn en de lente nog echt op zich laat wachten. Winterkind ben ik, geboren in de kortste maand met uitzicht op de lente. De lente die tegenwoordig toch echt iets eerder begint dan toen in 1955. Ik ben een winterkind en houd van wintertijd in de winter en wintertijd in de zomer. Afschaffen die rare tijdenwissel zou het beste zijn voor mij. Gewoon de dagen nemen zoals ze zijn en niks verschuiven, het maakt me warrig in mijn hoofd en moe aan het einde van de middag terwijl de avond nog moet komen, er nog licht genoeg is om vooruit te kunnen maar totaal moe beginnen aan die avond heeft ook weinig zin. Doe mij maar wintertijd in de zomer...

Op de cursusavond zei de spreker 'het is waarschijnlijk al begonnen in de kinderwagen toen ik onder de blauwe luchten de bomen zag bewegen, mijn liefde voor de natuur'. Ik dacht gelijk, dat ben ik in die kinderwagen. Waar stond ik in het voorjaar van 1955? Tussen de fruitbomen? Bij de rozenstruik? Of in de bloementuin? Mijn moeder weet het antwoord en gaat mij vertellen waar mijn kinderwagen stond. Ik had toch niet altijd een luier over de kap van de wagen? Het was toch niet altijd beestjes weer. Ik moet het hebben gezien vanuit mijn kinderwagen, de bomen die zachtjes bewogen door de wind, de oer-Hollandse wolkenpartijen, misschien wel het 'druppelen' van de regen op de kap. Kinderwagens van vroeger konden tegen een stootje en ze veerden genoeg om alles op te vangen. Diep weggedoken tussen liefelijke lakentjes en dekentjes moet ik daar gelegen hebben. Daar is het begonnen, de liefde voor de natuur.

Deze week was ik druk op de boomfeestdag. Ieder kwartier kwam er een groepje kinderen elkaar afwisselen en ieder kwartier ging ik weer uitleggen wat de bedoeling was van de emmers met takken die we in het bos neergezet hadden. Kinderen waren enthousiast en dat is al zo leuk. Ik moest denken aan 'mijn' boomfeestdag, ik zal toch 12 geweest zijn in het voorjaar van 1967 (dat moet wel zo zijn) toen ik gewapend met een fles, waarin een papier met mijn naam stond, op pad ging naar school. We fietsten allemaal naar de plek waar bomen geplant moesten worden. Ik kan me herinneren dat we moesten graven, meer voor de vorm want het grote werk was al voor een deel gedaan. De bomen waren ook niet van die hele kleine dingetjes, het waren echt al boompjes. De fles ging eerst in de kuil en daarna de boom erop. Aarde erbij en aanstampen maar. Samen, 2 aan 2 werkten we hard. Ik weet nog precies met wie ik samen de boom heb geplant. Ik weet nog de weg, ik weet alleen niet precies welke boom het is. Maar ze staan er nog, het zijn bomen inmiddels, zomereiken. Het zijn 'bomen' van bomen en ik koester de gedachte dat ik ook ooit mee mocht doen met de boomfeestdag. Die bestaat al sinds 1957 en sindsdien zijn er duizenden kinderen bezig geweest om duizenden bomen te planten...

Die liefde voor de natuur is begonnen in de kinderwagen. Waar stond mijn kinderwagen?

Zakje met bolletjes klavertjes
cadeau
uit de tuin
van mijn moeder.

Klaprozen, alle kleuren
cadeau
uit de tuin
van mijn moeder.

Al die bolletjes, al die kleuren
groeien en bloeien
vastgelegd voor eeuwig
foto

Ik voel de aarde, zwarte handen,
liefdevolle blikken

Ik mag
het doorgeven.

februari 2012

Neneh @ 11:41 am
nou zeg al 5 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 22 maart, 2012

Koekenbakker in het huis...

Het is lente, ook in de keuken!

82/366

Neneh @ 04:21 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

maandag 19 maart, 2012

Als afsluiter.... altijd goed!

Als afsluiter van een heerlijk weekje uitrusten, uitwaaien, bijtanken, genieten, wandelen, fietsen en wat nog meer allemaal op de laatste dag afsluiten bij 't Koaikerhuus in Buren. Op het terras, in de zon met een cappuccino...

tot de volgende keer fijn eiland.

79/366

Neneh @ 05:25 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 17 maart, 2012

Altijd goed....

Altijd goed op het terrasje bij van Heeckeren, altijd genieten... Altijd even het 'stadje' in op het eiland. Altijd even snuffelen tussen de snuisterijen... en altijd 'even' bijkomen met een cappuccino, al drinkt de rest ook graag een glaasje wijn.

77/366

Neneh @ 04:32 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 16 maart, 2012

Altijd goed....

Natuurlijk had ik appeltaart gebakken en meegenomen en kwam ons hele gezin naar Ameland om te proeven en te feliciteren. Lief vierde zijn vakantie op het eiland en waar kan je eigenlijk beter zijn dan daar...

Hij bracht een veertje voor mij mee, gevonden op zijn pad toen hij de honden uit ging laten.

Ik had geen veertje gevonden voor hem maar samen hebben we nu wel een hele mooie verrekijker en daar kan je ook leuke dingen mee vinden!

76/366

Neneh @ 05:22 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 7 maart, 2012

Het is een ei

Met een laagje wol en als het droog is maak ik wel weer een foto!

67/366

Neneh @ 09:01 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 29 februari, 2012

Schrikkelen

Van alles kwam er voorbij vanmorgen op twitter over de schrikkeldag, het schrikkeljaar, de mensen die vandaag jarig zijn en dan weer drie jaar niet. Daarover dus. Die ene dag die er zomaar is en die de monden in beroering brengt. Wat ik eigenlijk wel het leukste vond was de opmerking dat je vandaag iets kunt gaan doen waar je echt in geen 4 jaar aan toe komt. Want per slot is het gewoon een extra dag.
En dan zit ik nog met mijn 366 dagen project want wat voor foto maak ik nu op die extra dag? 'schrikkeldraad' is de eerste opmerking en die vind ik wel erg prikkelend. Ik ga maar aan de slag en hoop vanzelf iets te vinden.
Ik maak wat foto's van de activiteiten waarmee ik bezig ben en ....ineens komt lief binnen met een ding, zo vies! Echt in geen 4 jaar schoongemaakt.

Dus het ding is weer schoon en de ventilator in de douche doet het weer!
Fijn zo'n extra dag want echt, hier komt je normaal gesproken toch nooit aan toe?

60/366

Neneh @ 05:18 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

zondag 26 februari, 2012

Een frisse neus halen ....

en voor Twist, onze super hond, betekent het zoveel als een frisse duik nemen want die neemt de eerste afslag links en ligt dan in het ven.....

Gelukkig voor ons kan hij nog een klein eindje droog rennen voor we weer naar huis rennen.. 't ruikt een beetje naar jakkes!

57/366

Neneh @ 08:27 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 24 februari, 2012

Zeg maar nee, dan koop je er...

Nu had ik schoenen gezien op internet en daarna in het echt bekeken in de schoenenwinkel. Nu had ik bedacht dat ik die schoenen wel helemaal super vond dus bestellen die hap....

Kwam ik vanmiddag langs fietsen en zag in de grootste opruiming mijn nieuwe laarzen staan die gewoon voor een spotprijsje meewilden naar mijn huis ...

Even later bleken mijn bestelde schoenen ook al binnen te zijn...

'Lief zal blij met me zijn', riep ik nog

Nou ja, lief is echt blij met mij en hij is de hele avond al druk met het verkopen van schoenen die ik nooit meer draag en bijna niet gedragen heb. Het is wat. Komt door de nieuwe zooltjes in mijn schoenen, de podotherapeut was ook al zo blij met mij.

55/366

Neneh @ 09:12 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 22 februari, 2012

Ineens moest de la leeg....

Ik had mijn boodschapjes gedaan en de emmer gevuld met water. Eerst de ramen wassen, dan de honden meenemen voor een wandeling maar eerst nog even ....

Voor het huis staat onze auto schuin op de oprit, altijd voorzichtig uitrijden geboden, gaat altijd goed. Tenminste als er bij de buren geen visite met auto komt. Want die zet de auto voor de buurauto en verspert daarmee onze oprit. Manlief manoeuvreert net zolang links en rechts tot hij eruit kan, als dat lukt. Gebeurt niet zo vaak gelukkig maar vanmiddag stond ik de ramen te wassen, zag het gebeuren en tikte op het raam. Of de auto weg kon zodat ik eruit kon met de auto. Er was ruimte genoeg aan de overkant. De man keek mij aan, haalde de parkeerkaart bij buur en keek mij nog eens aan. Stak zijn handen vooruit en showde met zijn handen dat ik eerst zo moest insteken en dat recht achteruit... jaja, ik schudde mijn hoofd. Ik werd er misselijk van en dat bleef ik. Ik voelde me opgesloten in mijn eigen huis. Eigenlijk te belachelijk voor woorden dat ik er misselijk van werd. Maar het gebeurde en het heeft wel een uur geduurd al met al. Ik was klaar met de ramen, de vloer, de opruimdingen in de tuin en ik was al helemaal klaar met de buren. Ik ben de deur niet meer uit geweest, ik zag het niet zitten om achteruit te rijden, de auto ergens tussendoor te prakken, recht achteruit de drukke straat op. Want druk is de straat wel overdag. Er gaat hier heel wat verkeer door de straat en in de middag ook nog eens al de jeugd van 2 grote VO scholen. Nee, niks voor mij. En om naar de buren te gaan om vervolgens vriendelijk te vragen of de auto weg mocht was niet mijn plan. Volgens mijn gemoed zou ik toch zo uit mijn gemoedelijke humeur stappen. Nee, dan maar niet weg.... gewoon niet!

Buur, krijg de rambam met je parkeerplek die geen parkeerplek is, als mijn 'bui' weer voorbij is dan ga ik eens praten over dit soort onfatsoen. Want dat is het.

Ik liep nog eens even de gang in om de situatie buiten te bekijken en zag de la die al jaren vol zit met dingen die ik nog eens uit moet zoeken, recepten, patronen, werkjes en nog meer van dat soort...

Werkjes

Soort van schatten uit de oude doos, werkjes voor moederdag of vaderdag. Schriftjes vol tekeningen en ach, de liefste eerste krabbels. De la is leeg, de spullen zijn uitgezocht, de auto is weg en ik ben er niet meer misselijk van.

Ik kan echt niet met zulke dingen omgaan, echt niet!

53/366

Neneh @ 09:54 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 21 februari, 2012

Er gebeurt zoveel wat het hoofd in beroering brengt....

Het is al dagen aan de gang, wat zeg ik, het is al jaren aan de gang. Het gaat over onze samenleving en wat dit allemaal met mij doet. Waar het hoofd soms van tolt en moe van wordt. Ben ik een paar dagen lekker weggeweest en is het hoofd zo goed als leeg, zit het na een paar dagen al weer helemaal vol. Zo vol dat er amper meer ruimte is voor frisse dingen. En ik baal daar zo gigantisch van. Van deze akelige dingen in Nederland. Van meldpunten en aftreden en neerhalen en afkraken en elkaar letterlijk in de haren vliegen, voor zover er nog van haren te spreken valt. Ik heb niks gemist als ik een dag later lees en hoor over DWDD en de discussie die daar is geweest. Zonder respect voor de ander worden de woorden neergesabeld en echt ik ben daar gewoon misselijk van. Net zo misselijk als van een meldpunt.

De politie is maar wat druk in onze straat de laatste tijd, ze willen de inbrekers op heterdaad betrappen, ze weten wie het zijn maar kunnen ze niks maken en onze straat is doelwit. En wie zijn het? Nou mensen die je op het meldpunt kunt aanbieden maar die niemand wil hebben want het zijn gewoon Nederlandse junks die hier de boel onveilig maken. Daar is alleen een goed slot en een flipperstrip voor te vinden maar geen meldpunt.

Wat me dus echt zo tegen de borst stuit dat we met z'n allen zo diep zinken, dat we mensen zo 'wegzetten', dat er niet één grote schreeuw uit heel veel kelen komt die roept 'Nee, PVV wij willen dit niet!' Dat er niet heel veel mensen te hoop gaan lopen om deze onzin in ons tolerante land te stoppen. Als de politiek het niet doet, want zeg nou zelf, als premier van dit land wil je dit toch niet gedogen, als je dat wel doet dan kan je je zelf ook in die rij aansluiten.

Te walgelijk voor woorden.

Mijn hoofd is er vol van terwijl het nog heel lang leeg had moeten blijven. Ik was toch zo uitgerust.

Ergernissen van de afgelopen dagen:

op 1/ staat met stip het meldpunt wat door de PVV in het leven is geroepen. BAH
op 2/ staat met stip, de walgelijke journalistieke vertoning rondom de prins die door een lawine werd bedolven. Hoe vaak kun je nog herhalen dat het iets is terwijl niemand weet hoe het echt is. BAH!
Op 3/ staat met stip, het verschrikkelijke politieke klimaat waarin we nu verkeren. Zeteltje erbij, zeteltje eraf, grootste partij, zieke partij, gevallen partijleider, zeteltje erbij, zeteltje eraf.
Ik ken tot nu toe nog niemand die ooit eens gepolst is over het zeteltje. Voor mij kunnen al die zeteltjes dik de boom in.

Maak Nederland maar weer eens prettig leefbaar zou ik zo zeggen. Laat het hart eens spreken en ga eerst je mond eens schrobben met groene zeep.

Dan is er tenminste nog iets groens en fris te bekennen!

Bah!

Neneh @ 08:45 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld
Tweet

zondag 19 februari, 2012

De bollen de grond uit kijken..

Ik ben er nu weer mee begonnen, het werk lag 2 weken stil ivm een elfstedentocht die op handen was maar toch niet doorzette.

De lente zet wel door en ik leg mijn zonnebril alvast klaar....

50/366

Neneh @ 01:50 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

maandag 13 februari, 2012

In de aanloop naar bijzondere dagen....

44/366

Neneh @ 08:49 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 9 februari, 2012

Dat komt ervan...

Vanavond is de cursus....

en zo beland ik tussen de bomen, in het donker, bij volle maan (- een stukje van 2 dagen) op een pad waar ik niet hoor.

En krijg ik, als ik uiteindelijk op de bestemming ben, gelijk de vraag 'waar bleef je nou?'

Waarop ik, onschuldig als ik ben, gewoon zeg dat ik eerst nog een stukje rond heb gereden. Nou ja, rond, achteruit, naar links, naar rechts, volkomen in het donker de weg kwijt zijn is wel bijzonder.

Wel mooi toch, zo middenin in het bos de draad kwijt zijn. Het is er zo rustig ook.

40/366

Neneh @ 10:53 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 4 februari, 2012

Blauwbekken, bibberen en verspillen

De hele dag schijnt de zon, er is weinig of helemaal geen wind totdat je op de fiets naar het oosten rijdt. Dan voel je iets wat op koude tegenwind lijkt.
We zijn op stap, lief en ik. Ik zoek nieuwe wanten en lief zoekt dikke sokken. Bij de plaatselijke sportwinkel is de gekte losgebroken want iedereen wil schaatsen, en wanten van bijna 40 euro ga ik niet doen. We scoren sokken en labello, ook zoiets. Mijn lippen zijn droog en mijn huid trekt van al die droge vrieslucht. Het is ook nooit goed. En ineens zitten we middenin een discussie. We staan bij de plaatselijke drogist en voelen de koude wind, die ontstaat door de blazer boven de open deuren, langs onze benen. Het is er heel onaangenaam zo bij de kassa. 'Waarom hebben jullie de deuren niet dicht, het vriest als een malle en thuis heb je toch ook de deuren niet open. Je moet er toch niet aan denken zelfs.'
'Mag niet', is het eerste wat ze in koor noemen. Beide verkoopsters hebben het koud. Echt koud. Ze hebben natuurlijk ook nog eens de kleding aan die de 'baas' voorschrijft en daar hoort een dik gebreid vest echt niet bij. Nee, ze staan bij de open deur achter de kassa en het is zeker zeer onaangenaam. Het mag dus echt niet, is niet klantvriendelijk en er wordt zeker goed op gecontroleerd want het mag niet!
Nu weet ik dat in het verleden de politiek, of een politieke partij zich nogal eens druk heeft gemaakt over de open deuren politiek van met name grote winkelketens. Van die winkels die in elke plaats te vinden zijn. De drogisterijen, de kledingwinkels voor vooral jonge mensen, de schoenenwinkels. Alle deuren staan open en het vriest buiten. Als je naar binnen stapt krijgt je eerst de wind van voren en dan van achteren en het maakt een hoop herrie ook.
Lief en ik verbazen ons echt over al die open deuren. Wat nu 'klantonvriendelijk' als je personeel achter de kassa staat de vernikkelen, wat nu klantonvriendelijk als we allemaal zuiniger met energie om moeten gaan.

Wat ik mij afvraag na weer een heel bijzonder wintertje, vorig jaar een lange aanloop met winterweer, en nu een lange aanloop, met zacht weer, naar fors lage temperaturen of het niet mogelijk is dat winkels een boete kunnen krijgen dat ze onzorgvuldig omspringen met energie en personeel. Of ze niet gewoon een boete krijgen voor deze verspilling. En voor de slechte werkomstandigheden!

Wie zou hier iets aan kunnen doen? Plaatselijke politiek!!!

Neneh @ 08:22 pm
nou zeg al 6 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 1 februari, 2012

Zeg maar....

Het is koud in Nederland, zeg maar. Dat zeg ik. Dat 'zeg maar'. Dat zei ik. Daar was ik me vorig jaar al van bewust en dat 'zeg maar' moest verbannen worden. 'Dat moet anders', dat is het.
Vanavond was er in DWDD de dodelijke top 5 van Jan Mulder. De top 5 van de ergernissen van de afgelopen maand. Waar hij zich aan heeft geërgerd daar heb ik me ook al heel vaak aan geërgerd en zo de maand afsluiten is wel een hele leuke. Want de herhaling laat zien dat het werkelijk waar soms droevig gesteld is in Nederland, zeg maar.
'Zeg maar' is tot in de top 5 van Jan op 1 geëindigd en ja hoor, ik snap het direct. Ik zei dat ook, zeg maar. Ik schreef het zelfs en ik ben er vanaf!

Het is koud in Nederland en vanmorgen liep ik de pegels te tellen. Dat is net zoiets als vogels tellen maar toch anders. Pegels hangen stilletjes naar beneden te bungelen aan de dakrand en vogels smeren hem direct als je aan komt lopen. Er is dus verschil. Het heeft ook niets met elkaar te maken...

Uit de schapenwei kwam een kudde jonge mensen aanlopen. Mutsen diep over de oren, grote rugzakken op de rug. Ze liepen stevig door.
'Mevrouw, mevrouw, mogen we iets vragen'. Altijd natuurlijk. 'Is dit de schaapskooi'.
Zo, dat moest ik toch even op me in laten werken, ik sta toch echt naast het bezoekerscentrum wat er toch niet helemaal als een schaapskooi uitziet. Maar nee, voor de schaapskooi moesten ze toch echt nog een kilometer verder. Ze rechten de rug, zuchten een keer en stappen snel verder.
Zie ik daar een slaapmatje bungelen? Wie gaat er nu kamperen?
Hoe dan ook, ik maak foto's van de pegels en maak dat ik weer weg kom, veel te koud om stil te staan en mijn vingers zijn haast bevroren van het fotograferen. Niet handig.

Ik had net een telefoontje trouwens, en verdraaid nog aan toe, ik zeg dus toch nog steeds 'zeg maar', zeg maar. Dat moet ik echt afleren en nu gaat het lukken want als je wat zeggen wilt dan moet je het zeggen en als je het wilt afleren dan moet je het niet zeggen!

Met zoon gaat het vandaag trouwens alweer een ietsie pietsie beter, hij heeft 15 meter gelopen! Over de gang.

32/366

Neneh @ 09:21 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

zondag 29 januari, 2012

Foto van de dag gedoe

Die dagelijkse foto koste vorig jaar nog wel eens hoofdbrekens maar toen ik de draai ineens gevonden had was het goed. Had ik de foto al lang gemaakt voordat ik iets bedacht had. Dus dat loopt inmiddels wel goed. Ik moet er wel altijd om denken dat ik het ook op internet achterlaat. Op de goeie plek, met de juiste datum. Dat wil nog weleens lastig zijn maar ook dat is nog steeds goed gegaan.

Vandaag ging het bijna mis. Door al dat gedoe met zoon, de kleinkinderen over de vloer, het huis wat ineens anders gevuld was, de muizenissen in het hoofd. Gewoon wel aan een foto gedacht maar niet tot uitvoer gebracht. Ik had wel een foto gemaakt in de middag maar was er niet tevreden mee. Lief zou buiten nog even een emmer leeggooien maar kwam binnen met de emmer. Er zat al een dikke laag ijs op. Natuurlijk moesten we allemaal even aan het ijs 'voelen'. Nick wilde het in zijn mond stoppen 'ijs is lekker'. Maar nee, dat doen we maar niet.

En van dat ijs heb ik dus een foto gemaakt. Op de bodem van de emmer de schelpjes uit Bretagne en onder het ijs een luchtbelletje... dat is mijn foto van de in de war zondag.

29/366

Neneh @ 07:03 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 25 januari, 2012

Lonken de nieuwe kleurtjes al...

Gisteren kreeg ik post van de tandarts! Daar had ik eigenlijk niet meer op gerekend. Ik dacht 'geen bericht, goed bericht'. Dat dacht ik. Maar nee, de brief van de tandarts maakt wel duidelijk dat het goed mis is! En dat er medicijnen gehaald moeten worden. Twee kuurtjes, helemaal afmaken. Brrrrr.. de situatie is zorgelijk. Woeiii... iets met bacteriën. Nu is de vraag hoe kom ik eraan, die snap ik al niet. En de tweede, hoe kom ik eraf, ligt voor mijn neus op tafel. Een recept, twee recepten. Slikken maar. Nu snap ik ook wel dat ik niet voor niets met klachten bij de tandarts zat en dat ze niet voor niks zei dat het niet normaal was. Terwijl de klachten minder werden. Hoe dan ook, ik ga eerst maar eens naar de apotheek vandaag en daarna duik ik winkel na winkel in. Dat heb ik al heel lang niet gedaan en het is leuk om te snuffelen in de opruiming, maar het is nog leuker om naar de voorjaarskleuren te kijken. Ik word er bijzonder vrolijk van. Overal zie ik oranje hangen.. en rood en geel. Prachtig!

Het voorjaar wordt prachtig.

Maar eerst wordt het nog winter...en dan pas voorjaar!

25/366

Neneh @ 08:52 pm
nou zeg al 7 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 18 januari, 2012

Waar is een meldpunt....

Met de snelle boodschap onder de arm loop ik net zo snel weer terug naar mijn fiets. Ik moet een klein stukje lopen en terwijl ik dat doe komt er een gezinnetje aanlopen. Ze hebben allemaal een fiets aan de hand. Daar verbaas ik me al over want je mag daar helemaal niet met je fiets komen. Niet fietsen en niet lopen. Fietsen willen ze daar niet. Terwijl ik daarover nadenk gebeuren er een paar dingen die me echt tot stilstand brengen. De vader van het stel gaat niet zachtjes te keer tegen het jongste kind. De moeder ziet mij stilstaan en fluistert heel zachtjes iets waarop de man opkijkt en mij toebijt 'is er iets?'. Ik zeg niks. De afstand is voldoende ver om niet direct een dreun te krijgen en ik zeg dus niets maar blijf gewoon staan kijken. De vader begint weer tegen het jongste kind die diep weggedoken zit in de jas. Het is een boom van een kerel die vader. Lelijke kop heeft hij ook. Kan hij natuurlijk niks aan doen maar past wel helemaal bij zijn akelige gedrag. Hij kijkt mij nog eens aan en begint weer te dreigen met een pak slaag. Het gaat over weglopen. En terwijl ik het zo aanschouw bekruipt me ook het gevoel dat ik hier ver voor weg moet lopen en wel zo snel mogelijk ook. Hij wil zijn fiets op de standaard zetten maar op de een of andere manier lukt dat niet zo snel. In die fractie van een seconde deinzen beide kinderen achteruit met hun fiets en de moeder, die 2 koppen kleiner is dan de vader, doet voorzichtig een stap dichterbij haar jongste kind...

Ik krijg toch sterk de neiging om iets te doen... maar wat. Ik blijf staan kijken. De vader voelt zich daar toch niet helemaal happy bij en besluit zijn dreigende toon voort te zetten als hij iedereen eerst gedwongen heeft om voort te maken. 'Vooruit lopen! Dat pak slaag krijg je toch wel!'

Er komt een mevrouw uit de winkel lopen waar ik voor sta en zij heeft in 2 tellen door wat er aan de hand is en waarom ik er sta zoals ik er sta. Ze begint een verhaal over de man die in de winkel ook zijn handen en woorden niet thuis kon houden. Daar rammelde hij er ook al op los...

We spreken beide onze afschuw uit en mijn maag draait echt om als ik eraan denk wat die kinderen toch regelmatig over zich heen moeten krijgen. Echt zo'n vader die de titel niet verdient en die er zeker weten voor zorgt dat zijn kinderen er straks ook op los meppen. Dat is het enige wat ze geleerd hebben.

Samen met de mevrouw van de winkel loop ik naar de uitgang. We zijn er beide niet gerust op, we zijn er beide naar van en we weten beide niet wat we met zoiets aanmoeten.

En nu, uren later, zit het me nog dwars! Bah!

Neneh @ 10:34 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

Toevallig altijd!

'Ik heb een rare vraag, zegt de kassière als ze mijn boodschappen achter elkaar scant, heeft u toevallig misschien ook labello in de tas?'

Ik kijk op van mijn bezigheden en zie twee enorm lieve ogen die een beetje van slag lijken en ik twee volle knalrode lippen die duidelijk niet lekker in het vel zitten....

'Altijd, toevallig wel ja. Eén momentje eerst even dit afmaken.'

Ik pak mijn boodschappen in, betaal, grabbel in de tas. Geef haar mijn labello en zeg dan zeg ik erbij 'Hou'm maar! Komt vast nog wel van pas vanavond.'

Zij beroert haar lippen met de labello, ik groet en de volgende klant staat te wachten.

Morgen maar even nieuwe labello halen. Want die heb ik toevallig wel altijd in de tas maar nu even niet meer.

Neneh @ 05:46 pm
nou zeg al 8 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 12 januari, 2012

Als je haar maar goed zit....

