woensdag 10 maart, 2010

Van 6 juni naar 6 maart en verder

Het is inmiddels 8 maand na mijn hartinfarct en eindelijk heb ik het gevoel aan de goeie kant van de lijn te zitten. Vanmorgen zat ik weer bij de huisarts om alles door te nemen. De bak medicijnen waar ik nu aan vast zit zal ik niet weer afkomen volgens haar. Ik weet dat niet, misschien dat het toch wel stabieler wordt in mijn lijf als de overgang achter de rug is. Het zou toch kunnen. De bloeddruk is eindelijk onder controle en daar ben ik wel heel blij mee. De constante druk in mijn hoofd is weg en dat voelt veel beter. De energie die dat weer geeft is ook heerlijk. Dat is het gewoon, ik werd onderdrukt door de bloeddruk. Het legde me soms gewoon lam. Ik wil wel maar het wil niet. Nu gaat dat dus ook beter. Helaas heb ik wel last van bijverschijnselen en die ga ik maar bespreken met de cardioloog. Gelukkig gaan we nu naar temperaturen boven de 10 graden toe en dan moet het met de koude handen en voeten ook beter gaan. Er is in de afgelopen maanden heel veel gebeurt en waarschijnlijk had ik die tijd ook wel nodig om te komen waar ik nu sta. Als ik zonder problemen even hard kan fietsen of een wandeling van 1.5 uur kan maken, dan gaat het echt wel goed. Het geeft een kick kan ik je vertellen en ondanks het feit dat ik geen baan meer buiten de deur heb leef ik een bezet leven. Ik doe heel veel en kom uiteindelijk altijd tijd te kort. Maar of dat echt zo is betwijfel ik ook want er is weer een nieuwe dag.... en nog eentje.
De nierfunctie is stabiel, de bloeddruk is goed, het hart klopt zoals het hoort, ik kan vooruit zoals ik wil en het zelfvertrouwen groeit weer.

Zo'n hartinfarct zet echt wel heel je leven op de kop..... en nu staat het weer recht voor me!

Neneh @ 10:14 am
nou zeg al 8 keer gebabbeld

dinsdag 9 maart, 2010

Eigenlijk heb ik zoveel te doen maar ik doe het niet

Ik moet nog een mail afschrijven, de overhemden strijken, stofzuigen, lezen en weet ik het allemaal, maar ik doe het niet.
Ik doe de jas aan, de zonnebril op, grijp de honden bij de kladden en vertrek. Ik ga mijn neus achterna de zon in.
Maar dat snappen jullie wel

Als je er nu niet bij bent dan heb je een dag niet geleefd..... ja, ik heb makkelijk praten. Zit niet achter glas in een duf lokaal of achter een duf bureau of in een duffe ruimte....

Ga je mee dan

Neneh @ 01:53 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld

zaterdag 6 maart, 2010

Vrienden in de kou

Logeerkonijn is maar weer ingepakt. Hij wil zo graag een blokje om, dat kan ik zien aan zijn hele lijf. Hij wil gekroeld en gekriebeld maar aangezien ik nu dus heel slecht tegen de kou kan (nadelig effect van de medicijnen tegen de hoge bloeddruk, die bloeddruk die nu al de hele week redelijk laag te noemen is) ben ik snel weer binnen om mijn handen weer te ondooien. Ik kan er bijna om janken zo vervelend vind ik dit effect. Ik ben twee tellen buiten en mijn handen zijn al helemaal koud en doof. Maar goed, logeerkonijn snapt dat niet en uitleggen heeft ook geen zin. Hij moet het maar doen met een snelle actie, schone bodem, fris water en hapklare graantjes. Het leven is goed denkt logeerkonijn, het is alleen zo'n lange koude winter en ik heb zo'n zin in een blokje om. Nou ja.
Als konijn gaat denken dan komt het niet goed denk ik. Maar ik denk het ook en dan word het al anders. Het is ook net of ik niet meer tegen die vette koude wind kan.
De vissen in de vijver doen het trouwens ook nog goed, zij hoeven geen ommetje te maken maar willen wel graag de pomp terug. Na een hele winter blazen heeft het de pomp gedacht 'ik ga stijgen' en dat deed ie. Gevolg is wel dat de luchtigheid iets minder is en met koning Winter nog steeds in de buurt is dat niet zo'n succes. Noodmaatregelen zijn getroffen. Logeerkonijn is dus ingepakt, het water van de vissen is niet ingepakt maar het blijft wel open als het weer zo gaat vriezen. Vannacht -7

Toe maar dan, het was winter en het is nog even winter. Laten we het maar achter ons laten en vooruit kijken.

Het gaat maar moeizaam in de tuin, er komen wel de wereld groene blaadjes ophoog maar bloemetjes... ik moet ze bijna de grond uitzingen. 5 krokusjes en 2 sneeuwklokjes, iets meer kan ik er niet van maken.

Als ik de weermeneer mag geloven dan wint de zon de komende week terrein.
Ik ga de weermeneer er aan houden anders peper ik hem in.

Neneh @ 05:53 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld

vrijdag 5 maart, 2010

soort van gierende banden en niet te stuiten..

Hormonen zijn rare dingen. Ze zijn onzichtbaar maar zorgen voor een hoop gedoe

Het lijkt haast lente

Neneh @ 02:09 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld

Keek op de week

to do:
maandag: eindelijk eens beginnen aan plan nieuwe website: Amnesty lokaal
niks aan te doen, huishouden! en dit doen we volgende week weer
bloeddrukmeter halen
dinsdag: bodem voor taart, les 1 voor dochter! Ahum, dit doen we later.
bloedprikken
naar Groningen...... ik kwam niet verder dan Assen
woensdag: stemmen
film, Dear John
met Prius naar garage voor update :) Lijkt windhoos wel
donderdag: Oma dag
Wie is de Mol
vrijdag: overleg voor nieuwe seizoen, frisse start, bezoekerscentrum Dwingelderveld Ik heb er zin in!
op stap de stad in, nacht van H ........ ik denk dat ik een filmpje ga kijken, ze roken hier nog steeds in alle kroegen en ik heb er een pest hekel aan!!!
elke dag: foto's maken. Volgens mij heb ik maar 3 foto's gemaakt. Dit is dus mislukt. Volgende week meer....

1 van de foto's die ik gemaakt heb. Maar vertel eens, wat is het?

Neneh @ 12:45 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld

woensdag 3 maart, 2010

Spannend....

ik vind het spannend

update: en toch vond ik het spannend, maar nu niet meer. Nu vind ik het teleurstellend dat de gemeentelijke politiek toch wordt afgerekend op de landelijke politiek.

Maar ja, eerst maar eens slapen

Neneh @ 07:46 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld

zondag 28 februari, 2010

Pom pom pom....

Kanniewachten...........

Neneh @ 12:03 pm
nou zeg al 11 keer gebabbeld

vrijdag 26 februari, 2010

Blik op de week van gaan en komen

Wat een week en hij is nog niet voorbij. Maar voor een vakantie week zoals deze, heerlijk nog een kind wat lekker een weekje vrij is dan kan het tempo helemaal omlaag naar vakantie tempo en dat is best weleens lekker. Ondanks het feit dat ik niet voor een baan mijn bed uit hoef ben ik toch altijd op tijd uit de veren maar nu even niet. Heerlijk.
Maandag was het een regendag en kon ik de laatste dingen voor Amnesty regelen
Dinsdag was het een droge dag, althans voor het grootste deel en de dag was om voor ik er goed en wel aan begonnen was.
Woensdag, ehm, regen en alle andere zaken. Niet vooruit te branden eigenlijk, nog helemaal in de ban van de binnenbaan.
Na deze drie dagen stond de auto weer bij huis. Doordat er een fiets van een collectant tegenaan was gevallen moest er een deur uitgedeukt en over gespoten worden. Het is me wat.
Op donderdag de omadag en door ook de vakantie van 'Oma's grote vent' had ik niet 1 maar 2 mannetjes over de vloer. Het was een slagveld en voor de goede orde, aan het einde van de dag was er niets meer van te zien.
Donderdagavond toch maar even politiek gewoel, al kon ik er ook bij in de slaap vallen. Het was een beetje suf debat. Weinig ruimte voor debat zeg maar.
En dan vrijdag...... nog diep in slaap als dochter belt. Nergens voor maar ze heeft zo haar eerste autorijles... ik snap het.

En dan is het weekend.
Tijd voor een spelletje Kolonisten van Catan!

Maar dan is er weer een week...

to do:
maandag: eindelijk eens beginnen aan plan nieuwe website: Amnesty lokaal
niks aan te doen, huishouden!
bloeddrukmeter halen
dinsdag: bodem voor taart, les 1 voor dochter
bloedprikken
naar Groningen
woensdag: stemmen
film, Dear John
met Prius naar garage voor update :) Lijkt windhoos wel
donderdag: Oma dag
Wie is de Mol
vrijdag: overleg voor nieuwe seizoen, frisse start, bezoekerscentrum Dwingelderveld
op stap de stad in, nacht van H
elke dag: foto's maken. En nu goed

om over de rest maar niet te schrijven

Neneh @ 08:54 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld

donderdag 25 februari, 2010

Vraag en antwoord

Is er nog iets om naar uit te kijken?

Weer geen 'Wie is de MOL' vandaag. Dan maar in de politiek

Neneh @ 05:52 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld

woensdag 24 februari, 2010

Staren naar iets wat er niet is

Ik heb vanmorgen echt een tijdje zitten staren naar het grote niets. Alhoewel er genoeg door mijn hoofd spookte. De hele nacht al. Als ik wakker dreigde te worden was het er en ik was er woelig onder. Maar geslapen heb ik toch. Vanmorgen was het weer helemaal aanwezig, eigenlijk werd ik ermee wakker. 'Sven wat doe je nou?', riep een vertwijfelde Erben en wakker was ik. Het was het nieuws op de radio en dit is het nieuws van de dag. Ik heb Sven gezien&gehoord, Kemkers gezien&gehoord, de spanning gevoeld, de grapjes gelezen, de krant nageplozen en vervolgens in het grote niets zitten staren. Had ik de week niet afgesloten of was ik het niet juist begonnen met 'Het is allemaal zo betrekkelijk, laten we er maar het beste van maken met elkaar'.
En daar zat ik klaar voor en met mij vele anderen die genieten van een staaltje kracht op het ijs.
Natuurlijk gaat het allemaal door en natuurlijk moet iedereen de draad weer oppakken. Zuur, bitter, verdrietig, boos, aangeslagen... wat kun je allemaal niet verzinnen om de emotie van het moment helder te krijgen. Nee, ik heb niet lekker geslapen, ik had iedere keer die 2 gezichten voor mijn neus en eigelijk wilde ik alleen maar even de koppen tegen elkaar. Even elkaar recht in de ogen kijken en even een ferme kneep in de schouder geven.
Mensenwerk, het blijf mensenwerk en zo moet ik het ook maar zien.

En wie kan hier nu onberoerd onder blijven? Dan moet je echt een hart van ijs hebben.

Waarom ik schrijf:

Ik schrijf omdat ik wil schrijven
dat ik gelukkig ben.

Op een dag zal het zover zijn
en zal ik schrijven -
met mijn tong tussen het puntje van mijn tanden
en met rode oren en rode wangen:
ik ben gelukkig

Als ik daarna ooit nog twijfel
en meen dat ik verdrietig of de wanhoop nabij
of zelfs reddeloos verloren,
dan kan ik altijd opzoeken wat ik werkelijk ben:
gelukkig

Toon Tellegen

Neneh @ 02:29 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld

dinsdag 23 februari, 2010

Er is nog meer dan pech

Zo gaat het de boeken in. Ik kan me niet voorstellen dat je het hoofdstuk graag overleest. Wat een triest einde van een prachtige race

Neneh @ 11:20 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld

zondag 21 februari, 2010

Bespreek de week

Soms denk ik dat ik iets, in het kort, wil delen. Even snel. Soort van twitterbericht, kort en krachtig. Dus doe ik dat. Even kort, even snel en ik ben weer weg. Maar ik heb ook wel dat ik even snel een berichtje wil achterlaten op mijn log. Dat is niet moeilijk, gaat snel en dat kan dus niet het probleem zijn.
Ik heb ook geen probleem, althans, niet bekend.
En het gebeurt niet. Dat snelle berichtje is niet gekomen. Ik blijf er dus mee zitten. Ook niet, ik ben alweer bezig met het volgende wat ik wil delen. En weer mist u dat want ik doe het niet. Opschrijven, uitspreken, loggen. Twitteren wel, dat gaan snel en vliegt nog veel sneller voorbij. Als ik een berichtje maak en vervolgens 1 uur weg ben vind ik 100 berichtjes terug en daar is geen doorkomen aan dus die berichtjes verdwijnen in de vergetelheid. Zo snel gaat dat.
In de DWDD hebben ze het nogal eens over de twitterde politiek, over de berichtjes die hap snap iets moeten melden. Was er totaal geen enkel nieuws te melden in de nacht dat de het kabinet viel, behalve dan dat er dienstauto's voor worden gereden en er nu hier en dan wel daar gesproken wordt. Maar de twitterende politici brengen ons wel waar we heen willen. En als het te laat wordt en je wilt niet volgen dan ga je slapen en pak je de draad de volgende ochtend weer op. Ben je gelijk op de hoogte en kan je rustig aan je ontbijt beginnen. Eigenlijk was ik wel blij dat de val van het kabinet niet de schaatswedstrijden in Svencouver in de war gooide. Stel je voor dat je ook nog moest kiezen wie je wilt volgen. Geen punt, twitteraars volgen alles dus ook Svencouver. Gefeliciteerd trouwens met de gouden Sven en Mark, zilveren Anette en bronzen Laurine. Ik ben er wel blij mee. Over de val van het kabinet heb ik trouwens ook wel een mening. Dit wilde ik wel snel delen maar vervolgens doe ik het niet. Ik vind het jammer dat het kabinet gevallen is. Nee, ik vind het niet jammer. Ik vind het lastig dat het kabinet gevallen is. Niet dat ik nu gelijk een doemdenker ben maar waar gaan we heen in Nederland als er over 3 maanden verkiezingen zijn. Ik zie dat wel een beetje met zorg tegemoet. Schreeuwers van nu zijn de regeerders van straks. Ik moet er niet aan denken. Ik hoop maar dat Nederlanders hun verstand blijven gebruiken en dat we elkaar met respect blijven benaderen. Er is wat afgebekt de laatste tijd tussen politici. Volgens mij ligt er bij hun een zwaardere last op de schouders dan ze willen. Waar is het respect naar elkaar als ze elkaar, met wijzende vinger, beschuldigen van zaken waar de kijker op dat moment niet het fijne van kent.
Mensenrechten, waar gaat het ook alweer over met de mensenrechten:
Artikel 1
Alle mensen worden vrij geboren en moeten op dezelfde manier worden behandeld.
Artikel 20
Je hebt het recht om te vergaderen als je dat wilt. Niemand kan je dwingen om bij een groep te horen.
Zo zijn er meer om uit te delen. Mijn inziens mogen politici deze rechten eerst doornemen voor ze hun mond roeren richting de ander. Wie het ook is, de kiezer of de gekozene.
Het was mijn week in het teken van Amnesty. De collecte is achter de rug en dan begint het verwerken van dit alles. De bussen zijn binnen, het geld geteld, de eerste vergadering weer achter de rug, alle geld in de telmachine en weg ermee. Afronden, kaartjes schrijven, een interview door Menno Nicolaï voor AboutBlank, de maart editie en op zaterdag is nog niet alles klaar maar schuif ik het even de kast in om ruimte te maken. De tafel lag nu 3 weken vol en het voelt als een voorjaarsschoonmaak zo leeg is de tafel nu.
Het was ook de week van Valentijn en Valentine en natuurlijk mijn verjaardag. Tussendoor was er nog een opening waar we heen gingen, een huppeltjes omdat de lente komt en heel veel post. Eigenlijk was ik wel 4 dagen jarig en ga ik het vandaag vieren. Zo doe je dat in huize Neneh!

'Waarom die naam', vroeg Menno. Waarom heet je log www.neneh.nl

Toen moest ik direct antwoorden. Nu heb ik erover na kunnen denken.
Het zal een jaar of 10 geleden zijn dat mijn dochter begon met Somnolent bij clubs van HetNet. Ik vond het een geweldige ontwikkeling en heb me ook aangemeld. Dan moet je een naam verzinnen. Ik kan me best voorstellen dat gewoon 'Grietje' er al vandoor was anders was dat het misschien in eerste instantie wel geworden maar ik ging kiezen uit namen van zangeressen en het werd Neneh van Neneh Cherry. In februari 2002 begon ik mijn eigen club. 'Lost in Neneh's world' en in datzelfde jaar ben ik in blogger gestapt. De beste keuze was daarna een eigen domeinnaam en waarom geen Neneh. Want het is echt niet altijd jaja bij Neneh!

Menno dacht dat ik wel een van de oudste bloggers ben maar dat is echt niet zo. Misschien straks wel eentje die heel lang logt, dat kan. Het afgelopen jaar stond niet in het teken van loggen maar in het teken van herstel. Dit jaar staat in het teken van

1 Tekorten
2 Overmatige sneeuwval
3 de val van het kabinet
4 gemeenteraadsverkiezingen
5 2de kamer verkiezingen
6 sprieten van bolletjes boven de grond
7 goud
8 zilver
9 brons
10 vallen of niet / winnen of niet

Het is allemaal zo betrekkelijk, laten we er maar het beste van maken met elkaar.

Ik denk dat ik daar de nieuwe week wel mee kan beginnen. Ik twitter altijd dat ik een nieuwe log heb geschreven. Maar of dat nu zo interessant is?

Neneh @ 12:34 pm
nou zeg al 8 keer gebabbeld

dinsdag 16 februari, 2010

Neneh @ 09:46 am
nou zeg al 14 keer gebabbeld

zondag 14 februari, 2010

Alsjeblieft, zei ze, voor Valentijn en voor vanavond

We hadden een plannetje gemaakt, we gaan film kijken. Languit op de bank, zij een bank, ik een bank en hangen maar. En kijken natuurlijk. Als we nu eerst die gaan kijken en dan die, 'is dat wat?' Ik vind het prima maar ik was iets vergeten. Ik was Sven vergeten en die wil ik zien en ik was aan het slapen bij de opening in Canada en die wil ik ook nog zien dus het wordt een latertje met de film of we gaan tussen het schaatsen door naar de film kijken. Wat je allemaal niet bedenkt voor je ziet hoe het werkelijk gaat. Tjonge, ik kan wat verzinnen. Maar goed, ze kwam, deed de tas open en haalde er een kadootje uit.

'Voor Valentijn en voor vanavond', zei ze.

Ik pak het uit en vind een dekentje, rood met rose hartjes, in het papier. Lekker zacht ook en heel lief natuurlijk.
Als jij op de bank ligt en ik ook dan is er maar 1 dekentje. En ik wil natuurlijk een dekentje en zij ook. Dekentjes zijn heerlijk op de bank als je film ligt te kijken.

We kijken de Opening van de Olympische spelen in Svencouver, we kijken Sven in Svencouver, we genieten van een chocoladeeitje of 2 en we kijken nog meer naar Sven in Svencouver. Hoe hij naar zijn ouders vliegt en naar zijn zussen of vriendin, zover zijn we nog niet dat we dit ook al weten. En omdat we er geen genoeg van kunnen krijgen en hij ook niet kijken we nog wat langer naar Sven in Svencouver.
Allebei onder een dekentje.
Met een glaasje lekkers
Een houtje in de kachel
En een film als toetje. Julie&Julia!
Meesterlijk wat een film.

Ik kreeg het zowaar zo warm dat het dekentje onder het hoofd verdween ipv ik onder het dekentje

Samen Valentijn starten is elk een dekentje en verder alles samen doen.

Neneh @ 10:15 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld

maandag 1 februari, 2010

Voetbalplaatjes en andere ongein

Toen ik kwam aanlopen had ik nog geen idee wat mij te wachten zou staan maar eenmaal in de richting zag ik dranghekken met erachter allemaal kinderen, jongens, in de leeftijd van klein naar groot. Aan de andere kant van de hekken was de deur nog gesloten maar niet voor lang. Rondom de hekken en onder de voeten van de kinderen was het een slagveld. Allemachtig veel troep lag er op de stoep. Het schoot me echt helemaal in het verkeerde keelgat. En voor ik erop verdacht was had ik het gezegd.

'Als jullie, daarbij keek ik ze stuk voor stuk aan, straks "mijn" voetbalplaatjes willen dan moeten jullie er iets voor doen!'
'Ja, ja', was het in koor. Ze wilden wel iets doen voor de kaartjes.

Ik begon mijn betoog over de afschuwelijke bende onder hun voeten. Er is toch een afvalbak. Willen jullie de kaartjes dan moet er gewerkt worden. Jullie maken de troep, ik erger me groen, dus jullie ruimen het op en krijgen dan van mij de kaartjes!'

'Deal?'

'Deal' (er werd nog iets gemopperd, maar ik liep naar binnen, doof voor wat er nog te mopperen viel) 'Ik ga het wel zien', dacht ik.

Rondom mij liepen allemaal mensen te luisteren naar mijn 'boze' toon. Ze keken naar de troep op de grond en naar de jongens. Ze schudden het hoofd met misschien in hun achterhoofd 'had ik het maar verzonnen'. Ik weet het niet of er iemand bij zat die het er mee eens was, ik was begonnen en ik was onverbiddelijk.

Nu had ik niet al te veel boodschappen want de grote berg was al binnen, ik moest nog wat rand zaken in huis halen. Dus ik was snel klaar en met een paar kaartjes in de hand liep ik naar buiten.

Test, ik deed de test. Hadden ze mij in de gaten gehouden en hadden ze opgeruimd? Ik moest toegeven, ze hadden woord gehouden. Ze hadden de meeste rommel in de afvalbak gegooid. Ik was toch wel een beetje trots op ze.
Ik liep de winkel uit, achter de kar aan naar de auto. Ineens begonnen ze in koor. 'Ze hadden opgeruimd' (ja, dat was echt waar) en ze wilden toch wel mijn kaartjes. Zij hun woord, ik mijn woord.'
Ik draaide me om en stond ineens midden tussen de ventjes van groot naar klein. De een net iets brutaler dan de ander maar toch heel netjes. Nee, het viel me niet tegen. Op dat moment had ik voor iedereen een kaartje willen hebben maar helaas, ik moest naar eer en geweten delen.... ik heb ze bedankt en gevraagd om het toch vooral maar zo te houden. Netjes

Neneh @ 02:05 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld

zondag 31 januari, 2010

weekend

zzzzz.....

Neneh @ 07:31 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld

woensdag 13 januari, 2010

Er is een sfeer ontstaan

Het is een nieuwsdag, ver van mijn bed ellende die heel dichtbij komt, Haïti, een ontwikkelingsland ligt volgens de berichten bijna plat. Het gaat ver boven mijn verstand, ik zie beelden en ik krijg pijn in mijn armen, machteloosheid viert de boventoon.
Nieuws vanuit Den Haag stroomt ook de hele dag, afgebroken, ongehoord, ongepast, teruggeroepen, overleg, crisis, spoedoverleg, vertrouwen. Het blijft nieuws, het blijft de gemoederen bezighouden.
Het is een nieuwsdag omdat het voor mij ook weer een belangrijke dag was, drie maand geleden was ik in het ziekenhuis bij de cardioloog en zei hij 'wordt eerst maar eens beter, dan zie ik je over 3 maand terug.'
Dat was vandaag, het was bloedheet in het ziekenhuis. Dat was ook wat ik zei tegen degene die alles op moest meten en registreren. 'Het is hier bloedheet.' 'Ik vind het wel lekker, zei hij, ik heb korte mouwen, het is eigenlijk voor de ouderen dat ze het zo warm stoken.' 'Dankjewel', zei ik. Waarop hij zich gelijk ging verontschuldigen. 'Ja, lekker dan.'
Bij de cardioloog kon ik zijn verhaal aanhoren en hij de mijne. Ik had nogal een aantal vragen en hij had gelukkig veel antwoorden. Wat voor mij heel belangrijk is want het lijkt wel goed allemaal maar niets is wat het lijkt. Sinds een dag of 10 lijkt mijn hoofd vol. Druk op de oren en ik voel me bijpassend zwaar lusteloos. Ik doe wel van alles, het lijkt daarmee helemaal of het niets bijzonders is maar echt, het voelt niet goed. Het is de bloeddruk die me eigenlijk nog steeds parten speelt en sinds een maand heb ik alweer een verhoging in de bestaande medicijnen waarvan ik eerst dacht 'het helpt', maar waar ik nu niet meer zo zeker van ben. En dat knaagt dat kan ik je wel vertellen. Een te hoge bloeddruk hoef je niet direct te voelen en de klachten die ik al zolang had, hebben er nooit toe geleid dat iemand wakker werd en riep 'hoe is het met je bloeddruk'
Maar goed, ik zit ermee en wil er van af. Het maakt me onzeker, ik wil mijn nieren niet helemaal kapot maken door een te hoge bloeddruk en allerlei medicijnen. Niet roken en gezond leven.. Dûh! Ik leef gezond en rook niet. 'Ik doe gewoon mijn best om er iets goeds van te maken maar het is niet genoeg en als ik dingen ga voelen word ik onzeker. Is het raar?' 'Nee, is niet raar, we gaan het aanpakken'
'Ik ben heel tevreden over het hart', dat zei hij. Ik vind het zo vreemd dat hij dat zegt en dat zeg ik hem ook. 'Het gaat nooit weer over, het wordt nooit meer beter,' zeg ik een beetje bitter. 'Ja en nee.' En hij begint weer zijn verhaal.
Het is belangrijk om lekker in je vel te zitten, ontspannen. Het is belangrijk gezond te leven, eten, bewegen en genieten. Als je alles goed onder controle hebt en zorgt dat alles goed blijft gaan dan wordt het niet erger. En zo praten we verder. Hij stuurt me weer op pad met medicijnen en wil mijn nieren goed in de gaten houden. Dat kan simpel dus dat ga ik goed regelen. Ik trek al die warme kleren, jas, muts, handschoenen en sjaal weer aan en stap op de fiets.