Onuitstaanbaar vind ik de spiegels bij de kapper. Echt onuitstaanbaar. Niets, maar dan ook echt niets blijft weg bij de spiegel van de kapper. Als ik nog thuis ben en in de spiegel kijk of alles een beetje netjes zit dan valt het nog wel mee maar niets is wat het lijkt! Daar ben ik nu echt wel achter. De waarheid schuilt in de spiegel van de kapper. Nietsverhullende spiegels zijn het. Meedogenloos leggen ze ieder rimpeltje vast, laten ze de wallen zien, de uitgroei in het haar, de grijze haren, de onderkin zo die er thuis echt niet uit ziet. Meedogenloos! En als ik bedenk dat ik mijn foto van de dag in de spiegel vast wil leggen zegt de kapster dat ze het niet zo heeft op foto's van haar zelf in de spiegel. Dus zij geeft met deze woorden ook toe dat het zo is! Het is zo. In de spiegel van de kapper is er maar 1 ding dat goed zit en dat is het haar....

Of toch niet. Want het kan maar zo zijn dat het haar verstopt onder een muts naar huis fietst waar het eerst gewassen wordt! Dat kan maar zo. Dan kijk je weer in de spiegel thuis en ziet dat het goed is. Dat die spiegel bij de kapper net zo goed verkocht kan worden want die doen het gewoon niet zo goed...

12/2012

Neneh @ 03:40 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 11 januari, 2012

en daar lig ik dan met mijn goeie gedrag...

Na anderhalve week 'ik voel me niet zo lekker' was er vanmorgen een stemmetje in mijn hoofd dat zei: 'dit heeft lang genoeg geduurd, bel de dokter!' Ik heb er aan toe gegeven. Ik bel de huisarts en kan een uur later al terecht. Dan moet ik nog opschieten ook. Ik zit wel bijna net zo lang te wachten maar het mag de pret niet drukken. Er is genoeg te beleven in de wachtkamer en uiteindelijk zit ik er alleen. Tot ik aan de beurt ben natuurlijk. Na wat gepraat, luisteren, kloppen is er een soort van diagnose en krijg ik en een recept en een brief mee om mijn bloed te laten testen...
Voorlopig kan ik even vooruit.

Als ik dan toch bezig ben moet ik ook maar naar de mondhygiëniste. Die afspraak staat al even want door medicijngebruik vermoeden we dat er iets mis is met mijn tandvlees.
Hoezo 'van het een komt het ander'.
Dus na wat tandarts bezoek, overleg, spoelen, poetsen, stokeren is het tijd voor de mondhygiëniste. Zij moet nog beter kijken, foto's maken, een soort van uitstrijkjes maken rondom de 'pijnlijke' plek. En dan maar hopen dat er iets uitkomt waar ik verder mee kan...

En daar lig ik dan en ineens bedenk ik dat ik hier mijn foto van de dag wel wil maken. Maar mag dat? Ik bedoel, snapt zij er iets van... want dit zal heus niet dagelijks gebeuren. Misschien wel nooit. Dat klinkt me logischer. Dus op het moment dat ik mijn mond weer mag roeren vraag ik het.

Ik sta even op, pak mijn iPhone en ga weer liggen. Net zoals ik lag. En dan maak ik mijn foto. Daarna laat ik haar zien wat ik allemaal voor foto's maak en ze is helemaal onder de indruk! Ha... een mondhygiëniste met een mond vol tanden....

Da's pas leuk!

11/366

Neneh @ 10:13 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 6 januari, 2012

Stel je voor dat een la een mond zou hebben...

Want stel je voor dat die la ook nog eens alles had onthouden. Gewoon 'wat ging erin, wat ging eruit en vooral wat blijft altijd liggen of wat komt nooit terug.
Zo'n la. Als je de la opendoet en je pakt er iets uit en de la zegt 'Zojuist is het speldenkussen meegenomen' of 'Dit is uw laatste schone onderbroek'. Dat laatste kan dan weer handig zijn. Een laatste speldenkussen daar zal niemand om malen. Of stel je voor dat je een pen uit de la pakt want je wilt de boodschappen opschrijven en de la begint een verhaal over de vulling van de pen en de staat waarin de pen verkeerd. 'De vorige keer dat de pen werd teruggelegd in de la is men vergeten de dop erop te doen. Nu zit er een membraan op het puntje van de pen en het pennetje is uitgedroogd. Ik adviseer u een kloddertje spuug op de punt en vooral straks de dop terug doen.'
Zoiets. Ik bedoel maar, een la staat vast niet snel met een bek vol tanden.

Mijn lades zitten vol. En dan bedoel ik echt vol. Dat weet ik, ik weet alleen niet precies wat nu precies waar in ligt. Ongeveer wel maar niet precies. Zo kom ik ineens oog in oog te staan met een doosje vol veertjes of een blikje met ongebruikte postzegels of mijn punnikpaddenstoel...

Dus zocht ik een beetje draad en ben ik ga punniken. De la zou me nu eens moeten vertellen hoe oud mijn paddenstoel voor het punniken nu eigenlijk is. Maar de la zegt niks en mijn paddenstoel ook niet.

Ik denk zo'n jaar of 50 oud. Of iets jonger. Maar niet veel...

6/366

Neneh @ 10:43 pm
nou zeg al 6 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 5 januari, 2012

Een beetje een klein wereldje zorgt ervoor....

Ik ben niet ziek, zwak of misselijk. Ik ben niet lekker. En mijn buik vindt dat eten ook niet lekker is en mijn tong voelt raar. Ik ben dus niet ziek. Dat is mijn buik en daarom doe ik een beetje rustig aan. Gewoon met de hittepit tegen de buik en wat zitten bij de tafel met een heleboel lectuur en veel knutselige dingen. Was ik gisteren al niet, dus wel, bezig met 'Wreck this Journal', vandaag ging ik er gewoon mee verder. Waarom niet. Tijd voor knutselen. En af een toe een 'wordfeudje' leggen. Dat dus.
Oh, en een beetje bellen met deze en gene. Ook met dochter. Zij is ook een knutseldochter. Net zoals ik een knutseldochter ben. Zij maakt elke dag een stempel! En dat vind ik echt geweldig. Het is goed om bezig te zijn en na te denken over een onderwerp en het waarom. Dat is pas creabea! En laat ik haar nu aan de telefoon hebben toevallig. Want zij wil iets kwijt en ik ook en zij wil luisteren en ik ook en uiteindelijk zijn we aan het praten over het boek. Het 'wreck this journal' en de opdrachten die er in staan. 'Ik ben er verder mee dan jij', zei ze.
'Ben je er al mee onder de douche geweest', vroeg ik. Waarop ze zei dat ze dat echt niet ging doen. 'Zonde van het boek...'
'Nou ja, zeg. Hoezo?'
'Doe jij het wel?'
'Ja, ik neem het boek mee onder de douche. Er staat toch niet bij hoe nat het moet worden...'

We hebben het er nog even over. En ze gaat douchen. 'Ik word toch niet wakker vandaag'.... dat zei ze ook nog.

Een poosje later belt ze. Ze heeft een instagram gemaakt van het boek onder de douche...... hoe hilarisch is dat! Ik kijk eens en dat maakt mijn foto van de dag. Een foto van haar instagram omdat het zo briljant fout is om te doen. Het slaat werkelijk nergens op en dat is juist zo goed! Want je hebt het wel gedaan...

Dat kleine wereldje, omdat buik niet lekker is, maakt dat je dus hele rare dingen heel gewoon gaat vinden!

En ik blijf er om lachen en word er vrolijk van!

5/366

Neneh @ 10:43 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

IJsland...

Al jaren roep ik 'ik wil een keertje naar IJsland'. En vanavond zat ik IJsland te kijken ipv 'Wie is de Mol'. Dat wordt nog een hele lastige voor mij. Ik kijk IJslandsWieisdeMol!

Neneh @ 10:01 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 30 december, 2011

Jaartje, wat een jaartje........

In januari begon ik met sporten, echt sporten en dan 3 x in de week!
In februari ging het verder.....
In maart zag ik voor het eerst in het echt een roerdomp
In april werd het zomer
In mei was er een heerlijk begin van een fijne vakantie
In juni was die heerlijke vakantie voorbij en had ik nogal wat drukte voor natuurmonumenten
In juli begon en een gevoel van 'ik voel me niet helemaal oké'
In augustus draaide ik voor anderhalve week het ziekenhuis in
In september begon het opkrabbelen
In oktober begon een heerlijke vakantie
In november begon ik weer met mijn sportprogramma, 3 x per week sporten
In december sloot ik af met mijn rondje sporten en daar ga ik in 2012 mee verder.

Als er toch iets is waar ik heel blij mee ben dan is het wel dat ik na twee jaar ziek, zwak en misselijk eindelijk zover was dat ik aan het sporten begon. Als er iets ontzettend goed heeft uitgepakt dan is het dat! Het is gewoon een hoogtepunt voor 2011

Neneh @ 10:00 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

Ritselende takjes en een motorzaag

Beetje drama vandaag, beetje een gevoel van 'verdorie laat de boom met rust', maar nee, de motorzaag verstoort heel veel vogelgeluk in 2012 dat is zeker en heel veel groenplezier in de zomer, gewoon in de buurt. In 2007 met de downburst in de benen was er in de straat het nodige groen gesneuveld en was er van de 2 bomen die her en der stonden nog 1 over. Eén bij onze naaste buren, 1 bij de achterburen.... tot vandaag

En eerlijk gezegd kan ik er niet goed tegen. Die kaalslag in de buurt... daar kunnen mijn bomen haast niet tegenop groeien.

Beetje jammer... dat is het!

364/365

nog een dag te gaan in 2011

Neneh @ 09:02 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 29 december, 2011

Vogelhuisjeskunst!

363/365

Nog 2 dagen te gaan in 2011

Neneh @ 09:22 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 27 december, 2011

Ik bleef hangen aan de doorn van de roos....

Als een held op oranje klompen zo ging ik de ramen te lijf. Stof, rag en zaagsel, het is een plaag als het zo lekker vastgeplakt blijft hangen aan de ramen en het kozijn...

Hier en daar een prachtige roos rondom de ramen, niet dat de rozen nu bloeien (alhoewel, als iemand roept dat er nog een roos bloeit dan geloof ik het gelijk) maar ze hebben wel doornen die er ook in de winter niet afvallen...

Gelukkig had zussie een pleister op de wonde! Eentje van een bijzondere soort

361/365

Neneh @ 10:19 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

zondag 25 december, 2011

Family time, quality time...

In het engels klinkt het fijner, familie tijd, kwaliteit tijd. Maar het is vandaag heerlijk relaxed en gezellig en af en toe zelfs te warm... maar dag heeft een andere oorzaak...

359/365

nog 6 dagen in 2011

Neneh @ 08:58 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 24 december, 2011

Fijne dagen gewenst......

Neneh @ 08:18 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 23 december, 2011

Iedere keer denk ik.....

nu ben ik klaar met schrijven, nu heb ik iedereen wel een kaartje gestuurd... of ze lagen al klaar maar nog niet geschreven. Tjonge, er gaat meer tijd in zitten dan gedacht. Eigenlijk wil ik er meer dan een groet en de beste wensen aan toevoegen, ook een persoonlijke krabbel wil ik schrijven. Maar soms sta ik letterlijk met de pen vol tanden..... voor zover dat mogelijk is.

Want wat schrijf je nu aan een gezin waarvan een kind zo ernstig ziek is of wat schrijf je aan iemand die net de liefde van haar leven heeft verloren aan die zelfde ziekte waar het kind uit het andere gezin ziek aan is. Of aan die mensen die je al zolang kent maar waar een depressie zijn intrede heeft gedaan en de boel regeert, waar alles moeite is en kommer en kwel roept. Of aan die vrouw die zo ernstig ziek is...

Ik krijg er steeds meer in mijn adressenboekje en ik ben zo op zoek naar woorden van troost en begrip. Tot ik zelf weer word geraakt. Het blijft wel boeiend hoe mensen elkaar proberen op te beuren of te raken of alleen maar met een krabbel aan te raken...

Dus ik schrijf nog maar even door en dat op mijn mooie eigengemaakte kaart. Het moet helemaal goedkomen....

357/365

nog 8 dagen in 2011

Neneh @ 09:12 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 21 december, 2011

en dan nog eens iets.........

42 jaar geleden, vandaag 42 jaar geleden overleed mijn vader. Alles is vervaagd, na 42 jaar is het vervaagd. Zelfs geen scherpe kantjes meer voor mij. Geen gemis. Niet zoals 32 jaar geleden toen ons eerste kindje werd geboren, toen ik het zo graag aan mijn vader wilden laten zien. Niet zoals 40 jaar geleden toen ik echt heel hard mijn best deed om een lieve dochter te zijn maar ook zo heel graag een beetje mezelf wilde zijn. Niet zoals bijna 35 jaar geleden toen ik trouwde met mijn lief. Toen mijn moeder zo alleen stond bij onze start. Niet zoals al die keren dat mijn moeder ziek was. Dat ik telkens dacht 'was je maar niet zo alleen'. Dan is er een soort van gemis. Kan het niet eens goed benoemen, kan het niet uitleggen, het is al zolang geleden.

Vandaag, 42 jaar geleden.

Eigenlijk weet ik het nog heel goed, ik was 14 jaar en het was berekoud. Het was zondagavond en vlak voor kerst, mijn jongste zusje was nog geen 2 jaar oud en ik moest een beetje oppassen want mijn moeder ging de koeien melken omdat mijn vader zich niet zo lekker voelde....

In augustus, dit jaar, lag ik in het ziekenhuis en ik voelde me heel vaak niet lekker... ik dacht aan mijn vader. Ik dacht aan hem... gewoon 42 jaar later

Net zoals ik nu denk aan die tijd... want het is wel vervaagd maar niet weg. Dat gaat nooit gebeuren

Neneh @ 11:08 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

Wie ben jij om te zeggen.....

Dat er iemand gewoon geen verdriet hoeft te hebben, of bezig moet zijn met het verleden. Wie ben jij om te zeggen dat iemand niet zwanger hoefde te worden, dat het beter was om verstandig te zijn, dat het toch niks zou worden. Wie ben jij om zo te oordelen over een ander, wie ben jij om te zeggen dat het wel anders had gekund. Wie ben jij om iemand zo in een groter verdriet achter te laten. Alsof 1 keer dood niet genoeg is doe je er nog een schepje bovenop. Wie ben jij eigenlijk dat je iemand zo laat vallen, dat je iemand zo de waarheid wilt vertellen zonder ergens rekening mee te houden.

Ben jij iemand zonder gevoel of zonder medeleven. Zonder empathie. Iemand die gebruik maakt van de eigen sterkte omdat je niet weet waar je het over hebt.

Waarom eigenlijk veroordeel je iemand die zo haar best doet om er bovenop te komen, die hulp zoekt om staande te blijven, die vecht met alle kracht die er in haar zit om boven te blijven. Die er alles aan doet om vooral zo normaal mogelijk door te blijven gaan. Die er zo voor vecht om alle ballen in de lucht te houden en haar eigen verdriet al zoveel weg drukt.

Wie ben jij eigenlijk om te zeggen.........

Dat iemand geen verdriet mag hebben.

Want al begrijpt niemand op de hele wereld hoe het zit.... dan nog ontneem je iemand niet de ruimte om te rouwen, om verdrietig te zijn. Tegenover al die sterke punten.

Ik heb vandaag gelukkig hele brede schouders, warme handen, liefdevolle armen en een kopje troost. Ik heb vandaag een telefoon en een oor en een woord...

Ik geloof in wat ik doe!

Geloof is aannemen wat wij niet zien, en de beloning voor geloof is zien wat wij aannemen (Augustinus).

Neneh @ 10:25 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 17 december, 2011

Proeverij....

In een tentje op de brink, in een tentje op een kerstmarkt. Een mens moet toch alles eens proberen, dus dit ook. Over het algemeen vind ik kerstmarkten 10 x niks! Ik heb er ook niet zoveel mee.
Raad het gewicht van de kalkoen en je krijgt een kalkoen.
Jammer dan, ik hou er niet van.
Vandaag proeverij: reerug...bla die bla.
Jammer dan, ik zie ze liever op de hei
Jingle bell, all the way, een kerstman met van die rode appelwangen en een gitaar in z'n hand. Beetje zingen over 'lonely this Christmas' werkt op mijn lachspieren.
Knieperties bakken, oliebollen bakken, hamburgers bakken, worsten bakken, bakken vol zut en een koek en zopie tent. Warme wafels met kersen en slagroom, glühwein... schapen en konijnen in een hok en op een arm een Oehoe.

Nah... het viel allemaal reuze mee. Er kwam maar 1 bui voorbij. Zonnetje was er regelmatig en het werd steeds gezelliger in de tent

Voorstel:
Bij een volgende kerstmarkt op de Brink alle tentjes lekker dicht bij elkaar in een kringetje rondom de glühweinproeverij! Succes verzekerd..

Hik.....

Vergeet ik in de consternatie helemaal te vertellen dat ik er natuurlijk niet zomaar stond. Het was weer eens een gezellige activiteit van natuurmonumenten. 'Komt dat zien'

351/365

Neneh @ 09:35 pm
nou zeg al 7 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 15 december, 2011

Niks geen Swiebertje...

Met de kleinkinderen komen er nieuwe dingen binnen de muren van ons huis. Sesamstraat is niet nieuw, dat is pas 30 35 jaar oud en daar zijn onze kinderen al mee opgegroeid. Jongste zoon nam alweer heel andere dingen mee naar binnen dan de oudste. Pokemon, flippo's ... zulke dingen. Bakken vol. Knikkers zoals ik had 50 jaar geleden zijn er nog steeds maar je hebt nu ook superbonk en bonk en weet ik wat nog meer voor grote kogels van glas. Lieve help, het kwam de voordeur binnen en is maar weer moeilijk de achterdeur uit te krijgen. Scoubidoo, ook zoiets. Om dan al die computerspelletjes maar niet te vergeten. Of de film van ome Willem of Molletje... oh en ja, Buurman & Buurman. Sommige dingen gaan nooit verloren.

Als we met elkaar om de tafel gaan moeten we nodig de balans eens opmaken. Niks Swiebertje en Tuffy die op reis ging is natuurlijk al net zo suf...
Ik kijk dus naar Z@ppelin met Woezel & Pip, en die zelfde Woezel & Pip zitten ook al op mijn iPad. Dan doet 'klein mannetje' een puzzeltje of een telspelletje of hij vangt pepernoten 'goed gedaan' zegt hij dan. Niks geen Swiebertje en al helemaal geen suffe Bromsnor. Nee, we hebben nog Teletubbies, al kunnen we dat volgens mij nu achter ons laten. Ze ontgroeien die kleine wereld alweer. Zandkasteel, ook zoiets waar mijn haren recht van overeind gaan... niks geen Swiebertje.

Nee, oudste kleinzoon vraagt voor zijn verjaardag Eruptor, Stump Smash, Sonic Boom en en en .... jongste kleinzoon begint ook al, hij wil Double Trouble...

Gelukkig was er ook nog even tijd, vanmiddag, om samen met 'oma's Grote vent' wat te knutselen. Het droomkistje heeft vandaag een neus en ogen gekregen!

Maar er passen geen Skylanders in dus moet ik eens op zoek naar een grotere kist! Wees creatief, elke dag

349/365

Neneh @ 09:33 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

maandag 12 december, 2011

Het piept er op los....

En dan is de draad uit de naald, heeft de machine maar de helft 'gepakt', is het spoeltje leeg en zwart draad op zwarte stof.....

Of de machine moet eens nagekeken of ik moet hem ver weg stoppen...

Ik ben er nog niet helemaal uit met mezelf! Kunnen jullie ook niets aan veranderen..

UPdate: ik ga het machien eens voor onderzoek wegbrengen en haal een vergrootglas! Probleem opgelost. Zie je wel dat jullie daar niets aan kunnen doen :)

346/365

Neneh @ 09:21 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 8 december, 2011

Waar blijft de tijd in december....

Ik weet het niet hoor, wat is dat toch met mij. Ik maak grote plannen en vervolgens komt er niks van of er komt 'iets' tussen en vervolgens is het plan in duigen. Die raap ik dan weer op, maak weer nieuwe plannen en ...
Je kent het vast, einde jaar, dit moet nog, dat wil ik echt nog, en oh ja, hoogtepunten, dieptepunten.
Dat dus! En langzaam bekruipt het mij ook. Terwijl ik me ernstig had voorgenomen me niet gek te laten maken. Wat ik ook niet doe maar ik ben wel met 100 dingen te gelijk bezig. Wat me weer brengt op de 100 ideeën die ik ook nog steeds aan het uitvoeren ben. Net als het vullen van het 'Wreck this journal' en dan project 'foto van de dag' en vooral rustig blijven en lekker bezig zijn.
Ik heb net een appeltaart gebakken, daar had ik zo een zin in na al die pepernoten. Daar ben ik nu wel weer klaar mee.
De hele week stond in het teken van 'veel' en ik heb niet eens gesport, niet 1 x. Morgen, ja, misschien. Als ik vroeg op sta, huishouden doe, boodschappen doe, ja, dan misschien. Maar ik weet nu eigenlijk al dat ik het doorschuif naar volgende week. Dan begint de maandag met sport en ik ook. Afgesproken.
De kerstbomen staan, de ramen zijn gewassen (alleen de binnenkant, buiten heeft weinig zin), de appeltaart is klaar, de kettingen zijn geregen, mijn haar is geknipt. Of, eigenlijk is mijn pony geknipt. Ik kon er amper meer onderdoor kijken. Daarna naar de tandarts, eerst zat de wachtkamer vol, toen zat ik er alleen en kon ik foto's maken. De tandarts heeft een 'nieuw' interieur. Althans, alles is anders behalve de indeling. En die kleuren, ik werd er helemaal blij van, zelfs mijn oranje jas begon te glimmen van mooi. Maar de tandarts was niet blij met mij en met een handvol ragers en een recept voor de apotheek, waar ik momenteel een abonnement heb lopen, stond ik weer op straat. De apotheek was weer blij met mij en zo vulde zich de ochtend met dingen die ik eigenlijk niet eens wilde....

Boterhammetje en nog een boterhammetje en een kopje thee. Even dit, even dat, de was wegwerken, de post opruimen, een stukje twitteren, wat lezen en toen naar de film. Wat was ik daar al lang niet meer geweest. In september had ik kaartjes gehaald maar kwam er iets tussen en nu is het december. De film, Jane Eyre, is prachtig. Prachtige beelden, rust, genieten en toch af en toe op het bot geraakt worden. Ik hoorde nogal eens afkeurende geluiden in de zaal. Maar een prachtige film. Drama, maar mooi drama en ach, het loopt toch wel een beetje goed af....

En daarna... eten koken, afwassen, appeltaart bakken, stukje schrijven, wordfeuden, foto van de dag plaatsen en ach, nu is het haast bedtijd.

Waar blijft de tijd in de december? Weet jij het?

341/365

Neneh @ 09:29 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 6 december, 2011

Een uitdaging in het groen...

Bij binnenkomst zag ik 'hem' liggen.... 'lieve help, wat een grote, dat is een hele uitdaging om die te versieren'. En gaande de ochtend bleek dat ook wel. Een klus! Maar het ging goed, hoogtevrees werd overwonnen en de boom begon steeds meer te lijken op een 'kerstboom in volle glorie'.
Ik hield mezelf vooral bezig met hele andere dingen (raamdecoratie etc), kleinzoon, die mee was, mocht helpen en hing de kerstballen onderin op een rijtje 'ik heb gehangt' zei hij trots! En zo ging dat, er werd gehangen tot de ballenbak leeg was en we niet verder konden. Er moeten nu nog slingers gemaakt van de veenbes.... oh, en ik heb een zak pinda's meegenomen naar huis om ook kettingen van te rijgen. Werk aan de winkel!

Bovenstaande foto is geen plaatje maar geeft een beeld van het geheel.... Versieren, dat is het. Versieren om sfeer te creëren, ik vind het wel iets hebben... en dan in januari weer lekker opruimen!

Als de dagen weer langer worden...

340/365

Neneh @ 09:56 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

maandag 5 december, 2011

Bar en boos en hagel en sint...

Vannacht was er geen onweer, vannacht was er vuurwerk. We werden wakker en zowel lief als ik hebben daarna, niet echt, de slaap meer kunnen vatten... wat een akelige harde knallen toch tegenwoordig, echt niet fijn meer. Is dat wat ons de komende maand te wachten staat? Bah... hartgrondig bah. Een ander maakt zich hier druk over de gemeente die een 'te grote broek' aan heeft en het geld van de burgers verkwanseld aan een parkeergarage, weer een ander vindt dat de hondenbelasting terug moet komen, 'laat de vervuiler betalen' en ik maak me druk over vuurwerk. Dat geld wat daarin omgaat zou heel wat beter besteedt kunnen worden.... en ik kan tenminste weer doorslapen..

Dus was het een kort nachtje. Nee, het nachtje was lang genoeg, de slaap was kort. En ik sta dus vroeg naast het bed! Sint wacht op mij...

Als ik naar Sint toe fiets moet ik echt een paar keer afstappen omdat de lucht zo alleraardigst mooi uit de hoek komt. Dikke wolken, zon, regen en de temperatuur maken er een pracht plaatje van. Gelukkig ben ik op tijd om Sint aan te zien komen en staan we allemaal buiten, in de hagel, te wachten tot Sint naar binnen komt... het feest kan beginnen, binnen.

Maar buiten was het ook feest! Af en toe was het helemaal wit.....

339/365

Neneh @ 09:44 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 25 november, 2011

Sprankelend....

Het huis helemaal spic&span, de soep klaar, de gezellige lampjes aan, lampje bij de voordeur, lampje bij de achterdeur, honden in de auto....

Wij gaan even kerstshoppen...

Er zijn kijkers in ons huis.... en ze zijn serieus.

En wij ook... wij kunnen serieus alles weer uit de kast halen. Wat een gedoe 'huis te koop'

329/365

Neneh @ 08:37 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 24 november, 2011

Want als er kijkers komen moet alles ....netjes!

En zo lag er een rotte citroen in de fruitmand. Gisteren nog niet, vandaag groots in viezigheid! Wat me vervolgens weer op een idee bracht. Een uitgesteld idee want ik wist niet zo goed iets te verzinnen met viezigheid waar ik iets mee zou kunnen tekenen.....

Vanmorgen weer een bladzijde ingevuld en ik moet zeggen dat ik er wel blij mee ben. Dat van uitstel geen afstel komt, dat viezigheid ook betrekkelijk is. Vooral als je daarna een bladzijde dicht kunt slaan....

Keri Smith met Wreck this journal houd me bezig. Net als de kijkers voor ons huis....

(elk nadeel heb z'n voordeel, mijn huis is na morgen weer spic en span)

328/365

Neneh @ 06:40 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld
Tweet

zondag 20 november, 2011

Betoverende schoonheid......

Toen ik vanmorgen de gordijnen opentrok zag ik de bevroren daken, de mist en de zon. Een mooie dag. En die zon bleef schijnen, we stapten in de auto voor een frisse neus in het bos en kwamen in de wolkjes terecht, eerst nog met zon daarna zonder zon, graden lager en geen horizon te bekennen. Verwondering over de kleine wereld, net als met sneeuw lijken de scherpe kantjes te worden weggepoetst. Het wordt mooier, vriendelijker. We lopen een klein stukje, staan steeds stil, luisteren, maken foto's, verwonderen.

Uit de mist verschijnt de huifkar....

wat een prachtig moment

324/365

Neneh @ 09:15 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 19 november, 2011

De kracht van rood.....

Blanco was mijn gedachte vanmorgen bij de start van de workshop 'Droomkistjes'. Onderweg naar een prachtige plek kwam ik zoveel schoonheid tegen in de natuur. De zon die over de benevelde velden scheen, de sloten vol vogels, de weiden vol vogels. Verwondering alom en al reden we veel te ver en helemaal de verkeerde route (wat best meeviel achteraf) toch kwam ik blanco binnen. Ik had nog geen idee wat mijn 'droomkistje' zou gaan worden. Welke kleuren, wat voor inhoud ik eraan wilde geven. Wat ik in het kistje zou stoppen. Maar bij de eerste aanblik van de kistjes die Thea Gerritsen als voorbeeld had staan begon er iets te.....

Ik haalde een bedeltjesarmband uit het Thea's kistje met schatten. Mijn gedachten dwaalden af naar mijn bedeltjesarmbandje, naar het armbandje wat ik van ooit van mijn vader heb gekregen, naar de lavendel, naar het beertje. Ik weet wat ik ga maken, ik weet nog niet hoe het eruit gaat zien, ik weet wat ik ga maken.

en rood staat aan de basis, rood, de kleur van liefde, warmte en het hart.
Het was een fijne dag, vol verwondering en met een paar rode wangen op de koop toe...

323/365

Neneh @ 10:50 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 18 november, 2011

Op.......... zucht

322/365

Neneh @ 10:29 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 17 november, 2011

Ik ben mijn handschoenen kwijt.....

En er zit ijs op de ruiten! En toen ik de honden uit ging laten scheen de zon om even later in een dikke mist te verdwijnen. Het werd donker in huis, de temperatuur zakte nog verder en ik zocht mijn handschoenen. Die heb ik later ook nog weer gezocht maar tot nu toe heb ik ze nog niet gevonden. Ze geven ook geen sjoege als ik ze roep. Als het nog een dag langer koud blijft dan ..... dan ga ik weer verder zoeken. Er zaten bloemen op de autoruiten en die heb ik mooi laten zitten. ....

Ze zijn er alleen zelf afgesprongen want toen ik vanmiddag op struin ging waren de bloemen weg. In mist opgegaan. Wat dan weer raar klinkt. Het was mistig. Heel erg mistig. Ook op het Dwingelderveld.... alhoewel het daar vooral erg stil was en mooi

321/365

Neneh @ 10:06 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 16 november, 2011

Tijd om afscheid te nemen......

Eigenlijk wist ik het al voor het gebeurde, het zijn die tekenen aan de wand waar je, als je er oog voor hebt, de gedachten al op kunt focussen. 'Het is zover'
Vanmiddag, toen ik thuiskwam na wat gewinkel voor deze en gene, lag er een grote enveloppe op de mat. Ik verwachte een foto van wie dan ook, al dagen ben ik weer bezig met memoriam van mensen die ons voor zijn gegaan. Dat doe ik ieder jaar, stukje vrijwilligerswerk. Niet bemoedigend, niet sterkend, nee, gewoon, haast zakelijk regel ik de layout, het scannen van foto's, het printen en dan kan het in het herdenkingsboek. Einde kerkelijk jaar, herdenken en daarna begint advent. Hoe dan ook, ik wist dat het zou kunnen gebeuren, dat het niet lang meer zou duren. Ik dacht gisteren, het is een rare dag. Er lopen hier mensen die hier 'normaal' niet lopen. Terwijl dat het eigenlijk wel het laatste is waar ik over nadenk of waar ik op let.

In de enveloppe het verhaal van iemand die lang gevochten heeft, opgekrabbeld, genietend aan een '2de kans' is begonnen en toch eind vorig jaar een vernietigend oordeel heeft gekregen. Het is terug en erger dan ooit. Ze had nu de tijd, alle tijd, om afscheid te nemen. Om bij leven nog iets te schrijven voor de achterblijvers. De regie over het papier, niet de regie over het leven....

de wieken stonden stil vandaag, de zon kleurde de hemel in zachte tinten, haar woorden staan op papier, haar vriendin blijft verdrietig achter.

Ik weet er eigenlijk niet zo goed raad mee........ met al die woorden op papier. Ik zou willen dat ze het nog uit kon spreken....

320/365

Neneh @ 10:22 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

maandag 14 november, 2011

Als de zomerbloeier de kop laat hangen....

Ja, dan is het toch wel bijna winter. De spinnenwebben hangen zwaar rondom de blaadjes, de bloem buigt het hoofd voor de winterse speldenprikken. Het is gedaan met de vreugde, ze buigt het hoofd en trekt zich terug...

Gelukkig schijnt vanmiddag de zon en lijkt het nog even op .....

318/365

Neneh @ 03:48 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

zondag 13 november, 2011

Hellup! Dief gezocht!!!!!

Tiendeveen - Afgelopen vrijdagmorgen is een via een advertentie te koop staande Yamaha YZ 250 F na een proefrit niet teruggebracht bij de rechtmatige eigenaar. Naar alle waarschijnlijkheid is de Yamaha in- of opgeladen en meegenomen.
...1500 euro beloning voor gouden tip...

Het signalement van de persoon is: een gezette man van ongeveer 1 meter 85 met blond haar en een Gronings accent.

Iedereen die meer inlichtingen kan geven over de dader(s) of over het vervoermiddel dat is gebruikt, wordt verzocht contact op te nemen met de politie 0900-8844 of met de eigenaar (telf nummer hier bekend)

Mobiele telefoonnummer van de man die deze motor heeft ontvreemd is: 0623354751
ivm met de privacy mag de politie dit nummer niet traceren.

Wie meer info heeft of de motor heeft gezien (zie bijlage) kan contact opnemen met het liefst de eigenaar Edwin.

UPDATE!!! Deze yamaha is(vermoedelijk)gezien op een aanhanger, afgelopen vrijdag. De richting is niet geheel bekend. Zevenhuizen, Bakkeveen, Steenbergen of Roden

Neneh @ 10:18 am
nou zeg al 5 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 12 november, 2011

Wat meer dan kunstig is.... is genieten

'Het is half 7, ik ga douchen, word je wakker?'

Dus zit ik een uur later in de auto, onderweg naar Ameland. Voor ons de maan die z'n kunsten toont en achter ons de zon die de hemel kleurt. Oogverblindend als je er tegenin moet rijden. En dat doen we niet. We rijden naar de boot, glibberen ons een pad van de auto naar de boot. Het dek waar de auto staat is spiegelglad door de nachtvorst. Je zou haast je benen breken! Bij Wagenborg... slechte zaak. Een lange rij bij de kassa is ook al zoiets. Volgens mij kan dat wel anders....
De boot is vol. Of lijkt vol, kinderen zijn uitgelaten, honden blaffen, complete voetbalelftallen gaan heen en waarschijnlijk vanavond weer terug. Het is druk.
Van de boot naar een fiets. En die fiets is een ergernis. Ik had hem natuurlijk gelijk om moeten ruilen, maar ach, dan ben je al een eindje onderweg. Het ding trapte hopeloos zwaar en piepte als een oud wrak.
Ik denk nog 'je moet er wel echt iets voor over hebben'
Dat heb ik dan ook. We fietsen, komen onze 'oude' buurtjes tegen op een weg tussen Nes en Buren... wij wisten dat ze daar waren, zij wisten niet dat wij er waren. Hilarisch natuurlijk dat je elkaar min of meer in de armen rijdt zonder het van te voren te plannen. Ik bedoel maar, er zijn meer wegen die naar de andere kant van het eiland leiden...
We maken een afspraak en vervolgen onze weg. Piep.. kraak.

Maar dan zijn we binnen, eerst binnen. Aan de stamtafel, aan de koffie.

En dan gaan we beginnen aan de wandeling waarvoor we gekomen zijn! We genieten. Van het weer, van de kunst in de duinen, van de duinen, van de stilte. We maken foto's en verwonderen ons. We hadden in de week vakantie al diverse kunstenaars aan het werk gezien en nu is het af en staat het op de plek. Mooi! Het is mooi.
We wandelen en genieten. De sjaal gaat af, het is met de zon in de rug helemaal heerlijk. En eenmaal terug gaan we buiten op het terras een lunch doen. Driedubbelgenieten! Als het kan, dan is dit het.

Elaine Vis is verantwoordelijk voor bovenstaande projekt. Het ziet er aan de muur heel bijzonder uit. Ook haar werk in de duinen is bijzonder.

Na de lunch gaan we 'piep knars' terug naar Nes om daar de buurtjes te treffen en lekker bij de praten. Zo vaak zien we elkaar niet. De laatste keer was in maart... ook op Ameland.
Ik loop in de armen van het festival of fools... en er wordt gelachen, gefilmd en gegrapt. Want Occupy-Ameland was een andere stunt! Sleeuw, dat was het!

En dan terug naar de boot, 'piep knars' wordt ingeleverd met een boodschap erbij. De mooiste zonsondergang is weer een feit en de maan komt langzaam tevoorschijn uit de sluier.....

316/365

Neneh @ 09:35 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 11 november, 2011

'Ik heb er niks mee'

ehm...... snoepgoed in huis halen! Niet vergeten.... Op het to do lijstje staat zoiets.
'Waar zijn we vrijdagavond?'
Ja, thuis dus, al moeten er nog wel een paar boodschapjes gedaan worden omdat wij morgen een dagje op stap gaan.
Net als ik de laarzen uitschop gaat de bel. 'Jij moet eerst, ik heb net de laarzen uitgeschopt'
'grmbllll' 'Ik heb er niks mee'
Ja, ik ook niet. Maar ja, het is gewoon 11 11 11! Doe je niks aan.
'De volgende 10 doe jij!'
Dus.
Ik doe de volgende 10 en iets meer. Staan er 4 op een rij, piept er nog een heel klein kindje tussendoor. Ze heeft de lampion op de rug hangen.... het zijn schatjes, allemaal.
En zo gaat het vanavond helemaal goed. Geen lummels met aanstekers aan de deur die dan een liedje brommen... ze staan compleet voor 'jeweetwel' en dit jaar zijn ze dus ineens te groot.

Als iedereen geweest gaat de bel nog een keertje... daar staan ze, onze kleinzonen. Ze staan al binnen voor ik een foto kan maken en ze zingen allebei. Schattig, deze leeftijd is schattig. Ze doen nog alles puur natuur en beide hebben een prachtige eigengemaakte lampion!

Geniet moment aan de voordeur.

Kom gauw binnen, het is zo koud buiten....

oh ja, het is de Gruffalo! Uit het prentenboek! En nu is het de lampion van 'Oma's grote vent'

314/365

Neneh @ 09:33 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 10 november, 2011

Omslagpunt

Ergens in oktober komt er een moment dat je denkt 'waar zijn mijn handschoenen?' en 'waar is toch die warme sjaal gebleven'. Maar oktober ging zachtjes over in november en ik weet nog wel dat ik vorige week in mijn T-shirtje over het strand liep. Handschoenen onderin de tas, sjaal aan de kapstok. Afgelopen maandag, toen de dikke mist opkwam en niet meer wegging, ja, toen dacht ik... 'waar is mijn winterjas'. Maar ach, dik vest aan, jasje dicht, sjaal om en dan wil het ook nog wel een keertje. Dinsdag was een dag dat ik helemaal niet met een winterjas bezig was en gisteren zei ik het hardop 'ik moet mijn winterjas eens even opzoeken'.

Dat is een omslagpunt, dan is het ineens winter...

Middenin de nacht liep ik over de straat van moeders huis naar mijn eigen warme bedje, diep weggedoken in de sjaal... 's nachts bibber je sneller, 's nachts voelt de kou anders. Diepe mist, nog steeds. Stilte en mist en hier een en daar een lampje. Het was een lastig nachtje voor moeder. Vreselijk veel pijn die 's nachts ook erger is dan overdag en niet kunnen slapen is als het donker is ook erger. Bah, wat een narigheid toch. En daar moeten we maar het beste van maken.

Vanmorgen loop ik, na een 'gebroken' nacht, de slaapkamer uit en daar hangt hij aan de boekenkast.... mijn nieuwe winterjas. Ik aai de jas en word er gelijk vrolijk van. Als ik de trap afloop heb ik de jas aan om hem daarna aan de kapstok te hangen! Mijn winterjas is er klaar voor en iedereen die mij ziet moet vrolijk worden! Tussen al het zwart en donkerbruin is dit een feestje

313/365

Neneh @ 05:08 pm
nou zeg al 9 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 8 november, 2011

Misschien wil ik wel even heel hard schreeuwen....

'Begin de dag met een dansje', dat is wel een geniet momentje van de dag. Ik moet altijd lachen om mensen die zeggen 'oh, maar dat liedje ken ik niet' of 'ik kan niet zingen' en vervolgens de kaken op elkaar houden en Giel kan er weer tegenaan babbelen.
Mijn dag begon met een puzzeltje, 'oma's klein mannetje' kwam binnen en zei 'Oma heb jij ook een puzzel'. 'Ja, dat heb ik!'
Dus ik zoek de puzzeldoos en gooi de stukken op de tafel. Alles ligt door elkaar dus daar moet eerst orde komen. Zo kan kleinzoon niet puzzelen, waar moet je beginnen. Hij puzzelt alles in elkaar en ik kan ondertussen de afwas uit de machine halen en af en toe een puzzelstukje helpen zoeken. Het begin is goed. 'Oma mag ik met de iPad' en die ligt aan de lader. Zo prutsen we even wat om. Hij geeft de knijpers aan, ik hang de was aan de lijn. Hij gaat naar de visjes kijken, ik geef de vogeltjes nieuw voer. Hij pakt de handstofzuiger, ik stofzuig het huis..... tot de telefoon gaat en ik gelijk in de startblokken sta. Moeders is gevallen en moet naar de huisarts. 'Oma's klein mannetje' gaat mee en babbelt achterin de auto zijn verhaal... hij gaat fluisteren als hij mijn moeder ziet. Hij snapt de ernst. Ik zet de auto dichtbij, zo dichtbij als kan en loop met moeders mee naar de huisarts. Als zij binnen is ga ik de auto parkeren en kijk in mijn portemonnee. Een briefje, geen kleingeld, niks op de chipknip... ik zeg iets. En nu...
We stappen uit en kleinzoon loopt tegen een autospiegel aan. Hij kan er niet meer onderdoor maar ziet het ding ook niet hangen. Huilen, troosten, huilen, kusjes en nog meer.... kusjes.
Dan zie ik een paar mensen aankomen en voor ik bij ze ben zitten ze al in de auto en kan ik niets zeggen. Ik besluit het er toch maar op te wagen .. tik op het raam 'kunt u misschien geld wisselen?'.
De deur gaat open en een 'nee' krijg ik te horen. Jammer dan, dan wacht ik nog wel even. Maar dan 'wacht even' en er wordt gegrabbeld in de beurs. Een briefje valt er niet te wisselen maar ik krijg een euro. Ik krijg zomaar een euro van wild vreemde mensen en ben er door overdonderd. Duizendmaal dank en snel een parkeerkaartje halen. Dan achter moeders aan die in de wachtkamer zit. Ze is boos en vertwijfeld en verdrietig en alles bij elkaar. Het is ook verschrikkelijk naar allemaal, maar terug draaien kan niet. Ik snap de boosheid en de pijn en voel de machteloosheid letterlijk in mijn armen. BAH!!!!
Van de huisarts kunnen we gelijk door naar het ziekenhuis. Daar aangekomen is het vreselijk druk bij de ingang en ik moet een rolstoel halen. Weer geen kleingeld... gelukkig is er een aardige man die vrijwillig werkt bij het ziekenhuis en de aanvoer en afvoer van al dat verkeer en bezoek regelt. Hij haalt een rolstoel en ik beloof hem zo snel mogelijk de euro terug te betalen. Want dat is ook een euro. We zijn gered. Moeders wacht binnen, ik parkeer de auto. Kleinzoon en ik gaan snel naar binnen en nemen moeders mee voor een röntgenfoto. De arts komt erbij en er wordt nog een foto gemaakt. Inmiddels zijn we al een uurtje verder. Kleinzoon vermaakt zich uitstekend. Hij speelt overal en hij maakt de mensen aan het glimlachen zonder dat hij het in de gaten heeft. Van de foto naar een andere arts die gaat kijken wat er moet gebeuren. De arm is gebroken en kan niet in het gips....

Zo zien we nog een stuk van het ziekenhuis en na nog een tijd wachten is het even tijd voor een boterhammetje thuis. Dat gaan we doen. Moeders wacht en krijgt in het ziekenhuis te eten. Als we terug komen is het nog wachten op iemand die kan zorgen voor 'hulp in huis'. Als je zo komt te zitten met een gebroken arm en nog zelfstandig woont dan moet er hulp komen. Er worden afspraken gemaakt en na een halve dag ziekenhuis zijn we weer thuis. De verwarming aan, een kopje koffie. En even snel wat dingen afspreken. Ik moet andere kleinzoon van de school halen... de dag is al bijna voorbij en ik ben eigenlijk nog met de puzzel bezig die op de tafel ligt...

Ik ruim thuis de puzzel op. Doe de doos in de kast, haal de was van de lijn. Het heeft van geen meter gedroogd. Ik maak een broodje en wat te drinken, er wordt gespeeld, ik maak een warme hap. Iedereen is er druk mee, medicijnen worden gehaald. Moeders eet op afstand een hapje met ons mee.... en als de kleinkinderen weg zijn rijd ik snel naar mijn 'inspiratieavond'. Even kan ik aan iets anders denken. Even zit ik middenin een groep mensen die nergens naar vraagt en nergens van weet. Even kan ik ontspannen maar toch zie ik steeds het gebogen hoofd van moeder. En steeds voel ik de onmacht. Misschien wil ik wel even heel hard schreeuwen......

maar ik doe het niet

312/365

Neneh @ 04:41 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld
Tweet

maandag 7 november, 2011

Goed bezig, al zeg ik het zelf

Vandaag, de eerste werkdag na de vakantie, maar weer eens een begin gemaakt met het schema van de sportschool. Daar was ik toch mee gestopt in juli vanwege andere bezigheden die overgingen in een opname in het ziekenhuis met alle gedoe erachter aan en vervolgens niks schema meer op de sportschool. Bijna opnieuw beginnen met 'cardio' en af en toe pakte ik een klein stukje krachttraining maar het wilde allemaal nog niet zo vlotten. Geen haast, komt wel weer. De twee herfstvakantieweken flink aan de slag, daarna een weekje vakantie en vandaag maar eens op zoek naar mijn schema. Het is in juli gewoon blijven liggen in de la....
Het is gelukt, volledig! 'Goed bezig', zeg ik tegen mezelf!
Na het sporten is de boterham dubbel lekker en eet ik er echt nog eentje extra.
Dan ga ik aan de tafel zitten met een tasje vol DE punten.... tellen maar!

Gekregen van zussie, ze gaat verhuizen en de punten passen niet onder het 'nieuwe' dak. Maar ik wil ze heus wel. Ik ga ze tellen en dan verbrassen!
'Goed bezig', zeg ik tegen mezelf.

Bedankt zussie! Het waren er heus heel veel.....

311/365

Neneh @ 10:02 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 5 november, 2011

En gelijk weer aan de slag...

Amper thuis, de was in de machine, de boodschappen gedaan, de rommel opgeruimd en vandaag pas aan de krant toekomen. Maar voor die tijd alweer op stap voor de IVN cursus. En het weer werkt alleen maar mee, de was droogt buiten, de winterjas is nog haast te warm. We lopen een paar uur te turen naar de grond, zoeken namen van plantjes, bedenken waardoor het een en ander groeit en bloeit op een bepaalde plek en waarom een ander plantje niet. Wat voor diertjes leven hier, wat doen de vogels, wat is hun voedsel, waar is het warm, hoog, droog, nat ..... Duizelingwekkend veel namen gehoord, de meeste alweer kwijt maar de plek waar we liepen te struinen was helemaal top. Gezamenlijk besluiten we dat we dit wel als achtertuin willen....

309/365

Neneh @ 09:04 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 4 november, 2011

Voet op vaste bodem, maar dan wel een mooie gekleurde...

308/365

Neneh @ 10:29 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

maandag 31 oktober, 2011

Ik hoor iemand timmeren...

Het is gewoon warm op het eiland ondanks dat het eind oktober is en de blaadjes hier al flink van de bomen zijn gewaaid. Op het strand stond gisteren wel een stevig briesje maar dat stelde eigenlijk niks voor want foto's maken van een vlucht zandkorrels zoals ik in juni had gemaakt lukte nu niet. Door de zandsuppletie is het strand heel erg breed en op sommige stukken niet echt gemakkelijk te belopen. Daar zak je ver in weg met de voeten dus dat is dubbel zwaar. Langs de vloedlijn heel veel schelpjes. Ik stop de mooiste in een plasticzakje. Daar zitten al meer 'schatten' in. Ik ben een verzamelaar en een filosoof. Dat laatste komt weer voort uit een vragenlijst die ik had ingevuld om er achter te komen wat voor fotograaf ik ben. Want ik fotograaf graag en veel en ben eeuwig kritisch en soms gemakkelijk en nooit tevreden. Ja, wel tevreden in het leven maar niet te tevreden over de foto's en daarom ben ik geen scoorder. Dat maakt me aan het lachen en nu loop ik dus met een plasticzakje in mijn hand over het strand 'schatten' te zoeken en te spelen met de camera die in de iPhone zit. De andere camera ligt in het huisje. Ligt steeds vaker op de plank. Ook daar moet ik maar eens verandering in brengen. Maar de mogelijkheden die ik op de iPhone en iPad heb zijn onbegrensd en die vind ik te leuk om te laten liggen.
Maar ik loop op het strand en vlakbij loopt Micka met me mee. Twist zwemt eerst naar Engeland en komt dan terug om weer het water ingestuurd te worden. Hij wil zwemmen, kilometers.
We lopen terug, eten een hapje, ik leg mijn 'schatten' op een papiertje te drogen, gooi de braakbal toch maar weg.... ahum, verzamelen heeft toch grenzen.
Na de avondhap een rondje sauna en een spelletje Kolonisten ... althans dat is de bedoeling maar we vallen bijna in slaap boven het bord. De wintertijd slaat toe.

Als ik wakker word zegt lief 'ik hoor iemand timmeren' en ik zeg 'het is maandag'

Vakantie is toch wel het fijnst als je wakker wordt op maandag en je hoort timmeren en je hoeft zelf niks......

Ha!

304/365

Neneh @ 10:08 am
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 29 oktober, 2011

Door het raampje....

Na die ontdekking van de elektrisch geladen bedden was het maar wat fijn om te bedenken dat het even over was met die bedden. We verruilen ze voor een volle week met de bedden in een ander huis. We stappen in de auto, wachten tot we met de auto de boot op kunnen en dat kan een boot eerder dan in eerste instantie gepland. We kijken elkaar aan ' wat zijn we weer lekker op tijd' . We rijden de boot op en worden naar de plek gewezen. Ik roep nog dat we er niet uitkunnen als we daar moeten staan..... maar dan staan we er al. We kunnen geen kant op. De auto naast ons ook niet maar zij kunnen nog allemaal nog aan de bestuurderskant uitstappen. Ze hebben medelijden met ons. *grinnik* . We zitten klem. Lief bedenkt zich geen moment en doet het raam open en klimt op die manier uit de auto. 'zal ik koffie voor je halen', maar dat doen we maar niet. Dan moet ik ook door het raam uit de auto om naar het toilet te kunnen. Ik zit nu niet in de trein met een plaszak... Hoe dan ook, ik blijf zitten waar ik zit en uiteindelijk stapt lief via het raam ook weer naar binnen.....
Volgens mij is het echt geen gezicht .....

We zijn er, we kunnen in het huisje en we maken een heerlijke wandeling over strand en door duinen. Ik ben compleet uitgeteld als ik ' s avonds mijn bed in rol en als ik wakker word kan ik de wereld weer aan!

Neneh @ 09:37 am
nou zeg al 5 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 28 oktober, 2011

Ontladen

De week die achter mij ligt was er eentje van super slecht slapen. Uiteindelijk was ik zo moe dat ik voor mijn gevoel overal mijn hoofd neer kon leggen om te slapen en zo af en toe deed ik dat ook. Iedereen gelijk heel ongerust want tja, de schrik zit er goed in. Als ik mij niet goed voel wordt iedereen om me heen ongerust. Dus riep ik dat ik geen stress dingen deed, dat ik me verder goed voel, dat ik alleen maar leuke dingen deed. Veel natuurdingen, maar dat heeft de lezer hier allang door. Hoe dan ook, het niet slapen, of onvoldoende slapen, nekte mij volledig en ' oh, ik ga met vakantie en dan maar eens lekker uitslapen' , daar knapte ik al bijna van op.
Nu ben ik niet iemand die de slaapkamergeheimen met jullie wil delen want die zijn van mij en niet van jullie maar deze wil ik jullie niet onthouden. Sinds een week ligt de elektrische deken weer samen met mij onder de wol. We hebben een slaapkamer op het noorden en houden van frisse lucht en de verwarming is niet aan. Dus met de nachtvorsten die de slaapkamergemperatuur al behoorlijk onderuit haalt is zo'n onderdeken wel een uitvinding. Vorig jaar nieuwe gekocht want die dingen zijn toch wel aan slijtage onderhevig. Hoe dan ook, lief had ze weer te voorschijn gehaald. De eerste nacht genoot ik van een lekker warm bedje en daarna had ik het ding niet aan want ik heb het niet zo heel snel koud. Toch sliep ik slecht, de hele week. En vanmorgen kwamen we er dus achter dat we ons zelf aan het opladen waren in de nacht. Er is iets niet goed met de elektrische dekens en die gaan er dus met de zelfde vaart weer uit het bed!
Zo begin ik dus vandaag niet uitgerust aan een vakantie waar ik ga bijslapen..... en met een extra uurtje erbij dit weekend komt dit dus helemaal goed.

Vandaag een flinke strandwandeling en daarna maar eens lekker badderen en een sauna pakken en dan slapen.....

Omdat het kan!

Ballum

301/365

Neneh @ 06:33 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 26 oktober, 2011

De smoor in.........