'Ik ben tevreden over je hart'...... het gonst nog een poosje in mijn hoofd en mijn hart maakt een sprongetje. Dat laatste heeft volgens mij meer te maken met de kou want het is dan -4 graden, het voelt als -11 of zoiets

Voor nu, ik ga naar de film, ik ga even genieten. Moet van de dokter!

Neneh @ 04:33 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld

Spreek

Als ik spreek spreek ik namens mijzelf of soms voor het gezin of voor een van de leden van mijn gezin.
Als ik dat niet goed doe hoef ik niet naar een torentje voor overleg. Ik hoef geen verantwoording af te leggen aan een kabinet, aan een kamer of aan een volk.

Daarom ben ik wel blij dat ik ik ben en hij moet nu heel erg op zijn tellen gaan passen. Hij heeft niet zijn mond voorbij gepraat, hij heeft namens zich zelf gesproken. En hoe ik het ook lees en hoor, van alle kanten en uit allerlei monden, iedereen heeft een mening, ik vind nu dat hij iets uit te leggen heeft. Want dat heeft hij nog niet gedaan tot nu toe...

Wat kan die man draaien zeg

Neneh @ 10:01 am
nou zeg al 3 keer gebabbeld

zaterdag 9 januari, 2010

Vervolg: Hier komt een logje over mijn dochter

Was ik vol goede moed begonnen aan een logje over mijn dochter ging ik eerst kraomschudden en kwam er vervolgens niets meer van. Maar ik heb mezelf beloofd om van uitstel geen afstel meer te maken dus ik doe wat ik zeg al is het een jaar later dan de bedoeling was. Dat is het niet. Ik ben maar een paar dagen over tijd en mijn dochter heeft al geroepen dat het een grapje was. Ineens wist ze waar ze was toen ze schreef dat ze zichzelf kwijt was.
Eerst alles op een rijtje anders zijn jullie, trouwe lezertjes, de draad al geheel kwijt.
Het begon hier: Soms kan je verlangen naar gewoon
en daarna: Hier komt een logje over mijn dochter
En hier komt dus een vervolg, alhoewel dochter net heeft geschreven dat 'hier komt een logje over mijn dochter' het allermooiste logje is wat ik ooit over haar heb geschreven. Ik geloof dat niet. Ze liegt. Ze plaagt me maar een beetje. Dat denk ik.

Ik ga over mijn dochter schrijven. Ze woont al heel lang niet meer thuis, terwijl zij aangeeft dat ze twee thuizen heeft. Ze is graag thuis thuis. Dus zowel bij haar eigen spulletje als bij onze spulletjes. Daar ben ik blij om. Ze vroeg me pas iets 'je vindt het fijn als ik thuis ben hè?' Dat kon ik wel met ja beamen, ik vind het wel fijn als je thuis bent. Ze was er namelijk ook bijna 2 weken (december). Overdag werken en 'avonds lekker mee-eten en bankhangen. Ja, het is gezellig als je er bent. 'Maar als ik weer weg ga, wat dan, vind je dat ook fijn?' vroeg ze later. Ik keek haar aan en moest lachen. 'Ja, ik vind dat ook fijn. Ik ben blij als je thuis bent, maar ik ben ook blij als je weer gaat. Ik kan je best loslaten, ik wil heel graag dat je het goed hebt, ook zonder dat je hier altijd bent.' Ze was ook blij met mijn antwoord.
Als mijn dochter thuis is kan ik dat overal aan merken, ze laat haar sporen wel achter zeg maar. Het huis vult zich. Ik verbaas me altijd weer over de hoeveelheid spullen die ze heen en weer sleept in haar tassen. Om vervolgens tot de conclusie te komen dat het onmogelijk is alles in 1 keer weer mee terug te nemen naar haar huis. Ja, dat zie ik ook. Lieve help, er komt bijna een aanhanger aan te pas om alles weer op de plek te krijgen. Er gaat natuurlijk ook wel wat heen en weer. Er gaat weer eens iets stuk en pa duikelt op internet wel weer iets op wat nog goed te gebruiken is. Tv’s, stereo’s, computers, koptelefoons, laarzen, je kunt het zo gek niet verzinnen over het gaat van H naar A en terug. Er wordt dus stevig gependeld. Ze zegt wel eens ‘het is hoogste tijd dat je weer eens bij mij komt’. Dan bedoelt ze dat ze een stok achter de deur heeft om het huis eens op orde te brengen. Toen ik nog werkte was ik vaker bij haar dan nu. Zij werkt nu door de week en is de weekenden vrij en ik heb in de weekenden de mannen thuis en door de week meer de tijd zeg maar. Er komt weinig van. Daarbij werkt ze nu zo dichtbij dat ze zelfs een broodje komt eten tussen de middag als dat zo uit komt. Kan ze even tegen me aan zeuren. Onzeker als ze is over zichzelf is dat wel goed ook. Ik laat haar praten en luister net zolang tot ik er genoeg van heb dan begin ik mijn zegje. En als ik klaar ben is het weer rustig in de tent en beloofd ze te gaan praten met degene die er toe doet. Ik snap vaak niet half waar ze zich druk over maakt want ik vind het dan echt iets waar je je helemaal niet druk over moet maken. Laat sommige dingen maar komen zoals ze zijn en trek je eigen plan. Vervolgens roep ik, ‘moet je mij nu horen, ik heb nu wel een grote mond maar toen ik zo oud was als jij had ik het ook niet en liep ik ook tegen die dingen op.’ Ik begrijp dus wel iets van de materie maar sta nu zo anders in het leven en ben me meer bewuster van alles. ‘Het hele leven is een leerproces’, zeg ik dan en telkens kom je een stapje verder. Blijf bij jezelf, luister naar jezelf, trek je eigen plan, schrijf het op en ze gaat weer aan het werk om vervolgens ergens in de middag te laten horen dat het goed gaat, dat er een gesprek komt, de leidinggevende achter haar staat …… dat het leven echt geen krentenbol is. (kreet van zoon)

10 dingen: waaraan ik kan zien dat dochter thuis is:

1. Haar rugzak staat bovenop de tafel. Altijd en het is me een raadsel waarom
2. Haar jas hangt over de stoel
3. Haar muts, de handschoenen, de sleutelbos liggen op de tafel
4. tv vertoont beelden die we anders nooit zien (haar favoriete series)
5. Ik heb meer was
6. Heb jij nog een onderbroek voor mij? (maar dat hoeft niet iedereen te weten)
7. Er hangen handdoeken op de gekste plekken
8. Mam, wat kan jij toch lekker koken, zucht, dat leer ik nooit
9. Het ruikt naar dochter
10. En als ze weer weg is dan is ze altijd iets kwijt of vergeten en is het huis leger dan daarvoor.

Ik vind het een voorrecht om haar moeder te zijn, laat ik daar maar mee eindigen.

Neneh @ 10:26 am
nou zeg al 9 keer gebabbeld

vrijdag 8 januari, 2010

Als je zonder zit

Het was nog donker, niet zo gek ook want voor hetzelfde geld was het middenin de nacht. Dat was het dus niet. Lief maakte geluid 'what the heck' het is kwart voor acht.'
Dat is de tijd dat de mannen de deur achter zich dichttrekken en naar het werk gaan. Mislukt. Jammer dan. Gelukkig heeft lief het zelf gedaan, hij heeft zitten spelen met de nieuwe wekker en het ding uit gedaan na het spelen.
We maken een plan, hij dit, 'grote opschepper' zo en ik zus.
Ik ga naar de beneden, haal Micka uit de bench en probeer de kachel aan te steken. Ik sta nog bij de kachel als ineens langzaam alle lichten doven. De gordijnen nog dicht en alle lampen uit met alleen het schijnsel van de net aangestoken kachel.
Ik loop naar het raam en trek de gordijnen open. Tot het kruispunt is het donker. Alle verlichting is uit en ik zie hier en daar kaarsjes verschijnen. Voor ons huis staat een man te bellen, hij heeft een zaklamp in zijn hand. Bizar.
Ik roep naar boven dat de hele straat donker is, dat scheelt namelijk, dan ligt het niet bij ons. Ik kan me namelijk nog iets herinneren van nog niet zo lang geleden.
Nee, dit is andere pech. Lief staat nog net niet onder de douche maar wel in een donkere douche.
Eerst maar eens even nadenken, welke volgorde en hoe pakken we dit aan. Ik wil thee drinken dus pak een pan en vervolgens moet ik een aansteker zoeken want het gas wil niet aan zonder stroom. Logeerkonijn heeft bevroren water en daar moet iets aan gedaan. Gelukkig blijft de kamer lekker warm en bij kaarslicht het ontbijt klaarmaken heeft ook zo z'n charme. Maar dan....... ik eet mijn ontbijtje aan tafel bij de krant met een zaklampje. Niets nu.nl niets mail checken of even de reacties lezen, niet radio luisteren, helemaal nul komma niets.
'Ik verveel me nu al' zeg ik tegen lief.
En dan moet ik lachen. Dit is te erg voor woorden, het elektrische probleem is net aan de gang en ik verveel me al. Terwijl ik altijd roep dat ik me nooit verveel, wat ook zo is maar dan moet ik wel stroom hebben. Voor muziek, voor de computer, voor het photoshoppen, voor het gamen, voor de gezelligheid, voor..........
Overal voor.
Ik vouw de was op, gooi nog een houtje in de kachel en we wachten nog even met aankleden. Net als 'grote opschepper' zijn kleren aan heeft gaat het licht weer aan. Eén uur zonder stroom en alles is in de war

Ik ga maar eens douchen, het water zal nu wel weer warm zijn.

Neneh @ 10:28 am
nou zeg al 14 keer gebabbeld

woensdag 6 januari, 2010

inspiratie in een notedop

het komt, het komt. Ik voel het

Neneh @ 07:30 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld

maandag 4 januari, 2010

Soms kan je verlangen naar 'gewoon'

Heerlijk, 14 dagen lang heerlijk. Nee, nog langer zelfs want we begonnen aan een lang weekend Parijs. Wel gaan, niet gaan, het was nog spannend tot we gingen. 600 Kilometer door een wit winterlandschap rijden en terug was er nog meer wit. We reden er iets langer over omdat de weg niet geheel vrij was van file en ook niet van sneeuw. Maar het was een geweldige ervaring. Parijs in de kerstsfeer en dan met temperaturen die ze daar niet echt gewend zijn.
We hebben er namelijk heerlijk gegeten in een simpel restaurantje met een kacheltje aan de voeten. Onder de tafel was het tropisch zeg maar. We konden onze koude en vermoeide voeten echt verwennen.
Zo begonnen de laatste 2 weken van het jaar 2009. Lief ging weer werken tot kerst en 'grote opschepper' begon aan zijn vakantie. Lees: lang in bed liggen, de hele dag chillen en vooral veel gamen. Oh, en zijn moeder tot waanzin drijven door de was maar op te blijven stapelen in zijn slaapkamer en de honden veel te laat uit te laten. Ik moet me soms erg bedwingen...... Hij wordt groot, is groter dan zijn moeder (oh oh, 1 centimeter) maar hij kan nog zo heerlijk puberen.
(dat heerlijk is niet echt, maar soms moet ik er wel om lachen)
De kerstkaarten blijven me aankijken tot na de kerst, 'oma's grote vent' en 'klein mannetje' zijn ziek en er moet nogal eens een keertje opgepast worden. De tijd staat dan even stil. Niets doen, behalve genieten van beide boefjes. De jongste wordt net voor kerst 1 jaar en begint zijn nieuwe jaar met oorontsteking. Niet fijn.
Voor de kerstdagen zijn de boodschappen binnen, het huis versieren, de boel aan kant, laat iedereen maar komen.
Dat is niet tegen dovemansoren gezegd en het huis is vol, dagen lang. Als de eerste kerstdag voorbij is dan beginnen we aan de restjes. Genoeg op voorraad.
Lief heeft te veel van zijn vakantiedagen gesnoept het afgelopen jaar (ook door mijn ziek zijn) en gaat weer aan het werk op de maandag na kerst. Ik probeer een beetje in het huis te redderen maar heb niet veel zin. De kerstkaarten die nu officieel nieuwjaarskaarten heten heb ik eindelijk gepost en verder houd ik me vooral bezig met lummelen, de boodschappen, het huishouden, vrijwilligerswerk en oliebollen bakken. Soms is een dag voorbij voor ik er goed en wel aan begonnen ben zo snel gaat de tijd.
Dan is het oudejaarsavond en zijn lief en ik met z'n tweeën. Ik denk voor het eerst sinds ons trouwen. De jaren daarvoor werkte ik altijd met oud&nieuw. Kerst was mijn vrije feest. Maar nu, met z'n tweeën. Er is weinig op de tv en ik prut een logje in elkaar. Het eindejaarslogje. Daar ben ik uren mee bezig want ik ben ondertussen nog veel meer aan het doen. Af en toe een oliebol en een zoen en ik kan weer verder. Het wordt 12 uur en 'grote opschepper' is de eerste die belt. (dan hebben we dat maar weer gehad, denkt ie) en daarna hebben we iedereen aan de telefoon die we direct willen spreken. Handen schudden buiten en vuurwerk kijken. Het is echt heel erg rustig in de straat. De hele nacht is het rustig, natuurlijk is er herrie van de feesttent maar liever die herrie dan alles kapot in de buurt en de hele nacht klappers in de lucht. 'Grote opschepper' is ook de eerste in het nieuwe jaar die ons wakker belt. We schrikken er wel even van. Hij is door zijn enkel gegaan en wil liever naar huis dan nog iemand verder tot last te zijn. Ik kan het me wel voorstellen...... zolang ik onder de warme deken lig.
Zucht.
En nog een zucht.
We gaan beide uit bed, lief heeft toch een glaasje te veel gedronken om nu al achter het stuur te kruipen en ik heb daar geen last van. Dus de kleren aan en de auto in. Tegen 5 uur liggen we allemaal weer in bed en horen we tegen half 6 dat de feesttent gaat sluiten, nog wat geknal en we slapen weer.
Die nieuwjaarsdag worden we echt laat wakker. Goed begin van het nieuwe jaar ...... ik weet het niet. De hele dag heb ik moeite met wakker worden. En sinds oudjaarsdag heb ik een allergie aanval zodat ik blijf niezen en snotteren. Ik kijk eens om me heen als de zon even schijnt.
Pffff... stof en stof. Als het weer gewoon wordt hier dan is dat het eerste wat ik aanpak.
Na nog een heerlijk druk lang weekend met voldoende hout voor de deur voor 2 winters en de oliebollen OP is het ineens maandagochtend.
Om half 7 gaat niet de wekker, ik word wakker van geen wekker. Half 7 en uit bed. Eerst logeerkonijn vers water geven want de boel bevriest 's nachts. Dan ontbijten.....

De mannen weer naar het werk en het is weer gewoon. Ik kan soms zo verlangen naar 'gewoon'

De kerstbomen leeg, de ramen schoon, de badkamer schoon...... de keuken schoon (ook niet overbodig) en de honden gewoon in de mand

Neneh @ 10:27 am
nou zeg al 13 keer gebabbeld

zaterdag 2 januari, 2010

2 januari

Lief zei, 'Zoveel sneeuw heb ik hier nog niet gezien zolang we hier wonen.'
Ik was het niet met hem eens, echt niet. 'Jij lag met griep in bed, zei ik, en ik liep als een kip zonder kop rond, het was vreselijk. De auto ingesneeuwd en niets begaanbaar. Ik ben samen met de toen nog 'kleine opschepper' naar zijn school gelopen.'
Ik weet het nog wel, ik was anderhalf uur onderweg en de baas (ik kon haar villen) vond mijn reactie nogal overdreven toen ik vertelde dat bijna niemand op het werk kon komen. We zaten vast. 'Dat is vast de mentaliteit van de Drent', was haar antwoord. Ik was boos. Heel lang.

Waar was ik 2 maart 2005

Kijk mijn logje van toen.... sneeuw

50 centimeter of meer.... het lag hier en daar tot ver in april.

Neneh @ 10:21 pm
nou zeg al 7 keer gebabbeld

donderdag 31 december, 2009

hier komt mijn oudejaarspostje zeg maar

Maar eerst ga ik oliebollen bakken. Het liefst samen met een fijne buurman bij hem in de schuur. (dat is dan vanwege de lucht)

Die lucht :)

Ik kan onder het bakken best na denken over mijn/het afgelopen jaar. Best wel. Er is namelijk toch wel heel veel om over na te denken.

De laatste jaren (best heel veel jaren al) maak ik een eindejaarspostje in delen. Met foto's en tekst. Gewoon omdat het leuk is om terug te kijken. Nu ontbreekt het niet aan foto's want die heb ik ook dit jaar heel veel gemaakt. Het ontbreekt niet aan tekst want ook dit jaar is er genoeg om over te schrijven, nee, het ontbreekt aan een begin en een einde. Ik wil namelijk geen klaaglog maken, een log vol ellende. Een log over 2009 gaat daar namelijk vast wel over.

Doe ik niet. Ik doe het niet. Ik ga het niet hebben over het afgelopen jaar. Vanaf november 2009 kijk ik niet alleen achterom maar vooral vooruit. Ik kan namelijk weer vooruit kijken

Van Sint kreeg ik een nieuwe scheurkalender, zo eentje met elke dag een spreuk, elke dag een blaadje verder.
Die van vandaag eindigt met:
Zie hoe snel gisteren en vandaag,
deze ochtend en deze avond, dit jaar en
volgend jaar, alle één voor één voorbijgegaan.
Niets blijft ooit bestaan, je kunt nergens van op aan.

*Patrul Rinpoche*

Ik ben nu al benieuwd waar we in 2010 bij stil blijven staan

Toch nog een lijstje, op de valreep. Schaamteloos gejat bij Webble

1. Wat heb je in 2009 gedaan dat je nog nooit eerder had gedaan?
Dat zijn er nogal wat dingen, ze hadden vooral met mijn ziekzijn te maken. Dus daar kom ik nog wel. Ik heb wel voor het eerst op de Champs-Élysées gelopen, heen en terug..... pffff, in de vrieskou

2. Heb je je aan je goede voornemens gehouden?
Die maak ik nooit, ik rook niet en alle andere dingen zijn onbelangrijk om een voornemen van te maken

3. Zijn er kinderen geboren in je omgeving?
Ja, bij de buurtjes. Dat is zo bijzonder want dat is ons in geen jaren overkomen. Trouwens bij Aukje is Dylan geboren en Aukje heb ik in rl ontmoet. Dan is het volgen van een log nog leuker.

4. Zijn er mensen overleden in je omgeving?
Ja, dichtbij. In mei hebben we afscheid genomen van een vriend, veel te jong. Nog veel te hard nodig hier maar het was geen leven meer. Lieve vriendin, we denken veel aan jou. Jij mist hem zo.

5. Welke landen heb je bezocht?
Frankrijk en Ameland. Want Ameland blijft iets anders dan Nederland.

6. Wat zou je in 2010 willen hebben waar je in 2009 gebrek aan had?
Vooral gezondheid

7. Welke datum zul je nooit meer vergeten van 2009?
6 juni. Waarom? omdat ik die dag met een hartinfarct opgenomen werd in het ziekenhuis.

8. Wat was je grootste prestatie van 2009?
Herstellen. Het was een grote klus

9. Waar heb je in gefaald in 2009?
pfff...

10. Ben je in 2009 gewond geraakt of ziek geweest?
Ja, heel erg ziek.

11. Wiens gedrag vond je een felicitatie waard?
Mijn 'melkboer' die ineens geen melkboer meer was. Hij nam een besluit. Hij koos er voor om van het leven te gaan genieten voor het te laat is.

12. Van wie werd je niet goed dit jaar?
Van hem wiens naam ik veel te vaak heb gehoord en zijn kop veel te vaak heb gezien. Laten ze zijn hoofd maar in doeken wikkelen.

13. Waar ging je geld vooral naartoe?
Prius.....

14. Waar ging je van uit je bol?
Van mijn 2 kleinkinderen. Telkens weer.

16. Welk nummer zal je voor altijd aan 2009 herinneren?
Peter Fox - Hause am see

17. Vergeleken met vorig jaar rond deze tijd, ben je dan:
a) gelukkiger of ongelukkiger? gelukkiger
b) dikker of dunner? dikker
c) rijker of armer? armer, als het op geld aan komt. Maar ik voel me rijker.

18. Waarvan wens je dat het meer had gedaan?
Genieten, meer genieten.

19. Waarvan wens je dat je het minder had gedaan?
Zorgen maken.

20. Hoe heb je de kerstvakantie doorgebracht?
Kerstvakantie? Oh ja, wij, lief en ik begonnen de kerstvakantie met een lang weekend Parijs en daarna ging hij weer werken tot Kerst.

21. Ben je verliefd geworden?
Ik ben het nog steeds, niet meer als de bakvis. Maar ik kan zo verliefd zijn op mijn lief. Hij is zo lief, de liefste.

22. Hoeveel one-night-stands had je?
Duhhhh

23. Wat was je favo TV-programma?
DWDD, daar kan ik echt met veel plezier naar kijken. Bones vind ik trouwens ook wel erg.... ehm, grappig.

24. Ben je iemand gaan haten?
Nee. Ik krijg weleens de hik van iemand maar dat is toch echt iets anders dan haten.

25. Wat was het beste boek dat je las?
Stieg Larsson - Millenium 1, 2 en 3. Super, wat een boeken.

26. Wat was je beste muzikale ontdekking?
The Temper Trap met Sweet Disposition. In augustus riep ik 'oh mooi' maar in november brak het pas echt door in Nederland.

27. Wat wilde en kreeg je ook?
Armen om mij heen

28. Wat wilde je en kreeg je niet?
Een klein baantje

29. Wat was je favoriete film van dit jaar?
Seven Pounds en the Reader. Films uit 2008 maar hier pas in 2009.

30. Wat deed je op je verjaardag en hoe oud ben je geworden?
Ik werd 54 en de cv werd nagekeken die dag (staat in mijn agenda). Verder heb ik vast niets bijzonders gedaan. Ik had net een drukke week achter de rug. Collectecoördinator van Amnesty International.

31. Welk ene ding had je jaar veel bevredigender kunnen maken?
Dat de huisarts of wie dan ook waar ik onder behandeling was eerder had opgemerkt hoe ziek ik was. Om erger te voorkomen.

32. Hoe zou je je persoonlijke fashion concept voor 2009 beschrijven?
Kleur, altijd veel kleur. Leggings, rokjes, mutsen, hoedjes, laarzen, laarzen, laarzen. En voor eronder... een mooie SAPPH

33. Wat hield je op de been?
Ik zou soms denken dat het de medicijnen zijn. Ik denk weleens dat het de kinderen zijn. Of mijn lief die zo lief voor me is. De kaartjes, de lieve dingen, de waaier om de opvliegers te verjagen, of de papieren bloemetjes, de telefoontje en nog meer post. Of misschien was het wel gewoon het hart wat ik kreeg. Van steen, van glas, van papier, van rubber, van metaal. Die harten die hielden mij op de been. En de rest ook :)

34. Welke beroemdheid mens(en) kon je goedkeuring wegdragen?
Die drie gasten in het glazen huis, die een week lang niet eten maar wel praten en plaatjes draaien in Groningen en dan een nieuw record aan euro's binnen haalden voor het Rode Kruis.

35. Welke politieke issue heeft je het meest geraakt?
Er zijn uitspraken gedaan door politici die me middenin mijn hart raken. Die afschuw en een open mond bij mij oproepen. Kromme tenen en vooral een grote afkeer. Er zijn meerdere issues maar wat me het meest heeft geraakt is toch de uitspraak over de kopvodden

36. Wie heb je gemist?
Mijn collega die sinds februari ineens geen collega meer was. Gelukkig wel vriendin. Maar ik mis haar.

37. Wie is de beste persoon die je in 2009 ontmoet hebt?
Ik denk dat het Ina is. Ik ken haar al langer maar zij was mijn steun en toeverlaat in de huishouding en ik kan je wel vertellen dat het heerlijk is als daar voor gezorgd wordt als je het zelf niet kan. Zij was de beste.

38. Wat is een belangrijke levensles die je in 2009 geleerd hebt.
Vertrouwen in mijn eigen gevoel. Veel meer luisteren naar mezelf.