Snel nog een paar boodschapjes doen bij de grootgrutter, weg afgesloten dus op het fietsje maar een ander paadje kiezen. Nog een fietspad afgesloten, dan maar over de straat. Beetje 'kamikaze' op z'n tijd moet kunnen, niet waar. Dan snel de winkel door, afwasmiddel en vanillestokjes, zulke dingen. Brood was op, nee, niet op, alleen halfjes te koop. 'Nee, mevrouw dat is wel duurder dan een heel brood', *grmmbl* dan toch lekker niet! Snel door de kassa was ook al niet aan de hand. Laat ik nog even pinnen dan heb ik dat gedaan....
Ik pin...... en krijg een biljet van 20 euro met één minpuntje! Er ontbreekt een stukje.
En nee, dat is niet ergens blijven hangen in de pinautomaat. Dat was al weg.
Zucht...... nu heb ik geld gepind wat geen wettig betaalmiddel is.

Dan moet je naar de bank want niemand wil dit hebben en vervolgens moet je het opsturen met begeleidende brief en een kopie van je identiteitskaart... naar de Nederlandsche Bank en dan uiteindelijk als alles goed aangekomen is het briefje is op echtheid getoetst dan kan het zo zijn dat je het geld op je rekening terug ziet.

BAH! De smoor in.

Neneh @ 09:42 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 25 oktober, 2011

Het heeft toegeslagen.......

298/365

Neneh @ 10:12 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

maandag 24 oktober, 2011

Het stampot-seizoen is bij deze geopend....

Onzin natuurlijk maar toch hoort het meer bij de herfst en de winter dan bij de lente en de zomer. En het is lekker.... en 'grote opschepper' krijgt een bord vol en nog een bord vol... het blijft dus lekker.

297/365

Neneh @ 09:56 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 20 oktober, 2011

Geknutsel....

Vandaag staat er een 'herfstknutsel' op het programma. Opa's&oma's, papa's&mama's ze hebben het er maar druk mee. Punten worden geslepen, boswachters ingekleurd, eekhoorntjes verdwijnen in de boom, de ree schuilt achter een bosje, eikeltjes en besjes, alles wordt ingekleurd en uitgeknipt en opgeplakt. Even een herfstknutsel maken is niet zo gemakkelijk als het lijkt. Er komt heel wat voor kijken. Er wordt zo hard gewerkt en ik verbaas me er over dat de kids zich zo lang weten te vermaken met dit serieuze werk. Maar aan het eind is de kijkdoos natuurlijk wel helemaal 'te gek!' en daar gaat het om.

Serieus aan het werk, ik maak de foto en later schrijft iemand .... ' is dat Andre op de achtergrond.' En zo is het... dat had ik nu net niet gezien!

293/265

Neneh @ 10:05 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

maandag 17 oktober, 2011

Dat dus!

Ga de lange gang maar door....

En dat deed ik. Ik was er helemaal alleen. Of toch niet. 'Mijn' arts, de cardioloog liep achter mij aan. Bekertje koffie in de hand. Hij groet en stapt zijn kamertje binnen. Twee tellen later mag ik volgen.
Hoe het gaat?
En dat de fietstest goed was gegaan.
En dat ik nog wel door moet gaan met de medicijnen, zeker 1 jaar na het plaatsen van de stents.

En dat ik pas over een half jaar weer op een afspraak verschijn.

Dat dus!

En dat ik best nog wel... maar dat het steeds beter gaat!

Dat dus

290/365

Neneh @ 09:55 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

zondag 16 oktober, 2011

Uitzicht....

Dus had ik spierpijn.... of nee, ik was een beetje moe... en het zag er zo ... nou ja, heide uit. En de ganzen waren zo druk en de ogen zo moe... oh nee, de zon was zo lekker en de jas kon uit... gewoon, even uitrusten midden op de heide

289/365

Neneh @ 09:58 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 13 oktober, 2011

Precies goed!

De was buiten, de peertjes in de pan, de blikken in de oven, de blaadjes op de hoop, de vogeltjes aan de vetbol, Micka in de zon, vest aan, vest uit, de was droog, de was gevouwen, de kleinkinderen aan de patat, de peertjes in een schaaltje....

Het was smullen vandaag en dat is geen woord te veel!

286/365

Neneh @ 10:29 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 11 oktober, 2011

tv avondjes....

De laatste aflevering NCIS, van seizoen 8! En nog spannend... op naar seizoen 9. We lopen achter hier

284/365

Neneh @ 10:33 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

zondag 9 oktober, 2011

Op een bedje van...

Iets met stoofpeertjes, citroensap, suiker, kaneelstokjes, vanillestokjes, kruidnagel en water. En als het klaar is leg je een warme peer op een bedje biologisch roomijs...

Mij hoor je niet klagen dat de R weer in de maand is. Tenminste niet wat het lekkere eten betreft ...

282/365

Neneh @ 09:54 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 1 oktober, 2011

Binnen boeit, buiten roept...

En dat was het dus, boeiend en buiten was het ook boeiend als er een workshop buiten werd gegeven. Nu had ik me opgegeven voor 2 workshops waarvan ik dacht dat ze binnen gegeven zouden worden, jammer dan met dat mooie weer. Maar wie verzint er nu dat 1 oktober de warmste 1 oktober is sinds ooit. Ik niet. Gelukkig gingen we hier toch naar buiten om een verhaal beeldend te maken. Het was een leerzaam dagje....

274/365

Neneh @ 05:43 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 28 september, 2011

Door de straten op een geel monster....

Zo af en toe een dagje naar de andere kant van het land met mooi weer is natuurlijk leuk. Zo'n dagje dat ik in de trein stap waar ik eerlijk gezegd geen barst aan vind maar waar ik me doorheen worstel. Twee of drie keer overstappen, in dubbeldekkers zitten, tussen de klapdeurtjes vast zitten, moeten plassen maar geen toilet in de buurt, wachten tot er gestopt wordt, wachten tot er gestart wordt, wachten tot de bom onschadelijk is gemaakt. Gratis koffie krijgen omdat de bom onschadelijk moet worden gemaakt, klappen krijgen van de buurman omdat hij in slaap was gevallen en droomde dat hij ergens uitviel dus wild om zich heen sloeg, of tegenover iemand zitten die ook in slaap valt, of hele conversaties moet volgen over bier of studie of museumbezoek of lekker met het gat op het strand gezeten verhalen. Zo'n dagje doe ik net of ik erbij hoor. Bij al die mensen die gewoon van a naar b reizen en dat de normaalste zaak van de wereld vinden. Dus ik ga van H naar H en maak het allemaal mee. Zowel heen als terug is er genoeg te horen en te zien. Maar in het ene H haal ik een geel monster om op die manier door een stuk natuur te fietsen en uiteindelijk neer te strijken op de tweede rij van een zandterras aan zee. En als de kopjes leeg zijn nog even de duin aflopen en de blote voeten de ruimte geven. Het gele monster bracht me ook weer terug en de trein deed de rest. En dat is ook een geel monster maar ze mogen de ramen wel eens wat vaker wassen want het is buiten leuker dan binnen en de foto's worden er een beetje troebel van. Ik heb foto's gemaakt in de stations, in de trein, van de rails, van de fiets, van het raam van dochter, van dochter en van een blauwe bal. Die bal is ook van dochter en daar hangt ze op als haar moeder op de bank zit te chillen met een koppie thee en als de zon naar binnen probeert te glippen. De vorige keer hebben we gewinkeld, nu hebben we gefietst en ik vind zo'n dagje best te doen, alleen dat trein reizen.... geef mij maar een fiets

271/365

trouwens, bij de een kan je voor 6 en een halve euro een fiets huren en moet je 50 euro borg betalen en bij de ander betaal je 13 en een halve euro en betaal je 250 euro borg of je geeft je id af. Wat dan wel weer raar is maar ja. Die fiets fietste het lekkerst en zonder id kwam ik ook waar ik wezen wilden. Aan het strand!

Neneh @ 10:22 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 22 september, 2011

Achter het streepjesgordijn

Vandaag zag ik er echt tegenop, ik was vanmorgen al vroeg van slag, het werk wilde ook echt niet van mijn handen en alles wat ik aanraakte bevroor. Iedere keer pakte ik mezelf figuurlijk bij de schouders om ze naar beneden te halen. Ze wilden maar moeilijk zakken, ze wilden zich ferm houden en daadkrachtig overkomen. Maar uiteindelijk deed het gewoon pijn.... ik moest mezelf bij de kladden praten... 'het komt goed', zei ik tegen mezelf. Maar het hielp niet. Toch stapte ik op de fiets richting ziekenhuis. Geen ontkomen aan. De vorige keer bij de fietstest voelde ik me heel naar, nu ben ik natuurlijk een hele stap verder maar voel me nog steeds niet 100% en daarom moet een fietstest iets uitwijzen. Als dat zou kunnen... als dat zou kunnen. Als ze aan de hand van de uitslag van een fietstest nu eens iets zouden kunnen uitwijzen, aanwijzen, wegstrepen, dat dus. Weer zat ik achter de streepjes gordijnen. Nu niet voor lang. Het ging beter dan de keer hiervoor. Een maand geleden zo ongeveer. En in een maand kan veel veranderen, veel gebeuren. En nu nog een maand afwachten op de woorden van de cardioloog. Ik voel me nu geruster dan vanmorgen, ik voel me nu wel zekerder. Maar of dat voldoende is......

265/365

Neneh @ 09:31 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 21 september, 2011

Gebakken lucht

In de hoofdrol vandaag, de dames en heren politici die mogen na beschouwen, elkaar mogen uitjouwen, die ongeremd ongelimiteerde woorden morgen roepen naar elkaar. Die gebakken lucht uit de mouw schudden en waar het eigenlijk om draait daar gaat het niet over. En dat regeert het land en dat maakt elkaar uit voor kleuter dan wel bedrijfspoedel en "U mag een keer blèren en tegen een boom pissen, maar als Rutte thuis is springt u weer bij hem op schoot."

Ik vind het te walgelijk voor woorden, dit is onze regering en ik schaam me diep. Ik schaam me diep voor deze vertoning. Voor deze woorden naar elkaar. Hoe, in vredesnaam moeten wij onze kinderen leren respect te hebben voor elkaar, voor de natuur, voor de medemens, voor de regering, als het goede voorbeeld in Den Haag alles aan de laars lapt.

En het erge van alles is dat er in de kamer om gelachen wordt..... tenenkrommend. Wanneer grijpt hier iemand in? Wanneer gaan ze in Den Haag eens aan de slag met de werkelijkheid in plaats van elkaar met woorden te kleineren. Of is dit echt wat 'Henk en Ingrid' willen horen? Want dan is het toch tijd om allemaal het veld te ruimen hier....

Na het sporten had ik trek in een broodje... het werd er eentje met gebakken lucht. Hoe toepasselijk! Is dit de toekomst van Nederland, leeg van binnen, inhoudsloos.

264/365

Neneh @ 09:10 pm
nou zeg al 10 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 17 september, 2011

Van het hart

Deze week begint, op de maandag, met een bezoek aan de cardioloog. De huisarts vond vorige week dat ik maar de cardioloog moest, 'laat hij het maar uitzoeken, wij zijn al lang genoeg bezig geweest met zoeken naar de juiste medicatie'. Dus zit ik maandag in de lange gang te wachten. Dat duurt daar nooit echt lang. De voorbereidende werkzaamheden, meten en wegen en een hartfilmpje zijn snel gemaakt en 'je ziet er moe uit' zei ze. 'Niet zo gek, zei ik, ik voel me niet goed en slaap heel slecht'.

Dan is het wachten tot de deur open gaat en ik 'een goedemorgen' en 'kom verder' hoor.

Hij luistert en vraagt en stelt voor om eerst andere medicijnen te gaan gebruiken, om de maagbeschermer te verhogen en om een fietstest te gaan doen. Eerst dingen maar eens uitsluiten voor we verder moeten kijken. Binnen 10 minuten sta ik weer in de lange gang en maak ik nieuwe afspraken.

Nu, zes dagen verder voel ik me al stukken beter. De medicijnen 'vallen' beter. Minder last van de maag, veel in beweging. Zelfs het sporten ging weer zoals ik het graag wil. Het geeft me moed. Ik ben dus toch niet zo ver van huis als eerst gedacht. Daar was ik zo bang voor, dat ik weer zo'n lange weg af moest leggen voor ik me weer beter zou voelen.

Ik ben blij.... het gaat steeds beter en deze week heb ik de fietstest nog te doen.

Het moest me even van mijn hart. Want er wordt hier meer gelezen dan ik kan verzinnen en af en toe hoor ik eens iemand 'je schrijft over koetjes en kalfjes, maar hoe gaat het nu?'

Neneh @ 11:42 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 15 september, 2011

Bakken vol....

Om je aan te vergrijpen. Maar zoals Bleker het wil zo gaat het. Hij wil geen Bolletje, hij wil kernenergie! Of iets anders wat 'rechts' goed kan gebruiken.
In ieder geval staat natuur nergens meer op 'zijn' lijstje en begin ik vanavond aan de cursus 'Natuurgids' van de IVN en daar heb ik lang op gewacht en uiteindelijk ging het bijna mis omdat ik het ziekenhuis in draaide maar ik vecht me terug en begin vanavond. Voor de komende 2 jaar ben ik in opleiding en aan het einde van die 2 jaar hoop ik dat er ergens nog natuur over is...........

Maar dat is vast niet zo als met Bolletje, bakken vol

258/365

Neneh @ 06:17 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 13 september, 2011

Grijze lokken op een kussen ...

Ze zijn me lief, ze zijn me dierbaar, ze zijn om van te houden........

251/365

Neneh @ 10:38 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

maandag 12 september, 2011

Het zijn de wilde kleuren dagen....

De honden moesten nodig naar buiten, Twist geeft dat wel aan en op het moment dat ik dat besluit te doen denk ik er ineens aan om een tasje mee te nemen, er moeten onderhand genoeg rozenbottels zitten en ik wil er meer verzamelen dan vorig jaar. Lekker voer voor vogeltjes in de winter.... op de momenten dat ik rozenbottels pluk worden de honden helemaal gek.... ze eten ook graag rozenbottels en happen ze voor mijn vingers weg en sleuren me door het bosje. En ik wil foto's maken. Ook dat nog!

Komt lief na het eten met blaadjes binnen... zo van de muur gewaaid op onze tafel. Die kleuren, het zijn weer de wilde kleuren dagen!

255/365

Neneh @ 10:23 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 10 september, 2011

een beetje te laat......

'Heb je mijn pakje al gekregen?'
Die vraag kwam al een paar keer voorbij en gisteren wat het zo ver. Het pakje kwam en het voelde zo licht, zo zacht, zo.....

Ik had even geen idee wat er in het papier verstopt was...

Kip dus! Voor in de armen, voor de neus tegenaan te drukken, voor gewoon een praatje te maken, voor in het ziekenhuisbed. Maar ja, sommige webwinkels kunnen niet zo snel leveren en ik ben gelukkig al wel weer uit het ziekenhuis. Kip blijft leuk... ook zonder ziekenhuisbed!

253/365

Neneh @ 10:32 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 8 september, 2011

Wat niet is .... kan toch

Ik loop de hoek om en wil iedereen begroeten met een 'goedemorgen' maar er zit er maar één. Een mannetje. En ik dim mijn 'Goedemorgen' tot een vriendelijke 'goedemorgen'. Beetje zachtjes, ik wil vooral niets terug horen. Niets over de dokter, niets over de stoelen die verder leeg zijn. Niets. Zijn ogen zeggen genoeg, ze kijken me aan van top tot teen en ik wil nu graag dat de hele wachtkamer vol zit. Kan mannetje ergens anders naar kijken. In mijn ooghoek volg ik zijn blik, ik grabbel wat in mijn tas. Zie een tweet voorbij komen en mannetje mag met de dokter mee. Gelukkig dan! En wat ik dan zie is eigenlijk heel bijzonder, meestal zit het er bomvol en nu zijn alle stoelen leeg op die van mij na. Ik maak mijn foto van de dag! Jullie kunnen er vast wel van genieten want het is een kleurrijk gezicht daar bij de dokter in de wachtkamer...

Ik hoof ook niet lang te wachten voor ik mijn verhaal kan doen. En ze luistert en luistert en luistert en dan wil ze toch graag dat ik naar de cardioloog ga. Laat hij het nu eens uitzoeken. Wij hebben al zoveel medicijnen geprobeerd. Het vervelende is dat cardiologen heel veel medicijnen voorschrijven om zo snel mogelijk een resultaat te zien wat zij belangrijk vinden. Ze gaan vaak totaal voorbij aan het feit dat iemand slecht tegen bepaalde stoffen kan, bijwerkingen zitten overal bij maar dan moeten ze verder zoeken. Het komt een keer zover, duurt nog wel een aantal jaren hoor, maar dan weten ze 'oh, dat is gen huppeldepup, daar helpt dat en dat bij en die niet'. Dan weten ze gewoon meer over de gen die sommige mensen in hun systeem hebben. Dan kunnen ze gericht aan de slag, nu is het een uitzoeken. Ze hangt er een heel verhaal over op en ik snap wel dat ik hier nu niets aan heb. Dus naar de cardioloog en wel zo snel mogelijk. 'Ik bel je snel'.
En dat deed ze, ze belde en aanstaande maandag kan ik bij de cardioloog terecht. Dat is mooi snel, daar ben ik blij mee.

251/365

Neneh @ 02:34 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 7 september, 2011

Wat is het toch koud zeiden we tegen elkaar....

Woei! Vannacht was dat zo. Veel regen, veel, heel veel wind en een slaap waar ik ook al niet vrolijk van werd. Zo'n nacht moet niet te vaak gebeuren dus morgen maar weer eens naar de huisarts. De medicijnen nemen mijn leven over heb ik het idee. Spoken in de nacht, boeren als een grote en een kriebelkeel die niet van een verkoudheid is. Zweverig, soms duizelig. Nee, ik word er niet vrolijk van en mijn huisarts waarschijnlijk ook niet. Wat moet ze ook met mij. Ik draai het ziekenhuis in met 3 soorten pillen waar het lichaam aan gewend is en ik kom er uit met 7 soorten die niet fijn zijn voor de maag en waardoor ik er nog eentje bij krijg. Ik ben al niet emotioneel stabiel op het moment dat ik naar huis ga vanuit het ziekenhuis, ik ben inmiddels nog verder van huis. Het lijf doet maar wat, de medicijnen doen maar wat en ik slalom er tussendoor. Op de fiets naar de sportschool om daar weer eens te proberen wat eigenlijk heel goed ging de laatste tijd. Een uurtje buffelen met toestellen en op de fiets, loopband of wat nog meer en dan lekker uitrusten in de sauna. Nu moest ik tussen de 10 minuten fietsen en lopen al een flinke tijd nemen om bij te komen. Het heeft me wel wat gedaan de laatste weken en niet alles is goed. De huisarts zal echt blij met me zijn morgen. En morgen ga ik ook weer sporten! Want ik wil terug wat ik had en daar ga ik voor..... misschien dat ik dan ook zonder medicijnen kan, over een tijdje.... ik wil dat bereiken. Ik wil het niet zoals het nu gaat.

Aan tafel zit een man, iets ouder misschien, strak lijf, gebruind en aan de cappuccino. Hij heeft gesport en krijgt oren naar het gesprek wat zij en ik hebben. 'Ja, daar ben ik ook geweest.' Hij slaat met beide handen op de zijn borst, op zijn rikketik. Begint een stoer verhaal te vertellen over dotteren en revalideren wat hij niet wilde doen. Hij was toch geholpen, het was toch klaar. 'Joh, sommige doen alsof ze nog maar een uur te leven hebben. Ik kan daar echt niet tegen. Pak jezelf aan, je bent beter. Vooruit ermee, aan de slag en niet piepen.' 'Die vlieger gaat echt niet op, zei ik, dat is echt wel per persoon verschillend. Ik vind niet dat je daar zo over kunt oordelen....'
En dat vind ik echt. Je kunt er niet over oordelen, ik geef het je maar te doen. Dat gevecht aan gaan met de medicijnen, met de muizenissen in je hoofd en vooral met wat een ander er van vindt! Want iedereen vindt er wel iets van.

Ze was me kwijt, heej Grietepiet, waar ben je? 'Ja, ja, ik ben er wel. Het gaat goed, ik ga even in de sauna genieten van de rust.' Ze is bezorgd, was me ineens kwijt. Vindt het eng omdat ik kom sporten. 'Joh, je weet mijn naam en als er iets gebeurt dan bel je 112.' Het stelt haar niet gerust, maar mij wel. Waarom zou er iets gebeuren, ik voel zelf heus waar de grens ligt. Maar ik vind het wel heel lief dat ze zo bezorgd is, het is goed dat ze weet wat er met mij aan de hand is en dat ze naar me om kijkt. Dat is toch wel heel bijzonder.... zij, van de sportschool. Ik heb het er wel getroffen. 'Tot morgen'. Ik ga dat doen, ik wil me beter gaan voelen...

Wij vinden het koud vanmiddag. 'Wat is het toch koud', zeiden we tegen elkaar. En dat kunnen we ook best vinden en delen. Net als alle positieve gedachten die we wisselden.... zij en ik! 'Tot gauw', zeiden we tegen elkaar.

vandaag foto 250 van het jaar 2011 . Ik beloof dat ik binnenkort weer eens foto's ga maken met mijn 'echte' camera.

250/365

Neneh @ 10:39 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 3 september, 2011

Gevloerd door de warmte tegen de muur aan kijken...

Het kan allemaal deze zomer, dagen achter elkaar met koude voeten en handen door het huis lopen, de was drogen in de droger, de hygrometer torenhoog van alle vocht in huis, vesten uit de kast, dekbed in de hoes, al dat soort zaken wat bij een verprutste zomer hoort. Er is geklaagd net zo hard als het regende maar het hielp allemaal niks! De zomer ging en de R kwam weer in de maand en de temperatuur ging vandaag zover omhoog dat ik na een rondje hondjes (de eerste sinds 3 weken) helemaal gevloerd op de bank terecht ben gekomen. Kijkend naar de muur.... en een poosje later kijkend naar een film. Uitrusten, uitpuffen, bijkomen...

246/365

Neneh @ 08:48 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 1 september, 2011

Die van ons, ja, die van ons

Vanmiddag kwam de fotograaf de dikste nepfoto's maken van ons huis. Ja, ja, natuurlijk hebben we een fijn sfeertje in ons huis, werkte het weer mee, scheen zelfs de zon en hadden we het kacheltje aan want het was best fris vanmorgen in de kamer. Die foto's maken de keuken altijd groter, de badkamer breder, de trap hoger en de woonkamer langer.... Om over de tuin maar niet te spreken, die is helemaal geweldig! Op de foto! Laat er geen misverstand zijn. De tuin is sowieso geweldig want het is nog steeds 'mijn' tuin.
Het huis was aan kant en ik had de meest vreemde spullen in de la liggen of in de koelkast staan. Alles aan kant, betekent alles aan kant. Lieve help wat hebben we veel ... je weet wel in huis. Dat heb je in een huis dat leeft, daar ligt van alles. Een uurtje later hoorde ik een hoop lawaai en stond er een bord in de tuin. Voortvarend te werk gaan noemen ze dat! Ik vind het best. Hoop eigenlijk niet dat ik 500 keer mijn huis zo moet opruimen zoals vandaag. Ik denk dat ik dan heel veel spullen weg ga gooien. Dat denk ik. Ik weet het nog niet zeker.
In de buurt wordt er wel heel apart op gereageerd. Iedereen heeft toch zo z'n redenen om het jammer te vinden dat we weg gaan. 'Kan nog wel 2 jaar duren, roep ik, er staat zoveel te koop.'
En dat is zo. Er staat zo onwijs veel te koop dat we ons ook geen enkele illusie maken. Er hoeft maar ééntje te zijn de gaat voor een huis uit de dertiger jaren, eentje die behoefte heeft huis dat nogal wat van de 'oude' elementen bezit. Beetje gemoderniseerd, dat zeker. Glas in lood in dubbelglas en dat soort zaken.... Er hoeft er echt maar ééntje ons huis het zijne te willen maken en dan is het niet meer van ons...

We gaan het zien... op termijn

244/365

Neneh @ 09:23 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 31 augustus, 2011

Soort van vooroverleg voor vervolg

We hebben er al best een tijdje last van. Van kijken naar andere huizen, minder hoog, minder bewerkelijk, minder centrum. We hebben het hier wel goed maar denken dat we het toch nog een keer ergens anders willen proberen. Geen haast is er bij maar als we dan uiteindelijk de knoop doorhakken willen we ook doorpakken. Op zoek naar een geschikte makelaar. En echt, ik vind ze niet leuk. Makelaars niet. Ze zijn me allemaal een beetje van de 'gladde glibber'. Beetje teveel boord, beetje te veel gladde praatjes en echt van alles hebben ze verstand of hebben ze een 'weerwoord'. De eerste kon vertrekken zonder zaken, de tweede stuurde net de geschikte man en dan zit je al in de richting. Blijkt er toch nog een 'gladde glibber' collega op kantoor te zitten. Als ze hun werk maar goed doen! Verkopen. De markt dit, de markt dat. Weet je, er hoeft er maar één overtuigd te zijn dat die hier wil wonen en dan is het klaar. Zo werkt dat!
Dus papieren worden ingevuld, handtekeningen gezet, plannen uitgestippeld en er word een hand geschud!. Dat overleg aan de tafel... dat het maar goede vrucht mag dragen

243/365

Neneh @ 08:59 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 30 augustus, 2011

Beschuit met blauwe muisjes....

Vandaag, 32 jaar geleden werd ik moeder. Zo rond de klok van half 6, einde middag lag er een zoon in mijn armen! Ik had het zelf gedaan... tuurlijk ja, met hulp van verloskundige en man. Ze hebben het kind naar buiten gepraat, ik had het misschien nog wel een paar uurtjes ... nee, niet waar. Ik was ook heel nieuwsgierig natuurlijk. Tien vingertjes, tien teentjes, wangetjes om je neus tegen aan te drukken, beentjes die al heel lang hadden geoefend met voetballen. Een zoon, een jongetje, een kleinzoon. Blauwe muisjes op beschuit. Ik was me nog wel heel jong, zo kijk ik er nu tegenaan. Tegenwoordig is het normaler om pas na je 30ste over kinderen na te denken, dan toen. En wat hadden we nagedacht, lief en ik. Ja, we hadden nagedacht. Maar nooit verwacht dat ik ook direct zwanger zou zijn. Direct, dus geen tijd meer om nog verder te denken. Er was gelijk werk aan de winkel en ik hield me keurig aan alle afspraken die er te doen waren.
Er werd getimmerd, geschuurd, een wieg in elkaar gezet. Stofjes werden gezocht en ik maakte alle kleedjes. Borduren en breien en langzaamaan groeien. In totaal nog geen 6 kilo gegroeid en zoon nam er 3 mee bij de geboorte dus heel netjes. Als ik terug denk ik met de wetenschap die ik nu heb dan had ik zoon meer vastgehouden, meer mijn neus tegen zijn wang gedrukt, meer met hem geknuffeld....... meer van alles en minder in de wieg. Maar de tijden van toen waren nog niet zo en zo jong als ik was, was ik overal gevoelig voor, vooral om het goed te doen....