39. Wie wil jij nog iets zeggen:
Mijn lief, dat hij de liefste is
Mijn kinderen, dat zij mijn schatten zijn
Mijn kleinkinderen, dat zij mijn leven laten schitteren
Mijn familie, dat ik met heel mijn hart hoop op dat we er altijd blijven voor elkaar.
Mijn vrienden, we zien elkaar te weinig. Beloven is 1 ding, doen is het andere.
Mijn Log, dat ik weer vaker wil schrijven. Dat ik energie en inspiratie voldoende krijg.
Mijn vriendinnen, dat we elkaar altijd blijven volgen
Mijn vrijwilligerswerk, dat ik dat met hart en ziel mag blijven doen
Mijn lijf, dat wij vrienden mogen blijven in voor en tegenspoed. Dat de medicijnen het goede werk blijven doen.

Goed uiteinde en een liefdevol en gezond 2010 gewenst

Neneh @ 11:42 am
nou zeg al 15 keer gebabbeld

woensdag 30 december, 2009

Er was sneeuw en er kwam nog meer

Ik weet het ook niet precies, de dagen vliegen, de tijd vliegt en ik lijk ook haast te vliegen. Morgen is het al de laatste dag van 2009
en eerlijk gezegd ben ik daar niet treurig om.
Laat het nieuwe jaar maar komen. Ik ben er klaar voor

Neneh @ 10:25 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld

donderdag 17 december, 2009

Kerstborrels en sneeuwballen

Terwijl de sneeuwvlokken dwarrelen maak ik met 'oma's grote vent' en de honden een wandeling door het park. Het is een chaos met de honden en met 'oma's grote vent' gaat het ook al niet rechtdoor. Hij loopt en bukt en gooit en babbelt en lacht en maakt nog meer plezier dan anders. Sneeuw doet wonderen. Heel Nederland ligt plat, heel Nederland is in de ban en wij maken een rondedansje met de honden. Die willen wel. Als alles wit is vervagen de grenzen. Op de vijver kun je lopen en onder de bosjes door is helemaal een vage actie want daarna ben je sneeuwwit in plaats van chocoladebruin. Oma's grote vent bukt, sneeuwhond blaft, andere sneeuwhond blijft onder de bosjes door denderen en ik sta te lachen, weet niet meer welke hond bij welke lijn hoort en probeer rechtop te blijven staan. Mijn armen worden 2 centimeter langer van zo'n wandeling. Het is eigenlijk niet te doen. Gelukkig rijden auto's langzamer en is het rustiger op de straat waardoor oversteken nog net gaat. Ik blijf lachen, iedereen lacht. Stomme mutshonden zijn het. Ze snuiven in de sneeuw, ze willen sneeuwballen vangen en vooral veel sneeuw te grazen nemen. Ze snappen het niet en uiteindelijk liggen ze uitgeteld voor de kachel. Net als alle handschoenen, jassen, mutsen en schoenen. De vloer ziet er niet meer uit als alles opgedroogd is. En dat drogen gaat snel, de kachel maakt overuren. Ondertussen kijk ik weer eens naar buiten en bedenk dat het wel mooi is maar dat ik toch ook morgen in de auto wil stappen om naar Parijs te rijden. En daar ligt ook sneeuw.....

En dat van die kerstborrel komt later wel, 'grote opschepper' had zijn eerste 'eindejaarsborrel' en liep nog uren te giechelen.

Neneh @ 05:33 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld

maandag 14 december, 2009

nou ja, ik kan weer schrijven

Zomaar, ineens is log weer levend en voor zover ik kan ontdekken is alles er nog. Stelletje prutsers bij host! Dat zijn het. Ze hebben nu wel alles (bij mij) weer voor elkaar maar in een maand tijd 2 keer niets kunnen en bij de eerste keer ook nog een enge wapperende vlag zien ipv mijn liefelijke weblog is echt te veel van het goede. Ik ga nu zeker zoeken naar een andere webhosting provider. Ideeën zijn welkom.
Maar wat had ik dan willen melden afgelopen weekend?
Ben ik vergeten, echt waar.

Ik riep vorige week vrijdag dat ik eigenlijk al in geen tijden meer rugpijn had gehad en dus werd ik in de loop van de dag getroffen door een rugpijn die er voor zorgde dat ik 's avonds gewoon het ene been niet meer fatsoenlijk voor het andere been kon krijgen. Soort van eigen schuld dikke bult zonder dat ik er om gevraagd had, zoiets ongeveer.
Inmiddels zijn we een paar dagen en een stapel pijnstillers verder en begint er alweer een lichtje aan de horizon. Parijs komt in zicht
Daar zijn nog veel meer lichtjes aan de horizon!

Neneh @ 10:59 am
nou zeg al 5 keer gebabbeld

zaterdag 21 november, 2009

Dat was het dan als je in de handen valt van de slechterik

Gisterochtend was de schok groot. Groter dan wat ook. Mijn webruimte was gehacked. Niet dat ik er iets aan had kunnen doen, ik betaal voor de diensten en hoop dat ze er netjes mee om springen en het goed veilig stellen. Het beveiligen was dus onvoldoende en mijn website kon gekaapt worden. Waarschijnlijk nog veel meer websites maar daar hoor je nooit meer iets over. Hoe dan ook, de Turkse vlag wapperde vrolijk op mijn scherm en mijn n e n e h.nl was weg. Alles was er nog wel maar niet meer zichtbaar. Flabbergasted was ik. Totaal.... Wat zou er in vredesnaam te lezen zijn op mijn eerste pagina van mijn weblog. Ik bel lief en vraag hem naar mijn website te gaan kijken...... pfffff.... 'wat zou er staan?'
Hij weet het niet en zal eens navragen. Ik bel ondertussen met mijn webhost. Ik denk dat het zweet daar al flink over de rug loopt. Ze zijn inmiddels bekend met het fenomeen en zijn er mee bezig. Het kan wel de hele dag duren ......
Er komt een smsje binnen 'je website ligt eruit'.
Ja, vertel mij wat.
Er komt een telefoontje 'wat is er met je website?'
Ja, ja...... n e n e h.nl is zielig en leeg en kaal en gelukkig is de vlag verdwenen.
Inmiddels ben ik alweer wat wijzer maar is me de inhoud nog steeds niet duidelijk. Ik ben wel heel blij dat de pagina snel weg is en al staat er de hele dag niets te lezen, het is altijd beter zonder vlag.
Ik ben het slachtoffer geworden van een hacker en de veiligheid van de website is niet gegarandeerd. Zoveel is me wel duidelijk. Aan het einde van de dag is me ook wel duidelijk dat ik wat ik 'smorgens zelf nog wel kon zien er 's avonds niet meer is. Terug in de tijd, naar 11 november helemaal. Alles van de afgelopen week is gewist.

Neneh @ 09:58 am
nou zeg al 4 keer gebabbeld

woensdag 11 november, 2009

in de lijst van bijzondere ontmoetingen.....

Ik was druk bezig met werk wat ik ieder jaar in de maand november doe. 'In memoriam' in elkaar zetten. Dat wil zeggen dat ik de tekst met foto en datums op de juiste plek zet, alles in dezelfde format en alles op 1 A4-tje. Het is een vreemde klus, ieder jaar weer. Bij sommige lees je tussen alle mooie woorden zoveel verdriet en bij anderen denk ik wel ..... 'zo was het toch goed'. Het gaat dus allemaal over mensen die ons voor zijn gegaan..... daar heb ik het afgelopen jaar anders tegenaan gekeken, daar ben ik me nu nog bewuster van dan ik al was.

Ik was dus druk en keek een beetje vreemd toen de honden uit hun dak dreigden te gaan. Bij de achterdeur stond een bekend gezicht. Ik had hem al even niet gezien en liep snel naar de deur. Die was toch open en voor ik het in de gaten had zat hij bij mij aan de tafel.
Hij heeft z'n petje op, zet hem nog eens recht en steekt van wal als ik hem vraag naar zijn welbevinden. Hij was in juni, kort nadat ik een hartinfarct kreeg, ook de klos. Niet dat hij direct een hartinfarct kreeg maar hij kreeg waarschuwingen. En met die waarschuwingen ging hij naar de huisarts. We hielden elkaar op de hoogte toen ik na een week ziekenhuis weer thuis was. Waar ik na het infarct begon met revalideren ging hij verder met onderzoek. Uiteindelijk kwam ik na de revalidatie ook in dat traject want niets leek er op dat het goed zou komen als er niets gedaan werd. Zo hielden we elkaar op de hoogte en was hij steeds een weekje eerder aan de beurt. Dan vertelde hij wat er gebeurde en hoe hij het ervaren had. Waarop ik een week later aan hem kon vertellen wat ik ervan vond. Het hield ons allebei bezig want hij en ik hadden al bedacht dat we nog niet klaar waren en dat we nog 'leuke' dingen wilden doen. Toen ik in september terug kwam van vakantie lag er een briefje. Hij zou er een weekje niet zijn en opgenomen worden in Zwolle voor een dotterbehandeling. Ik belde hem toch nog even, even horen en even sterkte wensen. Hij was dinsdag aan de beurt en zou woensdag weer naar huis komen. Ik was donderdag aan de beurt en vrijdag weer naar huis........ Ik kwam donderdag in het ziekenhuis en hij was de eerste die we daar troffen. 'Dit klopt echt niet', zei ik. En zo was het ook. Het was niet goed en hij mocht de afdeling niet maar af. Ja, in een rolstoel. Hij zou een hartoperatie krijgen, omleidingen.
Daar had ik dus geen rekening mee had gehouden. 'Zo kan het dus ook', zei ik tegen mijn lief. En de schrik sloeg mij letterlijk om het hart. 'Zo kan het dus ook.'
Maar zo ging het niet, ik ging weer naar huis op vrijdag, ik gaf hem een hand, wenste hem sterkte, veel sterkte en beterschap en stuurde later nog een kaartje. Maar inmiddels zijn er al wat weekjes verstreken en ik had hem al die tijd niet gesproken en ook niets gehoord... tot vanmorgen. Hij stond bij de deur, kwam binnen, vertelde alles van de operatie en daarna, bood nog een keer zijn excuses aan omdat hij mij zo had laten schrikken en vertelde dat hij met de kar was gestopt.
'Best raar moet dat zijn', zei ik tegen hem. Dat vond hij ook wel maar ik ben 1 november officieel gestopt en het is goed. Nu ben ik alles aan het afhandelen. Ik heb nog 12 pakken soja heb jij daar nog belang bij. 'Ja, zeg ik, kom maar op met die pakken, maar ik moet de laatste levering ook nog betalen.' Hij was diegene met wie ik zoveel contact had maar die ik echt niet wekelijks sprak. Hij was diegenen die ervoor zorgde dat ik na de vakantie altijd verse melk in huis had, hij was diegene die altijd toeterde als hij mij zag..... 'als je auto er niet is dan toeter ik ook niet.' Grote grijns
En nu zat hij ineens bij mij aan tafel.

We babbelden over alles wat het 'los' had gemaakt bij de rest van het gezin, bij de man en de vrouw met wie wij ons leven delen, zij zijn nog langer getrouwd dan wij en hebben de kinderen iets ouder, zijn jongste is net zo oud als onze tweede, zoon in Haarlem was vriend met zijn zoon. De wereld is dan ook klein. We babbelen over gevoelens, over toekomst, over plannen, 'leuke dingen doen', het goed hebben en vooral over gezondheid.

Ik betaal mijn laatste bestelling en wij nemen afscheid. 'We zien elkaar nog wel.'

Dag melkboer..... tot ziens

Neneh @ 12:49 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld

maandag 9 november, 2009

Verzamelen is niet direct een hobby

Ik ben een verzamelaar. Nee, niet een verwoede maar een gewone. Voor zover een gewone verzamelaar gewoon is. Ik weet ook niet precies wat ik er van denken moet. Ben ik wel een verzamelaar eigenlijk. Ik bedacht het ineens vanmorgen toen ik met mijn neus tegen een kippenkop tikte. Toen bedacht ik opeens dat ik een verzamelaar ben. En eigenlijk ben ik het niet eens vanzelf. Ik ben het geworden door anderen. Er is altijd wel iemand die denkt 'ha dat is leuk voor .... haar, voor mij dus.'
Zo waren het jaren geleden de kinderen die bijna dagelijks met een werkje thuis kwamen. Het was volgens mij een soort van afspraakje wat ze maakten onderweg naar school. 'Vandaag maak ik dit, wat doe jij'. Zo hing de muur altijd vol. Vol werkjes, knutsels, schilderijtjes. Er was zelfs 1 jaar bij dat ik één hele muur vol kon prutten met werkjes die allemaal met kerst te maken hadden. 50 engeltjes aan de muur gemaakt door 3 bengeltjes van kinderen. Door mijn eigen hobby's kwam er nog meer aan de muur te hangen, soms had ik meer werkjes dan muur. Het gaat voorbij zonder dat je het mist. De werkjes verdwenen of in de papierbak of in de doos waar de naam van het kind op stond. 'Leuk voor later doos', daar was ik dan wel weer goed in. Ik het huis vol, zij later ook het huis vol. Ik kan namelijk ook heel goed delen.
Het zal de tijd van het jaar zijn dat ik me vanmorgen bewust werd van mijn verzamelwoede. Ik verzamel dus kippen, maar er was iemand die vond dit niet genoeg en nu heb ik ook een haan in de verzameling. Het kan raar lopen. Ik verzamel ook van die glimmende lintjes die tegenwoordig in ieder kledingstuk genaaid worden. Die lintjes zitten erin om te voorkomen dat het van het knaapje glijdt in de winkel. Ik verzamel ze omdat ze glimmen en mooie kleurtjes hebben. Daarom.
Hartjes verzamel ik ook. Gaat vanzelf haast. Er is bijna geen plekje meer waar geen hartje klopt. Ik ga tegenwoordig zelfs zover dat ik er in slaap. Maar dat was meer per ongeluk dan bewust aan de hand.

En 'Love to sleep' is ook meer toevallig dan bewust. Het past prima in mijn verzameling.
Nadeel van verzamelen is dat ik niet snel iets weg kan doen. Ik bewaar ook alles, soms staat 'iets' ergens waar het echt niet hoort maar dat komt omdat ik nog niet kan verzinnen waar ik het dan wel moet zetten. Dat is net zo met de tafel in de kamer. Die wil ik altijd opruimen en daar blijft het bij want waar moet het heen.
Tijdschriften, boeken, pennen, cd's, post, schrijfpapier, fototoestellen, afstandsbedieningen, telefoons. Alles in het meervoud levert nog meer op.
Nieuws, ik verzamel ook oud nieuws in de vorm van krantenknipsels, of zelfs hele pagina’s gewijd aan iets bijzonders. Zo af en toe kom ik weer een knipsel tegen. Ligt ergens tussen of onder en is allang vergeten. Op die manier breng ik steeds weer nieuw leven in oud nieuws. ‘Wist jij dat nog’, roep ik dan!

Waarom ik dan nog twijfel of ik wel of niet een verzamelaar ben, geen twijfel mogelijk. Ik ben het. Maar al die anderen om mij heen ook, zij kunnen het namelijk ook niet laten mee te verzamelen.

Neneh @ 10:31 am
nou zeg al 6 keer gebabbeld

woensdag 4 november, 2009

Bij de wilde konijnen af....

Ineens zaten we in het donker, pats boem, donker was het. En stil. Ik had de muziek zoals altijd gewoon aan. Als ik in Frankrijk ben, in een dorpje net over de grens, en het wordt daar avond dan is het donker zoals wij het hier niet kennen maar nu, ineens, leek het er op. Mijn ogen moeten wennen aan het donker en ik moet even denken waar de aansteker ligt. Kaarsen weet ik op de tast te vinden.......
Als bij ons de lampjes uitgaan dan gaan er ook echt heel veel uit. Er zijn van die lampjes die nooit uit zijn. De klokjes bij oven en magnetron, of bij de tv, daar brand ook altijd een rood lampje. Lampjes genoeg, ze geven niet dat licht wat je wenst als je een boek wilt lezen, maar het is gewoon nooit donker. Je went eraan, weet niet beter.
Maar nu. Ineens is alles uit en dat aan het einde van de dag, zo vlak voor ik de keuken in zal gaan om een maaltijd te bereiden is het donker.
'Grote opschepper' stommelt de trap af. 'Da's niet goed!', zegt lief. Ja, vertel mij wat.
De lampen, de computers... alles in 1x uit.

Ik sta op en loop naar het raam, bij de buren brand wel licht. De straat verlichting is ook aan. 'Nee, het is bij ons zelf aan de hand, zegt lief, een tijd terug zaten we toch ook ineens in het donker'. Dat is inderdaad al een tijdje geleden en lief vond dat al helemaal niets. 'Straks moet ik de boel nog weer afbreken in de bijkeuken want daar moet het haast zitten in het electrisch.' Hij mompelt iets over aardlek en draadjes. We zitten even later weer in het licht. Die knoppen kan je weer omzetten en dan doet alles het weer. 'Grote opschepper' gaat weer naar zijn kamer en ik ga toch maar in de keuken aan het werk.
Als de pan goed gevuld staat de pruttelen, de oven opwarmt, de magnetron nog een rondje draait en ik in de pan sta te roeren gebeurt het nog een keertje. Nu sta ik nog meer in het donker, alles is uit behalve het gas. Ik doe dat ook maar uit want in het donker staan te koken is nu niet helemaal mijn hobby.
Lief schiet in de benen, heeft de zaklamp nog niet opgeruimd en gaat weer aan de slag. Alles gaat weer aan en hij begint zich nu echt zorgen te maken. 'Ruik jij iets?' Nee dus, maar dat zegt niets, ik zit nu eigenlijk wel met de geur van knoflook en ui in de neus.
Mijn mannen gaan zoeken en uiteindelijk bedenken ze dat het van buiten moet komen.

'KONIJN'

Logeerkonijn is al maanden bij ons. Heel gezellig zo'n konijn. Lekker zacht en zó aaibaar. Alhoewel de meningen daar over verschillen. Konijn is gewoon konijn.
Hij heeft de zomer van zijn leven gehad, lekker vrij in de tuin, verstoppertje spelen achter de struiken, gaten graven achter de compostbak, achter de neus aanrennen, af en toe even zwemmen in de vijver, poepen achter de planten, natje en droogje op z'n tijd en na elke dag weer veilig in het hok waar een wortel ligt te wachten.
Nee, konijn was tevreden en wij ook..........

Tot we in het donker kwamen te zitten.

De vijverpomp werd uitgeschakeld, de draden buiten werden blootgelegd

Het is een wonder dat 'keutelkonijn' niet met de oren rechtop door de tuin heeft gelopen.......... een wonder!

Neneh @ 12:46 pm
nou zeg al 7 keer gebabbeld

vrijdag 30 oktober, 2009

Wij besloten dat het echte liefde moest zijn.

De Storm draait nog wel en zij wil de film graag zien. 'Ik haal wel kaartjes, ik kan het nog wel een keertje aan', zo zei ik haar. Zo ging het dus. Wij gingen naar 'de Storm', zij voor de eerste keer en ik voor de 2de keer. 'Het is geen 'Mama Mia', daar kun je kan ik met gemak nog wel een keer naar toe. Nee, dan 'de Storm', die is best wel heftig. Eerst durfde ze niet 'vindt ze de baby wel terug of gaat ie dood?'. In grote lijnen vertel ik wat er gebeurt en dan besluit ze te willen kijken.
Aan haar linkerzijde zit een vreemde snuiter met z'n vriendin. Hij heeft babbels, ook tegen haar. Ze kruipt wat dichter naar mij. 'Vervelende kerel', zegt ze.
Aan mijn zijde zit een jong stelletje. Grote bak popcorn voor de snufferd en kijken maar. Ik ben wel nieuwsgierig, wil wel graag horen wat ze beweegt. 'Ik heb niets met deze film' zo verteld de jongen. Ik draai me eens naar hem toe 'wat nu dan?' 'Zij wil er graag heen {hij kijkt naar zijn vriendinnetje}, ik hoef niet zo nodig, dit is niet mijn film.'
'Zo gaat dat, zegt zij naast mij, je moet iets voor je meisje overhebben. Dat moet wel echte liefde zijn.'
'Ja, zeg ik, dat moet wel zo zijn.'

Neneh @ 11:30 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld

woensdag 28 oktober, 2009

Dat dan weer wel...........

Als je in de herfst, regen, mist, miezer, door de Franse Champagne Ardennen rijdt, in je droge auto met stoelverwarming onder de kont en een goeie ruitenwisser om de miezer de baas te blijven, overvalt je een gevoel van ellende. Van droefenis, van een grauw en grijs. Het ziet er zo triest uit dat je bijna moet huilen. Ondanks het feit dat ze het de 'Champagne Ardenne' noemen krijg je niet direct het idee om het glas te heffen. Toch is het wel de plek waar deze drank, de Champagne, vandaan komt. Het ziet er natuurlijk in de zomer anders uit, droog en warm. Eigenlijk het zelfde klimaat als in Nederland. Waar is onze champagne dan? Maar goed, het was geen zomer, het was herfst en ik was er.
Waar het begon met fris en koud en bevroren, eindigde de week in grauw en nat. Net als in Nederland, van alles wat maar dan anders.
Als je zo rond rijdt door de dorpjes, langs huisjes, langs paadjes waar anders bijna alleen maar dikke tractoren rijden, als je daar rijdt, als je kijkt van links naar rechts en weer vooruit, over het dal, in het dal, omhoog, dan bekruipt je een ander gevoel, dan voel je je klein. Nietig, aanwezig in de grote stilte, de ruimte die er is maakt je niet bedroefd maar blij. Ondanks het feit dat de modder om je heen spettert en de regen de ramen teistert. Ondanks het feit dat er een zwarte kat je pad kruist, ondanks dat. Als het donker wordt, de nacht valt wordt het donker zoals wij geen donker meer kennen. Zelfs als we middenin het bos staan zie we ergens in de verte nog wel een lampje branden.... daar niet. In de 'Champagne Ardenne'.
Als het dan oktober is en de wintertijd wordt weer de baas, als er lampionnetjes voor de ramen verschijnen en spinnenwebben, enge griezels en oranje uitgeholde pompoenen het grijs en donker willen laten oplossen dan ...

Ja, wat dan. Ik heb er niets mee, behalve dan met spinnenwebben en lampionnetjes. In de Champagne Ardennen zijn ze wel bezig met het opleuken, wat moet je anders als je zo bedroefd kunt worden van die grijze grauwe leefomgeving........ waar zij het hele jaar wonen en ik maar 1 weekje

Dat weekje was net genoeg om er voor te zorgen dat mijn energie terug kwam! Dat dan weer wel
Oh, en daar heffen we het glas op! Proost

Neneh @ 09:25 am
nou zeg al 3 keer gebabbeld

vrijdag 16 oktober, 2009

Ik ga een mandje herfstkleuren vullen..........

Neneh @ 11:34 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld

woensdag 14 oktober, 2009

Het is zo stil bij jou, ben je er nog?

Tuurlijk wel, ik ben er wel. Heb geen inspiratie, geen woorden, geen zin, geen puf in schrijven. Wel in lezen, dus ik haal wel nieuwe info op. Ik zit nu in het laatste stukje van Millenium 3. Dan zijn die 3 pillen uit, weggelezen in een mum. Jammer dat het dan op is want dan moet ik weer opzoek naar nieuwe leespillen. Als iemand nog een lekkere leespiltip heeft dan kladder het maar. Ik lees dus veel, slaap ook best wel lekker veel. En dan niet overdag, dat duffe gedoe van de narcose is wel weer weg. Ik ga op de bank zitten lezen, in de zon, glijd langzaam onderuit in de kussens en mijn boek valt dicht. Dan luister ik naar de geluiden, kijk naar de stofjes in het zonlicht, zie mijn vieze ramen en zie dat de honden net zo genieten van de zon... ze liggen languit. Ik hang eens een wasje op, een week geleden wilde dat bijna niet. Ik vouw eens een wasje weg, ik loop eens naar de brievenbus, doe een boodschapje. Iedere dag een stapje meer. Ik heb zelfs alweer een stukje op de hometrainer gefietst. Dan kan ik gelijk mijn hartslag checken en dat is wel prettig. Ik doe niet meer dan ik wil en kan. Wat niet wil laat ik direct. Vanmorgen was het weer bloedprikken, de uitslag is er morgen en dan eens zien of alles wat ik nu doe een beetje aanslaat en mijn bloedarmoede langzaam verdwijnt.
Ik ben er wel maar ik beleef weinig. Er komt wat bezoek, er is post, er zijn telefoontjes, ik kijk wat t.v en verlang naar beter.

Nee, ik heb gisteren geen heldere vuurbol gezien. Dochter wel. En nee, ik heb ook nog niet naar paddestoelen gezocht. Wel heb ik op de trap gestaan om trossen druiven te plukken. Wie druiven wil, kan ze komen halen. Het is voor een heel weeshuis zo ongeveer. En nu met de nachtvorst....... moet ik haast maken. Ja, ik heb wel bloembollen gekocht en nee, ze zitten nog niet in de grond. Dat kan nog. De eenjarigen bloeien nog wel even en de grond is nog niet bevroren. Maar eerst moet ik kracht en moed verzamelen voor tuinieren. Ja, ik heb wel herfstkleuren in de tuin. Prachtige zelfs.......

hier komt een foto

Wat ik trouwens ook veel doe, muziek luisteren. Heerlijk.

Iedereen bedankt voor de mailtjes, de kaarten, de telefoontjes, de reacties. Het is de pleister op de wonde...... echt waar.

Neneh @ 12:21 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld

dinsdag 6 oktober, 2009

'Luister naar jezelf, luister naar je lijf'

Na een enerverende vakantie, een enerverende ziekenhuis opname, moest het maar eens afgelopen zijn. Klaar voor 2009, genoeg pillen, genoeg gedoe, genoeg van alles gehad. Maar nee, het was niet klaar en na een weekend waarin mijn lijf weer op de kop ging werd ik gisteren, maandag, alweer opgenomen in het ziekenhuis. Niks Harteplan.
'Word eerst maar eens beter', riep de cardioloog tegen mij. Ik mocht wel een operatie ondergaan maar de medicijnen niet laten staan. Het een werkt het ander in de hand of houdt herstel tegen, hoe je het ook bekijkt ik was er beroerd aan toe. Bloedarmoede, al veel te erg, slap, duizelig en wat nog meer.
Ik werd opgenomen en gistermiddag geopereerd...........

Niks Harteplan. 'Word eerst maar beter, dan praten we in januari wel weer verder.'

'Mag ik iets zeggen, zei de coach..... luister naar jezelf, luister naar je lijf. De rest komt wel.'

Neneh @ 02:17 pm
nou zeg al 19 keer gebabbeld

woensdag 30 september, 2009

in een dwarsstraat vind je de mooiste dingen....

Afgelopen maandag heb ik mijn huisarts maar weer eens met een bezoekje vereerd. Ik had nogal wat vragen waar ik graag een antwoord op wilde. De cardioloog spreekt en uiteindelijk blijven er vragen over. Is ook niet erg maar er moet wel antwoord komen. Ik was emotioneel, ik was ongerust, ik was alles wat ik niet wilde zijn. De huisarts was van mening dat het tijd werd dat het tij ging keren. 'Je belt de cardioloog vandaag en verteld hoe het gaat.' Dat was ik al van plan maar ik wilde eerst naar mijn huisarts. Zij moet me even verder helpen. Dat deed ze. We hebben alles overlegd, het voelt wel goed als ik weer naar huis ga. Ik voel me niet goed maar het overleg deed me goed. Ik bel het ziekenhuis en vraag naar de cardioloog. Er is iemand die de boodschap door gaat geven 'je hoort ervan.'
Ik hoor niets meer die maandag. Maar ik slaap lekker en dinsdag voel ik me al een stuk beter.......... het is toch echt niet alle dagen slecht. Als ik dinsdag net een kopje koffie heb gemaakt dan gaat de telefoon. Zwolle, ziekenhuis. Ze hebben plek voor mij, donderdagochtend half 9. Ik leg de telefoon neer en hij gaat alweer. Mijn cardioloog. Hij wil weten hoe het gaat en ik vertel dat ik net gebeld ben en dat ik donderdag naar Zwolle mag. Hij had er achteraan gebeld, wilde zo snel mogelijk actie. We praten nog even over de behandeling en we nemen afscheid 'tot maandag 5 oktober gedotterd en wel.' zo zei hij.
Ik ben hem dankbaar. Ik ben er zo aan toe dat er iets gaat gebeuren....

Als ik even later een wandelingetje maak dan vind ik iets moois......... het hart ligt op straat, even later in mijn hand en druk ik het tegen mijn borst...... het komt helemaal goed morgen.

Neneh @ 09:50 pm
nou zeg al 9 keer gebabbeld

maandag 28 september, 2009

*21*

'Ben je met de voicemail aan het spelen', krijg ik te horen als ik net probeer de telefoon neer te leggen. Hij rinkelt gelijk weer en ik kijk verdwaasd naar de telefoon. Ik druk op een knopje en dochter begint te lachen 'ben je....', maar nee, dat was ik niet. Ik wil net neerleggen, had oudste zoon aan de telefoon en zijn telefoon moest aan de lading. 'raar geluidje' zei ik nog. Maar nee, dochter wist me te vertellen dat als ze mijn vaste nummer belde gelijk mijn voicemail van mijn mobiel kreeg.

'Dat meen je niet.'

'Ik heb *21 toch uitgezet?'

Even proberen dan maar. Ik toets, druk dochter weg, pruts even, bel haar, wil je mij bellen? Mobiel gaat. Mis
Nog een keer. Ik toets iets in, bel dochter, zij belt mij, mobiel gaat........... shitterdeshit... ehm.... nog een keertje en nu goed.
Sterretje vervangen door hekje, sufferd, dat wil weleens helpen.....
Intoetsen, dochter bellen, zij belt terug. 'Ja, hij doet het.'

'Waar waren we gebleven?'

Neneh @ 10:27 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld

zaterdag 26 september, 2009

Vanuit het grote niets

Wat was het heerlijk om na de zomer in de beginnende herfst een vakantie te vieren. Wat was het heerlijk om in het zonnetje te zitten met de benen op de tegenoverliggende stoel. Wat was het heerlijk om vooral niets te hoeven, niets te moeten en niets, het 'grote niets' te ontmoeten. Natuurlijk begonnen we goedgemutst aan dat 'grote niets', maar onze viervoeter vrienden dachten daar anders over, zij wilden wel iets. Als het vakantie is dan mag het net even anders, net iets meer zijn, net iets langer, net iets verder, net iets meer los. En los gingen ze. Achter de konijnen aan en de fazanten. Niets is wat het lijkt, ook in de duinen is er de strakke lijn. Die gaat pas af als de duin genomen is. Ik red het niet in 1 x de duin te nemen. Ik pas. Het neemt een loopje met me. Maar nog hoef ik niets. Dat is heerlijk. Ik moet alleen dingen van mijzelf omdat ik denk dat het goed voor me is. Na de eerste vakantiedag is het duidelijk. De cardioloog spamt de voicemail vol. 'niet goed, overdragen naar, dotteren, contact opnemen.' Dat soort dingen.
Ik luister, ik luister en word zo vreselijk moe ineens. Daarom wil het niet, ik wil wel, maar het wil niet. De hele lange hete zomer al niet. De Herfst is net begonnen, het 'grote niets' ligt voor mij en ik ga eraan beginnen. Het uitgangspunt was conditie opbouwen, wat nu voor me ligt is simpelweg niets. Uitrusten en straks de draad weer oppakken. In de tweede week belt de cardioloog weer en heeft weer een heel verhaal. Ik heb niet direct vragen, die komen later. Ik berust en wacht maar even af. We maken samen het 'grote niets' af, we genieten en weten dat alles straks beter zal gaan. Dan doen we het nog een keertje over.

We maken samen een nieuw plan voor het 'grote niets'

Neneh @ 03:19 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld

dinsdag 15 september, 2009

dat is de zee

Soms zijn de zee en ik alleen
en is zij net als iedereen
als ik onder haar golven wil
dan laat ze mij er niet doorheen
dat is de zee

de zee - Trijntje Oosterhuis

groeten van de zee.... en Neneh

Neneh @ 06:27 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld

zondag 13 september, 2009

Were on a road to nowhere

Maybe you wonder where you are
I don't care
Here is where time is on our side
Take you there... take you there

Were on a road to nowhere
Were on a road to nowhere
Were on a road to nowhere

There's a city in my mind
Come along and take that ride
And its all right, baby, its all right

And its very far away
But its growing day by day
And its all right, baby, its all right

They can tell you what to do
But they'll make a fool of you
And its all right, baby, its all right

Were on a road to nowhere

Neneh @ 05:16 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld

donderdag 10 september, 2009

Myocardperfusie Scintigram

Lieve help, na een nacht van slapen en nog eens slapen werd ik vanochtend wakker uit een of ander coma. Zo diep had ik in geen tijden geslapen. Gelukkig maar, ik had ook wakker kunnen liggen want op het moment dat ik wakker werd was ik ook weer ongerust. Vanmorgen dan eindelijk het onderzoek waar ik al een hele tijd tegenaan hikte en waar ik steeds spontaan de hik van kreeg. Was het maandag nog een rustig onderzoek naar de bloedtoevoer naar mijn hart, was het vandaag een onderzoek waarbij ik moest fietsen en waarbij dan tijdens het fietsen via een infuus een akelig stofje het lichaam ingepompt zou worden. Ik zag er tegen op, aan de andere kant weet ik ook wel dat het ok is om het te laten doen. Het is wel fijn zeg maar dat je uiteindelijk alle uitslagen bij elkaar hebt en dat de cardioloog daar zijn conclusies uit kan trekken. Wat te doen, wat moet er nog gedaan voor mijn hart weer 'normaal' z'n werk kan doen. Ik wil niet zeggen dat mijn hart niet 'normaal' werkt. Ik bespeur af en toe beperkingen bij inspanning en dat is niet fijn.
Wakker worden, douchen, aankleden, medicijnen innemen, tanden poetsen, naar het ziekenhuis. Alles kan snel want een ontbijt zit er niet in.
Als ik geroepen word slaat me de ellende in de benen. Ik heb gelijk aan 2 kanten bezige mensen die van alles aan het lijf hangen en prikken. Het eerste prikken gaat mis, het tweede prikken gaat goed. We hebben nog wel wat te lachen en er wordt nog het een en ander verteld. Dan gaat er eentje weg en komt de arts die dit onderzoek gaat leiden. Het is een onderzoek met radioactieve stof en dat moet dus goed begeleid worden. Als ik denk dat het nog moet beginnen is het al begonnen en het is net of iemand mijn keel dichtknijpt. Ik moet alles aangeven en voel me echt hondsberoerd. Ondertussen moet ik blijven fietsen, wat op zich geen probleem is maar omdat ik me met golven helemaal niet goed voel raak ik de kluts wat kwijt. 'U bent op de helft' en dat soort opbeurende praatjes maken mij niet echt blij. Nooit geweten dat 6 minuten ook heel lang kunnen duren. Met golven heb ik een druk op de borst en pijn in mijn nek/hals. Doordat er een inspanning wordt nagebootst begin ik ook heel zwaar te ademen en transpireren. Alsof ik drie bergen achter elkaar beklim. Nee, ik ben zeker niet blij en al helemaal niet gerust dat dit goed gaat komen. Ineens is het achter de rug en knap ik langzaam op. Mijn lijf begint weer normaal te functioneren en als ik de kleren weer aan heb kijk ik in de spiegel. Een rood hoofd, vlekken in de nek en oh, ik heb het nog heel warm. Echt afschuwelijk, wat een onderzoek.
Ik ga de deur uit met een bekertje en een reep chocola. Dat is dan weer mijn ontbijt. Samen met een boterham met vette kaas. Inplaats van een reep chocola mocht ik ook een saucijzenbroodje maar dat lokte mij helemaal niet. Ik was behoorlijk ontdaan van het onderzoek en ik kwam langzaam bij de positieven. Nu was het een tijdje wachten, water drinken en mijn 'ontbijt' nuttigen. Heel snel werd ik alweer geroepen voor het laatste stukje. De foto's die tot filmpje werd gemaakt. Dit ging niet goed. Ik moest terugkomen na bijna 2 uur. Flink eten, drinken en bewegen was het advies. Dat heb ik gedaan. Lopen, de was ophangen, weer op de fiets terug naar het ziekenhuis en nog een wandeling rond het ziekenhuis voor ik weer naar binnen ging voor het laatste stukje. Dat ging goed en nu is het afwachten op de uitslag, 5 oktober weet ik meer. Tot die tijd........ vakantie.

Pas op plaats, uitrusten en vooral bijkomen van de afgelopen maanden. Ze zijn me niet in de koude kleren gaan zitten. Ze raken mijn hart..........

Neneh @ 04:17 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld

woensdag 9 september, 2009

Inspiratieloos

Ja maar, het is negen september 2009! Nou en? Ik ben al getrouwd!
Het is gewoon een dag als alle andere en vandaag word ik ook niet meer wakker ook. Ik heb geen inspiratie meer en mag geen koffie drinken vandaag dus dat word niks met mij. Hoezo speciaal.
Ik gaap me te pletter en heb echt geen zin in wat dan ook. Riep ik vanmorgen dat ik de ramen ga wassen, dat moet nog. Ik krijg het niet voor elkaar vandaag.
Oh en die koffie da's nog niet alles, ik mag ook geen thee en geen chocola en geen banaan. Nu heb ik zo'n zin in koffie....... en de banaan ligt ook al naar mij te grijnzen.
Vandaag is gewoon zo'n dag die het liefste zo snel mogelijk voorbij moet zijn.

En bij de post zat ook iets. Een uitnodiging om mee te doen aan het kampioenschap inparkeren. Als ik morgen weer helder ben zal ik daar eens dieper op in gaan........

Neneh @ 03:12 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld

donderdag 3 september, 2009

Eikels

Ik heb een plakvlieg op mijn scherm zitten. Word er onderhand kriegel van. Het is een snelle vlieg ook nog. 'Iklaatmelekkernietvangenvlieg'
Inmiddels heb ik al diverse pogingen gedaan de vlieg te killen maar ik heb al die pogingen ook al net zo vaak gestaakt. Micka wil de vlieg wel vangen maar de vlieg is slim, 'jijkuntmelekkertochnietpakkenvlieg' is het. Toch zal er voor de avond valt een lijk liggen. Ergens in het huis. Waarschijnlijk in de buurt bij mijn scherm. Het is een eikel die vlieg. En er zijn er meer, eikels. Ik heb ze gezien. Kastanjes ook. En vliegende blaadjes, groen, geel en bruin. De R is in de maand.

Heb jij al kruidnootjes in huis?

Neneh @ 04:05 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld

dinsdag 1 september, 2009

Heb ik er iets aan gehad?

'Heb je er iets aan gehad, vroeg de therapeut afgelopen maandag. Conditie, zelfvertrouwen, grenzen leren kennen.' Heb ik dat? Ik vraag me ineens van alles af. Geef een aantal antwoorden op vragen die ik zo kan beantwoorden. Wat ik zoal doe overdag, wat mijn dagtaak is, of ik dat alleen uitvoer of dat ik hulp heb. En werk, wat voor werk ik doe. En wat voor sport ik beoefen.
Ha, sport. Ik kijk sport, zo kon ik meedelen. 'Tour de France kijken vind ik wel leuk.' Maar sporten, nee, niks voor mij. Al dat gedoe.
Ik fiets, ik loop, ik tuinier, ik doe het huishouden en nog veel meer. Nee, geen baan meer buiten de deur, maar wel vrijwilligerswerk en wat nog meer voor handen komt. Er is zoveel te doen altijd.
Maar goed, heb ik er iets aan gehad. Ja, ik heb er iets aan gehad, had er meer van verwacht, dacht dat er meer voor mezelf inzat maar weet nu dat dit het is voor het moment. Zelfvertrouwen is wel versterkt, mijn benen zijn sowieso sterker geworden en mijn hart........

Morgen weer een test. Ik ga maar vast slapen, uitrusten voor morgen.

Neneh @ 09:18 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld

vrijdag 28 augustus, 2009

Melancholie.....

Melancholie is een gemoedstoestand die neigt naar depressie en zich kenmerkt door een verdrietige kijk op het verleden of een onvervuld verlangen.........

Het overviel me ineens, 'out of the blue' eigenlijk. Ik zat terug te denken aan 30 jaar geleden. Zomaar uit het niets en toch ook weer niet. Ik liep me hoogzwanger te zijn en zou ergens begin september bevallen. Het was mijn eerste zwangerschap die eigenlijk redelijk normaal was verlopen. Ik was nauwelijks gegroeid en door mijn lange lijf viel heel die zwangerschap niet zo op. Dertig jaar geleden droeg je soepjurken, heel wat anders dan er nu gedragen wordt bij een zwangerschap. Ik had wat nu is ook heel fijn gevonden. Vooruit met de buik, laat maar zien hoe mooi je bent. Het werd geen begin september, het werd eind augustus. Dertig jaar geleden, mensch waar blijft de tijd. Ik dacht niet zomaar aan die tijd, ik zat te graven in de foto's van voorbije vakanties, van een eerste keer naar Bretagne met alleen, een toen nog kleine, grote opschepper.
Hij was zo'n heerlijk joch en eigenlijk is hij dat nog wel maar het kleine is er echt helemaal af. Er vormt zich een mooi baardje rond de kaaklijn en hij is in lengte zijn moeder voorbij. Lange benen, lange rug. Hij heeft de vakantie van zijn leven achter de rug. Vanaf zijn eindexamen tot aanstaande maandag. In die achterliggende periode heeft hij nog wel 4 weken gewerkt, niet omdat hij dat zo nodig vond maar om zijn moeder te plezieren denk ik. Hij wordt groot. Waarom ik nu weer aan hem denk. Omdat ik zijn foto tegenkwam tijdens mijn graafwerk in de foto's van voorbije vakanties. Hij 'grote opschepper' gaat dinsdag beginnen met zijn nieuwe opleiding. Precies dertig jaar nadat zijn papa begon bij het zelfde bedrijf, precies dertig jaar later. En onze oudste is dus dan, eind augustus, dertig jaar.

Melancholie, het is geen onvervuld verlangen, ik heb geen treurige blik, ik heb geen depressie en geen ongelukkige kijk op het verleden. Ik had heel even een weemoedig gevoel....

Neneh @ 06:03 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld

woensdag 26 augustus, 2009

Woensdag gehaktdag

Vanmorgen was ik voor de eerste keer sinds 5 weken met de auto naar het ziekenhuis. Nog steeds is het 3 x per week trainen. Kijken waar de grenzen liggen en vooral conditie opbouwen. Althans dat is de bedoeling. Afgelopen maandag had ik weer geen goede start, na 15 minuten moest ik echt weer gas terug nemen. En dat is niet omdat mijn benen niet willen want die willen wel. De rest van het lijf wil niet. Er ontstaat een druk op mijn borst en ik krijg het zo onvoorstelbaar warm dat ik op ontploffen sta. Het is dus niet zo simpel allemaal. Het vergt heel veel energie en ik ga dan ook een tandje lager terwijl de benen best een tandje hoger kunnen. Ik bespreek mijn zorg. 'Ik had gedacht dat ik iedere dag een stukje meer zou presteren maar niets in minder waar. Zodra ik echt inspanning lever moet ik even later afhaken en weer minderen.' Ik heb ook geen vergelijkingsmateriaal. Niet van mezelf en niet van een ander. Ik heb bij de revalidatie geen vrouw gezien, alleen mannen. Allemaal mannen, en niemand is gelijk dus iedereen presteert naar eigen kunnen. Ik ook, maar ik ben er niet blij mee. Ik ben al helemaal geen sporter maar ik wil toch wel vooruitgang zien. Dus ik was afgelopen maandag redelijk in mineur. Dat spreek ik ook uit als ik 's middags in gesprek zit. Als je namelijk een hartinfarct hebt gehad dan kun je alle hulp van de wereld krijgen en om het psychisch een beetje te kunnen verwerken en bijbenen leek het mij een goed plan om dit maar te doen. Ik hoef niet zo nodig een middag bij te wonen om informatie te krijgen over stress of diëten maar de psyche is wel belangrijk. Balans is belangrijk voor lichaam en geest. Ik spreek het dus wel uit, ik maak me zorgen over mijzelf. Eens niet over een ander. ..... ja, het wil echt wel iets zeggen over mij.
Gisteravond dacht ik, toen ik in bed lag, 'morgen bel ik af'. Ik had er ineens geen zin meer in. Wilde niet nog meer frustratie over mijn eigen lijf. Nog 2 onderzoeken te gaan begin september, ik wacht die wel af. Mijn conditie is toch niet goed en ik wil er niet aan onderdoor gaan...... zo viel ik in slaap.

Maar ik werd anders wakker. Ging douchen, aankleden, de honden uitlaten, eten en in de auto naar het ziekenhuis. De auto moest mee want op de terugweg wilde ik de boodschappen doen. Vandaag moest ik weer op de loopband. Ik zou er toch nog vrienden mee kunnen worden. Als ik terug denk aan de eerste keer dat ik erop moest........ toen kon ik wel janken, nu lach ik erom. Ik loop mijn 20 minuten uit. Heb lichte klachten, mijn hartslag is niet hoog en ik voel me wel goed als ik eraf stap. In de 20 minuten die ik daar loop hebben de therapeut en ik het over wat er in mijn hoofd zit. Nu is hij geen cardioloog maar hij weet er wel veel van anders mag je geen therapie begeleiden bij hartpatiënten. Hij bekijkt het van een andere kant. 'Jij wilt meer maar misschien zit dat er gewoon niet in. Je moet wel meerekenen dat je veel medicijnen moet slikken en je weet echt niet wat die allemaal doen met je lichaam. Vlak dat niet uit. Wacht nu het volgende onderzoek nog maar af. Dat moet duidelijkheid verschaffen of je hart voldoende zuurstof krijgt en als dat wel het geval is dan moeten ze misschien verder kijken naar de medicijnen.' Hij vergelijkt mijn gegevens van het lopen met de keer ervoor. 'Misschien zit er wel meer in maar voor het moment is het dit en het is voldoende. Je zit wel aan de goede kant.' Hij geeft me nog meer opbeurende verhalen en ik verlaat de ruimte weer met een beter gevoel. Het is natuurlijk net twee en een halve maand geleden, iedereen roept 'trek er een jaar voor uit Grietje', waarom is dat dan zo moeilijk? Waarom is het zo moeilijk te accepteren dat wat je wilt niet meer kan. Althans voor nu niet.

NOTE TO MYSELF: Voor nu niet Grietje..... knoop het in je oren, voor nu niet!

Neneh @ 10:33 am
nou zeg al 9 keer gebabbeld

maandag 24 augustus, 2009

Ja, een beetje laat met alles maar ik had vakantie.

'De bel gaat! DE BEL GAAT'.
De bel ging dus en lief doet de deur open. Even later staat hij voor mijn neus met alweer een groot boeket bloemen. Ik kijk ernaar alsof ik ....... waar is die nu weer van. 'Sorry' ik wil helemaal niet ondankbaar overkomen maar het is zo warm, overal in huis en buiten en dan komt er een boeket bloemen. Dus ben ik wel ondankbaar want zo mag ik niet denken. Deed ik toch. Ik frut tussen de bloemen voor een kaartje. GL... ha, politiek ook nog. Nee, niet eens in de kleuren rood en groen maar paars en groen.
Waar zal ik beginnen, vorig jaar zomer, hitte, en een vergadering van een op z'n gat liggend bestuur van de plaatselijke GLfractie. Ik ben een beetje een aanhangsel, wil wel iets doen maar vanwege mijn werk kan ik niet veel beginnen. In de steunfractie wil ik al helemaal niet. Nee, de website en de penningen, ik laat me overhalen voor de penningen. Ik wacht wel af tot de spullen bij mij zijn. Zo gaan we ook uit elkaar. In een jaar tijd kan er heel wat gebeuren en er gebeurt niets. Ja, wat telefoontjes heen en weer over de stand van zaken. Ik krijg in de mail de inloggegevens en wacht maar af.
Tot ik terug kom uit het ziekenhuis begin juni. Daar is hij, de Glinkser. Hij heeft een boodschap, de penningen zijn geregeld, het webgebeuren kan starten, 'wanneer kunnen wij om de tafel?'
Dus niet. Nu niet, misschien wel helemaal niet. Ik heb nu de handen vol aan mijzelf en zo namen we ook weer afscheid. Tot ik dus een boeket bloemen ontvang, tot hij, de Glinkser, belt. Van hoe is het met je tot ......... en zo namen we weer afscheid. Hij heeft niet stil gezeten, hij heeft mensen op het oog. Gelukkig maar want de gemeenteraadsverkiezingen komen eraan en de campagnes kunnen wel wat frisse krachten gebruiken.

Neneh @ 08:54 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld

Naast elkaar door het leven.

Mijn hand ligt op mijn been, in rust. Zijn hand schuift langzaam over mijn hand, wij vangen elkaars blik. In alle rust. Maar schijn bedriegt en de rust is de buitenkant. Wat binnen zit komt er maar moeilijk uit. De tijd zal het leren..........

Neneh @ 04:22 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld

Taka Tuka Land met een kippenhok en pipowagen

Wie kent haar niet, die Pippie Langkous met haar staartjes links en rechts, haar aapje, haar altijd en eeuwig creatieve geest, haar huis vol hoekjes en gaatjes waar je als kind eindeloos kan spelen. En dan die tuin van haar, al die verstop plekjes, al het plezier wat je daar maar kunt verzinnen. Dat is ook mijn beeld wat ik heb bij de naam Pippi Langkous.

Mijn oog valt nog niet op detail, mijn oog valt op het woord 'hoog Pippielangkousgehalte'. De fantasie slaat op hol want als iemand dat opschrijft dan moet er iets bijzonders aan de hand zijn. Dan doet het er niet toe of het strak in de verf zit of dat het schoon is. Nee, dan is er tijd voor het spelen. Daarna kijk ik wel verder, lees over fruitbomen, een vijver, een moestuin en de ruimte om te wonen. Ik wil meer weten over het Pippielangkousgehalte, ik wil gewoon meer weten en zien waarom dit plekje een hoog Pippielangkousgehalte heeft.

Wij maken een afspraak, we rijden erheen, we maken kennis en kunnen eigenlijk maar één ding verzinnen. 'Dat zoiets echt bestaat'

Nu is het dus wikken en wegen, meten en passen, plannen maken, huis verkopen, inpakken........... en wie weet over een tijdje uitpakken op een plekje waar ik alleen maar van durfde dromen

Maar natuurlijk moet er nog heel wat werk verzet worden voor het ooit zover zou kunnen zijn. Reëel blijven is de kunst. Want er moet nog heel wat water door de rivier voor we zijn waar we uit willen komen.

Neneh @ 10:49 am
nou zeg al 10 keer gebabbeld

zaterdag 22 augustus, 2009

Er is zelfs een 'Statues by Night' dat wordt dubbel feest

Er zijn zo van die dingen in het leven die moet je ondergaan, andere kun je ontwijken, sommige moet je voelen, sommige moet je zien. Ik en jij, wij zijn daarin niet verschillend. Maar jij en ik zijn wel verschillend in het ervaren van al die dingen in het leven.
Wat dus voor de een geweldig is kan de ander als beklemmend ervaren. Het is niets nieuws. Zover was jij ook al met je gedachten. "Waar wil ze heen", denk je. Geef het maar toe. De titel heeft niets met de eerste zinnen te maken, dus je twijfelt om verder te lezen.

Wekenlang hing hier een jas over de stoel. Eentje die niet op de kapstok hoorde want er moest een knoop aan, er was een draad en naald voor nodig. Die naald en draad zijn er wel, ze liggen in de la. Naast de schaar en het speldenkussen. Allemaal geen punt en niets nieuws ook. Alleen de naald plakt aan de vingers, de draad werkt niet mee dus alles blijft liggen en hangen waar het hangt. Tot donderdagochtend. Toen kon de jas aan de kapstok en maakte ik mij op voor de heetste dag.

Het was afzien bij het fietsen, het trainen, de revalidatie. 'Je bent goed bezig', zei ik af en toe tegen mijzelf. Moest wel, was niet te doen haast. Ik ben dan ook blij met het weekend en de koelte.

Dochter sms'te 'het waait hier knetterhard, vandaar dat je waarschijnlijk stiekem dik verbrand.......', hoe zat dat ook alweer met de zonnebrandcrème en de voorzorgsmaatregelen? Nu moet ze opzoek naar antibrand. In Griekenland. Ze redt zich wel. Daar hoef ik me geen zorgen over te maken. Ik kan haar volgen via de webcam. Maar dan moet ze wel in de buurt van het zwembad zijn. Dat zal nu even niet zo zijn denk ik. Verbrand...... ieuw

Tot mijn grote blijdschap zie ik dat het nog 7 nachtjes slapen is. Nog 7 nachtjes en dan is het weer zover
Dat is fijn. Dat is dubbel feest dit jaar.

Neneh @ 11:17 am
nou zeg al 2 keer gebabbeld

zondag 16 augustus, 2009

Onderbroekenlol

'Iedere keer denk ik dat er een slipje op het aanrecht ligt. Eentje met bloemetjes'

Neneh @ 12:16 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld

Keutelkonijn en blauwe knieën

Allebei zaten we voor het konijnehok. We hadden het over konijn en andere zaken. Eigenlijk weet ik het niet meer precies, we hadden het in ieder geval ergens over. Waarschijnlijk ging het over Griekenland, het land met de witte huizen en de blauwe zee. Althans dat is de bedoeling. Ze heeft er zin in. In Griekenland bedoel ik. Vanmorgen kwam ze op de fiets van A naar H en dat is zo even een kilometer of 30 zonder TOMTOM. Af en toe moest ze even bellen want dan was ze de weg kwijt. Wat zoveel betekende als dat ze met de rug naar borden stond. H nog 12 kilometer en oh, dat schiet niet op. Het kwam ook uit het niets, dat plan om van A naar H te fietsen. 'Ik heb vakantie dus ik ga alleen leuke dingen doen. Heb ik besloten,' zegt ze er vol overtuiging achteraan. We kijken elkaar aan en schieten in de lach. ' Leuke dingen, nou ja, het leek me leuk om van A naar H te fietsen, ik fiets morgen wel terug. Dat had ik al bedacht.'
En zo zitten we daar, ik op de knieën voor het hok. Het hok inspecteren en verschonen moet ook gebeuren. Ondertussen vertel ik haar dat konijn achter de honden aan naar binnen loopt en dat er daarom een plankje voor de deuropening staat. 'Oppassen hoor, waarschuw ik, ik ben er zelf ook al ongenadig over gestruikeld en dat is niet de bedoeling dus.' Als het hok klaar is pak ik de zak uit de vuilnisbak en loop ik ermee naar de bijkeuken om het in de grote bak te mikken. Zij loopt achter mij aan, ik til mijn benen keurig op en zij niet.

Het volgende moment hoor ik alleen een hoop lawaai en kan ik haar van de grond oprapen.

Niks terug fietsen dus......

Neneh @ 10:40 am
nou zeg al 2 keer gebabbeld

vrijdag 14 augustus, 2009

ik pas vandaag op oma (deel 1)

Vorige week duurde het een uur voor ik door had wat 'oma's grote vent' op z'n T-shirt had staan. Ineens snapte ik ook de opmerking van Opa want hij had het direct gezien. 'Zo, jij gaat op oma passen vandaag....'

Ik schoot dus in de lach en begon 'oma's grote vent' te knuffelen. 'Wat ben je mooi', riep ik.
Hij schudde zijn hoofd...... en wilde weer mijn volledige aandacht.

'Mama zegt dat jij met mij gaat spelen, ga je met mij spelen Oma.'

Neneh @ 11:04 am
nou zeg al 8 keer gebabbeld

donderdag 13 augustus, 2009

ik pas vandaag op oma (deel 2)

Oma heeft het er maar druk mee, de beestenbende in toom houden, 'Oma's grote vent' bezighouden. Bellenblazen, 'nee, mag niet' roepen, koffie drinken, was ophangen, vest aan, vest uit, 'Nee, Micka, laat konijn met rust', roepen, 500x uitleggen waarom iets wel mag en iets niet, filmpjes maken, foto's maken. Vooral foto's van 'Oma's kleine man' en als ik dat niet doe dan veegt hij zijn hand wel voor de lens.

Ha, hoezo 'ik pas vandaag op Oma', ik pas vandaag op 'Oma's grote vent'

Neneh @ 10:56 am
nou zeg al 8 keer gebabbeld

woensdag 12 augustus, 2009

Italianen doen er dan veel suiker in.

'Ik heb een klus in de buurt morgen, kan ik misschien komen eten. Ik ben niet alleen, heb een assistent bij mij.'
'Tuurlijk kan dat.'
Ik sta dus in de keuken van alles in elkaar te draaien als zoon binnenkomt met in zijn kielzog een klein opdondertje, vergeet even niet dat ik een stel lange benen heb. Hij stelt zich voor, heeft een stevige handdruk en ik hoor een accent. Geen hallo maar een hello, I'm ...
Ik prut nog even verder in de keuken en als we aan tafel zitten vraagt de gast ineens 'Everywhere I look I see chickens, how come?'

Crisis in het kwadraat, hoe ga ik nu zeggen dat ik een Kip ben en daarom een huis vol kippen heb. Dat dochter het Kuken is en ik de Kip. Maar het lukt en hij trekt alleen zijn wenkbrauw omhoog en doet in ieder geval alsof hij het snapt. Zoon verteld dat moeder en dochter ook een website hebben waarin ze hun ei kwijt kunnen. Over Kuken en Kip dus. 'You like it!' zo weet zoon hem te verzekeren. Maar of een Italiaan nu iets heeft aan een Nederlandstalige Kuken&Kip is nog maar de vraag.

We babbelen nog wat Engels en Italiaans Nederlands. What's a typical Italiaans dessert bijvoorbeeld. 'Tiramisu', lijkt mij het beste op dat gebied. Hij verteld dat het er thuis nooit echt van is gekomen om het zelf te maken. Vers fruit is meer het ding, toetjes na dat is niet echt Italiaans. Net zoals cappuccino drinken.
'If someone aks for a cappuccino after 12 than we knows it's a foreigner' ..... ehm, je kunt mij er voor wakker maken wil ik roepen. Ik zeg niets. Na 12 uur geen cappuccino meer. Wel espresso, dat dan weer wel. Maar dat is maar zo'n klein slokje. Dan zal ik dus kiezen voor een Doppio, een dubbele espresso. Italianen doen er dan veel suiker in. Dat is dan weer minder.

Daarna halen google earth van stal en wijst hij ons de mooiste plekjes.

Neneh @ 11:36 am
nou zeg al 5 keer gebabbeld

dinsdag 11 augustus, 2009

Tot 21:00 uur kun je bieden op de twitterveiling

Het uur van de waarheid komt sneller dan gedacht. Tot 9 uur vanavond kan je nog bieden op de eerste Twitterveiling. Als je nu achter je oren moet krabben omdat je niet weet wat Twitter is dan krab je maar. Maakt niet uit.
Je moet naar de veiling site.

Welkom bij de (Twitter)Veiling!
Aanbieden of meebieden voor scholing in Afghanistan en vrouwenhuis in Kabul!

De vraag van mijn man, gelegerd in Afghanistan? "Kun jij iets verzinnen om ons te helpen zoveel mogelijk geld in te zamelen voor het door ons gekozen goede doel". Het doel? Schoolsupport4Afghanistan.

Op 10 juli jl ontstond daarop op Twitter een briljant idee: een echte Twitter veiling, uniek in Nederland! En zoiets geweldigs delen we graag met de rest van het land!

Jessica, alias Kaat Mossel, heeft een Twitter veiling in het leven geroepen.

Via deze Twitterveiling help je mee om

* schoolgebouwen te herbouwen
* boeken, schriften en pennen te kopen
* leraren op te leiden
* een naaiatelier op te zetten
* een bakkerij te starten
* een cateringbedrijf te openen

Dus, laat je verleiden en neem een kijkje bij de Twitter veiling..

Neneh @ 06:19 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld

maandag 10 augustus, 2009

Help mijn man is een klusser

Lief is druk, al dagen, hij heeft vakantiedrukte. Klussen.
En dan wil het nogal eens voorkomen dat de boel op de kop staat of dat er geluiden gemaakt worden die je zeker niet 's nachts moet maken. Dat doen anderen wezens wel, katten enzo. Dus hij klust en rondom het huis ligt vanalles. Zo ligt er ook een stuk afdekfolie, oranje. Lag het vanmorgen nog over de planken, nu ligt het op de grond. Niets aan de hand hoor, het ligt er goed.
Konijn, logeerkonijn, is er blij mee. Konijn maakt er een speelplaats van. Konijn nam eerst een duik in de vijver, waarom weet ik ook niet want het is echt geen vis, en vervolgens maakt konijn de tuin onveilig. Micka en Twist vertrouwen het maar niets en rennen als een stel dwazen achter konijn aan. Konijn heeft the time of his life. En hij heeft een oranje kleed in de tuin, aan de ene kant kan je naar binnen en dan als een spook door de tunnel (spontaan ontstaan) lopen en aan de andere kant kan je er weer uit. Konijn heeft het helemaal zelf verzonnen en is er heel druk mee. Micka en Twist houden het voor gezien en zijn er bij gaan liggen.

Konijn niet. Die vindt het veel te leuk.

Het klussen schiet wel op alleen de dagen zijn te kort.

Neneh @ 02:13 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld

zondag 9 augustus, 2009

Als het stof is opgetrokken.....

Op de plaatselijke opvliegers na is het weer te doen. Die opvliegers ga ik op www.marktplaats.nl zetten. Gratis af te halen, dat is volgens mij nog de beste manier om ervan af te komen. Alle pillen ten spijt, wat voor kleur of smaak ze ook hebben, ze werken niet en de opvliegers blijven hinderlijk en net zo hevig. Dus op ... www.marktplaats.nl. ermee.

Daar hadden we gisteren ook onze auto te koop aangeboden, 3 uur later was hij verkocht. Ik moet nog wennen aan het idee dat het rode monster straks niet meer op de oprit staat. Beetje vreemd idee want ik was behoorlijk verknocht aan het monster. Altijd een lekkere auto om mee weg te rijden. Maar aan het einde van de week is het de beurt aan iemand anders om ermee weg te rijden. Hij kan nog wel een aantal kilometers maken. Aan het einde van de week kunnen wij onze nieuwe auto halen......... een hybride, een Prius, een donkergrijze en geen rode Volvo meer voor de deur.

Het voordeel aan deze nieuwe auto:

inparkeren, a piece of cake! Druk maar op het knopje en echt, ik kan mijn nagels gaan lakken!

Ik moet deze week maar eens mooie nagellak zoeken

Neneh @ 02:53 pm
nou zeg al 8 keer gebabbeld

vrijdag 7 augustus, 2009

Pareltjes, zelfs tussen de borsten

Sorry, het moet toch even, echt even van mijn hart. Het verzwaard het hart vooral en dat is met deze temperaturen helemaal niet fijn. Ik moet even klagen. 'Jij klaagt niet gauw?', werd er vanmorgen eigenlijk als stelling aan mij gehangen. 'Nee, zei ik, liever niet. Als ik het in mijn eigen soep klaar kan stomen dan klaag ik niet.'
Maar nu ga ik klagen en als jullie het niet willen lezen dan lees het maar niet. Dan pak maar een goed boek of een film. Ik vind het best. Ik haat klagende mensen namelijk. Dus nu ook mezelf. Dat ik er zo in zwelg. Begon ik maandag vol goede moed aan de nieuwe week, aan de nieuwe ronde van revalidatie. Natuurlijk begon ik goed, lekker weertje koekepeertje. Lekker op het fietsje. Middenin de week had ik eigenlijk de handdoek al in de ring willen gooien maar ja, dat doe ik dan weer niet. Donderdag was 'Oma's grote vent' natuurlijk bij oma en toevallig of niet, ook bij opa. Hij is een lekker ventje en zorgt voor flink veel afleiding maar de warmte werd niet minder. Het bad in de tuin moest voor afkoeling zorgen maar de kleine man vond het maar niks in het water. Hoeft niet, alles mag zolang het leuk is. Boekje lezen dan maar. En ijsjes eten. Ik had het aan het einde van de dag helemaal gehad. Maar dan ook echt helemaal. Ik ga de revalidatie afbellen.

Heb ik niet gedaan. Ik ben wel weer gegaan vanmorgen en heb het nog niet zo zwaar gehad. Pudding in de benen, lood aan de schoenen, het ritme was ver te zoeken. Mijn hartslag en bloeddruk waren eigenlijk wel in orde maar oh.......... pareltjes

Overal.

De hele dag

Ik ben spuugzat van dat hete weer, maar dan ook echt spuugzat.

Ik ga douchen, en als het mij weer beter gaat dan meld ik me wel weer.

Neneh @ 08:26 pm
nou zeg al 10 keer gebabbeld

maandag 3 augustus, 2009

Als je er drie neemt dan is het 4

'Dus je loopt 2 trappen', vroeg de therapeut, toen ik de lift instapte. 'Ja, zei ik, je moet toch ergens beginnen.'
'Heb je nog wakker gelegen van de ervaring op de loopband', wilde hij weten. 'Nou, wakker gelegen niet, maar ik kreeg het maar moeilijk uit mijn hoofd, ik was er toch behoorlijk ontdaan van', vertelde ik hem.
Dat was het ook, ik was ontdaan vrijdagochtend, dat de loopband zo met mijn lijf aan de haal ging. Maar ja, nieuwe week, nieuwe ronde, nieuwe kansen. Ik begin weer vooraan bij de apparaten en pas eind volgende week ga ik weer op de loopband. Eerder niet.
Vanmorgen ging het fietsen goed, het voelde veel beter dan vrijdag. Tot woensdag maar weer.......
Ik stap na het fietsen niet gelijk weer op de fiets maar loop van de 6de naar de BG via de trappen. Dan pas stap ik weer op de fiets. De benen moeten toch even iets anders doen dan rondslingeren op de trappers. Van het ziekenhuis naar de bakker, ook alweer een mooi tochtje. Ik geef mijn bestelling door..... 'u wilt er geen 3'. Ik kijk de verkoopster aan. 'Op maandag is het drie voor 4'.
'tja, dat verandert de zaak, doe maar 3, wist ik niet', zei ik nog.
'Daarom zeggen wij het altijd.'
Wat ik dan op zich wel weer aardig vind.

Op het fietsje naar huis, tijd voor koffie en een krentenbol.

Neneh @ 09:59 am
nou zeg al 1 keer gebabbeld

vrijdag 31 juli, 2009

Blijven lopen

Crisis, vanmorgen voor het eerst op een loop-band. Ik dacht nog 'die gaat mijn beurt wel voorbij', maar nee, ze moest op de band. Ik gaf gelijk aan dat ik het niets vond en toen nadat alles was ingeregeld het geval begon te bewegen stond ik gelijk op een been aan de zijkant. Ik ben niet zo'n held, dat wist ik al, maar dat ik zo'n schijterd zou zijn ging mijn verwachting te boven. 'Crisis, riep ik, hier lig ik toch zo naast. Ik ben niet zo'n sjouwer.' Hij was niet onder de indruk. Ik wel. 'Stap er op en ga lopen zoals je gewoon loopt. En hou je maar vast er gebeurd echt niets.'
Ik begon te lopen, ben al niet zo'n hardloper en dat hoeft ook niet. Na 5 minuten zwaai ik de armen los langs het lijf, veeg ik met de handdoek de eerste druppels weg. Het voelt eigenlijk wel als gewoon lopen. Iedere keer een tandje zwaarder, een tandje hoger. Ik geef aan dat het wel moet stoppen nu. 'Joh, ik loop wel dagelijks maar heb echt geen tempo. Ga maar eens 2 honden uitlaten. Dan loop je echt niet door, snuffel hier, snuffel daar, plasje tegen dit blaadje, plasje tegen dat takje. Alleen op het strand lopen ze los en kan ik doorstappen.' Ik merk wel dat ik er echt niets mee heb.
Na 10 minuten begin ik te denken 'was het maar voorbij'.
Na 15 minuten is de hartslag dusdanig dat hij er rustig nog een hellinkje bij wil pakken. Ik loop stug door. Handdoek om de nek, af en toe even dweilen bij het voorhoofd en onder de oksels, ik hoef echt niet in een plasje water te eindigen.
20 Minuten, de band zakt af naar 2,5 kilometer per uur, ik loop ineens zo langzaam dat ik droom....

Het is voorbij, ik mag voorzichtig afstappen.

Hij kijkt mij aan en zegt, 'dat viel toch eigenlijk wel mee. de volgende keer stap je er zo op.' Ik knik, 'voorlopig heb ik alleen ontzag voor het ding', zeg ik tegen hem.

Als ik nog even omkijk roep ik 'prettig weekend' en ik zie dat iedereen met een grote boog om het helse loopapparaat heen loopt. Waarschijnlijk zijn zij al geweest of moet het pas volgende week.... ik weet het niet zeker, maar de loopband en ik worden vast geen vrienden. Laat mij maar fietsen.

Neneh @ 01:24 pm
nou zeg al 10 keer gebabbeld

dinsdag 28 juli, 2009

Ik slik nog liever mijn tong in....

Natuurlijk vertel ik hier niet alles. Kan ik niet doen. Iedereen leest mijn weblog. En met iedereen bedoel ik dus iedereen. Familie, vrienden, kennissen, oud-collega's... gewoon echt iedereen. Nu zullen de meeste die hier lezen mij verder niet kennen dan alleen van mijn log, toch zijn er ook genoeg loggers die me wel kennen. We hebben elkaar in de loop van het leven wel ergens getroffen. Bij een flickr event, of een Witte Sokken meeting, en een jaar of 5 6 (september 2003) geleden alweer een Kolonisten van Catan weekend bij ons thuis. Nee, door de loop der jaren zijn er heel wat woorden van loggers omgezet in gezichten. Volgens mij is dat ook een hele natuurlijke gang van zaken. Je vindt (zoeken doe je niet) gelijkgestemden nu eenmaal gemakkelijk op internet. Volgend jaar ben ik toch 10 jaar actief met loggen. Was het toen bij clubs, werd het in augustus 2002 blogger en daarna greymatter met een eigen domeinnaam. In Greymatter ben ik ooit helemaal vastgelopen en dus ook een stuk kwijt, bijna 1 heel jaar. Ik heb het nog wel, maar het staat niet op internet. Vanaf april 2005 werk ik met MT en het bevalt me nog steeds goed. Ik ben daar ook niet zo mee bezig eigenlijk, als ik mijn postjes maar kan maken, af en toe een foto kan plaatsen en wat reacties krijg dan ben ik al tevreden. Het meest van de postjes staat nog gewoon op internet. Zo af en toe blader ik eens door het archief. Mijn gezin is veranderd, mijn kinderen zijn gegroeid, mijn kleinkinderen zijn geboren, het gezin wat steeds groter wordt, mijn werk is veranderd. Was ik 25 jaar huisvrouw/moeder ging ik toch ineens buiten de deur werken en helaas heb ik na ruim 6 jaar een leidinggevende baan moeten zeggen dat ik kies voor mezelf en mijn gezondheid en dat ik er niet voor kies om nog langer aan de lijn te lopen van een ........ jeweetweldirectie. Nee, ook ik ben gegroeid. In alles.
Ik denk dat mijn dagelijkse aanwezigheid op internet mij veel heeft geleerd en dat ik best af en toe blij ben met de mensen die op mijn pad komen. Of ze mij nu kennen of niet, het is leuk elkaar te lezen.
Soms tref ik een log waar openhartig wordt geschreven, waar alles wordt gezegd zeg maar.
Dochter zei gisteren tegen mij 'Ik log echt niet alles, maar soms zou ik het best een opluchting vinden om het wel te doen.' Ze keek me aan en ik zei hetzelfde. Omdat er dus mensen meelezen die jezelf, ik dus, ook kent, daarom schrijf ik niet alles.

Terwijl het eigenlijk wel zou moeten. Het moet kunnen zeg maar, het is mijn log. Het is haar log. Het is jouw en mijn log. Toevallig zichtbaar voor iedereen.

Maar wat vind jij? Kan je alles neerzetten in je log?

Neneh @ 01:39 pm
nou zeg al 11 keer gebabbeld

Voor de conditie zet je alles op zij

Gisteren was het zover, 7 weken na mijn hartinfarct mocht ik aan de hartrevalidatie beginnen. Dat mocht al eerder, veel eerder zelfs, maar er kwam een onderzoek tussendoor, precies op de dag dat ik de intake zou doen. Na het onderzoek hoorde ik niets, de cardioloog gaf groen licht voor de revalidatie maar nog steeds hoorde ik niets. Ik gaf het nogmaals door. Niet dat ik nu zo te wachten zit op al dit gedoe maar ik wil wel weten hoever ik kan gaan, lichamelijk dan. Geestelijk is een ander verhaal. Ik zal hier nooit het achterste van de tong laten zien, hoe openhartig ik ook zijn kan, sommige dingen kun je maar beter voor je houden. Maar goed, eindelijk werd ik dan opgeroepen voor de intake om 5 dagen later voor het eerst te beginnen.
Het is best een programma, drie keer in de week aantreden en actief bezig zijn. Maar eerlijk gezegd heb ik geen idee wat me te wachten staat.
Eerst fiets ik naar het ziekenhuis, dat is een heel kort ritje, dan loop ik het ziekenhuis in, de trappen op naar de 2de verdieping en met de lift naar de 6de. Dat is mijn eigen programma. Ik wil iedere keer een trap hoger.
Ik loop naar binnen en zie nog iemand zitten. Verder is de zaal leeg. Althans er zijn verder nog geen mensen, er staat genoeg aan materiaal.
We bespreken de maandagochtend want we hebben het idee dat de therapeuten het weekend bespreken. Wat ook gewoon zo is.
We wachten maar af.

Als u binnenkomt mag u eerst uw bloeddruk meten. Knopje zus, knopje zo. (ik hoop dat ik het de volgende keer nog weet wat en hoe) U schrijft u naam op het papiertje en dan de 3 waardes die de bloeddrukmeter aangeeft. Onder en bovendruk en hartslag. Daarna is er iedere dag een ander apparaat waar u gaat trainen. Vandaag eerst maar fietsen. Ik leer hoe ik de fiets goed zet, want ik heb lange benen. Plakkers op het lijf staan weer in verbinding met een ander ding. Hij houdt alles in de gaten en ik mag fietsen. Het gaat van licht naar middel zwaar. Ik vind het niet zwaar, de benen doen het werk wel. Het is warm en ik vraag om een handdoek. Na 20 minuten is het klaar, iedere keer een tandje zwaarder fietsen, iedere keer de bloeddruk gemeten, de hartslag. Als de benen weer stil staan mag ik aangeven, in cijfers, hoe zwaar ik het vond. Het gaat van zeer licht tot zeer zwaar. Die laatste is dus de beklimming van de Mont Ventoux, om het maar in tour de France termen uit te drukken (neem van mij aan dat ik daar niet voor ga). Ik vond het best te doen, niet te zwaar. Ook niet licht want er moest wel gewerkt worden. Verder geen klachten mevrouw? 'Nee, verder geen klachten.'

De spits is eraf. Ik stap weer op mijn eigen fiets.

Woensdag maar weer eens kijken hoe het gaat.

Neneh @ 08:39 am
nou zeg al 2 keer gebabbeld

zaterdag 18 juli, 2009

Als ongeluk op de loer ligt en je geluk hebt

'Heb je dit zelf weleens geproefd, vraag ik aan de verpleegster die toevallig op de zaal moet zijn, het is net een pot zout wat je naar binnen slaat.'
Nee, had ze niet, maar als ik problemen had met de maaltijden dan moest ik dat bij de keukendienst melden. Kon de volgende dag pas want ze waren naar huis. Ik mopperde nogal. Aan de ene kant slik ik ineens medicijnen tegen hoge bloeddruk, krijg ik allerlei folders in de hand waarin de gevolgen van te hoge bloeddruk worden uitgelegd en wat je er aan kan doen om het te voorkomen. Voedsel kan heel veel doen, voedsel wat je koopt, kookt en eet. Daar waar een teveel aan zouten inzit is natuurlijk uit de boze, een natrium beperkt dieet wordt aanbevolen en ik krijg een maaltijd voorgeschoteld waar voldoende zout inzit voor een heel weeshuis. Dus ik mopperde nogal eens. Ik vond het niet kloppen en wat nog meer, ik was het niet gewend ook. Ik ben nogal zuinig met zout en laat het meestal achterwege. Iets is dus al snel zout in mijn beleving.
De laatste 2 dagen in het ziekenhuis hebben ze dus eindelijk door dat een dieet beter is. 'Lijkt me wel beter', zegt een van de verpleegkundigen. En zo geschiedde.
Dus ging ik 5 weken geleden naar huis met een zak vol pillen, een natrium beperkt dieet, een stapel beperkingen, een brief voor de huisarts, een gemengd gevoel, een stapel kaarten en een kip.
De kip heeft nog voor veel plezier gezorgd, de stapel kaarten werd alleen maar dikker, de brief voor de huisarts heb ik persoonlijk af kunnen geven, het koken zonder zout is nooit een probleem geweest, de beperkingen werden in de weken die volgden steeds minder, autorijden mocht weer na 4 weken, fietsen mocht weer, de zak met pillen wil niet slinken daar zal ik dus vrienden mee moeten worden en wat overblijft is het gevoel.
Dat gemengde gevoel toen ik naar huis ging, 5 weken geleden, nadat ik 6 weken geleden het ziekenhuis indraaide en te horen kreeg, 'Mevrouw u heeft een hartinfarct gehad'.

Dat is dus vandaag 6 weken geleden en in 6 weken kan er veel gebeuren. Zo mag ik nu denken dat wat mij is overkomen genezen is. Begrijp het goed, wat is gebeurd kan nooit genezen, de kransslagader moet alleen wennen aan een nieuwe situatie en doet daar ongeveer 6 weken over.

Normaal gesproken hebben we de koffers al bijna klaar staan om met vakantie te gaan en dit jaar gaat dat ook anders. Plannen kun je maken, plannen kun je wijzigen. Een hart kan kloppen, een hart kan je laten schrikken, een hart kan je de stuipen op het lijf jagen en kan je in verwarring brengen.

Dus, die vakantie verschuiven we, het leven gaat verder en ik blijf onder controle.

Ik heb geluk gehad

Neneh @ 10:11 pm
nou zeg al 12 keer gebabbeld

vrijdag 17 juli, 2009

Tijd voor een kopje koffie en een verhaaltje

Eerst maar even koffie zetten dan.

Het lijkt zo simpel maar het is het niet. Gewoon het dagelijkse gebeuren leven, overleven en vooral rustig doorademen. Als je alleen al kijkt naar alle keuzes die je moet maken voor je een kopje koffie kunt drinken. En dat is dan nog maar een kopje koffie. Zo simpel lijkt het, maar niets is wat het is. Boodschappen doen of het huishouden verzorgen, alles is wikken en wegen. Alles is kiezen. Simpel? helemaal niet.

Het was me het weekje wel. De afgelopen week. Alles zat er in. Frustratie, geluk, warmte, regen, 'oma's kleine man' was er een dagje, ziekte bij 'grote opschepper' die vervolgens, 3 kwartier verder, opgehaald moest worden, een enge leeuw op de hoofdstraat die naar later bleek bij het levend ganzenbord hoorde maar de kinderen behoorlijk de stuipen op het lijf joeg. Tranen, een gesprek wat weer te denken gaf, vele telefoontjes met de vraag 'hoe gaat het met je?' en 'wanneer ben je weer eens bij ons?' Een dagje dochter/moeder is ook fijn, lekker in de zon en bijpraten. Een dagje helemaal niets is ook goed, dat moet gewoon. Gedachten gaan alle kanten uit en daar moet ik gewoon tijd voor nemen. Of het nu gaat over de paus, het onweer, de gevaarlijke zee of nieuws verder weg alles komt binnen, die grijze massa moet alles maar verwerken. De hele dag keuzes maken. Wil ik dit weten? Nee.. weg ermee. Wat boeit het nu wat Jan en zijn gevolg uithalen? Waarom wil Nederland dit weten, of afluisteren wel of niet mag? Ik vind het schokkend dat het nieuws is.... maar dat zegt waarschijnlijk meer over mij dan over .....

Laat maar gaan, laat maar voorbij gaan.

In gesprek met mijzelf kom ik wel steeds een stukje verder, het gaat niet hard, het gaat me soms te langzaam maar inmiddels weet ik wel dat het niet snel kan.

Het papiertje voor vandaag is gevuld met:

"De mens struikelt over steentjes, nooit over bergen."

Een misschien wel onaardig bedoelde opmerking van een collega. Een zoemende mug in de slaapkamer. De trein die 10 minuten vertraging heeft. De melk is op. Je favoriete shirt net in de was. Heeft u vragen over een nieuwe polis, toets dan een 3. Internet is traag vandaag. Zij moeten zich maar weer aan ons aanpassen. Waar zijn mijn sleutels nou weer?

Bergen?

Ziekte en gezondheid. Geluk. Geboorte. Toekomst. Evenwicht. Klimaat. Een nieuw bestaan opbouwen. De maatschappij. Karakter, Liefde. Regenwoud. Familie. Leren. Leven. Leren leven. Leren sterven.

Ik had vanmorgen bijzondere gesprekken en ga nu eens even stofzuigen. Dat is wel een fijn werkje als je gesprekken wilt analyseren. Misschien komt er wel een oplossing voor een langere periode........ misschien wel.

You better love loving and you better behave
You better love loving and you better behave
Woman in chains, woman in chains

Calls her man the great white hope
Says she's fine, she'll always cope, ooh
Woman in chains, woman in chains

Well, I feel lying and waiting is a poor man's deal (A poor man's deal)
And I feel hopelessly weighed down by your eyes of steel
(Your eyes of steel)
Well, It's a world gone crazy keeps woman in chains, woh woh woh
Woman in chains, woman in chains

Trades her soul as skin and bones
(You better love loving and you better behave)
Sells the only thing she owns
(You better love loving and you better behave) ooh ooh
Woman in chains (the sun and the moon), woman in chains

Men of stone, men of stone, hey baby, no no no, ooh

Well, I feel deep in your heart there are wounds time can't heal
(The time can't heal)
And I feel somebody somewhere is trying to breathe
Well, you know what I mean
It's a world gone crazy keeps woman in chains

It's under my skin but out of my hands
I'll tear it apart (somebody somewhere is trying)
But I won't understand (to breathe)
I will not accept the greatness of man
It's a world gone crazy keeps woman in chains
Gone crazy keeps woman in chains

So free her, so free her, so free her
So free her, so free her (the sun and the moon)
So free (the wind and the rain) her, so free her
So free her, so free her, so free her, so free her
So free her, so free her (the sun and the moon)
So free (the wind and the rain) her, so free her

Neneh @ 10:08 am
nou zeg al 5 keer gebabbeld

woensdag 8 juli, 2009

ach ja, zo kan ik het ook. Jij trapt toch, ik duw.......

Die hartjes symboliseren ons gezin, de tandem symboliseert de kracht, als de een het even niet kan dan doet de ander het.
Die 2 daar op de fiets......... ze zijn ruim 32 jaar ouder inmiddels en hebben vandaag een klein prive feestje.

32 jaar lief en leed. Van beide zat er genoeg in om het spannend te houden en zeker de laatste tijd is er eentje van bezinning en vooral van veel emotie. Maar dat snappen jullie ook wel.

Neneh @ 04:42 pm
nou zeg al 8 keer gebabbeld

dinsdag 7 juli, 2009

over een feed die bleef hangen maar niet in het echt

Me! schreef dat mijn feed was blijven hangen, mijn lief constateerde vanmiddag dat hij het postje van gisteren, wat hij echt had gezien, niet meer kon vinden.

Ik lach in mijn vuistje. Niks feed, gewoon Neneh's handwerk. Alles opslaan in draft en vervolgens niet helemaal fit zijn en ineens alle schade inhalen door de draft te veranderen in publish. Simpeler kan het niet zijn. Ik had mezelf zo voorgenomen elke dag te posten maar ja, eerst door de hitte bevangen en daarna de ingewanden van de leg... je kunt gewoon niet alles hebben.

Neneh @ 04:31 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld

maandag 6 juli, 2009

na het weekend hebben we de maandag maar die stelt ook niets voor

pfff ziek of zo, in ieder geval van geen kant loopt het lekker

Letterlijk en figuurlijk. Meer woorden maak ik maar niet aan vuil...

Neneh @ 08:53 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld

zaterdag 4 juli, 2009

Was het wat of werd het niets

Er zullen heus mensen zijn die wel tot het einde zijn gebleven, lief en ik niet. Op een gegeven moment hadden wij het wel gezien. Waar de andere 1000 mensen waren weten we niet wij hielden het voor gezien. Er was gewoon niet genoeg actie, niet genoeg te zien en de muziek was voor onze oren toch een aardige aanslag. Beetje vreemd om Sensation op tv te zien, waar zoveel mensen swingen en volledig uit hun dak gaan en dan hier......... er stonden af en toe 2 mensjes op de grote dansvloer. Was het te warm? Geen idee eigenlijk, viel wel mee toch. Iedereen sjoktje gelijk de grote zal door en verdween tussen de gordijnen richting tuin. Roken?
Geen idee maar we hadden het na 3 uur stampende muziek wel gezien.

Ehm..... we worden een stelletje ouwe taarten, lief en ik.

Neneh @ 06:09 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld

vrijdag 3 juli, 2009

Wat vervelend

Werd ik me net gebeld, heb ik alweer 2 vrijkaartjes gewonnen, wat vervelend. Een of ander dance/theater gedoetje in de buurt. Met dj's, percussi, gogo girls, acrobatische acts en lichtshow. Ehm........ wat vervelend nu toch. Lief moest lachen, we gaan gewoon kijken, is vast wel 'vet'. Ik heb er alleen maar lol om. Moet aan geen enkele drukte denken nu, zo warm, zo warm en dan krijg je zoiets in de schoot geworpen. We gaan het zien.
Inmiddels hebben de honden net een ijsje gegeten, Micka presteert het om nog rustig in de zon te gaan liggen, als ik haar roep komt ze direct dus ze is nog niet bezweken. Een hond zal het wel anders aanvoelen dan een mens maar ze zijn de hele week allebei al zo rustig. Volgende week wordt het beter, beter in de zin van koeler. Aangenamer is een beter woord, het hoeft niet gelijk met bakken uit de lucht te vallen. Maar ik denk dat als het hier in het noorden een maand lang zachtjes regent het waterpeil nog niet op de juiste hoogte is. Het is hier onderhand zo droog. Als ik even niet oplet zitten er in de tuin wel 20 mussen op het randje van de waterbak waar alleen waterplantjes in drijven..........

Neneh @ 02:24 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld

donderdag 2 juli, 2009

Het is afzien

maar er is een goed boek........

Neneh @ 01:42 pm
nou zeg al 8 keer gebabbeld

woensdag 1 juli, 2009

Onregelmatigheden zorgen voor problemen

Geen tijd had ik vanmorgen. Ja, genoeg tijd wel maar niet voor muizenissen in het hoofd. Als ik er wel tijd voor had gehad dan had ik ze niet niet toegelaten. Muizenissen in het hoofd maken je moe en onzeker. Daar zat ik zeker niet op te wachten. Ik had er dus ook echt geen tijd voor. Sinds 3 weken heb ik woensdag een hulp in huis. Tot ik weer zelf aan de slag mag is dat heerlijk. Ik doe best wel iets in huis maar zij doet alles. Hupsakee, klaar is het weer. Heerlijk.
Ik had dus geen tijd om na te denken want ik was ook nog met een ander klusje bezig. Voor Oma's grote vent wel te verstaan. Leuk gepruts op de pc. Tegen half 12 verwisselde ik de korte broek voor een kort rokje en gingen we de auto in. Heet, je wilt het niet weten. Heet.
Maar ja, officieel heet het dus zo dat ik nog niet mag fietsen en lopen vind ik geen optie. Je blijft aan het asfalt plakken zo ongeveer. Dus de auto moest het zijn. We zijn er net zo snel en lopen even later door de lange gang... volg de route en je bent er. We zaten nog maar even te wachten of konden al doorlopen, wegen, meten, hartfilmpje, bloeddruk... yeah die laatste was goed. De medicijnen beginnen toch te werken. 'Als u nu wilt wachten, de arts komt u zo halen', die boodschap kregen we nog en zij trok de deur achter zich dicht. Daar zaten we dan, lief en ik. Wachten op de arts, wachten op de uitslag over het onderzoek van vorige week. Wachten .....
Het duurde echt niet lang voor we bij de arts naar binnen mochten. Op de monitor zag ik mijn hart kloppen, zag ik de kransslagader slingeren. Dat waren de opnames van een week geleden. De dag van hartkatheterisatie waarbij aan het eind verteld werd dat er een vernauwing was en dat hij onregelmatigheden had gezien. Op zo'n moment weet je niet wat je met die gegevens moet. Eigenlijk kun je er niets mee behalve dan dat je weet dat er wel iets aan de hand is en dat je nog niet kunt verzinnen wat er mee gedaan moet worden. Daarom wou ik geen muizenissen die nesten maken in het hoofd. Ik wacht eerst af en hoor het wel en druk maken kan altijd nog. Oh oh, wat weer een verstandig besluit gemaakt om het gemoed gerust te stellen.
Hij vraagt me hoe het gaat. 'Het gaat me goed, ik voel me goed, ik heb alleen last van de medicijnen (denk ik), dat wil zeggen dat ik ineens opvliegerig ben (soort van opvliegers in het kwadraat) en daar word ik behoorlijk ‘gek’ van.' Hij wil eens kijken of andere medicijnen dit kunnen veranderen. Proberen maar, wat bij de een past werkt misschien weer niet bij de ander. Hoe dan ook, medicijnen moeten nu eenmaal. Daar kom ik niet meer vanaf. Hij gaat uitleggen wat er allemaal te zien is en uiteindelijk verteld hij dat hij voorlopig geen verdere acties wil uitvoeren behalve een scan, een nucleair onderzoek, en dan over 3 maanden een nieuwe afspraak. Opgelucht verlaten wij het ziekenhuis een half uur later. Opgelucht omdat er wel iets aan de hand is maar ik kan daar nog jaren mee leven als ik de medicijnen gewoon inneem. Als uit de scan mocht blijken dat er niet overal voldoende zuurstof naar toe gaat dan wordt er weer gekeken naar wat eventueel nodig is.

Had ik al geschreven dat wij opgelucht het ziekenhuis verlieten.....

Opgelucht... heerlijk woord, vooral als het zo warm is als nu

Neneh @ 02:28 pm
nou zeg al 9 keer gebabbeld

maandag 29 juni, 2009

Van warm naar heter en weer koeler

'Het lijkt verdorie wel of ik ineens in de overgang terecht ben gekomen, zeg ik tegen lief, ik vlieg de hele dag op.' Lief kijkt mij aan en zegt, 'Zou het dan toch gebeuren. Ze zeggen toch steeds dat jij de leeftijd er inmiddels wel voor hebt?'
'Ja, kan zijn maar dit ken ik niet en ik vind het niets, het is lastig en ik heb het af en toe zo heet alsof ik in de brand sta, dus ik heb eens verder gekeken op internet naar de klachten die bij de overgang horen. Dus ook de opvliegers........ en wat denk je. Het komt door de medicijnen. Ik had het niet en sinds 3 weken heb ik het wel en het komt en gaat en komt en gaat en komt en ik word er knettergek van.'
Dan heb ik het nog netjes opgeschreven ... ja, lach maar.

Wat er gebeurd is gewoon te dol voor woorden. De bril glijdt van de neus, de haren kriebelen op het hoofd, kleine stroompjes vormen zich op het lijf, druppels op het voorhoofd die langzaam de weg over de neus naar beneden zoeken. Drup. Even een droog shirt aantrekken is dagelijks regelmatig aan de orde. Bedenk er dan wel bij dat dit gebeurt op een moment dat ik echt niet druk bezig ben. Zelf met een nieuw postje schrijven, wat toch redelijk relaxt uitgevoerd kan worden glijdt de bril van de neus door de plotseling opkomende aanval. Ik zie het als een aanval, mijn lijf reageert furieus op deze aanval. 'Wat hitte, afkoelen zal je'. Wat dan ook wel gebeurd en net als alles weer in de juiste proporties zit komt er een nieuwe aanval. Het is niet te peilen. Of juist wel. Wanneer het komt ..... na het eten..... of na het drinken van iets warms (drinkt nu koude thee) of bij een korte inspanning....... (terwijl ik lekker niet inspan op advies van de arts) of gewoon middenin de nacht... deken af, deken over, deken af, deken over..........
Natuurlijk heeft het warme weer ook invloed op de dagelijkse aanvallen maar het warme weer is dan wel weer heel goed voor de spieren.

Ik kan dan wel de leeftijd hebben voor de overgang, ik heb nu het gevoel dat ik ergens in terecht ben gekomen waar het lijf geen raad mee weet. En ik ook niet.

Neneh @ 12:24 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld

donderdag 25 juni, 2009

Kamer van handel

Om 5 over 11 is het onderzoek achter de rug. Ik vlieg weer met bed en al over de gangen, in de lift, terug naar de kamer waar ik eerst nog alleen lag maar aan het begin van de middag een buurman mag begroeten. Hij heeft iets anders aan het lijf en krijgt alvast een 'pilletje'. We praten een tijdje en als ik eens opzij kijk zie ik dat hij in dromenland vertoefd..... tja, dan is het weer praten tegen de muren. Hij wordt gehaald en ik doe mijn dopjes in de oren om weg te dromen met mijn favoriete muziek. Dat lukt heel goed, ik hoor niets meer....
Om het uur word ik bruut wakker gemaakt... althans, zo lijkt het, en niets is wat het lijkt. Elk uur even de bloeddruk meten die weer sky high wil vliegen. Het is wat. Om 1 uur mag er 2 cc lucht uit het bandje wat ik om de pols draag. De luchtdruk zorgt ervoor dat de ader waar ze hebben geprikt dicht blijft. Om kwart over 1 bel ik maar eens even 'waar blijft die zuster die dit gaat doen'. Ze komt, ze luistert, ze kijkt, ze handelt en het gaat niet goed dus de lucht gaat gelijk weer terug. Het begint direct te bloeden dus het duurt sowieso alweer een uur langer. Ik bel eens naar lief. 'Het duurt weer een uur langer voor je mij mag halen'.
Ik slaap weer verder en een uurtje later gaat het wel goed. Daarna blijft het goed gaan en om half 6 ben ik weer thuis. Weer een ervaring rijker.
De cardioloog die het onderzoek uitvoerde had wel onrechtmatigheden ontdekt en ik ben er dus nog lang niet klaar mee. Volgende week weet ik meer..... volgende week weet ik misschien waar ik in eerste instantie aan toe ben. Ik wil er ook niet teveel over nadenken, het kan van alles betekenen. Aan de andere kant kan ik ook nu wel bedenken dat ze het wel vertrouwen om mij weer naar huis te laten gaan. Daar moet ik dan maar weer moed uit halen. Natuurlijk komt het goed, zeg ik tegen mezelf.

Neneh @ 07:51 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld

woensdag 24 juni, 2009

Zoeken naar de juiste balans en dan denken dat het snel lukt

Na het weekend een week geleden gaat lief weer aan het werk, daarvoor ook wel, maar toen lag ik in het ziekenhuis en hij was natuurlijk graag bij mij. Zijn gedachten zaten in het ziekenhuis en niet bij het werk. Daar had dochter ook heel erg last van, gedachten, niet bij het werk dan maar bij mij. En nu was ik thuis, helemaal. Eens kijken wat ik uit kon halen zonder moe te worden. Ik werd niet moe. Of toch wel. Van al die mensen die willen weten hoe het gaat, goed bedoelt natuurlijk. Alle adviezen, ik snap het wel, al die verhalen, iedereen heeft wel iets gelezen of kent iemand en oh ja, vlak internet niet uit.

Maar de week lag voor mij en ik mocht het invullen zoals ik dacht dat goed was. Pas aan het einde van de week moet ik weer naar het ziekenhuis om bloed te laten prikken voor de volgende afspraak. Elke dag is er eentje en elke dag doe ik iets. Het is voor zover ik kan overzien wel een lekker weekje. Iedere dag belletjes, iedere dag post, iedere dag bezoek. Een van mijn oud collega's komt niet alleen op visite maar geeft aan ook mijn huis schoon te willen houden tot ik het zelf weer kan. Ik ben er stomverbaasd over. Het is geweldig. Het voelt geweldig, ik voel me goed.
Maar soms komen de gedachten, de sombere gedachten. Wat als er meer aan de hand is, wat als ik nu teveel doe, wat als ik het weer krijg en wat als....... Het is dus bijna eng als ik me goed voel. Als ik de verhalen moet geloven klopt het ook niet, eigenlijk zou ik moe moeten zijn.

Aan het einde van de week laat ik bloedprikken en vertrek weer naar huis. Volgende afspraak, maandag 22 juni. Maar het gaat even anders. Ik word gebeld dat de afspraak niet doorgaat. Ik reageer verbaasd. Waarop dus verteld wordt dat ik die dag voor hartkatheterisatie wordt opgeroepen. 'Fijn dat ik het ook weet', roep ik in de telefoon.
Ze zullen van opname nog wel bellen, zo niet dan moet ik zelf even bellen maandagochtend. Ze bellen me niet op de vrijdag, dus sta ik in de startblokken maandagochtend. Om 9 uur kan ik bellen, wel handig om toch even te horen wanneer ik nu waar moet zijn.......

Om kwart voor 9 gaat de telefoon, ik had net 2 plakjes brood op de plank gelegd, lekker ontbijtje maken.
'Kunt u direct komen? Misschien is het mogelijk dat u direct komt dan kunt u gelijk geholpen worden!'
Omschakelen, mijn sterkste kant! 'Als jullie even wachten dan ga ik douchen en aankleden en kom ik eraan.'
Geen punt, het kwam niet op een minuut aan.

Daar ging ik dus maandagochtend, 1 kopje thee, 2 kiwi's en een stapel medicijnen achter de kiezen.... op weg naar het ziekenhuis

Ik had geen tijd meer om onrustig te worden, ik was het al maar nu ging het allemaal zo snel dat de onrust overging in berusting

Neneh @ 11:54 am
nou zeg al 3 keer gebabbeld

maandag 22 juni, 2009

Als je thuis komt en de wasmachine draait dan wordt het duidelijk

Vrijdag, meer dan een week geleden, kwam ik thuis. De postbode kwam met de kaartjes, de bloemist met de bloemen, de kinderen met zoenen, de honden met hun blije lijven wisten niet hoe gek ze moesten doen om vooral maar mijn aandacht te krijgen. Daar zat ik dan weer. In mijn eigen huis, aan mijn eigen tafel.
Lief zorgt voor alles om me heen en zelfs de melkboer komt even binnenstuiteren om te horen dat het goed met me gaat. Het gaat wel goed, ik ervaar het toch wel een beetje onwezenlijk. Wat moet ik toch met al die emotie, wat moet ik met al dat gevoel. Het barst bijna uit zijn voegen en ik moet het een plekje geven. Bij de post zit alweer een oproep voor een intake op de eerstvolgende maandag. 'Gaat wel lekker, zeg ik tegen lief, je bent koud weg of je moet alweer terug.' Dit hadden ze ook wel in het ziekenhuis kunnen regelen toen ik er nog was. Een abonnement op het ziekenhuis kan er ook nog wel bij.
Lekker op de bank bekijk ik het allemaal en langzaamaan komt er rust in het lijf. Nog maar even niks in het weekend, nog maar even niks.
Het is ook wel vreemd, ik heb geen rem, ben niet ziek, voel me goed, ben niet moe en toch moet ik, tegendraads als het is, heel rustig aan doen.

Rustig aan, dan breekt het lijntje niet....... rustig aan, rust

Neneh @ 06:09 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld

zondag 21 juni, 2009

Een week later lijkt het een boze droom ......

Na de fietstocht tegen de berg op kwam ik met een brede lach de zaal op. Ik had het hem toch maar geflikt en niks geen gedoe ook. Gewoon trappen en op het moment dat ik dacht "ja, hallo, nu ben ik toch wel een keertje boven", mocht ik uitvieren. Soort van een feestje op de fiets, helemaal in je upje. Het ding had trouwens een rottig zadel. Echt een vervelend ding. Toen ik dat later besprak op de zaal was ik niet enige met die ervaring en er was er eentje die het nog bonter maakte. De verpleging bleef er bijkans in en ik ook......
Maar goed, dat was dus goed gegaan en de woorden 'U mag morgen naar huis', klonken als muziek in de oren.

Of toch niet helemaal. Natuurlijk wilde ik wel naar huis. Meer dan graag zelfs, gewoon weer in mijn eigen bed, in mijn eigen tuin, achter de pc. Tuurlijk wilde ik het wel.

Maar de bezorgdheid om mij was groot en ik voelde het als een belasting. Straks gaan ze roepen dat ik moet gaan zitten, dat ik moet gaan rusten, dat ik kalm aan moet doen, dat ik me niet druk mag maken. En als één het zegt is het nog tot daar aan toe, maar als iedereen dat gaat doen dan moet ik mezelf steeds verdedigen en dat wil ik niet. Daarbij komt dat ik het eng vind. Eng om naar huis te gaan. Daar werd ik zo ziek, daar kreeg ik het zo benauwd, daar ligt het nog en daar heb ik het gevoel nog niet opgeruimd. Ik spreek het uit, ik vertel dat ik er tegenop zie en ze proberen mij te begrijpen.

Het komt ook wel goed, natuurlijk komt het wel goed. Ik wil dit niet meer meemaken.

De arts komt langs en hij verteld wat ik eigenlijk al wist. "u mag naar huis, maar we gaan wel verder kijken of er misschien nog meer aan de hand is?"

Zo kijk ik 's avonds voor de laatste keer naar de roeken die terug komen bij de nesten. Als de dames op de zaal hun gehoorapparaat uit doen kan ik praten wat ik wil er is toch niemand meer die me hoort. Ik ga slapen en de volgende ochtend komt lief mij halen. Ik ga naar huis........ ik ga naar huis

Neneh @ 10:22 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld

zaterdag 20 juni, 2009

Post van fanclub en met het snot op de lip...........

Er komt iemand binnen met een hand vol post en ze roept 'Heeft u een fanclub?'
Wij kijken elkaar aan en weten nog niet wat ze bedoelt.
Zij loopt door tot de tafel en begint te delen en te tellen. Het stapeltje kaarten groeit tot 24 kaarten voor 1 zaalgenoot. De rest heeft het nakijken. 'Tja, roep ik, daar zitten we dan met het snot op de lip.' Dat is zo'n uitspraak waar iedereen om moet lachen en nu lachen we als een boer met kiespijn. Ze laat ons achter in totale verbijstering en wij kijken naar zaalgenoot en wachten af.
'Krijgen jullie niets?'

Nee dus, wij krijgen niets.

Zaalgenoot neemt de stapel in de handen en zegt 'Ik lees ze straks thuis wel.' En zo doet ze dat. Maar voor ze thuis is heeft ze er voor gezorgd dat ik ook nog een kaartje krijg...... ze kwam nog speciaal terug voor mijn naam.....

"Post voor u....." Kon niet anders dan voor mij zijn, ik lag inmiddels alleen op de zaal en post is leuk.

Neneh @ 11:14 am
nou zeg al 2 keer gebabbeld

vrijdag 19 juni, 2009

Na de maandag kwam de dinsdag en de rust...

Op de maandag was het wel een druk dagje. Er werd nogal wat tegen me gezegd en alles moet een plekje krijgen, zoveel is duidelijk en logisch. De arts kwam maandagavond nog langs en verteld nog iets meer, hij heeft inmiddels ook de uitslag van de echo die eerder die dag is gemaakt. 'U heeft geluk gehad.'

'U heeft geluk gehad', best vreemd als het gezegd wordt zonder dat je nu precies weet hoe het zover heeft kunnen komen en wat er nog achteraan kan komen. Maar misschien moet ik zo niet denken en moet ik me alleen al gelukkig prijzen met het feit dat ik geluk heb gehad. Dat laatste wint. Ik kan me gelukkig prijzen. Het had erger kunnen zijn en daar wil niemand aan denken, ik ook niet.
Ik mag op maandag 3 x 30 minuten iets doen. Dus buiten bed lopen, naar toilet, wassen, eten aan tafel en echt je wilt niet weten hoe snel die tijd om is.

Als we zitten te wachten op het ontbijt gaat mijn telefoon. (even een apart detail, ik ben de enige op de zaal met telefoon bij het bed, zowel vast als mobiel)
"Oma, waar ben jij? Ben jij in het ziekenhuis?"
Och, mijn kleine schat. Hij komt net van zijn huis, rijdt langs het ziekenhuis en zegt tegen zijn mama dat hij Oma wil bellen. Dat mag en dan krijg ik het allerliefste stemmetje in mijn oor.
"Oma, waar is Kip?" "En waar is Opa?"
Ondertussen geef ik door wat ik graag voor ontbijt wil nuttigen, waarop 'Oma's grote Vent' weer de vraag stelt wat Oma toch allemaal zegt. "Wat zeg jij Oma?" "Oma wil graag een waldkorn en thee."
Hoe dan ook, hij raakt in de war en oma gaat eten.

Op dinsdag mag ik al iets meer en verder hoef ik niets. Aan lezen en muziek luisteren kom ik nog steeds niet echt toe. Het is te gezellig op de zaal. Tot een uur of 2 's middags. Alle dames vertrekken, de een naar Zwolle voor verdere behandeling en de andere 2 dames vertrekken naar huis. Het is dus een half uurtje stil voor er weer een nieuwe zaalgenoot is. Het is belangrijk om mensen om je heen te hebben, geen tijd voor piekeren en muizenissen. Zij heeft ook al even heel wat meegemaakt in de 24 uur ervoor en natuurlijk komen we aan de praat. Kip wiebelt nog steeds op het nachtkastje en zorgt nog steeds voor gezellige praat.

Ik hoef verder niets op de dinsdag en op de woensdag moet ik voor het eerst weer iets actiefs doen. Onbelast fietsen. Geen idee waar ik het over heb en of het allemaal lukt. Onbewust maak ik me vast druk maar ik word gehaald door de fysiotherapeut en na het fietsen lopen we weer samen terug. Zij is tevreden en ik ook. Dit viel wel mee. De volgende dag is het andere koek, dan moet ik belast fietsen. Mijn nieuwe zaalgenoot moet op de woensdagmiddag belast fietsen en als zij terug komt slaat bij mij de schrik om het hart. Dit kan niet waar zijn. Ze heeft gelijk arts, verpleging, hartfilmpje en allerlei anderen om haar bed. Ze heeft het echt te kwaad en is helemaal niet lekker.

Het geeft mij te denken.

Ik kan wel goed slapen die nacht, maar als ik donderdagochtend wakker word heb ik het zweet al op het voorhoofd staan. Ik weet het niet hoor maar ik zie zo vreselijk tegen dat fietsen op.... ik ben er echt niet gerust op. Eigenlijk ben ik bang voor. Dat is het, ik vind het eng. Er hangt toch wel veel van af. Als het goed gaat mag ik vrijdag naar huis, als er maar iets niet goed gaat dan moet ik blijven en blijven ze zoeken naar wat er nog meer mis is.

Ik vind het eng, zo eng. Op het moment dat ik met de verpleegster de lift in stap zakt het weg. Ik ga het doen en het gaat lukken, waarom niet. Ik ben haar niet. Ik ben Grietje en ik kan het!

Neneh @ 09:03 am
nou zeg al 9 keer gebabbeld

donderdag 18 juni, 2009

Volgens mij en ik weet het zeker nu

Kruipen de minuten voorbij momenteel. Nog 20 minuten en dan weten we het zeker. Kan 'Grote Opschepper' zijn tas met de vlag buiten hangen of moet hij nog 2 weken wachten.................

duimen, duimen, duimen draaien

update:

Neneh @ 10:11 am
nou zeg al 11 keer gebabbeld

dinsdag 16 juni, 2009

Het werd maandag, de week begon te draaien.

Vreselijk, snurkende mensen. Ha, nee, ik hoor mezelf niet maar mijn zaalgenoten wel. De dame van 92 heeft 's nachts heel wat te vertellen. Verder viel het wel mee. Geen bloeddrukmeter meer aan de arm en het zuurstofslangetje was ook verdwenen. De rest van de toeters en bellen plakte nog op het lichaam. Slaapt ook lastig, want even lekker op je zij draaien is dan iets waar je wakker van wordt, het moet met beleid. Eigenlijk heb ik wel aardig geslapen. Zo werd het dus maandagochtend en om half 8 begint het leven daar. Of je wilt of niet je wordt wel wakker. Meten, wegen, poetsen, bloedprikken, medicijnen. Voor iemand als ik, iemand zonder pillen, is het even schrikken als je ineens 5 of 6 verschillende soorten pillen moet slikken. Dan hoop ik dat ik geen bijwerkingen krijg, want dat lijkt me niet handig. Om het bloed dunner te maken, om de bloeddruk te verlagen, om het hartritme op een constant ritme te krijgen en te houden, om cholesterol aan te pakken want alles is ineens belangrijk. De dames van de poets komen langs en in no-time lig je in een schoon bed. Het ontbijt, douchen, aankleden en dan is er al koffie. Het gaat allemaal in sneltreinvaart lijkt het wel. Om de klipklap staat er iemand anders bij je bed. De bloemendames, de postdames, het winkeltje, wat wilt u drinken, de dietiste, de arts, de assistente van de arts... nee, voor rust hoef je er niet te liggen. De dames en ik hebben dikke pret, er valt veel te lachen en dat doen we dan ook. Kip wiebelt nog steeds op mijn nachtkastje en eerlijk, ik kom amper aan muziek luisteren of lezen toe....

Het programma van revalideren gaat beginnen op de maandag. Zo gaan die dingen. De assistente van de cardioloog komt aan mijn bed zitten, haalt een nephart uit de kast en begint uit te leggen wat er is gebeurd met mijn hart. En wat ze verder gaan uitzoeken. Het is een stukje van de kransslagader dat om wat voor reden dan ook verstopt is geraakt. Hoe verder de verstopping in de kransslagader komt hoe kleiner het infarct. Dat was dus bij mij aan de hand. Een kleine infarct, maar zeker belangrijk genoeg om 6 weken rust te nemen, 6 weken waarin er steeds een stapje meer gelopen mag worden. Het is een beschadiging, er is iets afgestorven en dat moet herstellen. Waarop ik verbaasd reageer dat dit zeker toch niet waar is. Nee, ze zegt het niet goed. Het hart, de rest van het hart moet wennen aan een nieuwe situatie. Aanpassen dus. Vandaar dat rust voor en om het hart belangrijk is. Vooral luisteren naar je lijf.
Er wordt me steeds meer duidelijk en ik moet dus niet alleen luisteren naar het lijf maar ook vertrouwen hebben in mijn eigen lijf. Ik roep steeds 'ja, hallo, dit wil ik echt niet nog een keer meemaken. Zo ziek als ik was!'
Ineens staat er een rolstoel naast mijn bed en race ik door de gangen van het ziekenhuis. Er gaat een echo gemaakt worden.... boem, boem, boem doet mijn hart....

En dan is het bezoekuur en zit mijn moeder aan mijn bed. Zij is net als ieder ander vreselijk geschrokken en zoekt ook mijn gezicht af naar iets ........ heb er maar vertrouwen in, ik ben hier in goede handen, ik voel me goed. Heb er maar vertrouwen in. Later zit lief aan mijn bed. 'Zeg nu eens hoe het echt met je gaat! Hoe is het nu echt met je. We hebben vanmorgen eens met elkaar gepraat en we denken dat jij je groot houdt voor ons, dat je dapper doet, dat je.....'

Ik probeer weer duidelijk te maken hoe ik me voel en dat ik erop vertrouw dat alles goed komt. Dat ik best voorzichtig zal doen en dat ik het echt niet nog eens mee wil maken. Dat hij erop moet vertrouwen, op mij, op mijn lijf.

Dat ik nog heel lang met hem samen leuke dingen wil doen.

Oké, zei hij, als jij het zo stelt. Ik wil ook nog heel lang jou aan mijn zijde....

Strak plan!

Neneh @ 08:08 pm
nou zeg al 8 keer gebabbeld

Die zondag van Kuken en Kip

"Weet je Kip, zei Kuken, ik heb me toch zoiets moois gezien, ik geloofde mijn ogen niet. Ik was helemaal verrast. Ik ga het halen en kom zo terug."
"Jij vindt het ook leuk, ik weet het zeker", riep Kuken er nog achteraan.
Het was zondag en ik lag niet meer op IC maar op zaal en ik voelde me wel goed. De mannen, alle 4 mijn mannen, zaten bij de film. Ik had kaartjes voor ze gehaald en niemand had meer zin om te gaan maar van mij moesten ze gaan. Gewoon even lachen. 'Is goed voor je, zei ik tegen lief, even iets anders aan je hoofd.' 'Nou ja, ik heb geen zin maar misschien is het wel goed.'
Dus de mannen zaten bij "the Hangover" en ze zaten er goed.
Kuken ging weg om even later terug te komen met een Kip. Een Kip op gas wel te verstaan. Een wiebelkip, een bruine wiebelkip.
Nu kun je er iets mee hebben en je kunt er niets mee hebben maar wij, dochter en moeder, hebben er iets mee. Wij zijn Kuken en Kip. Wij noemen elkaar zo, wij kunnen kakelen, wij pikken graag een graantje mee... zeg maar

Dus daar stond Kip, op het nachtkastje naast het bed. Kip wist niet wat haar overkwam daar op het kastje. Al die mensen die trouwens op de zaal kwamen waar kip stond wisten ook niet wat hun overkwam. Ik heb toch vanuit mijn bedpositie heel wat grote mensen heel vertederd zien kijken naar Kip. Kip kreeg complimenten, mensen moesten lachen om Kip en mensen werden gewoon even kind.... Kip zorgde voor veel ontspanning zo moet je het maar zien. Deze kip, die vanuit dat bed de boel overzag zorgde ook voor ontspanning. Het is vreemd, het is vreemd, het zijn allemaal vreemde mensen in een vreemde omgeving en je hecht bijzonder snel aan al die vreemde mensen, die zelf, als ze 24 uur later naar huis mogen een zoen geven en vertellen dat ze Kip gaan missen.

Ik ben een kip....... ik ben me er eentje

Neneh @ 10:29 am
nou zeg al 8 keer gebabbeld

Inmiddels kan ik zwemmen in de bloemen...

Voor als je me zoekt? Inmiddels kan ik zwemmen tussen de bloemen. Ik sta er helemaal van de trillen..... het ruikt hier fris, het is hier vrolijk, het is helemaal te gek......

Neneh @ 10:27 am
nou zeg al 1 keer gebabbeld

maandag 15 juni, 2009

weet je wat ik eigenlijk moet zeggen

Kijk, ik schrijf het allemaal, eigenlijk schrijf ik altijd wel over mezelf of de wereld om me heen maar nu is het echt persoonlijk. Het heeft mij geraakt, mij en mijn familie, mijn vriendinnen ver weg en dichtbij, mijn logvrienden al voor jaren, mijn lezers, mijn ....... jullie dus ook.
Kijk, ik schrijf het allemaal, over dat wat ongevraagd mijn leven op de kop zette, en het leven van mijn lief en alle schatten om mij heen. Daar schrijf ik over en jullie schrijven terug, reageren zoals je bent. Renesmurf zoals ik hem ken uit het lezen, Gadisa zoals ik haar ken, Hansje en Hanscke, zoals ik jullie lees, Bloem die zo ongerust begon met lezen, Ton die ineens bedenkt dat het wel heel veel met je kan doen, Zeppo die ongerust een mailtje stuurt, Me! die altijd en eeuwig reageert, net zoals hij schrijft. Linda die oog heeft voor anderen ook al krijgt ze het allemaal zelf niet kado in het leven, Ebelien die af en toe eens langs komt. Zoon uit Haarlem die nu liever dichterbij zijn moeder wil zijn, Tijdtussendoor, ook al zo betrokken, Jannie op afstand. Ik heb geprobeerd je te bellen maar je was niet thuis. Martha die zelf ook al aardig wat voor de kiezen heeft gehad en weer een nieuwe balans heeft gevonden, Jan-Karel die ik ken door de fotografie, Sandra, ondanks haar verhuizing en alle emotie die momenteel in haar leven is, Danimama, Zussie die meeleeft, Aukje, Kees, Jenny, Marc VC......
Of je nu leest, reageert of meeleeft.... het voelt goed en ik wil het delen omdat ik het moet schrijven. Jullie zijn er voorlopig nog niet vanaf. En ik bedank jullie voor de reacties, het voelt goed

Neneh @ 10:36 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld

Wat na de schrik en weinig vertrouwen.

Het was dus zondagmiddag en ik lag op zaal met 3 andere dames, in korte tijd was het dikke mik. Ik mocht niet zoveel, of eigenlijk niet meer dan naar mijn voeten kijken. Er zijn altijd patienten die meer tijd vragen en ik heb hulp genoeg. Voor eerst maar eens even uitrusten van IC en ik zal het heus wel voelen of horen als het niet gaat. Dochter, Schone-Dochter, klein mannetje en Oma's-Grote vent komen langs. Nu is er een bezoekuur van een aantal uren en niet meer de 5 minuten op IC. Andere koek dus. Ze kijken mij doordringend aan en ik hun. Zo bang en zo geschrokken en zo vol ongeloof. 'Ik dacht echt dat je onsterfelijk was', zei schonedochter. Ik moet bekennen dat het streelt maar aan de andere kant geeft het ook wel een druk. Ik hoor erbij, en dan niet in een ziekenhuis met een hartinfarct. Nu was dat ook niet mijn eerste insteek maar zo is het nu wel. Dochter is helemaal van slag. Wil altijd zo graag haar 'ding' delen met haar moeder en nu gaat iedereen zich ermee bemoeien en durft ze haast niet meer te praten omdat ze denkt dat ik me dan druk maak. Gelukkig is mijn gezond verstand niet beschadigd en kan ik kan haar wel geruststellen. Natuurlijk moet ik even kalm aan doen, maar dat lukt best. Ik kan wel aan de rem trekken, denk ik. Maar goed, het geeft te denken. Alles geeft te denken. Telkens als ik probeer te bedenken waar het mis ging en waar ik sinds februari sta. Ik kan soms zo goed aangeven wat er in mijn leven gebeurt en toch verander ik het niet omdat ik niet weet hoe het geheel om te draaien. De balans is weg roep ik met de regelmaat van de klok. Ik weet het wel maar verder kom ik niet. En nu moet ik wel iets doen. Balans zoeken en vasthouden. Net zoals mijn schatten mij vasthouden. Ook zij zijn aan het zoeken..... hoofden bij elkaar, schouders eronder, we kunnen er niet onderdoor, we kunnen er niet bovenover, nee, we moeten er dwars doorheen.

De avond komt en de nacht en ik slaap een beetje

Neneh @ 11:36 am
nou zeg al 7 keer gebabbeld

zondag 14 juni, 2009

zondag en dan een week geleden

De nacht verliep redelijk rustig, ieder uur pompte de bloeddrukmeter mijn arm tot grote hoogte en ach ja die plakkers over mijn hele lijf werkten ook niet mee aan een fijne nachtrust maar toch sliep ik redelijk. Ieder uur een stukje om dan weer wakker te worden van de pomp. De patiënt naast mij maakte weinig verhaal, de toeters en bellen hadden meer praat dan hij. Verder is het in het weekend ook de uitslaapkamer dus kwam er een mevrouw binnen die net was bevallen van een dochter, grijns van oor tot oor, maar toch een keizersnee achter de rug. En een galblaasoperatie...... niks te vertellen, ze slapen hun roes uit en vertrekken een uurtje later naar de zaal. Ik lag in de hoek en kon alles overzien. "Wil je iets te lezen?" "Nee, laat mij maar liggen, ik heb genoeg afleiding en mag ook heel graag even rustig nadenken. Daar heb je dan tijd genoeg voor denk je, maar niets is wat het lijkt. Ieder moment staat er iemand naast je bed. Prikken, meten, eten, drinken, wassen, bezoek....... ze staan zomaar naast mijn bed. Lief en de kinderen. Ik zie ze kijken en ben zo bezorgd om hun bezorgde blik. Om de ogen die zoeken naar mijn binnenste. Ze zijn zo geschrokken, ze zijn bang. Ik zie het en probeer ze gerust te stellen. De pijn is weg, de hartslag is rustig, ik heb toch wel wat geslapen en voel me naar omstandigheden goed. Maar ze zien de cijfers op het scherm en die schommelen nogal. De bloeddruk wil ook niet echt naar beneden en de medicatie wordt ieder moment bijgesteld. Toch heb ik het gevoel in goede handen te zijn en daar moet iedereen maar op vertrouwen, dat doe ik ook. 'Joh, zeg ik, ik pas wel op, dit wil ik niet meer voelen. Wees er maar gerust op dat ik op tijd aan de bel trek.'
De huisarts die me vlak voor opname nog in de handen had gehad, en ook vreselijk geschrokken was, kwam nog langs. De cardioloog kwam langs, nee, aan belangstelling niets te klagen.
Zo ging de zondag heen en aan het einde van de dag mocht ik naar de zaal. Het ging zo het ging en op de zaal kon ik ook verder herstellen en was er nog meer gezelschap om me heen. De ergste druk was van de ketel en daar ging ik, nog steeds in een bed, door alle lange gangen naar de zaal waar ik bij binnenkomst werd begroet door 3 alleraardigste dames. De oudste 92...... ach, daar kom ik dan met mijn 54. Ze vinden mij allemaal te jong voor de afdeling. Het zal, maar zoals gewoonlijk wordt daar niet naar gevraagd. Ik kom bij het raam te liggen en ik kijk uit op de roekenkolonie. Daar lig ik dan, weer een fase verder.

Maar hoe verder?

Neneh @ 10:22 am
nou zeg al 5 keer gebabbeld

zaterdag 13 juni, 2009

gedoe, slangen, misselijk en naar

Daar lag ik dan op IC, het gevoel dat ze mij goed in de gaten hielden overheerste en ik was daar wel gerust op. Ik was niet gerust op mezelf. Hoe in de vrede had het toch zo ver kunnen komen, had ik toch een jaar eerder moeten stoppen met mijn werk? Was dat het geweest? Alles schoot door mijn hoofd, ik dacht terug aan 1969 toen mijn vader plots kwam te overlijden na een hartinfarct. Dat ik het in mijn genen zou hebben stond voor mij eigenlijk vast, het was niet onderzocht ofzo ik had het gevoel altijd al gehad maar weggestopt. Toen ik ouder werd dan mijn vader ooit was geweest en het gewoon doorging allemaal drukte ik het ook wel weg. Maar nooit helemaal denk ik, het zat in mijn achterhoofd. Ik had het afgelopen jaar veel gedoe op mijn werk. Niet zozeer om mijn werk want dat was leuk, hectisch, maar fijn om te doen. Nee, andere zaken die meespeelden maakten dat ik langzaam maar zeker in iemand anders veranderde. Iemand die te vaak boos werd en zich machteloos voelde daarin. Ik blijf erbij dat de directeur het slechtste uit mij heeft gehaald. Dat er andere zorgen meespeelden, iedereen heeft ze wel in meer of mindere mate. Misschien was het toch gewoon de combinatie. Wel gestopt met werk maar nog geen balans. Ik riep het wel vaker, 'de balans is zoek' en zoals ik ben ga ik altijd door. Tot vorige week vrijdag. Om dan op zaterdag op IC te belanden om te proberen door toeters en bellen een lichtpuntje te creeren. Dat ben ik dan ook weer wel. Optimistisch, lachen kan ik, blij en gelukkig zijn met kleine dingen. Natuurlijk zal het wel goed komen, ik voel me in goede handen. Haal nog eens alles vanuit de tenen en daarna verdwijnt de olifant van mijn hart en huppelt er nog een konijntje. Ergens in de nacht is ook het konijntje weg en kan ik weer ademhalen zoals het hoort. Rustig.......... ik word rustig

Maar om me heen is iedereen in rep en roer en zijn ze zo ongerust

Wat heb ik iedereen laten schrikken........

Neneh @ 08:53 am
nou zeg al 9 keer gebabbeld

vrijdag 12 juni, 2009

ervaringen rijker en een hartinfarct

Het ging me niet goed, ik wist niet wat het was en ook niet hoe ik iets moest omschrijven, onbestemd is misschien nog het beste woord voor het gevoel. Moe was het niet, alleen even misschien. Gejaagheid in het lijf maar ook niet constant. Onbestemdheid. Maar het ging niet over, het werd erger en op de vrijdagavond een week terug was het helemaal niet meer fijn. Alhoewel, we keken tv en ik lag lekker op de bank. Het ging zo het ging en ik wist ook niet echt waar ik me druk over moest maken. Ik voelde me niet lekker. Pijn op de borst, of misschien wel pijn in de rug en een naar gevoel op de borst. Mijn armen waren aanwezig, altijd wel natuurlijk maar niet bewust aanwezig. Nu wel. Ik zat eens met mijn vinger in de mond, raar gevoel, net of ik kiespijn heb zei ik nog eens. En mijn nek die mij al maanden plaagt was de afgelopen week ook vervelender. Maar wat ik nu had? Is het toch uit de nek? Is het mijn hart? Zeg het eens. De nacht kwam, het werd stil en ik kon niet slapen, het werd niet erger, het werd niet beter, het voelde niet goed, helemaal niet. Tegen de ochtend werd het me te gek en belde ik de huisartsenpost. Er kwam een arts en zij vond eigenlijk dat ik iets aan het ontwikkelen was maar wist niet wat. Ik ook niet. Eigenlijk wel fijn dat het niet van mijn hart zou komen maar wat het wel was.......
Een aspirientje, neem maar 2

De thee smaakte lekker..... alles kwam er weer uit, niet goed dus. Misschien toch griep....

Het duurde nog een uur of 6 voor ik weer begon te denken aan bellen naar de huisartsenpost....

Zo rond 7 uur 's avonds wisten we meer. Mevrouw u heeft een hartinfarct gehad. We nemen u op en gaan u in de gaten houden. Zo lag ik ineens op IC in plaats van op de bank thuis. Ik was ziek en niet zo'n klein beetje ook. En hoe verder.........

Neneh @ 12:59 pm
nou zeg al 17 keer gebabbeld

zaterdag 30 mei, 2009

Leef Mens, Leef

Vandaag, nee, 3 jaar geleden kwam er een bericht over kanker. Dichtbij was het ineens. Het was al vaker dichtbij maar het ging eigenlijk meestal goed dichtbij. Meestal, niet altijd maar dat was ook niet heel dichtbij. Nu wel. Dichtbij een boodschap krijgen en dan verder leven. Het ging zo het ging, na een operatie en al die chemo was het leven anders maar niet minder. Het ging toch goed, waarom zou het dan minder zijn. Bijna 2 jaar geleden, 1 dag voor ons feest dat we 30 jaar getrouwd waren, kwam er een andere boodschap. Het is terug en het is niet meer te behandelen. Wij vieren feest, wij leven, leef mens, leef. Hij ging ook verder met leven, niet bij de pakken neerzitten. Trouwen, feesten, genieten, reizen. Belangrijk zijn voor anderen, in het werk, in de vriendschap, in het leven. Hij ging verder en wij bekeken het van een afstand. Het raakt, het doet pijn, het verstomd soms je stem, mijn stem, de stem van mijn lief.
Niet meer dan een maand geleden was het 'we willen nog zo graag naar jullie komen maar het lukt niet meer.'

En nu, een paar weken nadat we bij elkaar op de bank zaten was er vandaag zijn afscheid. Een multiculti mens in een mengelmoes van wat de wereld te bieden heeft. Mensen die door de rust die hij uitstraalde de laatste jaren zelf rustig zijn geworden. Op mijn vraag 'wat kan ik verwachten morgen', vertelde mijn vriendin dat ze hoopte dat de rust die hij had gegeven in zijn leven ook bij zijn dood zou blijven. En dat ging, het was goed, vooral goed omdat hij de regie in handen had. Hij had bepaald dat zijn leven gevierd moest worden. Wie zijn wij dan om in treurnis neer te zitten.

Het was één van de meest bijzondere dagen in mijn leven, leef mens, leef is zijn boodschap....

Neneh @ 07:25 pm
nou zeg al 10 keer gebabbeld

vrijdag 29 mei, 2009

Verkrachten en Wilde taal

Met verbazing, en nog meer verbazing hoor ik de woorden uit de mond van een man rollen. De verkachting van journaliste Joanie de Rijke wordt door de man gebruikt in zijn politieke verhaal en daardoor wordt Joannie nogmaals aan de paal genageld. Hij bazelt over zaken die echt niets met elkaar te maken hebben.

Waar is de grens bij deze man. Wanneer is er iemand die zijn woorden stopt. Hij verkracht met zijn woorden alles en ik hoop dat er eens iemand is die zijn woorden kan ontkrachten, die zijn mond kan snoeren.

Als ik zijn kop zie word ik al misselijk.

Neneh @ 11:02 am
nou zeg al 5 keer gebabbeld

donderdag 28 mei, 2009

28 mei, zoveel jaar later en nog steeds die ene bijzondere dochter

Vanmorgen ben ik begonnen met een liedje, nee, dat is niet waar. Vanmorgen was het zoals altijd, wakker worden van de wekker, douchen, aankleden, ontbijten, kopje thee, pc aan en ...... tot de telefoon ging. Pas toen ging ik zingen en aan de andere kant van de lijn was het stil, muisstil.

Ze luisterde stil naar haar moeder die voor haar aan het zingen was, ik wist het wel... hieperdepiep.

26 jaar geleden is het inmiddels en ik weet nog wel hoe het ging. We kregen een dochter na 2 zonen en dat is een alles overweldigend gevoel geweest, toen, maar eigenlijk nu ook nog. Want we moeten zuinig zijn op haar, ze is zo bijzonder, zo speciaal.

Zij is zo een prinses...

Je bent een prinses met fantasie. Net als prinses Toktok ben je een beetje hier, maar de hele wereld beziet jou met plezier. Je haalt Paul en Peter door elkaar, je strooit zout waar je peper wilde gebruiken. Je verwart het noorden met het zuiden. De kleinste dwaasheid doet jou giechelen, en net als prinses Schreeuwwitje zit je koppie vol met gekwek. Pas op dat je je hoofd niet kwijtraakt zoals prinses Amnesia. Blijf met beide benen op de grond wanneer de gekte je te pakken krijgt. Wees tevreden met gewoon een beetje vrolijkheid. Vergeet niet dat je de dochter van de koning bent, en niet zijn nar! Laat anderen lachen, maar laat ze niet lachen om jou. Om de prins te vinden die met jou mag trouwen kun je bijvoorbeeld maar beter geen strootje trekken. Zoek liever iemand waar je verliefd op bent. Dan kun je altijd nog gek worden.

en verder.. ben je gewoon, maar dan wel in het kwadraat (ikik)

Neneh @ 09:21 am
nou zeg al 10 keer gebabbeld

dinsdag 26 mei, 2009

Zucht van in de war en gespleten bomen op de koop toe

Bij engels ging het mis. *Zucht* Ik was helemaal in de war en heb ........ *zucht* ik weet het niet maar ik ..... ik weet het niet.

"grote opschepper" ging nog even de mist in gistermiddag. Waar het door kwam wilde ik weten en hij eigenlijk ook wel. Hij wist het niet. Het overkwam hem en hij ..... *zucht* wist het even niet meer.

Nu, achteraf gezien ben ik blij dat dit bij het laatste examen gebeurde en niet bij de eerste. Toen werd hij helemaal overmoedig. Gelukkig staat hij ruim voldoende voor Engels en heeft hij compensatiepunten... maar toch. Waar ging het mis.

De afgelopen nacht ging het mis. De grote eik, hij is niet meer, hij is gespleten... in tweeën. Hij legt het loodje omdat ander natuurgeweld hem heeft geveld. Het was me wat toch de afgelopen nacht. Het was me wat met het examen

Neneh @ 09:22 am
nou zeg al 2 keer gebabbeld

maandag 25 mei, 2009

nee, ik klaag niet

Het is maar een beetje warm....

Neneh @ 03:17 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld

in de korte broek wachten op de zon is echt niet grappig

Vanmiddag is het voor 'grote opschepper' examentijd. Engels staat op het programma en is het laatste vak wat nog moet, dan begint het lange wachten. Ergens over een week of 3 moet het wel duidelijk zijn. Het zal wel lukken denkt hij, ik denk het ook wel een beetje maar als het echt gelukt is dan weet ik zeker dat hij met minimale inspanningen zijn examen heeft gehaald. Ik moet er wel om lachen ook, hij is zo relaxt zijn examen ingegaan dat ik het op de heupen kreeg en er zenuwachtig van werd. Hij zal er wel komen dus. Maar ja, na vanmiddag breekt er een lange periode aan van...... ja, van wat eigenlijk? Hij zal nog wel een paar weken aan de slag gaan voor we met vakantie gaan. Hij wil nog 1 x heel graag met ons op vakantie en dus gaan we doen wat hij wil. Gewoon weer kamperen in Bretagne..... en dan? We zijn druk bezig met zijn vervolgopleiding en dan begint het grote werk ook voor onze jongste die in lengte bijna z'n moeder voorbij is ...... en ik heb echt wel lange benen hoor.

Die lange benen heb ik vanmorgen in de korte broek gestoken en verdraaid nog aan toe...... waar is de zon?

(beloven ze een tropische dag moet je maar weer afwachten wat er van komt)

Neneh @ 09:59 am
nou zeg al 5 keer gebabbeld

zondag 24 mei, 2009

ja, niet klagen, ik ben er wel maar het duurt allemaal even

Telkens als ik even om de hoek kijk zie ik dat ik al bijna een week niets heb geschreven. Ik ben er wel maar hang elders uit. Zo moet je het maar zien. Op maandag was er de heide, op dinsdag was er 'klein mannetje', op woensdag was er de kapper en daarna naar Amsterdam. Lieve help, daar was ik toch in geen jaren meer geweest. Maar nu ineens stond ik in de binnenstad bij een expositie waar zoonlief ook zijn werk had hangen. Een soort van foto uitverkoop, beetje contacten leggen en vooral veel zien. Ik vond het fijn om daar te zijn. Met eigen ogen zien dat je eigen kind daar mooi werk heeft hangen... tja, trots dus. Donderdag speelde riet en bij de hoofdrol, op vrijdag was er water, zowel uit de lucht als in het ven en op zaterdag heb ik de rest van wat was blijven liggen gedaan en zo werd het weer zondag. Klein mannetje en 'oma's grote vent' losten elkaar af en de zon scheen de hele dag....... heerlijk toch.

vissen doe je zo!

Neneh @ 09:53 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld

zondag 17 mei, 2009

Aan de tafel zitten met elkaar

Aanschuiven aan een tafel vereist geen speciale techniek. Als het er gezellig uitziet helemaal niet. Een tafel is gewoon een fijn meubelstuk als je het goed bekijkt. Zo een tafel, lekker groot, grote pot bloemen op het gladde vlak, heerlijke stoelen eromheen, wat wil je nog meer?

Nou ja, een iets grotere tafel zodat iedereen lekker aan kan schuiven en dan ook nog genoeg ruimte voor de benen overhoudt. Zo'n tafel waar je 'U' tegen zegt. Mag ook wel natuurlijk. Het hele gezin past er nu gemakkelijk omheen. Spelletje doen? Kopje cappuccino? Hangen en babbelen. Of gewoon voor het serieuze administratieve werk. Voor de knutsel, het tekenen en het lezen.

We kunnen aan tafel!

Neneh @ 11:53 am
nou zeg al 8 keer gebabbeld

woensdag 13 mei, 2009

Broodje Aap verhaal

Toen ik wakker werd en de gordijnen opentrok moest ik eerst mijn ogen uitwrijven voor ik geloofde wat ik zag. In mijn tuin lag een levensgrote surfplank. Niet een kleintje maar een zeewaardig geval. Het enige wat ik op dat moment kon bedenken was 'waar is het water?', maar ja, dat was ook hetgeen wat ontbrak natuurlijk. Water. 'Waar in de vrede komt deze plank vandaan?'
Ik bedacht me maar geen moment langer, stapte uit de pantoffels en deed een paar crocs aan de voeten. Oranje, voor de nieuwsgierigen onder u. De deur naar buiten werd een probleem want de surfplank lag met de achterkant tegen mijn voordeur en ik had wat moeite om naar buiten te stappen. Dan maar gelijk op de surfplank. Ik kon met gemak het zeil hijsen en de wind nam me mee de straat door, het kruispunt over richting Hoofdstraat. De plank wist natuurlijk dat er op de Hoofdstraat een watertje was. Tijdens mijn tocht zwaaide ik diverse keren naar mensen die even stil bleven staan om te kijken. Ik was dan ook reuze trots op mijzelf want nog nooit had ik met zoveel gemak op een surfplank gestaan. 'Dit doet niemand mij na', bedacht ik ineens. Bij de Hoofdstraat aangekomen begon mijn surfplank vaart te minderen. De wind kwam uit een andere hoek en ik moest werkelijk springen anders zou ik van de plank gezwiept worden. Het werd een moeilijke tocht, heel anders dan ik me had voorgesteld voor zover dat mogelijk was natuurlijk want van het moment dat ik op de plank was gestapt ging het totaal anders dan ik ooit had kunnen verzinnen. Ik kreeg het warm en inmiddels stond ik toch wel tot de enkels in het water. Mijn oranje crocs stonden onder water. Ik vertrouw wel op mijn crocs, echt zinken doen ze niet namelijk. Het was niet voor niets......... oh, lieve help, mijn voeten gleden uit de crocs en ik zakte dieper en dieper. Er was niets meer om me aan vast te houden en ik moest ineens heel nodig plassen.......

Waarom had ik in vredesnaam mijn oranje crocs aan in bed?

Neneh @ 12:58 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld

zaterdag 25 april, 2009

Van die zaken die doorspoelen maar niet lopen

Meestal zit het mee, soms zit het tegen. En als het dan lang meegezeten heeft dan komt er een dag dat het tegenzit. Mooi dan, je kunt er op wachten maar je weet echt niet wanneer het komt. Natuurlijk komt het dan ongelegen, dat is namelijk een wet. Wie het heeft verzonnen weet ik ook niet maar zo is het.
Als het komt dan is het ook altijd op een vrijdagavond, in ieder geval in het weekend. Zo ook dit keer, het was vrijdagavond en het gebeurde. Natuurlijk waren er al tekenen aan de wand, maar die hoef je niet te zien. Het zal wel loslopen, of in dit geval doorlopen...
Gisteravond kwamen wij om half 12 thuis, we hadden de zwarte nachtpoets nog op de wangen zitten maar we hadden genoten, we hadden echt in de hei gelegen, in het pikkedonker. We hadden geluisterd naar een verhaal over de kleine en de grote beer en over die andere heldere ster. Hij en ik lagen languit in de hei en keken naar de sterren. Het was er een perfecte avond voor. De maan was niet zichtbaar, 2 weken geleden had ik de volle maan wandeling en nu liep ik met de nachtwachter mee. De nachtwachter doofde de lamp bijna en toen werd het stil. Iedereen genoot op zijn/haar manier. Want genieten moet je wel. Wanneer is het zo stil om je heen? Wanneer kun je ongestoord in het donker het bos in gaan...?? (dat laatste kun je wel doen, maar doe je niet! Bang voor de wilde dieren, je wilt het niet toegeven maar het is zo!)
De wandeling was ook echt niet voorbij voor we stuk voor stuk 10 minuten op onszelf waren aangewezen in het donkere bos. Alleen te zitten op het mos met enkel grassprietjes en hoge bomen om je heen. De mug verstoorde mijn geluk, ik ging maar staan en maaien met de armen en hoopte dat ze me snel kwamen halen. Niet bang, nee, echt niet maar die muggen... bah, stoorzenders zijn het. Ik hoorde de kikkers kwaken, de blaadjes knisperen, de takken groeien, de scholekster .... ehm, wat doet een scholekster eigenlijk? In ieder geval laat de scholekster zich niet van de wijs brengen door dag en nacht maar wel door eb en vloed. Wat wij volgens mij op de Drentse hei niet echt meemaken, de scholekster heeft een andere mening. Met maanstralen en krekelgeluidjes maken we elkaar van alles wijs en uiteindelijk gaan nachtwachter en zijn gevolg uit elkaar. Het is goed, de nacht gaat zonder ons ook wel verder en wij gaan naar huis. De zwarte nachtpoets zat nog op de wangen en dat wat door moest lopen was verstopt.......

Er staat een woord te lezen op het voorhoofd van lief 'Rioolontstopper'
En 'grote opschepper' schept aardig op vandaag... zand wel te verstaan, zand en stenen en bouwpuin. Volgens mij hebben ze 500 jaar geleden alles gedumpt wat ze maar kwijt wilden en komen zij het nu tegen. Dat zijn van die zaken die doorspoelen maar niet lopen, zo in het weekend! Heerlijk....

Neneh @ 01:16 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld

woensdag 15 april, 2009

Mooi weer en wat daarmee samenhangt

ho ho, Pasen is voorbij, weg met die oude eieren het is tijd voor ander nieuws.
De buurman probeert terwijl ik dit schrijf zijn lege blikjes in een zak te proppen, het maakt niet alleen veel lawaai het gaat ook mis. Zoals ik de buurman ken weet ik dat hij daar niet tegen kan. Hij kan er niet tegen als het iets anders gaat dan hij wil. Hij weet namelijk ook altijd precies hoe hij het wil en waar hij last van krijgt, als hij het nog niet heeft dan krijgt hij het zeker, hij heeft namelijk overal last van. Daar hebben we al regelmatig mee te maken gehad. En het mooie hiervan is dat zijn vrouw, onze buurvrouw dus, altijd achter hem staat te sussen. 'Het valt toch wel mee!' en later, als ze ineens alleen voor mijn neus staat dan kan ze nog eens zeggen dat hij best wel moeilijk is en dat we het niet zo zwart/wit moeten zien. Doen we ook niet hoor, zeg ik dan, we passen ons wel een beetje aan. 'Hij moet om zijn hart denken en ik wil niet op mijn geweten hebben dat hij het met z'n hart krijgt!'
Zoiets is dat hier met de buurman die nu weer binnen is. Het is gelukt met de blikjes en hij kan rustig aan de koffie gaan.
Maar ja, hoe gaan die dingen. Wij hebben nogal een stormpje over H gehad bijna 2 jaar geleden. Downburst noemden ze het. Ik stond als aan de grond genageld, in schock te kijken naar al het water wat zowel binnen als buiten naar beneden kwam. Om later te zien dat er heel wat groen naar de Filistijnen was gewaaid. Het was dus ineens kaal rondom het huis. Wij hebben zelf geen grote groene dingen in de tuin staan maar rondom bij buren links en rechts was dat wel het geval en er was dus flinke schade.
Buurman had er iets op verzonnen. 'Ik zie het wel zitten om achterlangs wat leilinden te plaatsen', zo opperde hij. Achterlangs... ok. Buren links en rechts wilden wel meedoen en wij zitten er middenin. Wij willen eigenlijk ook wel mee doen maar dan niet helemaal achterlangs........ in de hoek is de vijver en een leilinde moet je kunnen snoeien en bij de vijver wil dat niet. Dus voor ons niet achterlangs maar meer de hoek om.
Fout
Helemaal fout
Buurman heeft er ervaring mee, hij komt helemaal in de schaduw.
'Ach, zegt buurvrouw, dat valt toch wel mee, pas als de zon echt ondergaat dan merk je dat, eerder niet!' 'Toch', zegt ze er nog achteraan.

Ik draai me om......

Neneh @ 09:21 am
nou zeg al 2 keer gebabbeld

maandag 6 april, 2009

Uit de wachtkamer en goeie herinneringen

Wat me er toe deed besluiten om 2 tijdschriften mee te nemen uit de winkel weet ik niet. Ik lees die dingen al jaren in de wachtkamer van arts of kapper. Graaf altijd in de lectuurbak tot ik de Libelle vind en als het niet anders kan de Margriet. Ik heb zo m'n voorkeuren. Maar goed, nu lagen er dus 2 aan elkaar gekoppeld en ik besloot om ze mee te nemen. Niet dat ik er direct thuis mee op de bank ging zitten. Nee, dat niet. Het duurt nog een paar dagen voor ik de Margriet meeneem naar buiten. Lekker weertje, luie stoel, zonnetje, zonnebril en ....... ik val in slaap.
Uiteindelijk blader ik toch door het blad. Een blad vol Mies. Van de tv programma's, vol van de altijd lachende Mies. Ik heb daar ook wel herinneringen aan. Dat mijn moeder vertelde over de grote actie 'Open het Dorp', ze had iets met luciferdoosjes gedaan. Ik weet dat niet meer precies maar het heeft indruk gemaakt zo klein als ik was. Een etmaal tv met een actie die z'n weerga niet kende destijds. Geld inzamelen voor ' het Dorp', een dorp met woningen voor mensen met lichamelijke beperkingen. Een Dorp met overdekte straten die als een 'gewone' wijk in Arnhem te boek zou staan.
Het toeval wil dat ik jaren later, als groot meisje met lange slungelbenen en een lange rug, aangenomen word in dat zelfde Dorp. Dat ik daar werkzaamheden mag gaan doen die ik nergens anders mocht doen omdat ze mijn rug te kwetsbaar vonden. Het was een jaar later niet mijn rug die opspeelde maar mijn kwetsbare zieltje. Als Dorpsmeisje met lange slungelbenen in een grote stad in een ander Dorp aan het werk gaan is nu eenmaal niet zo simpel geweest als iedereen ooit heeft gedacht. Ik kwam me zelf goed tegen zeg maar.
Toch heb ik er goeie herinneringen, ik heb er mijn lief leren kennen. Ik heb er andere lieve mensen leren kennen en nog jaren en jaren contact mee onderhouden..... tot... tot het ophoudt, zo ineens. Niets meer laten horen. Ik dus, ik liet niets meer horen. Te druk, te veel, te alles soms en dan komt contact in het gedrang. Hoe dan ook, ik denk er wel veel aan maar als de jaren verstrijken lijkt het haast onmogelijk om weer contact te maken. Je weet immers niet meer hoe het iemand vergaat en misschien is diegene wel dood. Ik wist het niet. Maar nu weet ik het wel. Mies gaat in gesprek, is op bezoek bij mijn naamgenoot en praat met haar. Ik zie de foto's. Oh, ze is het nog helemaal en inmiddels al 80 jaar oud. Ze is toch wel de meest bijzondere mens die in het Dorp is komen wonen.
Nu weet ik dat ik een kaart ga maken, dat ik haar ga vertellen hoe leuk ik het vind dat ik haar in de Margriet heb gezien met Mies. Dat ik nooit een Margriet koop en dat ik nu ineens oog in oog sta met Grietje.
Wat me er toe deed besluiten om 2 tijdschriften mee te nemen uit de winkel weet ik nog steeds niet maar ik ben blij dat ik dit wel gedaan heb.

Neneh @ 10:33 am
nou zeg al 5 keer gebabbeld

vrijdag 3 april, 2009

Gekraakt en van muizen die huizen

Ze grijpt de blokken hout uit het houthok en gooit die in de mand. Het is nog koud en de kachel is bijna leeg. Ineens staat ze oog in oog met een bouwwerk. Muizenwerk, huis van muis...... blaadjes, takjes, poepjes, papiertjes, zelfs een folie van de paaseitjes. Bruut heeft ze de huisvrede in het muizenhuis verstoord. Ze kan het niet laten, ze moet zien wat er beweegt onder het dak van blaadjes en takjes....
Voorzichtig tilt ze het op, nog een stapje verder en ze staat in de keuken ..... nog een stapje verder en ze staat in de kinderkamer. 4 kleine, piepkleine, donzige grijze muisjes, 2 centimeter lang en lekker rond. Net grijze knikkers maar dan van zacht materiaal. Ineens bedenkt ze dat ze geen huiszoekingsbevel heeft en dat ze moet maken dat ze weg komt voor pamuis thuis komt. Of moemuis. 1 van beide is verdronken in de emmer, dat weet zij nog wel. Nu is het helemaal zielig. Ze weet nu dat er een eenoudergezin huist in het houthok. Dat pa of moe is verdronken en dat pa of moe het nu alleen moet doen.
Voorzichtig stapelt ze het dak weer op de wankele muren en maakt er een mooi cadeautje van. Aan alle kanten nog ingestopt met wat hooi om zo de kou het hoofd te bieden. Zo, rust in het hok. Om verdere schade te voorkomen zet ze het geheel af met een hek en dan is het maar afwachten.

Vandaag moest ze even kijken. Het muizenhuis is leeg, ze zijn allemaal vertrokken... van schrik natuurlijk

Neneh @ 07:14 pm
nou zeg al 7 keer gebabbeld

Dus van mij en dat van jouw...

Neneh @ 03:25 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld

donderdag 2 april, 2009

Wat verschoven werd want stem was kwijt

'Vergeet je niet dat we donderdag naar Claudia gaan?' vraag ik nog even voor de zekerheid. Maar nee, wel vergeten, nooit meer aan gedacht en nu zal ik vast niet kunnen, kun je iemand anders vragen, wat stom en zo gaat het nog wel even door.
'Wat goed dat ik je toch nog even herinner!'
en
'Kun je nog vrij krijgen denk je?'

Dus zal ze proberen vrij te krijgen en als ze verteld dat ze naar Tineke Schouten gaat krijgt ze onmiddellijk vrij want Tineke daar is iedereen fan van en die is leuk en veel plezier en nog meer van dat soort onzin.

'Ik heb vrij, zo verteld ze aan de telefoon, maar ik heb gezegd dat ik naar Tineke ging en volgens mij klopt dat niet.'

'We gaan naar Claudia, naar Claudia de Breij!', roep ik. 'Wat moeten we bij Tineke als Claudia komt. Ze was de stem kwijt maar die is weer terug!!!!'

Neneh @ 10:09 am
nou zeg al 7 keer gebabbeld