Ja, vandaag is hij jarig en ik ook een beetje. Want wie had 32 jaar geleden gedacht dat hij nu een papa is van 2 zonen. Hij mag ze meer vasthouden, meer zijn neus tegen hun wang drukken, meer knuffelen. Iets wat zo onuitwisbaar belangrijk is. En iets wat je nooit over kunt doen!

Nog vele jaren zoon.....

Neneh @ 07:59 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

Stokje

De beste manier van ontspannen:
Wandelen in de natuur, uitkijken over de zee, de zon zien zakken, de honden zien spelen, de bloemen in de tuin, het viooltje tussen de stenen, luisteren naar muziek, languit in een bad, boekje lezen in mijn bed….. mijn lief aankijken

Het beste thuisgevoel:
Normaal gesproken zou ik zeggen ‘als ik van vakantie thuis kom is mijn huis zo mooi, zo groot, zo helder en warm’, maar na weer een tijdje in het ziekenhuis gelegen te hebben is het beste thuisgevoel gewoon thuis komen en vanaf de bank de kamer inkijken. De geur van je eigen huis, de klok die tikt, de honden die blij zijn, de bloemen in de tuin. Het is er zo compleet en er ligt heel veel van mezelf in.

De beste manier om weekend te vieren:
Niks bijzonders doen, iets langer slapen, stukje natuur beleven. De waarheid is natuurlijk altijd anders want juist in een weekend moeten die dingen gedaan waar in de rest van de week geen tijd voor is. En toch, gaan we juist iets langer slapen, niks bijzonders doen en een stukje natuur beleven want daar is het weekend voor.

De beste manier om je ochtend te beleven:
Ontwaken en aan een ontbijtje. Ik kan er uren over doen om dat eindelijk eens te gaan douchen en me aan te kleden. De nachtpon geeft een gevoel van ‘niets moet en alles mag, doe maar lekker rustig aan.’ Later denk ik dan ‘als je nu iets sneller ….’ Toch is het heerlijk om lekker rustig de dag te beginnen. Ik kan dat heel goed.

De beste manier om vrolijk te zijn:
Kleuren en geuren, daar kan ik vrolijk van worden, van kinderen word ik blij. Of ik ze nu ken of niet ze toveren altijd een glimlach op mijn gezicht. Van mensen die genieten word ik vrolijk. Eigenlijk ben ik gewoon vrolijk. Als ik dat niet ben… dan is er iets mis.

De beste film die je laat lachen:
Ik lach bij een film altijd als de rest van de mensen stil zit te kijken. Als zij lachen dan denk ik ‘dit kan niet waar zijn’. Eigenlijk moet ik in een film meer hebben dan alleen een lach. Ik moet ook kippenvel krijgen of bijna een traan. Een film die altijd goed is ‘Amélie’ maar ook ‘the Holiday’ of ‘Mama Mia’ of ‘Etre et avoir’ of ‘Rainman’ en ‘The Shawshank Redemption’ of …

Het beste mode item:
Ik ben niet zo bezig met mode, ik vind iets mooi of niet. Het past perfect, is niet te duur en heeft de juiste kleur. Ik denk dat een vest het beste is. Daar ben ik altijd naar op zoek, naar het mooiste vest. Trouwens, er is nogal wat te doen over mode. Ik vind het prachtig om mode foto’s te zien, kleding die je van z’n lang zal ze leven niet aan doet of ooit dichtbij in de buurt komt. Het heeft wel iets. Raar wereldje, vreemde mensen. En vooral de grap die Zeeman uithaalde bij de Fashion Week dit jaar met een eigen lijn te komen vind ik leuk. Het moet eerlijk gemaakt worden, mensen moeten niet flauwvallen van chemische luchten uit stoffen waar wij straks in gaan lopen. Kan niet goed zijn. Het moet verantwoord zijn. Geen bont, geen gif, geen uitbuiting. Eerlijk. Maar daar is nog veel te weinig van te vinden in de ‘normale’ kledingwinkel.

Het best leesbare blog:
Dat zijn er wel een aantal. Ik heb niet echt een ‘leeslijstje’ meer zoals jaren terug. Het is ook een komen en gaan van bloggers. Alhoewel er wel een aantal diehards zijn. Er is geen beste leesbare, er zijn er meedere. Het ene moment spreekt een blog me meer aan dan een andere keer. Maar de meeste staan toch wel in het lijstje (blogrivival) van @EstherDo en dan zijn er nog veel meer waar ik zo af en toe eens kijk.

Pak jij een stokje nog over als je 't leest?

Neneh @ 01:10 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

maandag 29 augustus, 2011

Maandag, die eerste dag van de week ....

En die week ligt voor me, ik moet zelf maar verzinnen hoe ik er mee verder ga. Want het is een week van rust, niet fietsen, niet autorijden, niets doen, niks, nada, noppes. Zo'n week waar sommige mensen misschien acuut de hik van krijgen. Ik snap dat wel. Als ik erover nadenk wat er allemaal niet mag dan blijf er weinig over. Ik denk er niet eens over na. Als ik iets teveel doe ben ik ook direct moe dus niks doen dan maar. Eindelijk eens die fotoboeken afmaken, die foto's bewerken, die muziek luisteren, die tijdschriften lezen, die film kijken. Met niks doen kan je ook best veel verzinnen. Niks doen aan tafel en dan toch de was weg vouwen, niks doen in de keuken en dan toch lekker eten. De mannen zitten weer te smullen vanavond en dat is wel mooi om te zien. Ze hebben me in de keuken gemist, 'Ja, we hebben wel gekookt'. Maar ja, snel, vlug, sneller, want snel eten en weer naar het ziekenhuis waar ik om kwart over 5 mijn eten al gepresenteerd kreeg. Van al dat koken en rustig eten komt niet veel terecht als ik in het ziekenhuis lig. Dus die blije ‘vingers erbij aflikkende’ mannen aan tafel geeft wel een fijn gevoel. En ach, als ik dan toch niks mag doen dan kan ik ook wel iets lekkers verzinnen toch.
Dus is er nu 1 fotoboek de deur uit. Kan ik me op de volgende storten. Je kunt tegenwoordig zo onwijs veel met die fotoboekprogramma's. Zo mooi als die boeken worden. Digitale fotoboeken die in de loop van de jaren niet vergelen of uit elkaar vallen, lijm die verdwijnt, foto's die kwijt raken. Nee, ze blijven mooi. Ik laat ze ooit achter... die fotoboeken.

Die eerst dag van de week van niks is sneller voorbij dan ik kan werken! Dus het komt wel goed met die fotoboeken. Elke dag eentje... ik denk het niet.

Hendrikje draagt vandaan mijn dansende hartje.... het is zo'n schatje

241/465

Neneh @ 07:53 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 26 augustus, 2011

Dag 10 is de beste dag tot nu toe, alhoewel....

De dag begon met een gouden bal aan de horizon...

Dag 9 was ook wel een goeie dag. Maar dag 10 is nog beter. De arts komt langs en geeft gewoon vrijaf voor het weekend en daarna. Ik ben ontslagen uit het ziekenhuis straks. En er zijn geen beperkingen in mijn dagelijkse gang. Voor mij is dat zoiets als, stap maar op de fiets en kijk maar hoe ver je komt. En zo is het dus niet want 10 dagen ziekenhuis en een maand niet fit zijn heeft er wel weer aardig ingehakt. Maar ik sta nu wel weer aan de goeie kant van de streep. Zonder hartklachten maar wel weer met een bak vol medicijnen. Eens kijken hoe ik het daarmee uithoudt. Want even wil vaak wel, nog geen directe bijverschijnselen, maar in de tijd wil het anders lopen. Gelukkig is de arts nu ook van mening dat sommige medicijnen echt niet goed zijn voor mij. Dat ik niet klakkeloos aan allerlei pillen wordt gezet met alle gevolgen van dien. En hoe het verder zal gaan met afspraken en alles is voor mij nog niet bekend. Eerst maar huis.... eerst naar huis.

In een gesprek, eerder met mijn behandeld arts, vertelde ik, toen hij zag dat ik een iPad op mijn schoot had liggen, dat ik wel alles van me af probeerde te schrijven. Dat ik al 10 jaar een weblog heb en veel schrijf. Hij keek even met verbazing en toen hij de deur uitstapte zei hij 'wat voor naam heeft je blog? Of wil ik het misschien beter niet lezen.'

Ik heb het niet verteld op dat moment, ik kan me zo voorstellen dat als hij het wil lezen het gaat vinden op internet, hij lijkt mij slim genoeg. En misschien vertel ik het hem wel als ik weer voor controle naar hem moet. Waarom zou hij het ook niet lezen, het is mijn beleving en erg onvriendelijk ben ik niet. Eerder meer uit boosheid en frustratie
geschreven over alles wat mij toch is overkomen en verder geen bijzonders.
Ik ben benieuwd of hij er ooit weer over begint, dan heeft hij dit ook gelezen.

Voor nu is het afwachten tot ik weg mag, ergens in de middag. Dan moet ik weer mijn eigen lekkere kopjes koffie maken en mijn ontbijt en de was doen en eten koken en afwassen. Dat laat ik allemaal hier. Blij toe, ik heb het liever in eigen handen en mijn lief kan weer eens even uitrusten..... volgens mij is hij meer moe dan ik.

Eerst maar huis.... eerst naar huis....

238/365

Neneh @ 11:03 am
nou zeg al 5 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 25 augustus, 2011

Dag 9 van een vreemd avontuur

Ik wist dat ik om 8 uur de brancard kon verwachten, dan zou ik naar Zwolle gebracht worden. 'Om 9 uur verwachten ze u'. Het had me als muziek in de oren geklonken gisteren. En nu was ik al om half 7 wakker, zit ik om 7 uur aan een licht ontbijtje met een lekker kopje thee. Douchen en de tandengepoetst. 'Ik ben er klaar voor', roep ik een paar keer. Het wordt kwart over 8 voor ik echt vertrek. En eenmaal aan het rijden ben ik blij dat er toch iets in mijn maag zit. Dat voelt raar, liggend vervoerd worden is een vreemde gewaarwording. Ik zie de mist over de velden, plaatsen schieten voorbij en voor 9 uur lig ik in een bed in het ziekenhuis in Zwolle. Nog geen 2 tellen later ben ik al aan de beurt voor de dotterprocedure. Het gaat allemaal ontzettend snel en een uurtje later lig ik weer in het kamertje en mag ik vooral veel drinken. En eten en drinken en nog meer drinken. Hoe sneller al die verkeerde stoffen mijn lijf uit zijn hoe beter.
'En hoe ik me voel?'
Ik voel geen verschil, of toch wel. Ik weet het niet, ik vind het zo raar. Wat zal ik nu voelen wat ik een uur geleden niet voelde. Ik weet het niet maar ik ben wel superblij dat het achter de rug is en dat ik nu weer vooruit kan. Hoe het moet voelen zal wel duidelijk worden.
Ik lees de krant, lees nog een tijdschrift, hang aan toeters en bellen en als alles goed gaat gaan de meeste toeters en bellen van me af.
Met de ambulance ga ik weer terug naar 'mijn' kamertje en tegen 3 uur ben ik daar weer. De broeder die me 's morgens uitzwaaide staat er breed te grijnzen en ik grijns terug. Blij dat het goed gegaan is, blij dat ik terug ben, blij dat ik verder kan.

237/365

Neneh @ 06:13 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 24 augustus, 2011

Dag 8 van een vreemd avontuur

Na een paar uurtjes slaap, vastgeknoopt aan slangen van infuus, hartbewaking en zuurstofmeting, kom ik langzaam bij de positieven. 'Goedemorgen'. Ze zijn allemaal even lief voor me. De medicatie is gestopt, bloeddruk is mooi en ik lig daar. Er komen onwijs veel geluiden op mij af. Het hele ochtend ritueel speelt zich af rondom de bedden. Niemand mag eruit. Ik wacht.

Rond de klok van 9 uur komt de cardioloog langs en hoor ik dat ik terug mag naar 'mijn' kamertje. Een pak van mijn hart. En zo ga ik na 10 uur weer terug en als ik de gang in word gereden helpt een van de vrijwilligsters, gastvrouw, (mooi ziekenhuis baantje) mee het bed te verplaatsen. Ze heeft post voor mij.

Zonnestralen en knuffels op mooi papier. Ze blijft hangen en we praten zo een uur weg lijkt het. Een van die mooie bijzondere gesprekken die ik hier al heb gehad. De broeder komt met goed nieuws, morgen om 8 uur ga je met de ambulance weg en om 9 uur sta ik in de planning....

Nog 1 nachtje slapen......

236/365

Neneh @ 12:38 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 23 augustus, 2011

Dag 7 van een vreemd avontuur

Langzaam kom ik steeds dichter bij een oplossing voor mijn hartprobleem. 'Ik meld u aan' en dan hoort u het wel. Zo lag ik toch maandag te luisteren naar de arts, mijn arts die eerder aan mijn bed stond te wiebelen, waarschijnlijk door te kleine witte klompen, wist me maandag ook niet meer te vertellen dan wat ik al eerder schreef. Zo ging ik de nacht in voor de woensdag....

Eigenlijk gebeurt er niet zoveel vandaag, beetje internetten met mijn nieuwe iPad, cadeautje van lief omdat hij het allemaal maar niks vindt dat ik alles met de iPhone doe.

Ik ben er al redelijk handig mee moet ik zeggen, maar stukjes typen op een iPad is natuurlijk veel fijner en wat ook leuk is dat ik 'in therapie' nu kan kijken op uitzending gemist. Ik vind het een top serie. Echt geweldig. En nu leidt het af. Ik ben wel blij maar ook niet.

Na het katheteriseren is er een traanbuis opengesprongen en die wil maar slecht weer dicht. Er gebeurt natuurlijk ook wel heel veel met mij en verwerk het maar eens. In de avond komen de aanvallen van druk op de borst, pijn in de armen. Ze proberen van alles maar uiteindelijk lig ik in een zaal met gordijnen als muur en buren die snurken, bellen die piepen, personeel wat praat met elkaar en de buren. Ik ben overstuur en wel zo erg dat er een waterval ontstaat die niet te stoppen valt. Ik ben woedend, boos op mijn lijf, boos op de arts, boos op de buren, boos op iedereen en vooral heel erg verdrietig.

...... dan zit er ineens een lieve zuster bij mij op bed. Knieën tegen elkaar, mijn warme onrustige lijf naast haar rustige ademhaling, haar begrijpende woorden, hoor begrip voor mijn verdriet en boosheid. Mijn hart maakt overuren, mijn bloeddruk stijgt, mijn hoofd gloeit. Ze praat en luistert en ik huil en praat en langzaam word ik rustig. Vooral begrip voor iets wat ik op dat moment voel is zo goed. Maar nog steeds wil ik terug naar mijn kamertje met mijn prikbord waar ik naar kan kijken en rustig van word.

Het kan echt niet, mijn klachten, mijn voorgeschiedenis, mijn bloeddruk, het maakt het allemaal niet mogelijk. 'wat hangt er op je prikbord wat ik kan halen, waar word je rustig van'. 'Haal Hendrikje maar, die lacht zo blij.'
Als ze terug komt heeft ze de handen vol, allemaal dingen waar ik misschien rustig en blij van word. Verhalenboek van dochter, Hendrikje het roze schaap, de foto van mijn prachtige bloementuin en de kaart met de boom.
'ik denk dat jij blij bent dat je zo een grote boom bij je hebt nu.'

Ik krijg een pilletje voor de broodnodige rust, lees nog een verhaaltje, kijk naar het blije schaap Hendrikje en zie mijn bloementuin. Het is een bonte verzameling......

Ik slaap tot 7 uur.

235/356

Neneh @ 01:14 pm
nou zeg al 12 keer gebabbeld
Tweet

maandag 22 augustus, 2011

Dag 6 van een vreemd avontuur.......

Maandag begint niet gelijk goed, ik word wakker van niks en voel me ook direct niet okay! Waarschijnlijk word ik daarom wakker en ik besluit niet eens na te denken maar gelijk te bellen. 3 kwartier later zit ik een beetje versuft te kijken. Dit is naar wakker worden maar als het weer gaat dan zie ik kans om toch nog een poosje te slapen. Ik weet dat ik misschien een lange wachtdag voor de boeg heb en probeer toch weg te dommelen. Het lukt wonderwel ondanks dat er achter het gestreepte gordijn herrie genoeg is. Vergeetachtige patiënten die om de klip klap in de onderbroek over de gang lopen zorgen voor een hoop extra werk. In de verte de telefoon, in de verte een telefoon...in de verte...

Om kwart over 8 zie ik de eerste gezichten verschijnen. Nee, ik moet nuchter blijven, pilletjes, waaknaaldje doorspuiten, wilt u een krantje, kijk de post, schoonmaak in de kamer, schone lakens. Je kunt het echt niet '....nee, ik mag geen koffie, ik moet nuchter blijven', verzinnen, alles volgt elkaar in razend snel tempo op.
Tegen half 11 word ik weggebracht naar de 1ste verdieping. Daar wacht een cardioloog op mij. Ik word ingepakt en toegedekt. Het is er fris in de kamer, toeters en bellen, schermen en naalden. Het mooiste vind ik de humor, we
lachen even met elkaar en dan gaan er serieuze dingen gebeuren en wordt iedereen om aandacht gevraagd. Ze dragen paarse mutsjes en er is eentje bij die een paarse schort draagt, ik waan me op de heide, beter plekje kan ik op dat moment niet verzinnen. Adem inhouden, adem maar weer door. Dingen piepen en lampjes branden. Het
kriebelt een beetje in mijn oksel. Daar moet het toch allemaal maar langs. Dokter legt alles goed uit, waarchuwt wanneer ik iets kan ga voelen, wat ze doet en hoe ze het doet en in een half uurtje is het klaar. Alle plakkers verdwijnen weer, drukverband op de pols en dan krijg ik uitleg over wat ze heeft gezien. Een vernauwing en de stents van de vorige keer. 2 jaar terug is dat al en het lijkt nu als gisteren. Ik had gedacht er mooi af te zijn maar niets is minder waar. Ik ga u aanmelden voor dotteren....

Ik kom terug op 'mijn' kamertje met.de wetenschap dat er echt iets aan de hand is, dat alle dingen die ik de laatste dagen heb gehoord kunnen de prullebak in. Weg ermee. Vernauwing... en u heeft hier zeker last van.

Als mijn zussie op 'mijn' bed ligt en ik in de stoel zit komt 'mijn' arts binnen. Hij wiebelt van zijn ene op zijn andere voet. Ik vraag er niet naar, misschien heeft hij uren staan opereren, wie zal het zeggen. Hij kijkt mij aan en zegt dat hij mij 2 jaar geleden met deze vernauwing naar Zwolle heeft gestuurd..... 'en daar hebben ze iets anders gevonden en dat verholpen en dit hebben ze laten zitten'. Het klinkt niet eens vreemd. Hij was oprecht verbaasd
toen ik voor de eerste controle na dat dotteren bij hem kwam. Hij dacht een filmpje voor zijn neus te hebben van iemand anders en snapte er niets van. Nu snappen we het beide, dit had dus ook weer voorkomen kunnen worden... zo zie ik het nu

En nu kan ik wachten op een retourtje naar een ziekenhuis waar ze mijn kransslagader weer gaan repareren.

Ik heb geduld.... nog steeds

234/356

Neneh @ 01:49 pm
nou zeg al 13 keer gebabbeld
Tweet

zondag 21 augustus, 2011

Dag 5 van een vreemd avontuur....

Wat is dat toch met dat malle ding wat zo gevoelig is voor licht. Lichtgevoeligheid, soort van super sensitief ingesteld geval. De zonneschermen van dit gebouw. Als het bewolkt is maar het heeft een bepaalde lichtfrequentie buiten dan gaan ze naar beneden. Is het zonnig maar dreigend dan gaan ze omhoog en lig je met je goeie fatsoen in de zon te bakken. Achter glas, in bed! In het ziekenhuis. Vanmorgen scheen de zon schijnbaar vroeg want toen ik nog sliep en de gordijnen nog dicht waren ging het gestreepte monster omlaag. Met veel kabaal, het is vroeg, het is zondagochtend en ik was wakker. Kwart over 7 is het al. Dit heb ik niet zelf verzonnen, dit is een overval. Ik zie door de gordijnen de strepen en daarachter de zon. Mooie dag vandaag? Zou het toch lukken?

Langzaam word ik wakker, ga even uit bed voor het toilet en hoor gerammel op de gang. Mijn bed omhoog, mijn bed omlaag. Koptelefoon op, muziek luisteren. Anouk komt voorbij en dan begint mijn hart me weer te plagen. In vlagen, op en neer gaat het. Op het moment dat het aan blijft houden bel ik. Hartfilmpje, bloeddruk, arts erbij. Overleg, op en neer gaat het. Ik vind het eng als ze weer met spray voor onder de tong aankomt. De vorige keren werd ik echt heel naar van, ik heb geen keus, de druk moet weg. En daar lig ik, mond dicht, voorzichtig ademhalen. Gespitst op elke reactie in mijn lijf. Het zakt weg, komt nog even terug en zakt weg. Ik luister naar het 8 uur nieuws en weet niet meer waar dat over ging. Langzaam kom ik bij de positieven. Langzaam kom ik overeind. Mijn ontbijt staat klaar, mijn kopjes thee wachten op mij.

Ineens mag ik niet meer douchen omdat dit te belastend is voor mijn grote hart. Ik slik een keertje. Het is droef met mij gesteld en ik ben zieker dan ik mezelf voel. Althans op die momenten van de problemen rond mijn hart voel ik me ziek, als het weer weg is dan voel ik niks.

Lief en ik bellen.... hij voelde mijn spanning en ik zijn ongerustheid. Het is goed dat hij komt. Ik poedel mezelf in het fatsoen, doe mijn bloemetjesjurk aan, kam mijn haar, poets mijn tanden en stap de hele dag niet meer in bed. Het begin is slecht, net als die dikke bui die langs komt. Daarna knapt het op...

Morgen is er het onderzoek waar ze de kransslagader gaan bestuderen. Morgen weet ik misschien meer en voor nu hoop ik echt dat het even wegblijft. Heel erg hoop ik dat!

233/365

Neneh @ 08:33 pm
nou zeg al 9 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 20 augustus, 2011

Dag 4 van een vreemd avontuur

232/365

Neneh @ 11:01 am
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 19 augustus, 2011

Dag 3 van een vreemd avontuur

Die droom duurt maar een paar seconden en dan is het de waarheid. Wakker worden in een kamertje zoals eerder beschreven, aan het voeteneind een blauw prikbord met een bosje paarse hei. De zuster die 's avonds werkt steekt haar neus in de hei en vraagt of het van het Dwingelderveld komt. Ze fietst er vaak, maakt een flinke tocht over de hei en weet nu dat de heide veel paarser is dan vorig jaar. 'Vorig jaar waren hele stukken bruin, dat is nu niet zo'. En zo is het. De heide ruikt natuurlijk op het veld, met de zon erbij, heerlijk. Anders dan aan een prikbord.

Vandaag, vrijdag, is het wachten op de arts, hij zal mij toch misschien kunnen vertellen wat er verder gaat gebeuren. De fietstest, logisch gevolg op hartproblemen, had gisteren niet zo goed uitgepakt. althans, dat was mijn eigen beleving. De arts was minder ontevreden maar ook niet blij. Mijn voorgeschiedenis zet direct aan tot verdere actie. Meer medicijnen en voor maandag de aanvraag voor katheteriseren. Ze hebben er mooie woorden, ik ken ze niet. Er wordt nergens over gesproken, ik blijf waar ik ben. In de kamer met het streepjesgordijn en het bosje heide op het prikbord. Het heeft gezelschap gekregen. Mijn 2 grootste schatten brachten voor mij elk een kaartje mee. Nick had een kaartje uitgezocht met schaapjes 'jij gaat zo vaak naar de schaapjes toe, oma' en Noel bracht ballonnen mee. Die schaapjes kwamen naast de hei te hangen. Kaartjes komen binnen, vlinders en bloemen en bijtjes en als klap op de vuurpijl kwam Hendrikje

de boel opfleuren, op dat moment was er niet veel te mekkeren, dat komt altijd later! Een roze schaap bij de paarse hei, naast de kunstpost en de bijtjes, bloemen, vlinders en ballonnen maken het af. Het is een bonte verzameling schatten van mensen die weten waar mijn grote hart van houdt.

231/365

Neneh @ 01:25 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 18 augustus, 2011

En ineens hangt er paarse pracht aan het prikbord

Dat prikbord hangt aan de muur aan het voeteneind van het bed, links een groot raam en gele gordijnen, rechts gestreepte gordijnen en daarachter de deur naar de gang. In die gang de geluiden die horen bij dit soort kamers. Piepers die afgaan, de slepende voetstappen van iemand heel oud, een telefoon die rinkelt, een mobieltje wat ergens uit een tas gevist moet worden voor er 'moi' geroepen gaat worden. Fluisterende stemmen van familieleden die zich zorgen maken en graag antwoorden willen op hun vragen. In de verte klinkt het gerammel van kopjes en
bestek. Die gang heeft niet veel geheimen, iedereen loopt heen en weer en heeft een duidelijk doel. De eerste dag dat ik door de gang ging lag ik in bed. Ik werd langs alle kamers gereden tot kamer 419. Er is nog een kamer verder in de hoek. Ze reden me de deur door, langs het gestreepte gordijn en dat was het dan. Pas op de tweede dag, vandaag dus, ben ik eens een kijkje gaan nemen. Die lange gang die heus niet zo lang lijkt als je er een paar keer door heen loopt. Dat is echt zo gedaan. En ongewild gaat bij iedere stap het hoofd naar links of naar rechts
want er is iets te zien achter elke deur. Gordijntjes open en gluren maar. Niet omdat ik zo nieuwsgierig ben, het gaat haast vanzelf. Ik loop een paar keer mee naar de lift en neem afscheid. Verder mag niet, verder kan niet. Er
hangen draden aan mijn lijf verbonden aan een kastje wat om mijn nek hangt. Het is van 'big brother de monitor' en zijn gevolg. Het is beter voor mij. Ik loop weer terug langs 'mijn' gestreepte gordijntjes, zie de wolken en de kleine
stukjes blauw. Ik zie de toren van het raadhuis, horizon vervuiler toren van de VAM en ik hoor de trein langs razen. Een richting Groningen, een richting Zwolle. Ik ga bed zitten en zie mijn prikbord met een boeketje paarse pracht. Gekregen van zus .... en dat is zoveel waard

Neneh @ 03:06 pm
nou zeg al 12 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 17 augustus, 2011

Als ik wakker word heb ik gedroomd...

Het duurt even voor het tot me door dringt, meestal moet ik om een uur of 1 plassen, net na de eerste slaap, maar nu was het al 5 uur geweest. Ik kom overeind en loop naar het toilet. Eigenlijk voel ik me al direct niet goed, ik voel me ronduit naar en de schrik slaat al toe. Lief ligt nog lekker te slapen en ik wacht even om te kijken of de druk om het hart minder wordt. Het lijkt er niet op en ik besluit lief wakker te maken. Lijkt me naar om zo wakker te worden. Maar het is niet anders. 'Het lijkt me goed dat je een dokter belt'.

Een uur later lig ik in het ziekenhuis en na de eerste uitslagen kom ik op IC terecht. Niet omdat het levensbedreigend is maar omdat er op medium care geen bed vrij is. Ik vind het best, ik vind het allemaal best. Op IC verhuis ik nog een keertje en dan ga ik met bed en al door de gangen, met de lift naar de kamer met de streepjesgordijnen. Daar lig ik dan.....

'mevrouw, ik wil even uw bloeddruk meten', ik schrik op uit de slaap en zie dat ik niet gedroomd heb....

229/365

Neneh @ 07:40 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

maandag 15 augustus, 2011

Ik heb een tik, ik spaar dingen...

en ik kan er maar niet mee stoppen....

227/365

Neneh @ 10:19 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 12 augustus, 2011

Vliegen in de koffiehoek...

'Het duurt tien minuten mevrouw.'
Die boodschap krijg ik te horen als ik vraag naar de lekkerste broodjes die er bestaan. Het mandje is leeg en het is nog vroeg op de dag dus er mag voor mij nog wel wat gebakken worden. Dat duurt dus tien minuten en ik vind het prima. Ik heb geen haast, heel de dag niet. Niemand heeft haast. Ik loop nog een rondje bij de grootgrutter en verzamel zo mijn spulletjes in de kar. Maar de tijd is nog lang niet om. Ik roep doorgaans dat de tijd vliegt. 'Dat is ook zo', roept iedereen! Maar dan heb je nog geen tien minuten hoeven wachten op broodjes. Dan kruipt de tijd. Ik treuzel eens bij de koffiehoek. Zal ik dan toch... nog nooit gedaan. Ik doe boodschappen bij de grootgrutter en drink de koffie thuis. Maar normaal hoef ik niet te wachten, nog geen minuut. Hooguit bij de kassa maar ook dat duurt nooit lang. Nee, ik drink er nooit koffie. Nu treuzel ik. Zal ik het eens proberen vraag ik aan mezelf en ik stap dus op de automaat af. Er staat een meneer voor mij. Hij wil 2 melk in zijn bekertje 'anders is het te sterk'. Dat is zijn mededeling van huishoudelijke aard. 'Wil je ook een bakkie, meidje?' En ja hoor, 'meidje' wil dat wel. Hij maait eens met de handen 'bah, vieze vliegen hier, die komen op de koffie af, die lucht, die mest waar de koffie op groeit. Daarom zitten die vliegen hier. Het is de lucht. Bah, ik vind het vies.'
Mijn beelden vermogen gaat op de loop met de woorden. Lieve help, waar ben ik aan begonnen denk ik nog. Ik dacht alleen een bekertje koffie te nemen maar krijg er vliegen en een verhaal bij. Ik grijns en trek een 'zuur' gezicht en zeg 'dat de vliegen het apparaat lekker warm vinden. Ze kunnen toch nergens bij.' Hij is niet overtuigd.
Ik ook niet trouwens. Ik zie bij de grootgrutter nergens vliegen, nooit. Maar hier zitten ze wel en meer dan één.
'Bah', zegt hij nog eens als hij met zijn bekertje naar de tafel loopt.
Ik schenk mezelf ook een bekertje vol en ga zitten.
Hij wijst naar de krant 'Die lees ik niet. Staat alleen maar ellende in.' Demonstratief schuift hij de krant van zich weg. En dan gaat hij nog even verder. Hij vindt het maar niks die rellen in Engeland. Daar gaan alleen maar onschuldige mensen dood. En Libië en Syrië en nog zo'n land en de zoon van... en Peru en Cuba en allemaal om de macht.'
Ik kijk en schud mijn hoofd en beaam en drink koffie en durf de krant niet open te slaan want er staat alleen maar ellende in.
Hij neemt een slokje koffie en kijkt mij aan 'Ik was pas een keertje in de Jumbo bij de koffiehoek. Daar hebben ze ook zo een tafel met stoelen maar toen ik met mijn koffie aan de tafel ging zitten zat ik met de kin op de tafel. Je zakt helemaal weg in de stoel. Hij ging het voordoen. Hij zakte onderuit in de stoel en deed een poging om op de tafel te kijken. Er was ook iemand die er ging zitten en die kon bijna niet uit de stoel komen. Dat lukte maar net.
Ik vind het wel komisch, maar dat komt dan weer door mijn beeldende inzicht.
Hij geeft zijn mening over de jeugd van tegenwoordig, 'Ze zijn veel verder op 'deze' leeftijd dan hij vroeger was. Ze zitten maar met zo'n ding... zijn handen maken een vierkantje, zijn vingers wijzen de toetsen aan.
'Is dat echt zo', zeg ik.
Hij knikt. Hij vindt van wel. Ik ben al 76 jaar en ik was lang zover niet op die leeftijd als de jeugd van nu.
Het bekertje is inmiddels leeg en ik kijk eens naar mijn horloge. Er komen nog een paar mensen een bekertje koffie halen en willen aanschuiven bij de tafel. Hij staat op en ik ook. Hij heeft ineens haast, hij moest een boodschap doen voor zijn vrouw.

Ik loop naar de broodafdeling, krijg de warme broodjes en loop naar de kassa, onderweg kijk ik nog even naar de koffiehoek. Het is een bijzondere hoek, met bijzondere mensen

Neneh @ 06:50 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 10 augustus, 2011

Het kan natuurlijk altijd erger......

Wat ik wel weet is dat het een maand geleden lekker fietsweer was en dat ik nu toch heel erg te doen heb met al die vakantiegangers die nu vakantie hebben en er straks weer uitgerust tegenaan moeten. Energie opgehaald vanuit die zomer waar al zoveel over geschreven is en waar iedereen nog steeds de mond vol van heeft want als iemand snapt hoe het met onze zomers zit en waarom we hoogzomer met jassen en vesten aan op pad gaan ipv met de slippers aan de voeten en de korte broek om de billen. Ik snap niks van deze zomers waar iedereen zijn energie voor de winter uit wil halen. Want als het straks weer donker is en de kachel aan de elektrische deken in bed of een kruik aan de voeten of de glühwein in het glas zit dan moeten we er wel tegen kunnen. Tegen die kou en die narigheid. Glad en vorst en sneeuw en ijzel.... dan

Ik snap niks van dit weer, deze zomer. Het kan altijd nog erger .... ergens. Maar ik vind dit al erg genoeg en ik ben niet eens weg. Want toen ik weg was scheen de zon nog volop, liep ik op slippers en droeg een korte broek. Dat kon toen!

222/365

Neneh @ 08:57 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 4 augustus, 2011

De jonge onderzoekers....

Of het kan rollen, of er beestjes onder zitten, of je een paddestoel aan mag raken, of je paarden gras mag geven, of een brandnetel prikt en of daar ook iemand woont en of de kabouterpaaltjes ook meegenomen mogen worden. En dat de schapen best hard mekkeren en dat ze goed luisteren naar de hond. Dat de een een schaapje ging maken en de ander een bloem van wol (vilten). Dat knetterijsjes lekker zijn en bankhangen ook. Dat het gezellig is bij de schaapjes en fijn in het bos. Dat er heel veel te beleven valt en ook grote plassen zijn en dikke stokken en modder en.....

Er was weinig meer schoon aan het einde van de dag, als het niet plakte van het ijs dan plakte het wel van de banaan of de modder of de broodjes. Maar wat was het weer een leuk dagje!

Om in te lijsten die 2 jongens, die schatten die zo geweldig goed overweg kunnen met elkaar en alle anderen...

216/365

Neneh @ 10:09 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 3 augustus, 2011

Wij gaan een hele grote vangen....

De Wii moest uit, de Nintendo ook en de laarzen zaten al in de tas. 'We gaan naar het theater', zei ik. 'Ik wil niet naar theater', zei de kleine man en de grote man wilde alleen maar Joshi redden. 'Zie je, hij huilt Oma'. Maar oma wil aanmaken anders is het straks afgelopen voor we er zijn. Dus het spul gaat uit en we vertrekken. Onderweg zing ik een liedje over de regen en 'mijn veren worden nat'. Het is nog droog.
Het blijft ook droog, de hele middag. Pas als we weer thuis zijn begint de regen en nu, uren later, regent het nog. We hadden gewoon een prachtige middag en heel veel geluk daarbij. De mannen willen wel luisteren naar het verhaal van NoNiksie. Een prachtige verschijning die van alles krijgt. Een klimstaart, vleugels, snuffelneus, oren die supergoed kunnen horen en nog meer. De kleine mannen en vrouwen laten zich meevoeren met NoNiksie en ze reageren af en toe spontaan. Die kleinste man van mij roert zich helemaal. 'Dat is een makkie' roept ie, of 'Dat kan die niet' als hij denkt dat het niet lukt. Hij laat zien hoe een kikker springt en even later neemt hij nog een kijkje want de vleugels van de libel hebben een grote aantrekkingskracht. Wacht even, denkt 'kleine man' daar wil ik mee van weten en hij duikt ook achter de tafel. Dit is niet de bedoeling dus oma wordt te hulp geroepen. 'Ik wist het wel, zei ik, ik zat er al op te wachten, hij laat zich niet zomaar iets wijsmaken.'
We hebben het helemaal uitgekeken, geklapt en genoten. Een ijsje was de hoofdprijs en daarna was het met het loeppotje het veld in. Spinnen, krekels, vlindertjes, kriebelbeestjes in het algemeen, ze zagen ze vliegen, springen en kruipen. En telkens als er iets te vangen was waren de armpjes te kort en de beestjes sneller. Maar dat maakt niet uit, het was vooral leuk. Langs de bijenstal en langs het insectenhotel naar de schommel.

Die is groot en fijn en hoog en..... 'nog hoger oma'

Op het moment dat wij klaar waren met schommelen stonden er alweer 'nieuwe' kinderen klaar met opa en oma. 'Oh voorzichtig, ga eens zitten. Doe eens rustig, niet zo hoog'. Waarop ik het niet laten kon 'Niet van dat benauwde, dit gaat helemaal goed, ze weten wel wat ze aankunnen.' Kreeg ik natuurlijk terug 'het zijn de kleinkinderen, dat is toch anders dan je eigen kinderen.'

Kom, zei ik, we gaan nog even bij de zieke visjes kijken. Oudste kleinzoon constateert dat het water het niet meer doet. Het ziet er raar uit, er hangt een 'waas' over het ven. We zien wel slakjes en stekelbaarsjes en horen een kikker. Kleinzoon heeft het goed gezien, het is niet pluis in het ven. Ze aaien de Das en constateren dat de batterijtjes op zijn. Zo werkt het ook in de wereld van de Wii en de Nintendo...
We rijden terug, kleine man slaapt bijna direct nadat hij eerst uit zijn hoofd het regenliedje zong. Applaus, hij kreeg applaus. Daarna was oudste aan de beurt. Oma mocht niet helpen en het lukte. Ook applaus en daarna was het mijn beurt voor een verhaaltje. Spannend verhaaltje over Roodkapje en de zeven geitjes.. ...
Thuis mocht de Wii weer aan en de Nintendo en de telefoon en mijn fototoestel en de hond maakte gekke sprongen... tot morgen jongens, tot morgen!

215/365

Neneh @ 09:37 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 30 juli, 2011

De laatste zaterdag in juli

Er waren toch jaren dat we 'vast' zaten aan de zomervakantie zoals de school die voorschreef. Je kon er gewoon niet om heen. Hele volksstammen hebben er ook nu last van. Het hele voorjaar kijk je naar buiten en zit je binnen, het hele voorjaar gaat in geuren en kleuren aan je voorbij want de kinderen zitten op school, de studenten lopen stage, de plannen voor de zomervakantie worden gemaakt. Zo deden wij dat ook. Jaar in, jaar uit. De afgelopen 3 jaar is het anders en hadden we zo onze weekjes 'uit' in het voor en najaar. De zomer werd er gewerkt. Dan hadden we het wel weer eens over een vakantie in Bretagne en de zee die roept maar we bleven plannen maken in voor en najaar. Dit voorjaar hadden we onze vakantie begin juni. Daarna was het nog even warm want ik herinner me toch een excursie waarbij iedereen zuchtend en steunend de eindstreep haalde. Nog 5 weken, nog 4 weken, nog 3 weken. Het midden van het land begon aan de vakantie, het zuiden een week later, het noorden 2 weken later en daarvan is nu 1 week voorbij. Verregend of verkleumd. Zoiets. Dus nog 5 te gaan en voor de eerste lichting nog 3 weken. Dan openen de schooldeuren weer en moeten alle kids er weer een jaar tegenaan. Maar die vakantie. ... hoelang gaat het nog duren voor de zomervakanties in voor en najaar vallen en dat we in de zomer best kunnen werken.... want dan is het koel en donker!

Hier wordt ook nog steeds gewerkt, de steiger staat nog op de poten, 9 meter de lucht in, maar het einde is in zicht. De kast staat weer in de kamer, de dozen zijn uitgepakt. Het stof is enigszins verwijderd en vandaag heb ik de vloer van de kamer eens flink onder handen genomen. En dan is het heerlijk om even met blote voeten over de schone houten vloer te lopen, te genieten vanuit de 'luie' positie met een kommetje lekkere soep in de handen. Maar dat zien jullie dan weer niet op de foto.

En met vakantie gaan we pas weer in het najaar al denken we er toch over om volgend jaar de zomer eens te proberen in Bretagne, misschien dat ......

211/365

Neneh @ 10:32 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 29 juli, 2011

Van die beestjes die er wel zijn maar die je niet wilt zien....

Dus zoeken we tussen de grasjes, in de composthoop, onder stenen en in holletjes naar die beestjes die we liever niet zien en al helemaal niet graag in huis hebben maar die wel superslim zijn en zeer nuttig. Behalve de slak dan want die eet je tuin leeg. En als ik dat al toe sta dan is het in de nazomer en niet in de lente. Toch zijn ze nuttig en als je ze goed bekijkt ook nog leuk. Met heel veel pootjes of kleurtjes of mooie oogjes.
Het hele spul komt voor een paar uurtjes in een bak terecht en wij gaan in gesprek met kinderen en hun papa's en mama's. Vandaag was het geen opa&oma dag. Die vonden het vast te koud. En dat was het bij tijd en wijle ook wel. Nee, geen klaagzang. 'Hatsjoe', zegt genoeg!
De kinderen die meededen vandaag waren superslim, net als de kriebelbeestjes en ze hadden het echt naar hun zin. Veel gezien, veel gevangen, veel geleerd en zelfs meegenomen naar de tafel om samen verder te ontdekken.

Een ventje kwam aanlopen met een potje in de hand, hij had op zijn eigen laars een rups gevonden. Wij hadden eigenlijk alleen maar de rups van de Sint Jacobsvlinder in de bak dus deze rups was wel weer bijzonder. Het is een heel gepuzzel om uit te vinden wat voor rups het is want de waardplant?? was de laars. Nee, dus! Het is een satijnvlinderrups!
Mooi wel.

Dus was er in het reactiebakje een discussie tussen Cheet en Neneh :) Heerlijk, nietes, welles, nietes, welles. Maar desalniettemin is het leuk om te kijken naar rupsen en is het al helemaal leuk om te weten welke het is.
De twijfel ging tussen de Satijnvlinder en de Gevlekte Groenuil en die laatste heeft gewonnen. Zo zie je maar weer. Het is in een boek toch moeilijk, van een foto ook en ineens via een foto op internet zie je de details....

Het blijft een mooie rups. Met dank aan Cheet

210/365

Neneh @ 09:12 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 27 juli, 2011

Wij zijn de stempelploeg.....

Wij zijn van de stempelploeg!
We plukken bloemen en grassen, binden boeketten en gesprekjes samen. We versieren en regelen. We zijn de stempelploeg! Vorig jaar had geen van ons dit ooit eerder gedaan maar omdat het vorig jaar dus zo leuk was zeiden we in koor 'als het volgend jaar weer is dan doen we weer mee.'
Dan maken we het nog leuker en zorgen ervoor dat de fietsen niet op het voorplein staat, dat we te zien zijn vanaf ...... ja, vanaf wat. Hoe dan ook, dit keer nemen ze ons serieus, net zoals wij hun serieus nemen.
Ik zoek met zorg mijn stempeltje voor deze dag uit. Een vogeltje, een koolmeesje. 'Dan kunnen ze verder vliegen' als ik gestempeld heb. Of verder fluiten, het is mij om het even. Soms snappen ze mijn grapje, maar meestal krijg ik serieus terug dat 'wij hebben geen haast, we hebben de tijd.'
(het is ook maar een grapje, denk ik dan)
'Of ik nog vrij ben', wil een meneer weten. Nou ja, voor het stempelen op dat moment wel. Dus ja, ik ben vrij. Hij niet, vertelt hij. 'Dan ik ook niet', is mijn antwoord. Of we weten hoe 'die' bloemen heten. En 'hoelang moeten we nog fietsen.' Waarop we steevast roepen, '10 kilometer, maar het kan ook nog iets meer zijn.'
Het is lachen, zo'n dag. Lachen en plezier maken en terugkijken op een verregende eerste fietsdag en vooral genieten van alle moois. Al is dat maar gedeeltelijk waar want de eerste fietsers komen al voor 10 uur binnen, halen een stempel en racen weer weg. Zij zien niets van de omgeving, zij gaan voor goud of zo. Wij snappen er niets van, geven een stempel en weg zijn ze.
Zo tegen 4 uur is alles weer opgeruimd, lopen de laatste fietsers nog wat heen en weer te struinen en stap ik weer op de fiets voor mijn eigen kilometers.

Als het volgens jaar weer is, doe ik weer mee. Het is enorm gezellig! De mensen zijn zo serieus.

208/365

Neneh @ 09:12 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

maandag 25 juli, 2011

Koud, warm, koud, warm, koud...

Het ging nog wel even vanmorgen, vanmiddag kwam de klad er in, net als in het weer. Koud, warm, koud, warm... vest dicht, vest open, laars aan, laars uit, kachel aan, dekentje over, dekentje af....

Ik begin op het weer te lijken, kan niet goed zijn!

206/365

Neneh @ 10:08 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 23 juli, 2011

Beetje met de handen voor de ogen bekeken...

Het is me het toertje wel dit jaar. Prikkeldraad en bolletjes trui gaan hand in hand. Groen en geel worden gewisseld en van al die andere kleuren snap ik niks. Bergje op en af, dwars door Bretagne, regen weer en wind. Alles zat er in. De winnaar van vorig jaar en de winnaar van dit jaar. En dat laatste is eigenlijk nog steeds spannend. Morgen de laatste dag, morgen nattigheid op de straten, echt (herfst)weer om de laatste rit te bekijken vanuit de luie positie...

En waarom ik met de handen voor de ogen heb gekeken. Ik vind het eng, ze rijden zo hard en al die toeschouwers die op de straat toekijken, aanraken, meerennen, schreeuwen, in de weg staan....
Ik vind het eng!

203/365

Neneh @ 11:11 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 22 juli, 2011

Een dreigende lucht en een behoorlijke voorraad

De zomeractiviteiten zijn weer begonnen, werk aan de winkel. Scholen in midden en zuiden van het land zijn al dicht, campings zouden vol moeten zitten maar de buienradar zegt dat er wolkjes zijn en de campings zitten niet vol. 'Kommer en kwel' worden uitgesproken en iedereen is het er over eens 'de zomer van 2011 gaat te boek als de natste, de koudste en de winderigste. Die zomer die je snel wilt vergeten want het was 3 x niks!
Maar, u en ik weten het allemaal, niets is wat het lijkt en dat is met het weer al helemaal zo. Regent het in Limburg dan schijnt de zon in Drenthe en omgekeerd. Of het hele westen is in mineur en in Drenthe zitten we in de zon. Zo gaat het echt. Of ik vertrek met mooi weer vanuit Haarlem, zit in Amsterdam in een stortbui, druppel door tot Amersfoort en zit in Zwolle weer in de zon. Daar kan geen buienradar tegenop. Je zit er middenin of het wappert weg.
Vorige week was er een 'Volle maan wandeling' in het Dwingelderveld, ik kan u verzekeren dat het de mooiste belevenissen zijn in de natuur. Ondergaande zon, schemer, opkomende maan. Silhouetten in de verte, geluiden in de nacht. Het zijn echt de mooiste belevenissen.... helaas was het weer de hele week niet 'je van dat' en er kwam geen aanmelding binnen. De activiteit werd afgeblazen..... maar wat was het de perfecte avond voor zoiets. Het was droog, niet geheel onbewolkt maar een prachtige zonsondergang en een stralende maan. Het werd bijna niet donker en de wind was nihil. Witte wieven over het veld....
Nee, het ging niet door vanwege geen deelname. En dat vind ik zo jammer.
Vandaag was de derde vrijdag op rij met als thema 'visdag' die bij ellende in het ven gewijzigd was in 'Super slimme Beestjes dag', een beetje in navolging van de Super Slimme dieren van de grootgrutter. Het ven is gesloten voor activiteiten. We richten de tafel in, vangen beestjes, zoeken slakken en pissebedden. Bedenken de leukste vragen, leggen zoekkaarten en loeppotjes klaar en wachten tot de zon gaat schijnen. Ah, nee, dat is niet waar. Zou mooi zijn, maar ik ben al blij als we het droog houden. Vrijdag is wisseldag op de camping en de basisscholen hier hebben deze vrijdag hun laatste schooldag. Het is rustig. De rupsjes ontsnappen, de slak verstopt zich, de vlinders fladderen. (achter glas) Het is fris. Weinig reuring in de tuin, te koud voor de vlinder en de libel. Uiteindelijk breken we de boel weer af, hebben leuke gesprekken gevoerd, antwoorden gezocht en belevenissen uitgewisseld. Volgende week maar weer en dan graag met heel veel bezoek....
Mocht het regenen, je weet maar nooit, dan zijn we voorbereid!

202/365

Neneh @ 08:32 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 19 juli, 2011

Vandaag is het dag 200 van de 365

Dat zeg ik net tegen lief die een ijsje eet omdat het lekker is! Die logica ontgaat u. Geef maar toe. Maakt ook niet uit, hij eet een ijsje en ik zit nog aan de foto van de dag en zie dus dat het vandaag dag 200 is van 2011. Het vliegt voorbij zonder dat je er maar iets aan kan doen. Er gaat ook geen dag voorbij dat de tijd niet vliegt, die vliegt namelijk wel. Ik heb nu ook al besloten dat ik niet nog een jaar het 'project 365' doe. Of het nageslacht moet gaan mopperen. Dan wil ik me nog weleens bedenken namelijk. Maar zoals ik er nu tegenaan kijk doe ik het niet nog een jaar. Waarom wilt u weten? Omdat het jaar zo snel gaat en ik dit zo ervaar en zie. Het gaat me haast te snel. Net als het leven van zo'n prachtige vlinder, dat gaat ook zo snel.....
Vandaag zijn ze mooi, ik heb ze met de camera gevangen. Ze zijn ook schuw, ik kon niet dichterbij komen, weg was de vlinder weer.

Morgen, vertel eens wat ga ik morgen voor foto plaatsen. Waar moet ik morgen beslist een foto van gemaakt hebben? Ik ga op reis, kris kros met de trein door Nederland. Zeg maar wat ik zal fotograferen!

200/365

Neneh @ 10:33 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 16 juli, 2011

Er verdween iets aan de horizon .....

Als klein meisje geboren en getogen op een boerderij met een eigen slaapkamertje met een verstopkast zo groot dat je erin kon verdwalen. Ramen die uitkeken over een weiland en een bomenrij. Rechts het dorp waar ik jaren later ook nog even woonde en links de natuur die in handen was van de boeren. Mijn slaapkamer met uitzicht naar het noorden, een koude kamer met in de winter ijsbloemen op de ramen en driedubbeldikke wollen dekens tot aan de kin. En wolkjes blazen tot de slaap het overnam. Daar groeide ik op, daar zou ik blijven wonen tot ik groot zou zijn.

Het leven nam een andere wending, het dorp kwam sneller dichterbij dan wie ooit gedacht had. Het uitzicht werd er eentje van huizen links en recht en voor en later ook achter, en veel gebabbel in de buurt. Ik heb er op z'n zachts gezegd een DorpTrauma aan overgehouden en ben allergisch voor alle gebabbel in de buurt. Ik sla een beetje door de andere kant op, ik weet namelijk nooit iets in de buurt en daarmee maak ik natuurlijk ook niet altijd een goeie beurt. In die tijd, als puber moest ik er maar mee dealen en dat gebeurde natuurlijk. Kinderen staan flexibel in het leven, pakken het op zoals het gaat. Ik verruilde het ene dorp voor een ander dorp, meer een dorp in een stad, weer had mijn kamer een ander uitzicht. Grote bomen en geen vergezicht, daken van de huizen. Ik dacht nog wel eens aan het uitzicht van vroeger, toen ik als klein meisje vanuit mijn slaapkamerraam naar buiten keek. De verte in. Hier en daar een lichtje in het donker maar verder geen vervuiling. Ik heb op de zolder vast nog wel mijn schetsboek van vroeger met een tekening van 'mijn' uitzicht. Dat uitzicht van vroeger is weg, de boerderij staat er niet meer, ik zou er maar zo naar toe kunnen rijden, aankloppen, vragen of ik eens mag kijken wat er aan de horizon verdwenen is. Het vertrouwde beeld van vroeger. Nee, het is niet meer. De boerderij weg, een snelweg in de plaats van de weilanden waar de koeien liepen, waar ik zoveel bloemen plukte. Weg.

Kijk naar de horizon, kijk naar de kompas en zoek herkenningspunten die je kan opschrijven op de kaart. De opdracht is iedere keer het zelfde. We staan op de heide, de kinderen, de leerkracht, de begeleiding en ik. We doen een excursie en komen op die plekken waar je normaal niet mag komen. De kinderen gaan aan de slag met een kaart en een kompas. Waar is het noorden, waar staan zij, wat is er te zien..... vorige week was ik er met een groep kinderen uit Emmeloord, kinderen uit de polder. Dit gebied kennen ze niet, ook de ouders, begeleiding kent de omgeving niet. Alleen de juf, zij weet waar ze is, ze 'doet' haar vakantie met haar eigen kinderen in deze omgeving en daarom is het zo leuk om 'haar' groep ook mee te nemen naar die plek. We staan te kijken over de heide, zien de radiotelescoop, het 'huisje dat wacht' en aan de linkerkant de televisietoren van Smilde, Hoogersmilde dus, maar voor het gemak en omdat ik het eigenlijk niet anders ken, 'de toren van Smilde'. Bij helder weer steekt de toren af bij de rest van het landschap. Zoals de VAM torens als vervuiling van het landschap worden ervaren, zo wordt de toren van Smilde als 'het hoort bij het Drentse landschap' beleefd.
De kinderen vinden het leuk om de horizon te ontdekken, waar het noorden is, waar die toren staat. Ik denk dat ze gisteren allemaal aan hun ouders hebben verteld dat ze vorige week de toren nog gezien hebben. Die kinderen uit de polder hebben een herinnering en ik ook. Aan een horizon met een toren, die zag ik al toen ik een klein meisje was, vanuit mijn slaapkamerraam. Dat raam waar in de winter de ijsbloemen groeiden en ik een kast had waar ik in kon verdwalen..

Neneh @ 11:26 am
nou zeg al 6 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 15 juli, 2011

Het was een bijzondere ontmoeting bij de superdieren...

Vanmiddag even op het fietsje een paar broodjes halen en nog wat lekkers voor op de broodjes. Lief is me al de hele dag al druk bezig om de ellende aan de kamervloer te herstellen. Dat is geen klein klusje, dat is een grote klus. Net als het vullen van de Superdierenboek. Dat is ook een klus. Via twitter en de snailmail zijn er al heel wat Superdierenkaartjes heen en weer gegaan. 'Mijn' boeken zijn bijna vol. Ik begon met één voor Nick maar zag dat het te leuk was en ben aan een tweede begonnen. Maar ik mis nog een paar kaarten, nog 4 op het moment dat ik naar de winkel fiets. Ik ga nog een paar scoren, zo had ik gedacht. Maar helaas, de bakken zijn leeg en ik zie bij de klantenservice een mevrouw staan, gebogen over een bak.... vol kaarten! 'Ha, daar moet ik zijn', denk ik bij mezelf. Dus als de tas ingepakt is loop ik er op af. 'Had ik mijn bril maar bij me! En de nummers van de 4 die ik nog moet',
Helaas, geen bril en zonder bril zijn die kleine ... cijfers echt niet te lezen. Ik groet de mevrouw en vraag of het allemaal lukt. Ze begint te vertellen dat ze twee boeken vol heeft voor haar kleinzonen en dat ze net 2 weken geleden bedacht heeft dat ze haar kleindochter ook een boek vol kaartjes wil geven. 'Maar, zo zei ze, ik heb al zoveel kaartjes weggegeven en nu zijn ze er niet meer. Ik moet er nog ...'
'Ik heb veel dubbele,' zeg ik tegen haar.
'Die heb je zeker niet bij je?'
'Nee, dat niet. Net als mijn bril en de nummers die ik nog moet.'
'Woon je in de buurt?'
'Heb je een emailadres voor mij, dan kan ik kijken wat ik voor j.....'
'Ehm, nee, ik weet niet precies dat gedoe met mail... nee,'
'Ik woon in de buurt...... je mag ze halen!', zeg ik stellig.
Ze is blij verrast en schrijft gelijk mijn adres. 'Dan wil ik de nummers die jij nog zoekt en ga ik die ook voor jou zoeken.'
'Deal'
Ik fiets naar huis en vertel lachend dat er zo meteen een omamevrouw komt die net zo gek is als deze oma. 'De boeken moeten vol, het is een opdracht'
Maar lief vindt het nog niet zo gek, zo kun je elkaar helpen en zo is het.
Net als ik een hap van het heerlijke broodje in mijn mond heb belt ze aan. Ik neem mijn schatten mee en ben uiteindelijk 50 kaarten kwijt en zij is zo blij.... ze telt, ze moet er nog wel een aantal maar morgen gaat ze nog ruilen met mensen en ...... ze is zo blij. Ze neemt 'ruilkaarten' van mij mee en 'als ik ze voor je heb dan doe ik ze in de brievenbus.'
Nou ja, dacht ik bij mezelf, dat is wel heel leuk maar dat gaat vast niet gebeuren. Zij woont niet in de buurt.....
Ik duik de tuin in, onkruid wieden, weer en wind had vrij spel en nu ben ik aan de beurt.
Ineens stopt er een auto........ zij stapt uit en geeft me een doosje met chocolaatjes en de ontbrekende kaartjes....
'Ik moet er nog.... 1'
En daar was ze dus vanaf 1 uur in de middag mee bezig, het was inmiddels na vijven. Ze bedankte me nog een keer, was heel blij met mij en ik met haar en ik zie haar waarschijnlijk nooit meer maar ze is een hele aardige omamevrouw!

196/365

Neneh @ 09:54 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 14 juli, 2011

Wil jij foto's maken en dan het liefst de hele dag?

Soms, heel soms neemt er iemand afscheid van 'mijn' oude schooltje. Niet de school waar ik zelf op zat maar de school waar mijn kinderen jaren verbleven en waar we in die jaren veel voetstappen hebben gezet, allemaal naar het nu. Mijn kinderen en ik. Zij in de bankjes, ik in diverse ouder functies. Twee ervan bestaan nog. Of drie kan ik wel zeggen. Als webmaster ben ik nog steeds betrokken bij de school, als hobbyfotograaf word ik zo af toe gevraagd en eigenlijk hoor ik gewoon bij de 'oude garde'.

Ik had geopperd om te stoppen als webmaster; "Laat iemand jonger het oppakken, laat een ouder die direct betrokken is dit doen". Het voorstel haalde het niet, het feest ging niet door en zodoende hoor ik er nog steeds bij. Zo af en toe, gelukkig niet zo vaak neemt er iemand afscheid van de school, van de 'oude garde' en daar ben ik dan weer bij om van de hele dag verslag te maken. En dat is leuk en zwaar vermoeiend, ik ben de schaduw van diegene die afscheid neemt. Als een echte 'paparazzi' vermomd lig ik in de bosjes om de mooiste, intiemste foto...... pfff, ik overdrijf. Ik loop de hele dag mee. Dat is het. Laat me verleiden tot een stukje van de speurtocht, kijk bij de bellenblazers, muziekmakers, prullebakkenrace en het droogvilten. Ik volg één van de vier die vertrekken en doe dat met veel plezier. Tot de lunch is verzameld op de borden. Want na een ochtend rondlopen, fotograferen, koffiedrinken en sociale contacten onderhouden moest de 'club' de lunch bij elkaar sprokkelen. Alle hoeken van de school moesten bezocht voor een broodje en beschuit een tomaatje en een schaaltje aardbei. Een blik soep en een pak melk, we sjouwden onze zolen kaal en wensten kilometer vergoeding........

Het smaakte zowaar heerlijk...... want het was zwaar verdient en ik was oprecht blij dat ik niet elke dag zulke afstanden moest maken voor de lunch

195/365

Neneh @ 10:31 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 13 juli, 2011

Als dagen voorbij spetteren ....

'Skattie... het is al woensdag' 'Jajah...'

Ik weet het wel en ik loop achter, niet met de foto's, die heb ik wel gemaakt maar met plaatsen en schrijven en dat soort activiteiten. Het heeft wel een beetje te maken met het feit dat wij in Drenthe bij de laatste groep horen waarvan de kinderen vakantie krijgen. Heb ik niks mee te maken want mijn kinderen zijn de basisschool ontgroeit. Wat schrijf ik, sinds gisteren zit er niet een van mijn kinderen nog op een school. Het diploma van 'grote opschepper' ligt inmiddels in de la. Hij is er zo klaar mee dat wil je niet weten. Ik heb dus niets meer met de kindervakanties te maken. En toch wel. Want zolang de scholen hier, in het noorden, draaien, draaien ook de excursies in de natuur en daar ben ik nogal eens mee bezig. Of juffen en meesters nemen afscheid, boventallig, mobiliteit of gewoon stoppen. Kan allemaal en daar moet op gedronken worden. En foto's gemaakt worden, dus komt er mail, moet er weer het een en ander geregeld en ben ik weer een dag onder de pannen. Zo spetteren de dagen voorbij en ik loop er wat achteraan. Bij de sport roepen ze 'ha, ze leeft nog' en hier op mijn log 'skattie...het is al woensdag'.
Normaal zou ik vandaag 'vrij' geweest zijn ware het niet dat 'schonedochter' op haar vrije dag niet vrij was en of ik dan nog een poosje de honneurs waar kon nemen als oppas. Niet op de donderdag maar op de woensdag en de donderdag foto's maken en de vrijdag weer een 'visdag' want in de rest van het land zijn alle scholen wel dicht en die mensjes komen dan naar Drenthe.

Begint het ook nog te spetteren, lopen kelders onder en staan straten blank. Maar niet hier. Hier is het alleen maar nat en staat de kast buiten.

Ja, de kast, die ging ik uitpakken afgelopen maandag. De foto die erbij hoort zie je hier bijvoorbeeld en hier en het werd dus 'de foto van dag 191' in mijn project. Het een en ander rondom die kast werd nog erger toen wij, lees maar dat ik de oren dicht deed en dat mijn lief vertelde wat hij allemaal van plan was met de kamer, nadat hij een 'verzakking' in de vloer had waargenomen. De hele kamer zou leeg........ ik moet er niet aan denken. Hoe dan ook, een muurtje overschilderen werd een klus van formaat want er is het een en ander mis onder de houten vloer. Parket eruit, vloer opengebroken, ondervinden wat 'slimmeriken' (maar niet heus) misschien wel 40 jaar geleden onder de vloer hebben zitten prutsen. En dat was nu 'losgeschoten' en de hele zaak was ontwricht. Hoe dan ook, maandagavond was het bal! En de kast staat sindsdien buiten..... onder een oranje zeiltje, dat dan weer wel.
Ik was dinsdag ook buiten zoals in deze foto te zien is. Dat was de foto van dag 192. Ik sta niet op de foto, een van leerlingen wel. Een buitenbeentje, eentje die zijn eigen regels maakt binnen de groep en hier zijn spulletjes bewaakt. Hij waakt over de opdracht, wil dat iedereen het oplost. En ondertussen zoekt hij kriebelbeestjes, probeert hij een fikkie te maken, vangt een kikkertje en doet vooral niet mee met de groep. Maakt niet uit, hij vindt het net zo leuk als alle anderen die wel aan de groepsopdracht mee doen.......

Ik ga daar nog meer over schrijven, ik kan dat heus wel. Ik zoek alleen een beetje tijd...

Neneh @ 05:27 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 9 juli, 2011

Kraampjes hoppen..

Kraampje met hoedjes, kraampje met zeepjes, kraampje met een treintje of eentje met 'heksebezems', ik ging een eindje kraampjes hoppen. 'lood', vroeg ik. En dan was het gemaakt van een oude fietsband. Wol spinnen, sokken breien en 'knieperties' bakken. Het was er gewoon. 'Jullie staan met de kraam aan de verkeerde kant van het veld', zei ik tegen de kniepertiesbakkerd! 'Ze waren het met mij eens, de heerlijke geuren waaiden zo van het veld af richting bos en geen mens die kon zeggen 'ik ben op de geur af gekomen'. Bestond gewoon niet. 'Mijn' kraampje gaf informatie over de activiteiten in het Drents Friese Wold en het Dwingelderveld. Oh en lief had vanmorgen nog wat waterdiertjes voor mij uit een sloot gehaald om mee te nemen. Waterdiertjes doen het altijd goed in de kraam van Natuurmonumenten. Het geeft altijd een praatje... of twee! Als kinderen kijken, kijken de papa's en mama's ook nieuwsgierig mee. Wees nu eerlijk, wanneer zie je nu de waterdiertjes van dichtbij. Je gaat echt niet met een verrekijker en duikpak de vijver in. Dan zie je nog niets. Dus het is leuk om een haftelarve of een bootsmannetje of een watervlo te bekijken. Of een larve van de libel. Het is een libel en geen libelle .... dat is namelijk een... Hoe dan ook, bezoek genoeg wat even in de bakjes kwam gluren en vervolgens met handen vol papier weer verder trok. Langs de kraampjes, bij de bezembinder, de herder die zijn schapen ging scheren of de verteller van de oude verhalen. Voor elk wat wils, genoeg te doen. Ook in de regen.....

Naast onze kraam was er eentje van de IVN. De tafel was compleet gedekt. De borden gevuld. Met wat de adder eet, of de mestkever, of de mier. Op een van de bordjes lag een bosje heide........ of toch?
'Warkruid' zo liet ik mij vertellen. Duivelsnaaigaren. Beetje moeilijk te zien op de foto hieronder maar als je weet wat je moet zien dan valt het mee. Er zijn veel verhalen te vertellen over dit warkruid. En ik weet zeker dat ik er nu naar ga zoeken! Het is zeldzaam maar natuurlijk wel leuk om eens te ontdekken.

Van dat kraampjes hoppen krijg je niet alleen dorst... ik heb mijn stampschoenen maar naast me in de auto gezet toen ik weer terug reed naar huis. Er zat een beetje veel schapekeutel onder na al dat kraampjes hoppen.

190/365

Neneh @ 10:42 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 8 juli, 2011

en we fietsen samen op.....

Neneh @ 08:45 am
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 6 juli, 2011

Heb je een nieuw geurtje zei ze...

Ze maakte het zakje open, drukte de dop van z'n plek en stopte haar neus tegen het flesje.. 'Paul Smith', zei ze vragend. 'Rose', zei ze. 'Nieuw geurtje?'
'Nee, zei ik, ik heb wel een nieuw flesje, de andere was leeg'.

Paul Smith bedient met deze frisse parfum de romantische vrouw op haar wenken. Op ieder moment van de dag aan een rozentuin moeten denken; dat is wat Rose met je doet.

Ik wil daar verder ook geen woorden aan vuil maken, zonde van de geur. Die is heerlijk.

Ik gaf haar een tas met daarin een flesje en een doosje. Beide weldadig geurend en zei 'dit is voor jou, past beter bij je', ze stak haar neus in het doosje en zei 'ha, vakantie'. Kijk dat zijn pas geuren........

186/365

No blooms are harvested, crushed and distilled – instead the living flower is isolated in a glass bell and equipment ‘inhales’ the scent. The rose’s scent has been blended with Turkish rose oil and green tea with a sparkling halo of violet and magnolia flowers. A woody accord, with touches of cedar, provides depth and structure, which along with soft husks, give it an addictive quality.

En als je het vertaald in het nederlands dan ruikt het zelfs anders

Neneh @ 10:22 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 2 juli, 2011

Als elke vrijwilliger een ster is, wordt het nooit meer donker...

Ik moet het eerst verwerken, wilde vannacht al schrijven maar moest slapen en toen ik wakker was moest ik eerst verwerken wat ik had gezien en daar moest ik van mezelf over schrijven en iets moois van maken. Ik moet nogal eens iets van mezelf tegenwoordig. Een tijdje terug kwam er een mailtje met de vraag 'wil jij als vrijwilligster van natuurmonumenten naar Hamlet'. In het 'Europees jaar van het vrijwilligerswerk' krijgen wij, vrijwilligers, een avondje uit aangeboden. Hamlet... of wel, Shakespeare in de openlucht. Staat al lang op mijn 'to do' lijstje maar het is er nog niet van gekomen en nu wordt het mij zo in de schoot geworpen. Snel opgeven is geboden want op=op. Het duurt gelukkig nog even. Mooi weer wordt besteld, dat doe ik wel vaker. Maar nu is het wel belangrijk dat het mooi weer wordt want een hele avond, tot in de kleine uurtjes bijna, buiten zitten is natuurlijk alleen maar leuk als het droog is. Een paraplu is verboden, dat biedt geen soelaas. Dus ik wil geen regen! Punt.
Vervoer wordt geregeld. Kussentje voor onder de billen in de tas. Regenbroek, regenjas, dekentje.... alles mee. Maar voor het zover is heb ik al 5 keer geroepen 'Als het zulk weer blijft ga ik niet! Wat een rotweer, wat een akelige buien.'
In mijn achterhoofd weet ik heus wel dat niemand hier iets aan kan doen maar ja, ik heb geen zin in een fikse verkoudheid omdat je iets aangeboden wordt in de buitenlucht. Zucht.
De wolken verdwijnen niet helemaal maar het wordt toch droger. Het duurt een half uur voor ik precies weet wat ik meeneem en wat ik aandoe. Dan ga ik en ik laat me maar weer compleet verrassen. Ik heb geen ervaring met buitentheater..... ik sta perplex. Duizend vrijwilligers stromen een half uur voor aanvang binnen. Binnen in het bos van Diever En al die vrijwilligers wordt een plekje gewezen, zowel de auto als de vrijwilliger zelf wordt door vrijwilligers verzorgd. Dit gaat helemaal goed, laat dat maar aan vrijwilligers over. Bij de ingang krijgen we allemaal een zonnebril. Laat dat nu fijn zijn, ook zij verwachten een mooie zonsondergang! Mijn avond kan niet meer stuk. We nemen plaats op de banken, kussentjes onder de billen, dekentjes over de knieën. Half 9 starten, kwart voor 12 stoppen en ik heb me laten vertellen dat het zelfs een half uur ingekort is. Best jammer, ik wil namelijk een foto van de dag maken van Hamlet. Niet gelukt... ! Ik sta net voor 12 uur weer buiten de poort.
Als ze beginnen wordt ook duidelijk waar de zonnebril voor dient. Er zijn namelijk stukken in het verhaal die zich in de nacht afspelen. Dan moet, om het geheel meer nacht te laten lijken, de zonnebril op de neus en worden de lichten gedoofd. Hilarisch natuurlijk... telkens weer. Hilarisch.
Het is genieten en lachen en klappen en ademloos luisteren en nog meer genieten. Een merel zingt haar hoogste lied en in de verte horen we mensen praten en lachen. Dat hoort ook bij buitentheater.
Hoorngeschal en wapengekletter, Shakespeare zoals Shakespeare behoort te zijn. 'To be, or not tot be, dat is de vraag.'

Ik heb het niet koud, heb net genoeg aangetrokken en niet teveel meegenomen. Zit op een prima plekje en geniet. Net als al die 1000 andere vrijwilligers.....

Bij het afscheid, in het donker, wordt er iets uitgereikt.

"Als elke vrijwilliger een ster is, wordt het nooit meer donker.."

Eerlijk gezegd is het een aanrader! Het is een fantastische avond uit!

Neneh @ 10:13 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

Maar het bakje lijkt vol en is leeg...

Gisteren ging ik de druif snoeien, althans dat was de bedoeling, ding laat zich maar slecht bedwingen. Bij al dat snoeien kwam blad vrij. Dat was gisteren. Gisteren ging ik de blaadjes koken, af laten koelen en toen op een groot bord in de koelkast zetten. Dat was gisteren. Oh ja, ik kocht nog krenten en peterselie en pijnboompitten. Ook dat nog. En toen kwam vandaag.
Uitjes snipperen, krenten wellen enzovoort, enzovoort. Tot ik rolletjes kon maken en de pan kon vullen en ik erachter kwam dat ik niet genoeg blaadjes had verzameld of niet genoeg had gesnoeid. Hoe dan ook, ik moest nog kritsch langs de struik om hier en daar nog wat blaadjes te scoren. Blaadjes koken, vullen, rollen, inpakken, weer koken maar nu met vulling en smullen maar. Het bakje ziet er dus vol uit. Helaas, het is al leeg en ik heb de rest maar snel weggestopt. 'Het is te lekker' zei lief! En hij heeft geen woord teveel gezegd!

182/365

Neneh @ 08:29 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 1 juli, 2011

Het groeit de pan uit.

En wat uit de pan groeit in de tuin kan zomaar in een pan terecht komen. Wel eerst even wassen natuurlijk. Er kunnen beestje op zitten die je niet wilt eten. Dus wassen, een foto maken en dan in de pan.

Om er morgen iets lekkers van te maken.

181/365

sarma betekent gerold, dolma betekent gevuld, alle gevulde groentes zoals tomaat, paprika, aubergine, courgette, kool, etc worden dolma genoemd.

Druivenbladeren
100 gram rijst
50 gram krenten
50 gram pijnboompitten
2 uien
1,5 dl. Olijfolie
1 theelepel kaneel
(0,5 theelepel gemalen komijn)
zout
peper
fijngehakte peterselie
citroen

Verse druivenbladeren eerst even koken zodat ze zacht en rolbaar zijn.
Wel de krenten.
Pel de uien en snipper ze heel fijn.
Verhit de helft van de olijfolie en fruit de ui er in.
Voeg daarbij de rijst, de krenten, de pijnboompitten, kaneel, (komijn), zout en peper en de peterselie toe. En roer het goed door.
Voeg 2 deciliter water toe en met de deksel op de pan een half uurtje zachtjes laten gaar worden.
Af laten koelen.

Bedek de bodem van een pan met bladeren.
Maak rolletjes van de bladeren, gevuld met het rijst mengsel en leg ze stijf tegen elkaar in een pan
Was de citroen en snij hem in plakjes. En leg ze op de gevulde druivebladeren.
Giet er de rest van de olijfolie en nog ca. 2 deciliter water over.
Strooi er tenslotte nog wat zout over.

Leg de rolletjes goed vast (omgekeerd bordje erop) zodat ze niet open kunnen rollen en laat ze 20 minuten zachtjes koken.
Af laten kolen en lauw of koud serveren.
Lekker met dikke yoghurt ernaast.

Neneh @ 05:36 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 29 juni, 2011

Gevalletje stormschade.....

Nederland op tilt, de buienradar op tilt, de NS op tilt. Wie er ook verantwoordelijk voor is, dat er een hele dag gewacht wordt op noodweer, die mag van mij echt even met vakantie. Even uitrusten na het verzinnen van dit bericht. Dat het uiteindelijk toch hier en daar een noodweer wordt, als de dag om is, maakt niet uit. Het bericht veroorzaakt wel dat voor het grootste deel van de dag Nederland aan het afwachten is. Er komt noodweer, de NS maakt een plan en stuurt een email rond en vervolgens is er 'rep en roer'

Het drupt van mijn hoofd, zo'n dag. Niet vanwege de regen maar vanwege de verpletterende warmte. Die is gewoon niet te harden en 'het moet wel slecht aflopen met die warmte' dat heb ik toch vroeger al geleerd. Toen eindigde hitte ook in een enorme stortbui. Met onweer en regen en windstoten....

Maar nee, in 2011 hebben we mensjes die ervoor zorgen dat er 'rep en roer' komt. En heus, ik zal niet zeggen dat het 'een storm in een glas water is' want ik ken de verwoestende kracht maar al te goed. Maar dat voorspellen, het weer voorspellen........ nah, ik weet het niet hoor, vroeger dacht men het te kunnen, maar heel veel techniek en jaren later, kunnen ze het nog niet echt.

Zelfs in mijn tuin was stormschade.... alhoewel ik mijn beagle Micka ook de schuld kan geven. Die keek namelijk erg benauwd toen het rinkelde en ik kwam kijken....

179/365

Neneh @ 10:05 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 24 juni, 2011

Kan de was buiten, moet de was binnen..

Het is van dat weer dat je niet weet wat je aan moet doen en dat je niet weet wat je mee moet nemen als je naar buiten gaat. En dat je niet kunt verzinnen of de was nu wel of niet buiten kan drogen. Of de plantjes nu wel of niet water moeten.. .. nee, dat laatste kun je schrappen. De bakken zijn vol, de vijver ook en de regenton stroomt over. Hoezo droogte. Maar goed, ik zie het allemaal aan, hang de was op, ren snel naar buiten als het gaat regenen en ........... zie daar

'Blijven zitten, roep ik, even mijn camera halen!'

Een Icarus blauwtje en een klein koolwitje! Dwarrel, fladder....weg

174/365

Neneh @ 10:25 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 22 juni, 2011

Ik ken jou!

'Ik ken jou!', dat kwam er zo zelfverzekerd uit dat ik haast schrok van de stelligheid. Ik kijk het ventje aan en herken helemaal niets. Niet dat dit veel zegt want er zijn heel veel kinderen waar ik mee samenwerk en zij hebben doorgaans maar 1 gezicht te onthouden en ik 100. En ik kan rustig zeggen dat ik heel slecht ben in het onthouden van gezichten. Maar goed, doet er allemaal niet toe. Hij herkent mij en .... 'ja, ik ken jou ook!', riep een meisje.
Ik begin even aan mezelf te twijfelen. 'Wat heb ik gemist'
Ik stap net een klas binnen in een basisschool voor een voorbereidende les. Volgende week gaan deze kinderen met mij mee op excursie en nu wil ik vast iets vertellen en eventueel vragen beantwoorden. Die komen heus wel.
Ik kijk de twee kinderen aan en hoef al niets meer te vragen. Ze waren afgelopen zondag in de regen naar het Ridderspektakel geweest en toevallig was ik daar die dag aan het werk bij de jeugdactiviteiten. Die herkenning was dus helemaal duidelijk. Zij hadden, ondanks de nattigheid, ook een leuke dag gehad.
Ik begin aan de voorbereiding en dan tot maandag....

Neneh @ 10:07 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

zondag 19 juni, 2011

Blik op de weg

Waarom die titel? Welnu, ik heb me opgegeven om, als jonkvrouw verkleed, te gaan helpen op het landgoed Vennebroek waar een ridderspektakel plaats gaat vinden. Ik zit nog te denken over de datum ‘het regent altijd op 18 juni’, zoiets zit in mijn hoofd. Maar opgewekt als ik ben denk ik ‘ het zal toch niet, het kan toch ook eens lekker weer zijn. Beetje zomer. Het is al steeds zo lekker….’

Ja, kan toch!

Dus gaat op 19 juni de wekker om half 7, pikken we om kwart over 8 iemand op bij het station en rijden we naar Paterswolde.

Het regent.

Daaraan gekomen vinden alle medewerkers, vrijwilligers, studenten met maatschappelijke stage, ridders, semi-ridders, jonkvrouwen en boswachters elkaar. Ik kan met een gerust hart zeggen dat het een zooitje ongeregeld is en dat is echt geen woord teveel.

Het regent onophoudelijk.

Na de koffie zoekt iedereen in opgewekte stemming zijn of haar plaats waar het moet gebeuren. De ridders en jonkvrouwen bij het spektakel, wij in het koetshuis voor de natuurschilderijtjes en de middeleeuwse knopen, onder de afdakjes voor het bakken van de broodjes, bij de tipkar. Daar dus en het regent.

We wachten op de eerste gasten, ondertussen worden de studenten enthousiast van het knopen. Armbandje knopen, 200 meter rode draad. Ergens in de middag was die 200 meter draad op. Dat was een goed teken. We hadden het bij tijd en wijle druk. Maar het was af en toe.

Het regent nog steeds.

We buurten een beetje bij elkaar, broodjes bakken is in trek. Praatjes maken ook. Over het weer, de buienradar waar we ons suf op staren, over de kinderen die het wel naar hun zin hebben , over de weinige bezoekers die toch komen. We vinden ze stuk voor stuk dappere ridders!

En ja, ik kan er ook niks aan doen, het regent nog steeds.

Om ons en iedereen wat op te vrolijken komen er 2 ridders op paarden voorbij. Dat is nog eens stoer. Ze trekken zich niets aan van voetvolk. Ook niet van fotografen of middeleeuwseknopenleggers. Ze roepen ‘Blik op de weg’ als ze er langs willen. En dan moet ik lachen….. zelfs in de middeleeuwen hadden ze daar al last van.

Het is ondanks, nou ja, het is gewoon leuk. En als het volgend jaar niet op 18 en 19 juni is, want dan regent het altijd, dan doe ik weer mee.....

Neneh @ 10:24 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 17 juni, 2011

'Ik krijg een sprankje hoop', zei ze

Als ik op de fiets zit voor een opwarm rondje zie ik haar aankomen. Ze kijkt eens goed en 'hoi, zeg ik, ik ben het wel'. Ik heb mijn steeds langer wordende haar met een knip omhoog gedaan, het haar plakt al zo snel in mijn nek. We zien elkaar niet zo vaak maar komen elkaar af en toe tegen. Ik weet niet eens haar naam en zij weet die van mij niet. Maar we hebben een klik en wat we van elkaar weten is toch al heel veel. Ze heeft al een gedeelte van haar hart gelucht en ik luister wel. Da's ook wel lekker fietsen of cross-trainen. Praat maar, ik luister wel en als ik iets te melden heb dan komt het wel. Zij praat, over haar werk, haar niet fijne huwelijk. Geen klagen, daar is ze het type niet voor. Er is maar een ding waar ze over klaagt en dat is haar buik. 'Ik haat die buik', zegt ze dan. Ze wil er vanaf en heeft er alles voor over als die buik maar weggaat. Er volgt vaak een diepe zucht en vandaag draaide ze met haar ogen om het goed duidelijk te maken. Het valt niet mee....
Nu heb ik een totaal ander schema van sporten na de vakantie dus ik laat haar even gaan. 'Tot straks' zeg ik.
Ik doe mijn rondje BBB en kom weer terug op het moment dat zij op de loopband staat. Ik stap er ook op en zet alles in de goeie stand. We krijgen het over het weer, over mijn 'werk' en wat ik zoal doe in de natuur. 'Dat zou mijn zoon leuk vinden' zegt ze. 'Hoezo? Houdt hij van de natuur?'
'Ja, heel erg veel. Hij weet er erg veel over te vertellen. Ik verbaas me er over zoveel hij daarvan weet.'
Maar gelijk komt er iets achteraan, waar ik toch wel van schrik, als ik vraag hoe oud hij is.
'28 jaar, hij zit thuis, heeft een wajong uitkering.' Ze wil het uitleggen maar ik stop haar. Ik ken het. Alleen, een jongeman, 28 jaar, zit thuis omdat er teveel is gebeurd in zijn leven. Hij zit al thuis vanaf zijn 16de. Hij is zo gekwetst in het leven dat hij geen vertrouwen meer heeft in de wereld.
Wanneer ben jij in de natuur? Op vaste tijden. Helaas, dat ben ik niet. Ja, in de zomervakantie wel maar nu niet. 'Hij zou eens met me mee moeten, de natuur is goed voor ieder mens.' Ze is het met me eens maar het moet toevallig gebeuren... 'als ik het ga regelen dan lukt het toch niet', zegt ze. Ons gesprek wordt serieuzer, gaat over kinderen waar je zoveel zorgen mee kunt hebben.
Ineens zegt ze 'nu ik jou zo hoor praten zie ik weer een lichtje, krijg ik een sprankje hoop dat het toch nog eens goed kan komen.'
We zijn het allebei eens dat wij daar niet veel aan kunnen doen. Dat het kind, of ze nu 16 of 28 zijn het zelf moet doen. Ze moeten zelf de draad van het leven oppakken.......
Hij heeft geen enkele opleiding afgemaakt. Hij is gekwetst tot op het bot, ging naar school, kwam anderhalf uur later naar huis en is nooit meer naar school geweest....

'Schreeuwende mannen' zei ze.
Hij kan niet tegen schreeuwende mannen....

En ieder uur komt er in het nieuws weer al die rotberoerde zaken rondom het kinderdagverblijf van Amsterdam aan de orde. En ieder uur word ik er misselijk van en dan............. 'Hij kan niet tegen schreeuwende mannen'

Wat vind ik het dan een ongelofelijke kut wereld. Waarom hebben volwassen mensen geen respect voor het kind. Een zo weerloos mens wat hoort op te groeien in een veilige wereld. Ik word er zo misselijk van.

Ik heb er vaker over geschreven, ik doe het nog een keer

Als een kind steeds de les wordt gelezen
wordt het een kritiekaster
Als een kind dikwijls wordt afgetroefd
wordt het een vechthaan
Als een kind bij herhaling in de hoek wordt gezet
krijgt het een schuldcomplex
Als een kind aanvaard wordt
leert het anderen aanvaarden
Als een kind aangespoord wordt
leer het creatief te zijn
Als een kind gewaardeerd wordt
leert het anderen waarderen
Als een kind recht mag ervaren
leert het rechtvaardig te zijn
Als een kind in zekerheid mag leven
leert het vertrouwen hebben
Als een kind nu en dan wordt geprezen
zal het in zijn eigen mogelijkheden geloven
Als een kind in liefde en vriendschap mag leven
zal het leren in de wereld veel liefde te ontdekken

Misschien, ooit, misschien mag het ooit een keer zo zijn.........

Neneh @ 10:29 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 16 juni, 2011

16 juni!

Knip stukjes uit kranten en tijdschriften waarvan je weet dat iemand er in geïnteresseerd is. Stuur ze naar diegene. Niet per mail, maar in een envelop net als vroeger.

Staat op mijn 365 dagen kalender!

Ik kwam een recept tegen vandaag. Dat ga ik opsturen en daarbij nodig ik mezelf gelijk uit om het te komen proeven!

Maak ik nu een foto van. Van het recept!

Poffertjes met gebakken kaneelappeltjesssssss

167/365

Neneh @ 09:46 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 14 juni, 2011

Volg route 61

'Kom over een half jaar maar weer', dat was een half jaar geleden en vandaag volg ik alweer route 61. Het lijkt haast vertrouwd, de trap op, naar rechts en bijna aan het einde van de gang is het bord. 61, cardiologie.
En daar zit ik dan, 'gaat u maar links zitten' zei de assistente. Ik doe dat, pak mijn telefoon, doe een spelletje, maak een foto, volg het gesprek wat verderop gevoerd wordt. Het gaat over het weghalen van zwaluwnestjes, 'Ze poepen alles onder', over roofvogels, schrikken van een uil en een jonge dode vos. Alles natuur waar ik van hou. Ik ben niet zo nieuwsgierig aangelegd maar dit gesprek ging zo hard dat ik er niet omheen kon. Het had waarschijnlijk met de hoge leeftijd te maken... vast een beetje doof.

Dan mag ik binnenkomen. Wegen, meten, hartfilmpje, bloeddruk. De hele riedel. Dan zit ik weer te wachten op de arts.....

Hij klopt aan en stapt binnen. 'Goedemiddag, komt u verder'

Hoe het nu gaat, of ik ergens problemen mee heb. Of benauwd. Bij inspanning of iets anders. Het gaat over cholesterol en bloeddruk. Binnen 5 minuten is hij er klaar mee. En ik ook.

'Ik zie u graag terug over een half jaar'

Ik stap weer op de fiets, neem de route langs de supermarkt en ondertussen beleef ik alles opnieuw. 2 jaar ben ik verder, 2 jaar en 1 week geleden stond mijn leven op de kop. Mijn leven, dat van mijn lief, dat van mijn kinderen. 6 juni 2009, het jaar waarin ik afscheid nam van mijn werk omdat ik mijn gezondheid terug wilde. Omdat ik me al zolang niet goed voelde. Maar in plaats van beter worden voelde ik me steeds beroerder. Tot 6 juni, toen werd het duidelijk. Een hartinfarct zette mijn leven op de kop. Alles schiet door mijn hoofd, ik kijk om me heen. Fiets naar huis, voel me zo gelukkig als ik weer thuis ben. Ik voel me de rest van de dag blij en feestelijk gelukkig. Ik voel me sinds januari zoveel beter dan de afgelopen jaren, zo wil ik nog een hele tijd vooruit!

Na het eten neem ik de honden mee en wandel nog een stuk over de grote stille heide, mijn favoriete rondje. Kraloo, randje Dwingelderveld.

165/365

Neneh @ 10:26 pm
nou zeg al 8 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 10 juni, 2011

Laag water, zonnetje, file

En dan heb je al geen zin om afscheid te nemen, je wilt allemaal echt niet weg. Ik ook niet. De honden niet, de man niet. Maar ja, aan alles komt een eind en we gaan toch maar want de plicht roept, zoon mist ons, tuin wil een helpende hand, was wil gewassen..........

Het had van mij ook echt nog wel een weekje langer gemogen. Wie heeft er eigenlijk bedacht dat vakanties zo snel gaan?

161/365

Neneh @ 10:19 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 7 juni, 2011

Panne

De band van mijn 'splinternieuwe' fiets was niet van de beste soort. Fiets duur genoeg maar het afwerken... om de paar dagen moest er lucht bij in de band en na anderhalve week zei de band 'doe het lekker zelf!'
Dat was dan ook de enige manier om er achter te komen dat de binnenband een beetje in de kreukels lag in de buitenband. Binnenband trof geen schuld maar was wel kapot!

158/365

Neneh @ 10:03 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

maandag 6 juni, 2011

Er zijn dagen dat je niemand tegenkomt....

Behalve dan een enkele boom, een paard, een scholekster of een konijntje

Dan voel ik me klein op het eiland

156/365

Neneh @ 10:54 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

zondag 5 juni, 2011

Er komt iets aanrollen....

156/365

Neneh @ 08:16 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 3 juni, 2011

Dagen rijgen zich aaneen

Als het genieten is dan gaan de dagen snel, alsof ze elkaar in willen halen. Wij halen er alles uit. Uit de dagen die zich aan elkaar rijgen. Elke dag fietsen en wandelen en insmeren en uitsmeren en ook nog proberen te slapen. Maar het lukt allemaal. Familie komt even langs en viert een feestje. In een duinpan :)
Wat voor pan? (grapje voor insiders)
En ineens is kleinzoon ook in de buurt. Lekker een weekje meegenieten op het eiland. 'Voor jou oma.....'. En hij duwt mij een doosje in de handen. Oh, paddestoelcakjes..... Yummie'
' Ik vin ook lekker', zegt 'klein mannetje'
En dat zijn ze!!

154/365 foto is te zien op http://m.flickr.com/#/photos/neneh_goes_digital en als deze link niet werkt dan kijk je gewoon op 'mijn' Flickr pagina. Link zit in de zijbalk. Het betere werk komt na mijn. Vakantie. Ik werk nu alleen met de iPhone :)

Neneh @ 08:00 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 31 mei, 2011

Samen eten

'Daar word ik nu blij van, dat gasten niet binnen gaan zitten maar lekker buiten. Jullie zijn de eerste gasten vandaag. Nee, jullie zijn de eerste gasten die op het terras gaan zitten.'
Mooier welkom konden we niet verzinnen. Het gaf aan dat het mooie weer terug was. Het was nog niet echt warm maar achter glas, uit de wind, was het heerlijk. Het is wel een van onze meest favoriete terrasjes op Ameland. Het is er altijd goed toeven en er is altijd genoeg te zien en te babbelen. De eerste babbel gaat over het feit dat we de eerste gasten buiten zijn, het tweede gaat over de mussen die dol zijn op de appeltaart. Laat ik daar nu ook dol op zijn.....

We hebben er al een aardig tochtje opzitten voor we bij het terras zijn, we moesten een nieuwe muis halen .... 'muis is dood' en zonder muis zit ik zo te prutten met de foto's op de laptop, dus op zoek naar een muis. Ik kom in gesprek met een eilander. Hij was ooit 3 jaar van het eiland geweest voor school en dat was lang genoeg voor hem om te bedenken dat hij nooit meer weg wilde. Wat een mooi mens. Muis was binnen, nieuwe wandelschoenen gevonden voor een akelig nice prijsje. Ik ben er blij mee. Ik zag schapen op de dijk, bergeenden in het water van de Waddenzee, evenals groepjes lepelaars en kieviten in het lange gras. Het was heerlijk, de zon kreeg steeds meer ruimte en dan is daar het terras.

Na al dat fietsen hebben we nog een kilometer of 5 gelopen en nog veel meer prachtige vogels gezien.

153/365

Neneh @ 09:03 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

maandag 30 mei, 2011

Wat een heerlijke dag....

Zo'n eerste daggie in de vakantiestand met een weertje om te zoenen, zonnetje, wolkje, temperatuurtje, lekker windje. Ik was zo blij met m'n korte broek, aanschaffen is een, dragen is twee. Er hoort een super weertje bij! gelukt! Alles is gelukt. Inpakken, overvaren, uitpakken kon pas na een fikse wandeling want de vloer moest eerst drogen. Micka en Twist zijn geduldig tot ze de zee ruiken. Vooral Twist gaat steeds harder ..... hij wil de zee in. We gingen dus eerst een fikse wandeling maken. Een grote schaduw boven de bomen, een kreet. Iedereen stond gelijk stil, ook de honden. We keken elkaar aan, daar heb je hem weer, de rode wouw. Maar nu zien we er twee. Duidelijk zichtbaar is de prachtige tekening in het verenpak. Helaas ligt de camera nog in de auto....
Deze gaan we nog vaker zien. Als we later nog een eind gaan fietsen hebben we nog de mooiste ontmoetingen.

151/365

Neneh @ 08:31 am
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

zondag 29 mei, 2011

Waar drank en boosheid en dwingelandij toe leiden.....

Het is einde verjaardag, alles aan mij is moe en wil gewoon slapen en uitrusten. Zoon is nog een eindje stappen maar meldt zich toch nog op een redelijk normale tijd binnen. Dan kan ik pas echt doorslapen, dan is iedereen veilig thuis. Rust, rust..
Ineens word ik wakker van de voordeurbel en de honden vliegen uit de mand en maken een kabaal waar je u tegen zegt. Lief slaapt door en ik denk 'wat ga ik doen? Ga ik uit bed? Of blijf ik liggen. Is het een idioot of een idioot die nu aanbelt'
Ik ga maar uit bed, kijk eerst even bij zoon. Hij slaapt...
'Slaap je, vraag ik ten overvloede, er is net aangebeld, heb je enig idee?'
Ja, dat had hij wel. Mijn vermoeden werd dus bevestigd....
Hij wou uit bed stappen maar ik liet dat niet gebeuren. 'Blijf liggen, ik ga naar beneden en ga even kijken of er echt iemand staat'.
In het schijnsel van de lantaarnpaal zag ik toch iemand hangen bij de voordeur. Ze zit met haar billen op de tijm die bij de voordeur in de bak groeit.
Langzaam doe ik de deur open. Ze gaat niet staan, ze kijkt voor zich uit en bromt 'Waar is I?'
'Kom binnen, S. dan gaan we even praten.' Dat leek mij gezien het tijdstip het beste. Daarbij was ze echt niet meer 'fris' en ze was boos....
'I ligt in bed, hij slaapt'
'Roep hem maar, hij slaapt niet. Ik wil hem nu spreken. Hij heeft mij gekregen waar ik nu ben. Hij moet sorry zeggen. Hij slaapt niet. Maak hem dan maar wakker, hij moet komen. Ik wil hem nu spreken.'
Ze is dwingend aan het praten, kijkt me niet aan.
Dat heeft ze nog nooit gedaan. Op de een of andere manier moet het leven zo gaan zoals zij het wil en daarbij heeft ze haar eigen regels opgesteld. Daarom is het ook gewoon mogelijk dat ze om 4 uur 's nachts aanbelt bij ons.
Ik probeerde door te dringen, aan te geven dat een gesprek met zoon er echt niet in zit. Dat ze beter terug kan komen op een tijdstip dat ze niet dronken is en niet zo boos. Dat dit tot niets gaat leiden. Echt tot niets.
Maar wat ik ook spreek en hoe rustig ik ook ben, het helpt niet.
Voor de laatste keer spreek ik haar toe, ik zie aan beide kanten jongelui langzaam dichterbij komen. Ze is niet alleen maar ze wilde toch alleen aanbellen en spreken met zoon. Ik kan aan haar hele houding zien dat ze steeds bozer wordt. 'Kom terug als je nuchter bent. Probeer het dan nog een keer. Op een ander tijdstip en niet middenin de nacht'.
Langzaam doe ik de deur dicht, voor ze weer aan zou bellen doe ik de voordeurbel maar uit en het gordijn dicht. Alsof je daar iets mee op kan lossen. Nee dus, maar ik weet op dat moment niks beters.
Ik ga nog eens even praten met zoon en dochter komt ook de trap af, die zal wel eens even... 'wie haalt me daar zo uit mijn heerlijke slaap en laten ze van broer afblijven' is haar boodschap. Ze weet niet dat broer lekker in zijn eigen bed ligt.
'Oh, gelukkig'
Lief is inmiddels ook wakker 'wat een rumoer, wat is er aan de hand.'

We zijn inmiddels een aantal uur verder en hebben het er nog regelmatig over.

Waarom zijn sommige jonge mensen niet te besturen? Het lijkt me lastig als je zo bent. Zo dwarser dan dwars, zo onbestuurbaar en zo koppig. Verstevigd door een flinke dosis drank is het nog erger.

In de straat zijn vast meer mensen wakker geworden. Ze heeft een eindje lopen schreeuwen en haar 'begeleiders' hadden er de handen vol aan.

Neneh @ 04:43 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

maandag 23 mei, 2011

Er was voldoende wind...

Mijn helden, dat zijn wel de molenaars. Het is een vreemd beroep. Het is een mooi beroep maar diegene die het als een echt beroep hebben, dus als een betaalde baan, zijn zeldzaam. De meeste molenaars zijn vrijwilligers en werken zich een slag in de rondte. Ze volgen een cursus, lopen stage, doen daar al 2 jaar over en vervolgens gaan ze aan het werk in een molen. En dit kan dan meestal pas als ze met pensioen zijn gegaan en als de vrouw even naar de bibliotheek gaat. Ze hebben er lol aan! Molenaars. Alle mensen die langskomen vertroetelen ze liefdevol met hun verhalen. De geschiedenis. Ze praten net zo snel als de wieken draaien.

Ik ben het spoor na het eerste verhaal over molenstenen al kwijt. Maakt niet uit. Graan ruikt lekker, stof op spinrag doet het altijd goed, het geluid van de draaiende wieken, het uitzicht.....
Vanmiddag was ik er. In de molen. Er was veel wind en het was sfeervol!

Net zoals de tuin waar ik later een kopje koffie zat te drinken....

143/365

Neneh @ 10:20 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

Wil jij een stukje schrijven voor ....

'Hoeft maar 10 regeltjes ofzo', hij vroeg het zo aardig dat ik natuurlijk zei 'met een fotootje erbij?'
En op de fiets naar huis had ik toch een kilometer of 14 tijd om te bedenken wat er in dat stukje moest komen. 10 Regels, man, wat is nu 10 regels. Bij mij is het altijd 'mag het een ietsje meer zijn'. Ik moest even denken aan 120 woorden. Misschien moet ik dat doen. Altijd goed. 120 lange woorden daar kun je natuurlijk wel het een en ander in vertellen. En voor ik het wist was ik weet thuis en stond ik samen met lief in de keuken een heerlijke hap te bereiden.
10 Regeltjes, ze komen er vanzelf, ze knallen zo uit het toetsenbord. Maar eerst moet ik een begin hebben en een volgorde bedenken....

Oh, nee, eerst een foto van de dag. Ik heb er weer een heleboel gemaakt vandaag

Neneh @ 08:06 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 21 mei, 2011

In alle drukte ben ik iemand vergeten....

Vannacht, toen ik echt even moest plassen, bedacht ik ineens 'verhip, ik ben Annie vergeten'. Ik kan 's nachts altijd heel goed bedenken wat ik vergeten ben. Dat ligt een beetje aan de drukte van de dag hoeveel dat is. Want meestal denk ik daar niet aan 's nachts, dus ben ik ook niet vaak iets vergeten. Maar nu wel. Gisteren dus! Gisteren zou Annie 100 jaar worden, als ze nog had geleefd. Van mij had ze nog mogen leven, sommige mensen mogen wel ouder worden maar nooit doodgaan. Of nog lang niet doodgaan. Ik kan wel zeggen nooit, het gebeurt toch!
Maar ze zou 100 geworden zijn en dat is herdacht en dat is al een mijlpaal op zich. Dat betekent gewoon dat ze nog leeft in heel veel harten. Want wie kent Annie nu niet?

ehm....... nou?

Jullie zijn cultuurbarbaren!

Gisteren was ik uitgebreid bezig in de keuken. Soep in pannen. En vannacht bedacht ik ineens dat Annie ook wel druk kon zijn met soep! (Otje)

Lente soep, brandnetelsoep

250 gr brandnetels
1 liter koud water
2 kruidenbouillontabletten
snufje zout en peper

Hulpmiddelen

Plastic handschoenen
vergiet
snijplank
mesje
houten lepel
soeppan

Wassen, snijden, koken in het water, 5 minuten trekken en dan........

Tos en Otje aten hun soep uit grote kommen. De muizen waren naar bed, in hun vergiet. Het was allemaal erg vredig en ze waren diep gelukkig.

Neneh @ 09:06 am
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 18 mei, 2011

Bijzondere ontmoetingen.......

Gisteren had ik een afspraakje gemaakt met iemand. Ik fietste door het weidse landschap naar hem toe. Heel bijzonder was het dat ik hem zag aan het andere einde van de Brink. Hij zag er zo 'vrijetijd' uit! 'Vrij', zo zag hij eruit en het klopt. Ben ik 2 jaar geleden gestopt met werken omdat ik mijn gezondheid tijd wilde geven te herstellen, hij werkte nog steeds en wij zijn elkaar altijd blijven volgen. Maar nu is het anders, hij is 'vrij'. Vervroegd, maar nog goed gezond en zo blij met zijn vrijheid. Nu net 4 weken bij huis, wakend voor het zwarte gat en helemaal niet van plan er in te vallen. Hij verteld honderduit over zijn plan. Een heel jaar voorbereiden en dan beginnen aan de voettocht
van Uithuizen naar Santiago de Compostela in Spanje. Ik ben onder de indruk. Wat een onderneming, wat een plan. Weg met 'zwarte gat', op reis gaan met de benenwagen. Ik wandel een stukje met je mee roep ik. Vijf kilometer vind ik nog wel leuk ...... ik wandel liever.
We praten de tijd zo weg en nemen pas afscheid als we nog even een winkeltje met kleurige spulletjes hebben bekeken. Daar had ik nog een bijzondere ontmoeting.

We hebben het lange tijd gehad over wandelen en goeie wandelschoenen.......

Vroeger was dat toch heel simpel, je maakte ze van hout!

138/365

Neneh @ 10:13 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 13 mei, 2011

In rust.........

133/365

Neneh @ 09:31 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

maandag 9 mei, 2011

Denken in het kleine.......

drup drup drup...... HET REGENT!

129/365

Neneh @ 09:27 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

zondag 8 mei, 2011

Zo'n dag als moederdag, zo'n dag was het vandaag

Zo'n dag, moederdag, vind ik altijd een beetje een ingewikkelde dag. Zo een dag waarvan ik denk 'wat nou moederdag'. Maar als ik een hartje op mijn scherm bij de pc vind waar 'Ik vind je liehief! Elke dag' dan is het wel goed. Als de langslaper thuis, hij is inmiddels iedereen voorbij met zijn lange benen, eindelijk uit bed komt en mij een hand geeft met een paar zoenen er achteraan.... als dan oudste zoon met zijn gevolg om de hoek komt kijken en er ineens een paar kleine armpjes om mij heen geslagen worden, als het kleinste kereltje een klein cadeautje op mijn schoot legt en als ik later lees 'mama, je bent een frikkin rockstar!! Ik mis je!' Ja, dan is moederdag wel ok. Dan wil ik wel een feestje bouwen.

Zonder jullie geen moederdag! Snap je dat? ik wel.......

128/365

Neneh @ 09:43 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 5 mei, 2011

Dag van fietsen in vrijheid!

En druk dat het was op het fietspad. Iedereen dacht er net zo over als ik deed, al had ik meer een doel dan de meeste anderen. Die stapten af en gingen in de hei hangen of paddenstoelen lezen (dat is dan een richtingsaanwijzer, het is maar dat u het weet) Het was echt een dag fietsen in vrijheid of meedoen met een activiteit bij het bezoekerscentrum in het Dwingelderveld. Wolvilten doet het goed. Geen moment rust voor de vrijwilligers daar.
Ik ging na een stop aan mijn dagopdracht beginnen. Niet dat ik maar het vermoeden had dat het allemaal zou lukken, maar vooruit met de geit. Op de fiets en dan aan de hand van cryptische omschrijvingen een letterbox vinden. Het is een controle die ieder jaar gedaan wordt. Ik heb dat nog nooit gedaan dus het wordt wel eens tijd. 'Als ik het kan vinden, dan kan iedereen het vinden', roep ik. Ik ken mezelf. Ik ben een clown als het om zoiets gaat. Coördinaten en GPS.... waar is het noorden ... grote grijns. Ik ga het doen. Inmiddels heb ik de meeste gevonden. Vier moeten er nog..... ik vrees met grote vreze. Nou ja, het duurt nog even voor de grote vakantiestroom op gang komt. Voor die tijd heb ik het vast wel gevonden. *kijkt vertwijfeld omhoog* *zit met handen in het haar*
'Nee, het komt goed! Uiteindelijk heb ik echt alles gecheckt.'

De foto van de dag, kinderhanden nemen wol onderhanden. Wolvilten, mooie dingen maken van mooie wol. Het ziet er altijd zo leuk uit.

Onderweg zag ik zwart bevroren blaadjes aan de bomen, een lepelaar hoog in de lucht, een zanglijster aan mijn voeten. 'Oh een bankje' Maar op dat bankje zat ik. Dus fietsen ze door. Ik zag schaapjes, honderden fietsers, paard en wagen. Watersproeiers in weilanden en tuinen. IJsjes om van te smullen.
Ik zag een mannetje met een schoffel, heel oud. Hij moest zich vast houden aan de lantaarnpaal toen hij aan het schoffelen was. Anders zou hij omvallen, geschoffeld moest er worden. Alles wat er aan het groeien was werd ....

Ik zag dat het droog was. Code rood droog. Dat is wel heel erg droog....

Misschien moet er toch maar eens een weekje regen vallen. Of een dag om mee te beginnen....

125/365

Neneh @ 10:19 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet