zaterdag 4 februari, 2012

Blauwbekken, bibberen en verspillen

De hele dag schijnt de zon, er is weinig of helemaal geen wind totdat je op de fiets naar het oosten rijdt. Dan voel je iets wat op koude tegenwind lijkt.
We zijn op stap, lief en ik. Ik zoek nieuwe wanten en lief zoekt dikke sokken. Bij de plaatselijke sportwinkel is de gekte losgebroken want iedereen wil schaatsen, en wanten van bijna 40 euro ga ik niet doen. We scoren sokken en labello, ook zoiets. Mijn lippen zijn droog en mijn huid trekt van al die droge vrieslucht. Het is ook nooit goed. En ineens zitten we middenin een discussie. We staan bij de plaatselijke drogist en voelen de koude wind, die ontstaat door de blazer boven de open deuren, langs onze benen. Het is er heel onaangenaam zo bij de kassa. 'Waarom hebben jullie de deuren niet dicht, het vriest als een malle en thuis heb je toch ook de deuren niet open. Je moet er toch niet aan denken zelfs.'
'Mag niet', is het eerste wat ze in koor noemen. Beide verkoopsters hebben het koud. Echt koud. Ze hebben natuurlijk ook nog eens de kleding aan die de 'baas' voorschrijft en daar hoort een dik gebreid vest echt niet bij. Nee, ze staan bij de open deur achter de kassa en het is zeker zeer onaangenaam. Het mag dus echt niet, is niet klantvriendelijk en er wordt zeker goed op gecontroleerd want het mag niet!
Nu weet ik dat in het verleden de politiek, of een politieke partij zich nogal eens druk heeft gemaakt over de open deuren politiek van met name grote winkelketens. Van die winkels die in elke plaats te vinden zijn. De drogisterijen, de kledingwinkels voor vooral jonge mensen, de schoenenwinkels. Alle deuren staan open en het vriest buiten. Als je naar binnen stapt krijgt je eerst de wind van voren en dan van achteren en het maakt een hoop herrie ook.
Lief en ik verbazen ons echt over al die open deuren. Wat nu 'klantonvriendelijk' als je personeel achter de kassa staat de vernikkelen, wat nu klantonvriendelijk als we allemaal zuiniger met energie om moeten gaan.

Wat ik mij afvraag na weer een heel bijzonder wintertje, vorig jaar een lange aanloop met winterweer, en nu een lange aanloop, met zacht weer, naar fors lage temperaturen of het niet mogelijk is dat winkels een boete kunnen krijgen dat ze onzorgvuldig omspringen met energie en personeel. Of ze niet gewoon een boete krijgen voor deze verspilling. En voor de slechte werkomstandigheden!

Wie zou hier iets aan kunnen doen? Plaatselijke politiek!!!

Neneh @ 08:22 pm
nou zeg al 6 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 1 februari, 2012

Zeg maar....

Het is koud in Nederland, zeg maar. Dat zeg ik. Dat 'zeg maar'. Dat zei ik. Daar was ik me vorig jaar al van bewust en dat 'zeg maar' moest verbannen worden. 'Dat moet anders', dat is het.
Vanavond was er in DWDD de dodelijke top 5 van Jan Mulder. De top 5 van de ergernissen van de afgelopen maand. Waar hij zich aan heeft geërgerd daar heb ik me ook al heel vaak aan geërgerd en zo de maand afsluiten is wel een hele leuke. Want de herhaling laat zien dat het werkelijk waar soms droevig gesteld is in Nederland, zeg maar.
'Zeg maar' is tot in de top 5 van Jan op 1 geëindigd en ja hoor, ik snap het direct. Ik zei dat ook, zeg maar. Ik schreef het zelfs en ik ben er vanaf!

Het is koud in Nederland en vanmorgen liep ik de pegels te tellen. Dat is net zoiets als vogels tellen maar toch anders. Pegels hangen stilletjes naar beneden te bungelen aan de dakrand en vogels smeren hem direct als je aan komt lopen. Er is dus verschil. Het heeft ook niets met elkaar te maken...

Uit de schapenwei kwam een kudde jonge mensen aanlopen. Mutsen diep over de oren, grote rugzakken op de rug. Ze liepen stevig door.
'Mevrouw, mevrouw, mogen we iets vragen'. Altijd natuurlijk. 'Is dit de schaapskooi'.
Zo, dat moest ik toch even op me in laten werken, ik sta toch echt naast het bezoekerscentrum wat er toch niet helemaal als een schaapskooi uitziet. Maar nee, voor de schaapskooi moesten ze toch echt nog een kilometer verder. Ze rechten de rug, zuchten een keer en stappen snel verder.
Zie ik daar een slaapmatje bungelen? Wie gaat er nu kamperen?
Hoe dan ook, ik maak foto's van de pegels en maak dat ik weer weg kom, veel te koud om stil te staan en mijn vingers zijn haast bevroren van het fotograferen. Niet handig.

Ik had net een telefoontje trouwens, en verdraaid nog aan toe, ik zeg dus toch nog steeds 'zeg maar', zeg maar. Dat moet ik echt afleren en nu gaat het lukken want als je wat zeggen wilt dan moet je het zeggen en als je het wilt afleren dan moet je het niet zeggen!

Met zoon gaat het vandaag trouwens alweer een ietsie pietsie beter, hij heeft 15 meter gelopen! Over de gang.

32/366

Neneh @ 09:21 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

zondag 29 januari, 2012

Foto van de dag gedoe

Die dagelijkse foto koste vorig jaar nog wel eens hoofdbrekens maar toen ik de draai ineens gevonden had was het goed. Had ik de foto al lang gemaakt voordat ik iets bedacht had. Dus dat loopt inmiddels wel goed. Ik moet er wel altijd om denken dat ik het ook op internet achterlaat. Op de goeie plek, met de juiste datum. Dat wil nog weleens lastig zijn maar ook dat is nog steeds goed gegaan.

Vandaag ging het bijna mis. Door al dat gedoe met zoon, de kleinkinderen over de vloer, het huis wat ineens anders gevuld was, de muizenissen in het hoofd. Gewoon wel aan een foto gedacht maar niet tot uitvoer gebracht. Ik had wel een foto gemaakt in de middag maar was er niet tevreden mee. Lief zou buiten nog even een emmer leeggooien maar kwam binnen met de emmer. Er zat al een dikke laag ijs op. Natuurlijk moesten we allemaal even aan het ijs 'voelen'. Nick wilde het in zijn mond stoppen 'ijs is lekker'. Maar nee, dat doen we maar niet.

En van dat ijs heb ik dus een foto gemaakt. Op de bodem van de emmer de schelpjes uit Bretagne en onder het ijs een luchtbelletje... dat is mijn foto van de in de war zondag.

29/366

Neneh @ 07:03 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 25 januari, 2012

Lonken de nieuwe kleurtjes al...

Gisteren kreeg ik post van de tandarts! Daar had ik eigenlijk niet meer op gerekend. Ik dacht 'geen bericht, goed bericht'. Dat dacht ik. Maar nee, de brief van de tandarts maakt wel duidelijk dat het goed mis is! En dat er medicijnen gehaald moeten worden. Twee kuurtjes, helemaal afmaken. Brrrrr.. de situatie is zorgelijk. Woeiii... iets met bacteriën. Nu is de vraag hoe kom ik eraan, die snap ik al niet. En de tweede, hoe kom ik eraf, ligt voor mijn neus op tafel. Een recept, twee recepten. Slikken maar. Nu snap ik ook wel dat ik niet voor niets met klachten bij de tandarts zat en dat ze niet voor niks zei dat het niet normaal was. Terwijl de klachten minder werden. Hoe dan ook, ik ga eerst maar eens naar de apotheek vandaag en daarna duik ik winkel na winkel in. Dat heb ik al heel lang niet gedaan en het is leuk om te snuffelen in de opruiming, maar het is nog leuker om naar de voorjaarskleuren te kijken. Ik word er bijzonder vrolijk van. Overal zie ik oranje hangen.. en rood en geel. Prachtig!

Het voorjaar wordt prachtig.

Maar eerst wordt het nog winter...en dan pas voorjaar!

25/366

Neneh @ 08:52 pm
nou zeg al 7 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 18 januari, 2012

Waar is een meldpunt....

Met de snelle boodschap onder de arm loop ik net zo snel weer terug naar mijn fiets. Ik moet een klein stukje lopen en terwijl ik dat doe komt er een gezinnetje aanlopen. Ze hebben allemaal een fiets aan de hand. Daar verbaas ik me al over want je mag daar helemaal niet met je fiets komen. Niet fietsen en niet lopen. Fietsen willen ze daar niet. Terwijl ik daarover nadenk gebeuren er een paar dingen die me echt tot stilstand brengen. De vader van het stel gaat niet zachtjes te keer tegen het jongste kind. De moeder ziet mij stilstaan en fluistert heel zachtjes iets waarop de man opkijkt en mij toebijt 'is er iets?'. Ik zeg niks. De afstand is voldoende ver om niet direct een dreun te krijgen en ik zeg dus niets maar blijf gewoon staan kijken. De vader begint weer tegen het jongste kind die diep weggedoken zit in de jas. Het is een boom van een kerel die vader. Lelijke kop heeft hij ook. Kan hij natuurlijk niks aan doen maar past wel helemaal bij zijn akelige gedrag. Hij kijkt mij nog eens aan en begint weer te dreigen met een pak slaag. Het gaat over weglopen. En terwijl ik het zo aanschouw bekruipt me ook het gevoel dat ik hier ver voor weg moet lopen en wel zo snel mogelijk ook. Hij wil zijn fiets op de standaard zetten maar op de een of andere manier lukt dat niet zo snel. In die fractie van een seconde deinzen beide kinderen achteruit met hun fiets en de moeder, die 2 koppen kleiner is dan de vader, doet voorzichtig een stap dichterbij haar jongste kind...

Ik krijg toch sterk de neiging om iets te doen... maar wat. Ik blijf staan kijken. De vader voelt zich daar toch niet helemaal happy bij en besluit zijn dreigende toon voort te zetten als hij iedereen eerst gedwongen heeft om voort te maken. 'Vooruit lopen! Dat pak slaag krijg je toch wel!'

Er komt een mevrouw uit de winkel lopen waar ik voor sta en zij heeft in 2 tellen door wat er aan de hand is en waarom ik er sta zoals ik er sta. Ze begint een verhaal over de man die in de winkel ook zijn handen en woorden niet thuis kon houden. Daar rammelde hij er ook al op los...

We spreken beide onze afschuw uit en mijn maag draait echt om als ik eraan denk wat die kinderen toch regelmatig over zich heen moeten krijgen. Echt zo'n vader die de titel niet verdient en die er zeker weten voor zorgt dat zijn kinderen er straks ook op los meppen. Dat is het enige wat ze geleerd hebben.

Samen met de mevrouw van de winkel loop ik naar de uitgang. We zijn er beide niet gerust op, we zijn er beide naar van en we weten beide niet wat we met zoiets aanmoeten.

En nu, uren later, zit het me nog dwars! Bah!

Neneh @ 10:34 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

Toevallig altijd!

'Ik heb een rare vraag, zegt de kassière als ze mijn boodschappen achter elkaar scant, heeft u toevallig misschien ook labello in de tas?'

Ik kijk op van mijn bezigheden en zie twee enorm lieve ogen die een beetje van slag lijken en ik twee volle knalrode lippen die duidelijk niet lekker in het vel zitten....

'Altijd, toevallig wel ja. Eén momentje eerst even dit afmaken.'

Ik pak mijn boodschappen in, betaal, grabbel in de tas. Geef haar mijn labello en zeg dan zeg ik erbij 'Hou'm maar! Komt vast nog wel van pas vanavond.'

Zij beroert haar lippen met de labello, ik groet en de volgende klant staat te wachten.

Morgen maar even nieuwe labello halen. Want die heb ik toevallig wel altijd in de tas maar nu even niet meer.

Neneh @ 05:46 pm
nou zeg al 8 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 12 januari, 2012

Als je haar maar goed zit....

Onuitstaanbaar vind ik de spiegels bij de kapper. Echt onuitstaanbaar. Niets, maar dan ook echt niets blijft weg bij de spiegel van de kapper. Als ik nog thuis ben en in de spiegel kijk of alles een beetje netjes zit dan valt het nog wel mee maar niets is wat het lijkt! Daar ben ik nu echt wel achter. De waarheid schuilt in de spiegel van de kapper. Nietsverhullende spiegels zijn het. Meedogenloos leggen ze ieder rimpeltje vast, laten ze de wallen zien, de uitgroei in het haar, de grijze haren, de onderkin zo die er thuis echt niet uit ziet. Meedogenloos! En als ik bedenk dat ik mijn foto van de dag in de spiegel vast wil leggen zegt de kapster dat ze het niet zo heeft op foto's van haar zelf in de spiegel. Dus zij geeft met deze woorden ook toe dat het zo is! Het is zo. In de spiegel van de kapper is er maar 1 ding dat goed zit en dat is het haar....

Of toch niet. Want het kan maar zo zijn dat het haar verstopt onder een muts naar huis fietst waar het eerst gewassen wordt! Dat kan maar zo. Dan kijk je weer in de spiegel thuis en ziet dat het goed is. Dat die spiegel bij de kapper net zo goed verkocht kan worden want die doen het gewoon niet zo goed...

12/2012

Neneh @ 03:40 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 11 januari, 2012

en daar lig ik dan met mijn goeie gedrag...

Na anderhalve week 'ik voel me niet zo lekker' was er vanmorgen een stemmetje in mijn hoofd dat zei: 'dit heeft lang genoeg geduurd, bel de dokter!' Ik heb er aan toe gegeven. Ik bel de huisarts en kan een uur later al terecht. Dan moet ik nog opschieten ook. Ik zit wel bijna net zo lang te wachten maar het mag de pret niet drukken. Er is genoeg te beleven in de wachtkamer en uiteindelijk zit ik er alleen. Tot ik aan de beurt ben natuurlijk. Na wat gepraat, luisteren, kloppen is er een soort van diagnose en krijg ik en een recept en een brief mee om mijn bloed te laten testen...
Voorlopig kan ik even vooruit.

Als ik dan toch bezig ben moet ik ook maar naar de mondhygiëniste. Die afspraak staat al even want door medicijngebruik vermoeden we dat er iets mis is met mijn tandvlees.
Hoezo 'van het een komt het ander'.
Dus na wat tandarts bezoek, overleg, spoelen, poetsen, stokeren is het tijd voor de mondhygiëniste. Zij moet nog beter kijken, foto's maken, een soort van uitstrijkjes maken rondom de 'pijnlijke' plek. En dan maar hopen dat er iets uitkomt waar ik verder mee kan...

En daar lig ik dan en ineens bedenk ik dat ik hier mijn foto van de dag wel wil maken. Maar mag dat? Ik bedoel, snapt zij er iets van... want dit zal heus niet dagelijks gebeuren. Misschien wel nooit. Dat klinkt me logischer. Dus op het moment dat ik mijn mond weer mag roeren vraag ik het.

Ik sta even op, pak mijn iPhone en ga weer liggen. Net zoals ik lag. En dan maak ik mijn foto. Daarna laat ik haar zien wat ik allemaal voor foto's maak en ze is helemaal onder de indruk! Ha... een mondhygiëniste met een mond vol tanden....

Da's pas leuk!

11/366

Neneh @ 10:13 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 6 januari, 2012

Stel je voor dat een la een mond zou hebben...

Want stel je voor dat die la ook nog eens alles had onthouden. Gewoon 'wat ging erin, wat ging eruit en vooral wat blijft altijd liggen of wat komt nooit terug.
Zo'n la. Als je de la opendoet en je pakt er iets uit en de la zegt 'Zojuist is het speldenkussen meegenomen' of 'Dit is uw laatste schone onderbroek'. Dat laatste kan dan weer handig zijn. Een laatste speldenkussen daar zal niemand om malen. Of stel je voor dat je een pen uit de la pakt want je wilt de boodschappen opschrijven en de la begint een verhaal over de vulling van de pen en de staat waarin de pen verkeerd. 'De vorige keer dat de pen werd teruggelegd in de la is men vergeten de dop erop te doen. Nu zit er een membraan op het puntje van de pen en het pennetje is uitgedroogd. Ik adviseer u een kloddertje spuug op de punt en vooral straks de dop terug doen.'
Zoiets. Ik bedoel maar, een la staat vast niet snel met een bek vol tanden.

Mijn lades zitten vol. En dan bedoel ik echt vol. Dat weet ik, ik weet alleen niet precies wat nu precies waar in ligt. Ongeveer wel maar niet precies. Zo kom ik ineens oog in oog te staan met een doosje vol veertjes of een blikje met ongebruikte postzegels of mijn punnikpaddenstoel...

Dus zocht ik een beetje draad en ben ik ga punniken. De la zou me nu eens moeten vertellen hoe oud mijn paddenstoel voor het punniken nu eigenlijk is. Maar de la zegt niks en mijn paddenstoel ook niet.

Ik denk zo'n jaar of 50 oud. Of iets jonger. Maar niet veel...

6/366

Neneh @ 10:43 pm
nou zeg al 6 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 5 januari, 2012

Een beetje een klein wereldje zorgt ervoor....

Ik ben niet ziek, zwak of misselijk. Ik ben niet lekker. En mijn buik vindt dat eten ook niet lekker is en mijn tong voelt raar. Ik ben dus niet ziek. Dat is mijn buik en daarom doe ik een beetje rustig aan. Gewoon met de hittepit tegen de buik en wat zitten bij de tafel met een heleboel lectuur en veel knutselige dingen. Was ik gisteren al niet, dus wel, bezig met 'Wreck this Journal', vandaag ging ik er gewoon mee verder. Waarom niet. Tijd voor knutselen. En af een toe een 'wordfeudje' leggen. Dat dus.
Oh, en een beetje bellen met deze en gene. Ook met dochter. Zij is ook een knutseldochter. Net zoals ik een knutseldochter ben. Zij maakt elke dag een stempel! En dat vind ik echt geweldig. Het is goed om bezig te zijn en na te denken over een onderwerp en het waarom. Dat is pas creabea! En laat ik haar nu aan de telefoon hebben toevallig. Want zij wil iets kwijt en ik ook en zij wil luisteren en ik ook en uiteindelijk zijn we aan het praten over het boek. Het 'wreck this journal' en de opdrachten die er in staan. 'Ik ben er verder mee dan jij', zei ze.
'Ben je er al mee onder de douche geweest', vroeg ik. Waarop ze zei dat ze dat echt niet ging doen. 'Zonde van het boek...'
'Nou ja, zeg. Hoezo?'
'Doe jij het wel?'
'Ja, ik neem het boek mee onder de douche. Er staat toch niet bij hoe nat het moet worden...'

We hebben het er nog even over. En ze gaat douchen. 'Ik word toch niet wakker vandaag'.... dat zei ze ook nog.

Een poosje later belt ze. Ze heeft een instagram gemaakt van het boek onder de douche...... hoe hilarisch is dat! Ik kijk eens en dat maakt mijn foto van de dag. Een foto van haar instagram omdat het zo briljant fout is om te doen. Het slaat werkelijk nergens op en dat is juist zo goed! Want je hebt het wel gedaan...

Dat kleine wereldje, omdat buik niet lekker is, maakt dat je dus hele rare dingen heel gewoon gaat vinden!

En ik blijf er om lachen en word er vrolijk van!

5/366

Neneh @ 10:43 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

IJsland...

Al jaren roep ik 'ik wil een keertje naar IJsland'. En vanavond zat ik IJsland te kijken ipv 'Wie is de Mol'. Dat wordt nog een hele lastige voor mij. Ik kijk IJslandsWieisdeMol!

Neneh @ 10:01 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 30 december, 2011

Jaartje, wat een jaartje........

In januari begon ik met sporten, echt sporten en dan 3 x in de week!
In februari ging het verder.....
In maart zag ik voor het eerst in het echt een roerdomp
In april werd het zomer
In mei was er een heerlijk begin van een fijne vakantie
In juni was die heerlijke vakantie voorbij en had ik nogal wat drukte voor natuurmonumenten
In juli begon en een gevoel van 'ik voel me niet helemaal oké'
In augustus draaide ik voor anderhalve week het ziekenhuis in
In september begon het opkrabbelen
In oktober begon een heerlijke vakantie
In november begon ik weer met mijn sportprogramma, 3 x per week sporten
In december sloot ik af met mijn rondje sporten en daar ga ik in 2012 mee verder.

Als er toch iets is waar ik heel blij mee ben dan is het wel dat ik na twee jaar ziek, zwak en misselijk eindelijk zover was dat ik aan het sporten begon. Als er iets ontzettend goed heeft uitgepakt dan is het dat! Het is gewoon een hoogtepunt voor 2011

Neneh @ 10:00 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

Ritselende takjes en een motorzaag

Beetje drama vandaag, beetje een gevoel van 'verdorie laat de boom met rust', maar nee, de motorzaag verstoort heel veel vogelgeluk in 2012 dat is zeker en heel veel groenplezier in de zomer, gewoon in de buurt. In 2007 met de downburst in de benen was er in de straat het nodige groen gesneuveld en was er van de 2 bomen die her en der stonden nog 1 over. Eén bij onze naaste buren, 1 bij de achterburen.... tot vandaag

En eerlijk gezegd kan ik er niet goed tegen. Die kaalslag in de buurt... daar kunnen mijn bomen haast niet tegenop groeien.

Beetje jammer... dat is het!

364/365

nog een dag te gaan in 2011

Neneh @ 09:02 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 29 december, 2011

Vogelhuisjeskunst!

363/365

Nog 2 dagen te gaan in 2011

Neneh @ 09:22 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 27 december, 2011

Ik bleef hangen aan de doorn van de roos....

Als een held op oranje klompen zo ging ik de ramen te lijf. Stof, rag en zaagsel, het is een plaag als het zo lekker vastgeplakt blijft hangen aan de ramen en het kozijn...

Hier en daar een prachtige roos rondom de ramen, niet dat de rozen nu bloeien (alhoewel, als iemand roept dat er nog een roos bloeit dan geloof ik het gelijk) maar ze hebben wel doornen die er ook in de winter niet afvallen...

Gelukkig had zussie een pleister op de wonde! Eentje van een bijzondere soort

361/365

Neneh @ 10:19 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

zondag 25 december, 2011

Family time, quality time...

In het engels klinkt het fijner, familie tijd, kwaliteit tijd. Maar het is vandaag heerlijk relaxed en gezellig en af en toe zelfs te warm... maar dag heeft een andere oorzaak...

359/365

nog 6 dagen in 2011

Neneh @ 08:58 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 24 december, 2011

Fijne dagen gewenst......

Neneh @ 08:18 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 23 december, 2011

Iedere keer denk ik.....

nu ben ik klaar met schrijven, nu heb ik iedereen wel een kaartje gestuurd... of ze lagen al klaar maar nog niet geschreven. Tjonge, er gaat meer tijd in zitten dan gedacht. Eigenlijk wil ik er meer dan een groet en de beste wensen aan toevoegen, ook een persoonlijke krabbel wil ik schrijven. Maar soms sta ik letterlijk met de pen vol tanden..... voor zover dat mogelijk is.

Want wat schrijf je nu aan een gezin waarvan een kind zo ernstig ziek is of wat schrijf je aan iemand die net de liefde van haar leven heeft verloren aan die zelfde ziekte waar het kind uit het andere gezin ziek aan is. Of aan die mensen die je al zolang kent maar waar een depressie zijn intrede heeft gedaan en de boel regeert, waar alles moeite is en kommer en kwel roept. Of aan die vrouw die zo ernstig ziek is...

Ik krijg er steeds meer in mijn adressenboekje en ik ben zo op zoek naar woorden van troost en begrip. Tot ik zelf weer word geraakt. Het blijft wel boeiend hoe mensen elkaar proberen op te beuren of te raken of alleen maar met een krabbel aan te raken...

Dus ik schrijf nog maar even door en dat op mijn mooie eigengemaakte kaart. Het moet helemaal goedkomen....

357/365

nog 8 dagen in 2011

Neneh @ 09:12 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 21 december, 2011

en dan nog eens iets.........

42 jaar geleden, vandaag 42 jaar geleden overleed mijn vader. Alles is vervaagd, na 42 jaar is het vervaagd. Zelfs geen scherpe kantjes meer voor mij. Geen gemis. Niet zoals 32 jaar geleden toen ons eerste kindje werd geboren, toen ik het zo graag aan mijn vader wilden laten zien. Niet zoals 40 jaar geleden toen ik echt heel hard mijn best deed om een lieve dochter te zijn maar ook zo heel graag een beetje mezelf wilde zijn. Niet zoals bijna 35 jaar geleden toen ik trouwde met mijn lief. Toen mijn moeder zo alleen stond bij onze start. Niet zoals al die keren dat mijn moeder ziek was. Dat ik telkens dacht 'was je maar niet zo alleen'. Dan is er een soort van gemis. Kan het niet eens goed benoemen, kan het niet uitleggen, het is al zolang geleden.

Vandaag, 42 jaar geleden.

Eigenlijk weet ik het nog heel goed, ik was 14 jaar en het was berekoud. Het was zondagavond en vlak voor kerst, mijn jongste zusje was nog geen 2 jaar oud en ik moest een beetje oppassen want mijn moeder ging de koeien melken omdat mijn vader zich niet zo lekker voelde....

In augustus, dit jaar, lag ik in het ziekenhuis en ik voelde me heel vaak niet lekker... ik dacht aan mijn vader. Ik dacht aan hem... gewoon 42 jaar later

Net zoals ik nu denk aan die tijd... want het is wel vervaagd maar niet weg. Dat gaat nooit gebeuren

Neneh @ 11:08 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

Wie ben jij om te zeggen.....

Dat er iemand gewoon geen verdriet hoeft te hebben, of bezig moet zijn met het verleden. Wie ben jij om te zeggen dat iemand niet zwanger hoefde te worden, dat het beter was om verstandig te zijn, dat het toch niks zou worden. Wie ben jij om zo te oordelen over een ander, wie ben jij om te zeggen dat het wel anders had gekund. Wie ben jij om iemand zo in een groter verdriet achter te laten. Alsof 1 keer dood niet genoeg is doe je er nog een schepje bovenop. Wie ben jij eigenlijk dat je iemand zo laat vallen, dat je iemand zo de waarheid wilt vertellen zonder ergens rekening mee te houden.

Ben jij iemand zonder gevoel of zonder medeleven. Zonder empathie. Iemand die gebruik maakt van de eigen sterkte omdat je niet weet waar je het over hebt.

Waarom eigenlijk veroordeel je iemand die zo haar best doet om er bovenop te komen, die hulp zoekt om staande te blijven, die vecht met alle kracht die er in haar zit om boven te blijven. Die er alles aan doet om vooral zo normaal mogelijk door te blijven gaan. Die er zo voor vecht om alle ballen in de lucht te houden en haar eigen verdriet al zoveel weg drukt.

Wie ben jij eigenlijk om te zeggen.........

Dat iemand geen verdriet mag hebben.

Want al begrijpt niemand op de hele wereld hoe het zit.... dan nog ontneem je iemand niet de ruimte om te rouwen, om verdrietig te zijn. Tegenover al die sterke punten.

Ik heb vandaag gelukkig hele brede schouders, warme handen, liefdevolle armen en een kopje troost. Ik heb vandaag een telefoon en een oor en een woord...

Ik geloof in wat ik doe!

Geloof is aannemen wat wij niet zien, en de beloning voor geloof is zien wat wij aannemen (Augustinus).

Neneh @ 10:25 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 17 december, 2011

Proeverij....

In een tentje op de brink, in een tentje op een kerstmarkt. Een mens moet toch alles eens proberen, dus dit ook. Over het algemeen vind ik kerstmarkten 10 x niks! Ik heb er ook niet zoveel mee.
Raad het gewicht van de kalkoen en je krijgt een kalkoen.
Jammer dan, ik hou er niet van.
Vandaag proeverij: reerug...bla die bla.
Jammer dan, ik zie ze liever op de hei
Jingle bell, all the way, een kerstman met van die rode appelwangen en een gitaar in z'n hand. Beetje zingen over 'lonely this Christmas' werkt op mijn lachspieren.
Knieperties bakken, oliebollen bakken, hamburgers bakken, worsten bakken, bakken vol zut en een koek en zopie tent. Warme wafels met kersen en slagroom, glühwein... schapen en konijnen in een hok en op een arm een Oehoe.

Nah... het viel allemaal reuze mee. Er kwam maar 1 bui voorbij. Zonnetje was er regelmatig en het werd steeds gezelliger in de tent

Voorstel:
Bij een volgende kerstmarkt op de Brink alle tentjes lekker dicht bij elkaar in een kringetje rondom de glühweinproeverij! Succes verzekerd..

Hik.....

Vergeet ik in de consternatie helemaal te vertellen dat ik er natuurlijk niet zomaar stond. Het was weer eens een gezellige activiteit van natuurmonumenten. 'Komt dat zien'

351/365

Neneh @ 09:35 pm
nou zeg al 7 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 15 december, 2011

Niks geen Swiebertje...

Met de kleinkinderen komen er nieuwe dingen binnen de muren van ons huis. Sesamstraat is niet nieuw, dat is pas 30 35 jaar oud en daar zijn onze kinderen al mee opgegroeid. Jongste zoon nam alweer heel andere dingen mee naar binnen dan de oudste. Pokemon, flippo's ... zulke dingen. Bakken vol. Knikkers zoals ik had 50 jaar geleden zijn er nog steeds maar je hebt nu ook superbonk en bonk en weet ik wat nog meer voor grote kogels van glas. Lieve help, het kwam de voordeur binnen en is maar weer moeilijk de achterdeur uit te krijgen. Scoubidoo, ook zoiets. Om dan al die computerspelletjes maar niet te vergeten. Of de film van ome Willem of Molletje... oh en ja, Buurman & Buurman. Sommige dingen gaan nooit verloren.

Als we met elkaar om de tafel gaan moeten we nodig de balans eens opmaken. Niks Swiebertje en Tuffy die op reis ging is natuurlijk al net zo suf...
Ik kijk dus naar Z@ppelin met Woezel & Pip, en die zelfde Woezel & Pip zitten ook al op mijn iPad. Dan doet 'klein mannetje' een puzzeltje of een telspelletje of hij vangt pepernoten 'goed gedaan' zegt hij dan. Niks geen Swiebertje en al helemaal geen suffe Bromsnor. Nee, we hebben nog Teletubbies, al kunnen we dat volgens mij nu achter ons laten. Ze ontgroeien die kleine wereld alweer. Zandkasteel, ook zoiets waar mijn haren recht van overeind gaan... niks geen Swiebertje.

Nee, oudste kleinzoon vraagt voor zijn verjaardag Eruptor, Stump Smash, Sonic Boom en en en .... jongste kleinzoon begint ook al, hij wil Double Trouble...

Gelukkig was er ook nog even tijd, vanmiddag, om samen met 'oma's Grote vent' wat te knutselen. Het droomkistje heeft vandaag een neus en ogen gekregen!

Maar er passen geen Skylanders in dus moet ik eens op zoek naar een grotere kist! Wees creatief, elke dag

349/365

Neneh @ 09:33 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

maandag 12 december, 2011

Het piept er op los....

En dan is de draad uit de naald, heeft de machine maar de helft 'gepakt', is het spoeltje leeg en zwart draad op zwarte stof.....

Of de machine moet eens nagekeken of ik moet hem ver weg stoppen...

Ik ben er nog niet helemaal uit met mezelf! Kunnen jullie ook niets aan veranderen..

UPdate: ik ga het machien eens voor onderzoek wegbrengen en haal een vergrootglas! Probleem opgelost. Zie je wel dat jullie daar niets aan kunnen doen :)

346/365

Neneh @ 09:21 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 8 december, 2011

Waar blijft de tijd in december....

Ik weet het niet hoor, wat is dat toch met mij. Ik maak grote plannen en vervolgens komt er niks van of er komt 'iets' tussen en vervolgens is het plan in duigen. Die raap ik dan weer op, maak weer nieuwe plannen en ...
Je kent het vast, einde jaar, dit moet nog, dat wil ik echt nog, en oh ja, hoogtepunten, dieptepunten.
Dat dus! En langzaam bekruipt het mij ook. Terwijl ik me ernstig had voorgenomen me niet gek te laten maken. Wat ik ook niet doe maar ik ben wel met 100 dingen te gelijk bezig. Wat me weer brengt op de 100 ideeën die ik ook nog steeds aan het uitvoeren ben. Net als het vullen van het 'Wreck this journal' en dan project 'foto van de dag' en vooral rustig blijven en lekker bezig zijn.
Ik heb net een appeltaart gebakken, daar had ik zo een zin in na al die pepernoten. Daar ben ik nu wel weer klaar mee.
De hele week stond in het teken van 'veel' en ik heb niet eens gesport, niet 1 x. Morgen, ja, misschien. Als ik vroeg op sta, huishouden doe, boodschappen doe, ja, dan misschien. Maar ik weet nu eigenlijk al dat ik het doorschuif naar volgende week. Dan begint de maandag met sport en ik ook. Afgesproken.
De kerstbomen staan, de ramen zijn gewassen (alleen de binnenkant, buiten heeft weinig zin), de appeltaart is klaar, de kettingen zijn geregen, mijn haar is geknipt. Of, eigenlijk is mijn pony geknipt. Ik kon er amper meer onderdoor kijken. Daarna naar de tandarts, eerst zat de wachtkamer vol, toen zat ik er alleen en kon ik foto's maken. De tandarts heeft een 'nieuw' interieur. Althans, alles is anders behalve de indeling. En die kleuren, ik werd er helemaal blij van, zelfs mijn oranje jas begon te glimmen van mooi. Maar de tandarts was niet blij met mij en met een handvol ragers en een recept voor de apotheek, waar ik momenteel een abonnement heb lopen, stond ik weer op straat. De apotheek was weer blij met mij en zo vulde zich de ochtend met dingen die ik eigenlijk niet eens wilde....

Boterhammetje en nog een boterhammetje en een kopje thee. Even dit, even dat, de was wegwerken, de post opruimen, een stukje twitteren, wat lezen en toen naar de film. Wat was ik daar al lang niet meer geweest. In september had ik kaartjes gehaald maar kwam er iets tussen en nu is het december. De film, Jane Eyre, is prachtig. Prachtige beelden, rust, genieten en toch af en toe op het bot geraakt worden. Ik hoorde nogal eens afkeurende geluiden in de zaal. Maar een prachtige film. Drama, maar mooi drama en ach, het loopt toch wel een beetje goed af....

En daarna... eten koken, afwassen, appeltaart bakken, stukje schrijven, wordfeuden, foto van de dag plaatsen en ach, nu is het haast bedtijd.

Waar blijft de tijd in de december? Weet jij het?

341/365

Neneh @ 09:29 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 6 december, 2011

Een uitdaging in het groen...

Bij binnenkomst zag ik 'hem' liggen.... 'lieve help, wat een grote, dat is een hele uitdaging om die te versieren'. En gaande de ochtend bleek dat ook wel. Een klus! Maar het ging goed, hoogtevrees werd overwonnen en de boom begon steeds meer te lijken op een 'kerstboom in volle glorie'.
Ik hield mezelf vooral bezig met hele andere dingen (raamdecoratie etc), kleinzoon, die mee was, mocht helpen en hing de kerstballen onderin op een rijtje 'ik heb gehangt' zei hij trots! En zo ging dat, er werd gehangen tot de ballenbak leeg was en we niet verder konden. Er moeten nu nog slingers gemaakt van de veenbes.... oh, en ik heb een zak pinda's meegenomen naar huis om ook kettingen van te rijgen. Werk aan de winkel!

Bovenstaande foto is geen plaatje maar geeft een beeld van het geheel.... Versieren, dat is het. Versieren om sfeer te creëren, ik vind het wel iets hebben... en dan in januari weer lekker opruimen!

Als de dagen weer langer worden...

340/365

Neneh @ 09:56 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

maandag 5 december, 2011

Bar en boos en hagel en sint...

Vannacht was er geen onweer, vannacht was er vuurwerk. We werden wakker en zowel lief als ik hebben daarna, niet echt, de slaap meer kunnen vatten... wat een akelige harde knallen toch tegenwoordig, echt niet fijn meer. Is dat wat ons de komende maand te wachten staat? Bah... hartgrondig bah. Een ander maakt zich hier druk over de gemeente die een 'te grote broek' aan heeft en het geld van de burgers verkwanseld aan een parkeergarage, weer een ander vindt dat de hondenbelasting terug moet komen, 'laat de vervuiler betalen' en ik maak me druk over vuurwerk. Dat geld wat daarin omgaat zou heel wat beter besteedt kunnen worden.... en ik kan tenminste weer doorslapen..

Dus was het een kort nachtje. Nee, het nachtje was lang genoeg, de slaap was kort. En ik sta dus vroeg naast het bed! Sint wacht op mij...

Als ik naar Sint toe fiets moet ik echt een paar keer afstappen omdat de lucht zo alleraardigst mooi uit de hoek komt. Dikke wolken, zon, regen en de temperatuur maken er een pracht plaatje van. Gelukkig ben ik op tijd om Sint aan te zien komen en staan we allemaal buiten, in de hagel, te wachten tot Sint naar binnen komt... het feest kan beginnen, binnen.

Maar buiten was het ook feest! Af en toe was het helemaal wit.....

339/365

Neneh @ 09:44 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 25 november, 2011

Sprankelend....

Het huis helemaal spic&span, de soep klaar, de gezellige lampjes aan, lampje bij de voordeur, lampje bij de achterdeur, honden in de auto....

Wij gaan even kerstshoppen...

Er zijn kijkers in ons huis.... en ze zijn serieus.

En wij ook... wij kunnen serieus alles weer uit de kast halen. Wat een gedoe 'huis te koop'

329/365

Neneh @ 08:37 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 24 november, 2011

Want als er kijkers komen moet alles ....netjes!

En zo lag er een rotte citroen in de fruitmand. Gisteren nog niet, vandaag groots in viezigheid! Wat me vervolgens weer op een idee bracht. Een uitgesteld idee want ik wist niet zo goed iets te verzinnen met viezigheid waar ik iets mee zou kunnen tekenen.....

Vanmorgen weer een bladzijde ingevuld en ik moet zeggen dat ik er wel blij mee ben. Dat van uitstel geen afstel komt, dat viezigheid ook betrekkelijk is. Vooral als je daarna een bladzijde dicht kunt slaan....

Keri Smith met Wreck this journal houd me bezig. Net als de kijkers voor ons huis....

(elk nadeel heb z'n voordeel, mijn huis is na morgen weer spic en span)

328/365

Neneh @ 06:40 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld
Tweet

zondag 20 november, 2011

Betoverende schoonheid......

Toen ik vanmorgen de gordijnen opentrok zag ik de bevroren daken, de mist en de zon. Een mooie dag. En die zon bleef schijnen, we stapten in de auto voor een frisse neus in het bos en kwamen in de wolkjes terecht, eerst nog met zon daarna zonder zon, graden lager en geen horizon te bekennen. Verwondering over de kleine wereld, net als met sneeuw lijken de scherpe kantjes te worden weggepoetst. Het wordt mooier, vriendelijker. We lopen een klein stukje, staan steeds stil, luisteren, maken foto's, verwonderen.

Uit de mist verschijnt de huifkar....

wat een prachtig moment

324/365

Neneh @ 09:15 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 19 november, 2011

De kracht van rood.....

Blanco was mijn gedachte vanmorgen bij de start van de workshop 'Droomkistjes'. Onderweg naar een prachtige plek kwam ik zoveel schoonheid tegen in de natuur. De zon die over de benevelde velden scheen, de sloten vol vogels, de weiden vol vogels. Verwondering alom en al reden we veel te ver en helemaal de verkeerde route (wat best meeviel achteraf) toch kwam ik blanco binnen. Ik had nog geen idee wat mijn 'droomkistje' zou gaan worden. Welke kleuren, wat voor inhoud ik eraan wilde geven. Wat ik in het kistje zou stoppen. Maar bij de eerste aanblik van de kistjes die Thea Gerritsen als voorbeeld had staan begon er iets te.....

Ik haalde een bedeltjesarmband uit het Thea's kistje met schatten. Mijn gedachten dwaalden af naar mijn bedeltjesarmbandje, naar het armbandje wat ik van ooit van mijn vader heb gekregen, naar de lavendel, naar het beertje. Ik weet wat ik ga maken, ik weet nog niet hoe het eruit gaat zien, ik weet wat ik ga maken.

en rood staat aan de basis, rood, de kleur van liefde, warmte en het hart.
Het was een fijne dag, vol verwondering en met een paar rode wangen op de koop toe...

323/365

Neneh @ 10:50 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 18 november, 2011

Op.......... zucht

322/365

Neneh @ 10:29 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 17 november, 2011

Ik ben mijn handschoenen kwijt.....

En er zit ijs op de ruiten! En toen ik de honden uit ging laten scheen de zon om even later in een dikke mist te verdwijnen. Het werd donker in huis, de temperatuur zakte nog verder en ik zocht mijn handschoenen. Die heb ik later ook nog weer gezocht maar tot nu toe heb ik ze nog niet gevonden. Ze geven ook geen sjoege als ik ze roep. Als het nog een dag langer koud blijft dan ..... dan ga ik weer verder zoeken. Er zaten bloemen op de autoruiten en die heb ik mooi laten zitten. ....

Ze zijn er alleen zelf afgesprongen want toen ik vanmiddag op struin ging waren de bloemen weg. In mist opgegaan. Wat dan weer raar klinkt. Het was mistig. Heel erg mistig. Ook op het Dwingelderveld.... alhoewel het daar vooral erg stil was en mooi

321/365

Neneh @ 10:06 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 16 november, 2011

Tijd om afscheid te nemen......

Eigenlijk wist ik het al voor het gebeurde, het zijn die tekenen aan de wand waar je, als je er oog voor hebt, de gedachten al op kunt focussen. 'Het is zover'
Vanmiddag, toen ik thuiskwam na wat gewinkel voor deze en gene, lag er een grote enveloppe op de mat. Ik verwachte een foto van wie dan ook, al dagen ben ik weer bezig met memoriam van mensen die ons voor zijn gegaan. Dat doe ik ieder jaar, stukje vrijwilligerswerk. Niet bemoedigend, niet sterkend, nee, gewoon, haast zakelijk regel ik de layout, het scannen van foto's, het printen en dan kan het in het herdenkingsboek. Einde kerkelijk jaar, herdenken en daarna begint advent. Hoe dan ook, ik wist dat het zou kunnen gebeuren, dat het niet lang meer zou duren. Ik dacht gisteren, het is een rare dag. Er lopen hier mensen die hier 'normaal' niet lopen. Terwijl dat het eigenlijk wel het laatste is waar ik over nadenk of waar ik op let.

In de enveloppe het verhaal van iemand die lang gevochten heeft, opgekrabbeld, genietend aan een '2de kans' is begonnen en toch eind vorig jaar een vernietigend oordeel heeft gekregen. Het is terug en erger dan ooit. Ze had nu de tijd, alle tijd, om afscheid te nemen. Om bij leven nog iets te schrijven voor de achterblijvers. De regie over het papier, niet de regie over het leven....

de wieken stonden stil vandaag, de zon kleurde de hemel in zachte tinten, haar woorden staan op papier, haar vriendin blijft verdrietig achter.

Ik weet er eigenlijk niet zo goed raad mee........ met al die woorden op papier. Ik zou willen dat ze het nog uit kon spreken....

320/365

Neneh @ 10:22 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

maandag 14 november, 2011

Als de zomerbloeier de kop laat hangen....

Ja, dan is het toch wel bijna winter. De spinnenwebben hangen zwaar rondom de blaadjes, de bloem buigt het hoofd voor de winterse speldenprikken. Het is gedaan met de vreugde, ze buigt het hoofd en trekt zich terug...

Gelukkig schijnt vanmiddag de zon en lijkt het nog even op .....

318/365

Neneh @ 03:48 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

zondag 13 november, 2011

Hellup! Dief gezocht!!!!!

Tiendeveen - Afgelopen vrijdagmorgen is een via een advertentie te koop staande Yamaha YZ 250 F na een proefrit niet teruggebracht bij de rechtmatige eigenaar. Naar alle waarschijnlijkheid is de Yamaha in- of opgeladen en meegenomen.
...1500 euro beloning voor gouden tip...

Het signalement van de persoon is: een gezette man van ongeveer 1 meter 85 met blond haar en een Gronings accent.

Iedereen die meer inlichtingen kan geven over de dader(s) of over het vervoermiddel dat is gebruikt, wordt verzocht contact op te nemen met de politie 0900-8844 of met de eigenaar (telf nummer hier bekend)

Mobiele telefoonnummer van de man die deze motor heeft ontvreemd is: 0623354751
ivm met de privacy mag de politie dit nummer niet traceren.

Wie meer info heeft of de motor heeft gezien (zie bijlage) kan contact opnemen met het liefst de eigenaar Edwin.

UPDATE!!! Deze yamaha is(vermoedelijk)gezien op een aanhanger, afgelopen vrijdag. De richting is niet geheel bekend. Zevenhuizen, Bakkeveen, Steenbergen of Roden

Neneh @ 10:18 am
nou zeg al 5 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 12 november, 2011

Wat meer dan kunstig is.... is genieten

'Het is half 7, ik ga douchen, word je wakker?'

Dus zit ik een uur later in de auto, onderweg naar Ameland. Voor ons de maan die z'n kunsten toont en achter ons de zon die de hemel kleurt. Oogverblindend als je er tegenin moet rijden. En dat doen we niet. We rijden naar de boot, glibberen ons een pad van de auto naar de boot. Het dek waar de auto staat is spiegelglad door de nachtvorst. Je zou haast je benen breken! Bij Wagenborg... slechte zaak. Een lange rij bij de kassa is ook al zoiets. Volgens mij kan dat wel anders....
De boot is vol. Of lijkt vol, kinderen zijn uitgelaten, honden blaffen, complete voetbalelftallen gaan heen en waarschijnlijk vanavond weer terug. Het is druk.
Van de boot naar een fiets. En die fiets is een ergernis. Ik had hem natuurlijk gelijk om moeten ruilen, maar ach, dan ben je al een eindje onderweg. Het ding trapte hopeloos zwaar en piepte als een oud wrak.
Ik denk nog 'je moet er wel echt iets voor over hebben'
Dat heb ik dan ook. We fietsen, komen onze 'oude' buurtjes tegen op een weg tussen Nes en Buren... wij wisten dat ze daar waren, zij wisten niet dat wij er waren. Hilarisch natuurlijk dat je elkaar min of meer in de armen rijdt zonder het van te voren te plannen. Ik bedoel maar, er zijn meer wegen die naar de andere kant van het eiland leiden...
We maken een afspraak en vervolgen onze weg. Piep.. kraak.

Maar dan zijn we binnen, eerst binnen. Aan de stamtafel, aan de koffie.

En dan gaan we beginnen aan de wandeling waarvoor we gekomen zijn! We genieten. Van het weer, van de kunst in de duinen, van de duinen, van de stilte. We maken foto's en verwonderen ons. We hadden in de week vakantie al diverse kunstenaars aan het werk gezien en nu is het af en staat het op de plek. Mooi! Het is mooi.
We wandelen en genieten. De sjaal gaat af, het is met de zon in de rug helemaal heerlijk. En eenmaal terug gaan we buiten op het terras een lunch doen. Driedubbelgenieten! Als het kan, dan is dit het.

Na de lunch gaan we 'piep knars' terug naar Nes om daar de buurtjes te treffen en lekker bij de praten. Zo vaak zien we elkaar niet. De laatste keer was in maart... ook op Ameland.
Ik loop in de armen van het festival of fools... en er wordt gelachen, gefilmd en gegrapt. Want Occupy-Ameland was een andere stunt! Sleeuw, dat was het!

En dan terug naar de boot, 'piep knars' wordt ingeleverd met een boodschap erbij. De mooiste zonsondergang is weer een feit en de maan komt langzaam tevoorschijn uit de sluier.....

316/365

Neneh @ 09:35 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 11 november, 2011

'Ik heb er niks mee'

ehm...... snoepgoed in huis halen! Niet vergeten.... Op het to do lijstje staat zoiets.
'Waar zijn we vrijdagavond?'
Ja, thuis dus, al moeten er nog wel een paar boodschapjes gedaan worden omdat wij morgen een dagje op stap gaan.
Net als ik de laarzen uitschop gaat de bel. 'Jij moet eerst, ik heb net de laarzen uitgeschopt'
'grmbllll' 'Ik heb er niks mee'
Ja, ik ook niet. Maar ja, het is gewoon 11 11 11! Doe je niks aan.
'De volgende 10 doe jij!'
Dus.
Ik doe de volgende 10 en iets meer. Staan er 4 op een rij, piept er nog een heel klein kindje tussendoor. Ze heeft de lampion op de rug hangen.... het zijn schatjes, allemaal.
En zo gaat het vanavond helemaal goed. Geen lummels met aanstekers aan de deur die dan een liedje brommen... ze staan compleet voor 'jeweetwel' en dit jaar zijn ze dus ineens te groot.

Als iedereen geweest gaat de bel nog een keertje... daar staan ze, onze kleinzonen. Ze staan al binnen voor ik een foto kan maken en ze zingen allebei. Schattig, deze leeftijd is schattig. Ze doen nog alles puur natuur en beide hebben een prachtige eigengemaakte lampion!

Geniet moment aan de voordeur.

Kom gauw binnen, het is zo koud buiten....

oh ja, het is de Gruffalo! Uit het prentenboek! En nu is het de lampion van 'Oma's grote vent'

314/365

Neneh @ 09:33 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 10 november, 2011

Omslagpunt

Ergens in oktober komt er een moment dat je denkt 'waar zijn mijn handschoenen?' en 'waar is toch die warme sjaal gebleven'. Maar oktober ging zachtjes over in november en ik weet nog wel dat ik vorige week in mijn T-shirtje over het strand liep. Handschoenen onderin de tas, sjaal aan de kapstok. Afgelopen maandag, toen de dikke mist opkwam en niet meer wegging, ja, toen dacht ik... 'waar is mijn winterjas'. Maar ach, dik vest aan, jasje dicht, sjaal om en dan wil het ook nog wel een keertje. Dinsdag was een dag dat ik helemaal niet met een winterjas bezig was en gisteren zei ik het hardop 'ik moet mijn winterjas eens even opzoeken'.

Dat is een omslagpunt, dan is het ineens winter...

Middenin de nacht liep ik over de straat van moeders huis naar mijn eigen warme bedje, diep weggedoken in de sjaal... 's nachts bibber je sneller, 's nachts voelt de kou anders. Diepe mist, nog steeds. Stilte en mist en hier een en daar een lampje. Het was een lastig nachtje voor moeder. Vreselijk veel pijn die 's nachts ook erger is dan overdag en niet kunnen slapen is als het donker is ook erger. Bah, wat een narigheid toch. En daar moeten we maar het beste van maken.

Vanmorgen loop ik, na een 'gebroken' nacht, de slaapkamer uit en daar hangt hij aan de boekenkast.... mijn nieuwe winterjas. Ik aai de jas en word er gelijk vrolijk van. Als ik de trap afloop heb ik de jas aan om hem daarna aan de kapstok te hangen! Mijn winterjas is er klaar voor en iedereen die mij ziet moet vrolijk worden! Tussen al het zwart en donkerbruin is dit een feestje

313/365

Neneh @ 05:08 pm
nou zeg al 9 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 8 november, 2011

Misschien wil ik wel even heel hard schreeuwen....

'Begin de dag met een dansje', dat is wel een geniet momentje van de dag. Ik moet altijd lachen om mensen die zeggen 'oh, maar dat liedje ken ik niet' of 'ik kan niet zingen' en vervolgens de kaken op elkaar houden en Giel kan er weer tegenaan babbelen.
Mijn dag begon met een puzzeltje, 'oma's klein mannetje' kwam binnen en zei 'Oma heb jij ook een puzzel'. 'Ja, dat heb ik!'
Dus ik zoek de puzzeldoos en gooi de stukken op de tafel. Alles ligt door elkaar dus daar moet eerst orde komen. Zo kan kleinzoon niet puzzelen, waar moet je beginnen. Hij puzzelt alles in elkaar en ik kan ondertussen de afwas uit de machine halen en af en toe een puzzelstukje helpen zoeken. Het begin is goed. 'Oma mag ik met de iPad' en die ligt aan de lader. Zo prutsen we even wat om. Hij geeft de knijpers aan, ik hang de was aan de lijn. Hij gaat naar de visjes kijken, ik geef de vogeltjes nieuw voer. Hij pakt de handstofzuiger, ik stofzuig het huis..... tot de telefoon gaat en ik gelijk in de startblokken sta. Moeders is gevallen en moet naar de huisarts. 'Oma's klein mannetje' gaat mee en babbelt achterin de auto zijn verhaal... hij gaat fluisteren als hij mijn moeder ziet. Hij snapt de ernst. Ik zet de auto dichtbij, zo dichtbij als kan en loop met moeders mee naar de huisarts. Als zij binnen is ga ik de auto parkeren en kijk in mijn portemonnee. Een briefje, geen kleingeld, niks op de chipknip... ik zeg iets. En nu...
We stappen uit en kleinzoon loopt tegen een autospiegel aan. Hij kan er niet meer onderdoor maar ziet het ding ook niet hangen. Huilen, troosten, huilen, kusjes en nog meer.... kusjes.
Dan zie ik een paar mensen aankomen en voor ik bij ze ben zitten ze al in de auto en kan ik niets zeggen. Ik besluit het er toch maar op te wagen .. tik op het raam 'kunt u misschien geld wisselen?'.
De deur gaat open en een 'nee' krijg ik te horen. Jammer dan, dan wacht ik nog wel even. Maar dan 'wacht even' en er wordt gegrabbeld in de beurs. Een briefje valt er niet te wisselen maar ik krijg een euro. Ik krijg zomaar een euro van wild vreemde mensen en ben er door overdonderd. Duizendmaal dank en snel een parkeerkaartje halen. Dan achter moeders aan die in de wachtkamer zit. Ze is boos en vertwijfeld en verdrietig en alles bij elkaar. Het is ook verschrikkelijk naar allemaal, maar terug draaien kan niet. Ik snap de boosheid en de pijn en voel de machteloosheid letterlijk in mijn armen. BAH!!!!
Van de huisarts kunnen we gelijk door naar het ziekenhuis. Daar aangekomen is het vreselijk druk bij de ingang en ik moet een rolstoel halen. Weer geen kleingeld... gelukkig is er een aardige man die vrijwillig werkt bij het ziekenhuis en de aanvoer en afvoer van al dat verkeer en bezoek regelt. Hij haalt een rolstoel en ik beloof hem zo snel mogelijk de euro terug te betalen. Want dat is ook een euro. We zijn gered. Moeders wacht binnen, ik parkeer de auto. Kleinzoon en ik gaan snel naar binnen en nemen moeders mee voor een röntgenfoto. De arts komt erbij en er wordt nog een foto gemaakt. Inmiddels zijn we al een uurtje verder. Kleinzoon vermaakt zich uitstekend. Hij speelt overal en hij maakt de mensen aan het glimlachen zonder dat hij het in de gaten heeft. Van de foto naar een andere arts die gaat kijken wat er moet gebeuren. De arm is gebroken en kan niet in het gips....

Zo zien we nog een stuk van het ziekenhuis en na nog een tijd wachten is het even tijd voor een boterhammetje thuis. Dat gaan we doen. Moeders wacht en krijgt in het ziekenhuis te eten. Als we terug komen is het nog wachten op iemand die kan zorgen voor 'hulp in huis'. Als je zo komt te zitten met een gebroken arm en nog zelfstandig woont dan moet er hulp komen. Er worden afspraken gemaakt en na een halve dag ziekenhuis zijn we weer thuis. De verwarming aan, een kopje koffie. En even snel wat dingen afspreken. Ik moet andere kleinzoon van de school halen... de dag is al bijna voorbij en ik ben eigenlijk nog met de puzzel bezig die op de tafel ligt...

Ik ruim thuis de puzzel op. Doe de doos in de kast, haal de was van de lijn. Het heeft van geen meter gedroogd. Ik maak een broodje en wat te drinken, er wordt gespeeld, ik maak een warme hap. Iedereen is er druk mee, medicijnen worden gehaald. Moeders eet op afstand een hapje met ons mee.... en als de kleinkinderen weg zijn rijd ik snel naar mijn 'inspiratieavond'. Even kan ik aan iets anders denken. Even zit ik middenin een groep mensen die nergens naar vraagt en nergens van weet. Even kan ik ontspannen maar toch zie ik steeds het gebogen hoofd van moeder. En steeds voel ik de onmacht. Misschien wil ik wel even heel hard schreeuwen......

maar ik doe het niet

312/365

Neneh @ 04:41 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld
Tweet

maandag 7 november, 2011

Goed bezig, al zeg ik het zelf

Vandaag, de eerste werkdag na de vakantie, maar weer eens een begin gemaakt met het schema van de sportschool. Daar was ik toch mee gestopt in juli vanwege andere bezigheden die overgingen in een opname in het ziekenhuis met alle gedoe erachter aan en vervolgens niks schema meer op de sportschool. Bijna opnieuw beginnen met 'cardio' en af en toe pakte ik een klein stukje krachttraining maar het wilde allemaal nog niet zo vlotten. Geen haast, komt wel weer. De twee herfstvakantieweken flink aan de slag, daarna een weekje vakantie en vandaag maar eens op zoek naar mijn schema. Het is in juli gewoon blijven liggen in de la....
Het is gelukt, volledig! 'Goed bezig', zeg ik tegen mezelf!
Na het sporten is de boterham dubbel lekker en eet ik er echt nog eentje extra.
Dan ga ik aan de tafel zitten met een tasje vol DE punten.... tellen maar!

Gekregen van zussie, ze gaat verhuizen en de punten passen niet onder het 'nieuwe' dak. Maar ik wil ze heus wel. Ik ga ze tellen en dan verbrassen!
'Goed bezig', zeg ik tegen mezelf.

Bedankt zussie! Het waren er heus heel veel.....

311/365

Neneh @ 10:02 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 5 november, 2011

En gelijk weer aan de slag...

Amper thuis, de was in de machine, de boodschappen gedaan, de rommel opgeruimd en vandaag pas aan de krant toekomen. Maar voor die tijd alweer op stap voor de IVN cursus. En het weer werkt alleen maar mee, de was droogt buiten, de winterjas is nog haast te warm. We lopen een paar uur te turen naar de grond, zoeken namen van plantjes, bedenken waardoor het een en ander groeit en bloeit op een bepaalde plek en waarom een ander plantje niet. Wat voor diertjes leven hier, wat doen de vogels, wat is hun voedsel, waar is het warm, hoog, droog, nat ..... Duizelingwekkend veel namen gehoord, de meeste alweer kwijt maar de plek waar we liepen te struinen was helemaal top. Gezamenlijk besluiten we dat we dit wel als achtertuin willen....

309/365

Neneh @ 09:04 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 4 november, 2011

Voet op vaste bodem, maar dan wel een mooie gekleurde...

308/365

Neneh @ 10:29 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

maandag 31 oktober, 2011

Ik hoor iemand timmeren...

Het is gewoon warm op het eiland ondanks dat het eind oktober is en de blaadjes hier al flink van de bomen zijn gewaaid. Op het strand stond gisteren wel een stevig briesje maar dat stelde eigenlijk niks voor want foto's maken van een vlucht zandkorrels zoals ik in juni had gemaakt lukte nu niet. Door de zandsuppletie is het strand heel erg breed en op sommige stukken niet echt gemakkelijk te belopen. Daar zak je ver in weg met de voeten dus dat is dubbel zwaar. Langs de vloedlijn heel veel schelpjes. Ik stop de mooiste in een plasticzakje. Daar zitten al meer 'schatten' in. Ik ben een verzamelaar en een filosoof. Dat laatste komt weer voort uit een vragenlijst die ik had ingevuld om er achter te komen wat voor fotograaf ik ben. Want ik fotograaf graag en veel en ben eeuwig kritisch en soms gemakkelijk en nooit tevreden. Ja, wel tevreden in het leven maar niet te tevreden over de foto's en daarom ben ik geen scoorder. Dat maakt me aan het lachen en nu loop ik dus met een plasticzakje in mijn hand over het strand 'schatten' te zoeken en te spelen met de camera die in de iPhone zit. De andere camera ligt in het huisje. Ligt steeds vaker op de plank. Ook daar moet ik maar eens verandering in brengen. Maar de mogelijkheden die ik op de iPhone en iPad heb zijn onbegrensd en die vind ik te leuk om te laten liggen.
Maar ik loop op het strand en vlakbij loopt Micka met me mee. Twist zwemt eerst naar Engeland en komt dan terug om weer het water ingestuurd te worden. Hij wil zwemmen, kilometers.
We lopen terug, eten een hapje, ik leg mijn 'schatten' op een papiertje te drogen, gooi de braakbal toch maar weg.... ahum, verzamelen heeft toch grenzen.
Na de avondhap een rondje sauna en een spelletje Kolonisten ... althans dat is de bedoeling maar we vallen bijna in slaap boven het bord. De wintertijd slaat toe.

Als ik wakker word zegt lief 'ik hoor iemand timmeren' en ik zeg 'het is maandag'

Vakantie is toch wel het fijnst als je wakker wordt op maandag en je hoort timmeren en je hoeft zelf niks......

Ha!

304/365

Neneh @ 10:08 am
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 29 oktober, 2011

Door het raampje....

Na die ontdekking van de elektrisch geladen bedden was het maar wat fijn om te bedenken dat het even over was met die bedden. We verruilen ze voor een volle week met de bedden in een ander huis. We stappen in de auto, wachten tot we met de auto de boot op kunnen en dat kan een boot eerder dan in eerste instantie gepland. We kijken elkaar aan ' wat zijn we weer lekker op tijd' . We rijden de boot op en worden naar de plek gewezen. Ik roep nog dat we er niet uitkunnen als we daar moeten staan..... maar dan staan we er al. We kunnen geen kant op. De auto naast ons ook niet maar zij kunnen nog allemaal nog aan de bestuurderskant uitstappen. Ze hebben medelijden met ons. *grinnik* . We zitten klem. Lief bedenkt zich geen moment en doet het raam open en klimt op die manier uit de auto. 'zal ik koffie voor je halen', maar dat doen we maar niet. Dan moet ik ook door het raam uit de auto om naar het toilet te kunnen. Ik zit nu niet in de trein met een plaszak... Hoe dan ook, ik blijf zitten waar ik zit en uiteindelijk stapt lief via het raam ook weer naar binnen.....
Volgens mij is het echt geen gezicht .....

We zijn er, we kunnen in het huisje en we maken een heerlijke wandeling over strand en door duinen. Ik ben compleet uitgeteld als ik ' s avonds mijn bed in rol en als ik wakker word kan ik de wereld weer aan!

Neneh @ 09:37 am
nou zeg al 5 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 28 oktober, 2011

Ontladen

De week die achter mij ligt was er eentje van super slecht slapen. Uiteindelijk was ik zo moe dat ik voor mijn gevoel overal mijn hoofd neer kon leggen om te slapen en zo af en toe deed ik dat ook. Iedereen gelijk heel ongerust want tja, de schrik zit er goed in. Als ik mij niet goed voel wordt iedereen om me heen ongerust. Dus riep ik dat ik geen stress dingen deed, dat ik me verder goed voel, dat ik alleen maar leuke dingen deed. Veel natuurdingen, maar dat heeft de lezer hier allang door. Hoe dan ook, het niet slapen, of onvoldoende slapen, nekte mij volledig en ' oh, ik ga met vakantie en dan maar eens lekker uitslapen' , daar knapte ik al bijna van op.
Nu ben ik niet iemand die de slaapkamergeheimen met jullie wil delen want die zijn van mij en niet van jullie maar deze wil ik jullie niet onthouden. Sinds een week ligt de elektrische deken weer samen met mij onder de wol. We hebben een slaapkamer op het noorden en houden van frisse lucht en de verwarming is niet aan. Dus met de nachtvorsten die de slaapkamergemperatuur al behoorlijk onderuit haalt is zo'n onderdeken wel een uitvinding. Vorig jaar nieuwe gekocht want die dingen zijn toch wel aan slijtage onderhevig. Hoe dan ook, lief had ze weer te voorschijn gehaald. De eerste nacht genoot ik van een lekker warm bedje en daarna had ik het ding niet aan want ik heb het niet zo heel snel koud. Toch sliep ik slecht, de hele week. En vanmorgen kwamen we er dus achter dat we ons zelf aan het opladen waren in de nacht. Er is iets niet goed met de elektrische dekens en die gaan er dus met de zelfde vaart weer uit het bed!
Zo begin ik dus vandaag niet uitgerust aan een vakantie waar ik ga bijslapen..... en met een extra uurtje erbij dit weekend komt dit dus helemaal goed.

Vandaag een flinke strandwandeling en daarna maar eens lekker badderen en een sauna pakken en dan slapen.....

Omdat het kan!

301/365

Neneh @ 06:33 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 26 oktober, 2011

De smoor in.........

Snel nog een paar boodschapjes doen bij de grootgrutter, weg afgesloten dus op het fietsje maar een ander paadje kiezen. Nog een fietspad afgesloten, dan maar over de straat. Beetje 'kamikaze' op z'n tijd moet kunnen, niet waar. Dan snel de winkel door, afwasmiddel en vanillestokjes, zulke dingen. Brood was op, nee, niet op, alleen halfjes te koop. 'Nee, mevrouw dat is wel duurder dan een heel brood', *grmmbl* dan toch lekker niet! Snel door de kassa was ook al niet aan de hand. Laat ik nog even pinnen dan heb ik dat gedaan....
Ik pin...... en krijg een biljet van 20 euro met één minpuntje! Er ontbreekt een stukje.
En nee, dat is niet ergens blijven hangen in de pinautomaat. Dat was al weg.
Zucht...... nu heb ik geld gepind wat geen wettig betaalmiddel is.

Dan moet je naar de bank want niemand wil dit hebben en vervolgens moet je het opsturen met begeleidende brief en een kopie van je identiteitskaart... naar de Nederlandsche Bank en dan uiteindelijk als alles goed aangekomen is het briefje is op echtheid getoetst dan kan het zo zijn dat je het geld op je rekening terug ziet.

BAH! De smoor in.

Neneh @ 09:42 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 25 oktober, 2011

Het heeft toegeslagen.......

298/365

Neneh @ 10:12 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

maandag 24 oktober, 2011

Het stampot-seizoen is bij deze geopend....

Onzin natuurlijk maar toch hoort het meer bij de herfst en de winter dan bij de lente en de zomer. En het is lekker.... en 'grote opschepper' krijgt een bord vol en nog een bord vol... het blijft dus lekker.

297/365

Neneh @ 09:56 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 20 oktober, 2011

Geknutsel....

Vandaag staat er een 'herfstknutsel' op het programma. Opa's&oma's, papa's&mama's ze hebben het er maar druk mee. Punten worden geslepen, boswachters ingekleurd, eekhoorntjes verdwijnen in de boom, de ree schuilt achter een bosje, eikeltjes en besjes, alles wordt ingekleurd en uitgeknipt en opgeplakt. Even een herfstknutsel maken is niet zo gemakkelijk als het lijkt. Er komt heel wat voor kijken. Er wordt zo hard gewerkt en ik verbaas me er over dat de kids zich zo lang weten te vermaken met dit serieuze werk. Maar aan het eind is de kijkdoos natuurlijk wel helemaal 'te gek!' en daar gaat het om.

Serieus aan het werk, ik maak de foto en later schrijft iemand .... ' is dat Andre op de achtergrond.' En zo is het... dat had ik nu net niet gezien!

293/265

Neneh @ 10:05 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

maandag 17 oktober, 2011

Dat dus!

Ga de lange gang maar door....

En dat deed ik. Ik was er helemaal alleen. Of toch niet. 'Mijn' arts, de cardioloog liep achter mij aan. Bekertje koffie in de hand. Hij groet en stapt zijn kamertje binnen. Twee tellen later mag ik volgen.
Hoe het gaat?
En dat de fietstest goed was gegaan.
En dat ik nog wel door moet gaan met de medicijnen, zeker 1 jaar na het plaatsen van de stents.

En dat ik pas over een half jaar weer op een afspraak verschijn.

Dat dus!

En dat ik best nog wel... maar dat het steeds beter gaat!

Dat dus

290/365

Neneh @ 09:55 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

zondag 16 oktober, 2011

Uitzicht....

Dus had ik spierpijn.... of nee, ik was een beetje moe... en het zag er zo ... nou ja, heide uit. En de ganzen waren zo druk en de ogen zo moe... oh nee, de zon was zo lekker en de jas kon uit... gewoon, even uitrusten midden op de heide

289/365

Neneh @ 09:58 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 13 oktober, 2011

Precies goed!

De was buiten, de peertjes in de pan, de blikken in de oven, de blaadjes op de hoop, de vogeltjes aan de vetbol, Micka in de zon, vest aan, vest uit, de was droog, de was gevouwen, de kleinkinderen aan de patat, de peertjes in een schaaltje....

Het was smullen vandaag en dat is geen woord te veel!

286/365

Neneh @ 10:29 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 11 oktober, 2011

tv avondjes....

De laatste aflevering NCIS, van seizoen 8! En nog spannend... op naar seizoen 9. We lopen achter hier

284/365

Neneh @ 10:33 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

zondag 9 oktober, 2011

Op een bedje van...

Iets met stoofpeertjes, citroensap, suiker, kaneelstokjes, vanillestokjes, kruidnagel en water. En als het klaar is leg je een warme peer op een bedje biologisch roomijs...

Mij hoor je niet klagen dat de R weer in de maand is. Tenminste niet wat het lekkere eten betreft ...

282/365

Neneh @ 09:54 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 1 oktober, 2011

Binnen boeit, buiten roept...

En dat was het dus, boeiend en buiten was het ook boeiend als er een workshop buiten werd gegeven. Nu had ik me opgegeven voor 2 workshops waarvan ik dacht dat ze binnen gegeven zouden worden, jammer dan met dat mooie weer. Maar wie verzint er nu dat 1 oktober de warmste 1 oktober is sinds ooit. Ik niet. Gelukkig gingen we hier toch naar buiten om een verhaal beeldend te maken. Het was een leerzaam dagje....

274/365

Neneh @ 05:43 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 28 september, 2011

Door de straten op een geel monster....

Zo af en toe een dagje naar de andere kant van het land met mooi weer is natuurlijk leuk. Zo'n dagje dat ik in de trein stap waar ik eerlijk gezegd geen barst aan vind maar waar ik me doorheen worstel. Twee of drie keer overstappen, in dubbeldekkers zitten, tussen de klapdeurtjes vast zitten, moeten plassen maar geen toilet in de buurt, wachten tot er gestopt wordt, wachten tot er gestart wordt, wachten tot de bom onschadelijk is gemaakt. Gratis koffie krijgen omdat de bom onschadelijk moet worden gemaakt, klappen krijgen van de buurman omdat hij in slaap was gevallen en droomde dat hij ergens uitviel dus wild om zich heen sloeg, of tegenover iemand zitten die ook in slaap valt, of hele conversaties moet volgen over bier of studie of museumbezoek of lekker met het gat op het strand gezeten verhalen. Zo'n dagje doe ik net of ik erbij hoor. Bij al die mensen die gewoon van a naar b reizen en dat de normaalste zaak van de wereld vinden. Dus ik ga van H naar H en maak het allemaal mee. Zowel heen als terug is er genoeg te horen en te zien. Maar in het ene H haal ik een geel monster om op die manier door een stuk natuur te fietsen en uiteindelijk neer te strijken op de tweede rij van een zandterras aan zee. En als de kopjes leeg zijn nog even de duin aflopen en de blote voeten de ruimte geven. Het gele monster bracht me ook weer terug en de trein deed de rest. En dat is ook een geel monster maar ze mogen de ramen wel eens wat vaker wassen want het is buiten leuker dan binnen en de foto's worden er een beetje troebel van. Ik heb foto's gemaakt in de stations, in de trein, van de rails, van de fiets, van het raam van dochter, van dochter en van een blauwe bal. Die bal is ook van dochter en daar hangt ze op als haar moeder op de bank zit te chillen met een koppie thee en als de zon naar binnen probeert te glippen. De vorige keer hebben we gewinkeld, nu hebben we gefietst en ik vind zo'n dagje best te doen, alleen dat trein reizen.... geef mij maar een fiets

271/365

trouwens, bij de een kan je voor 6 en een halve euro een fiets huren en moet je 50 euro borg betalen en bij de ander betaal je 13 en een halve euro en betaal je 250 euro borg of je geeft je id af. Wat dan wel weer raar is maar ja. Die fiets fietste het lekkerst en zonder id kwam ik ook waar ik wezen wilden. Aan het strand!

Neneh @ 10:22 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 22 september, 2011

Achter het streepjesgordijn

Vandaag zag ik er echt tegenop, ik was vanmorgen al vroeg van slag, het werk wilde ook echt niet van mijn handen en alles wat ik aanraakte bevroor. Iedere keer pakte ik mezelf figuurlijk bij de schouders om ze naar beneden te halen. Ze wilden maar moeilijk zakken, ze wilden zich ferm houden en daadkrachtig overkomen. Maar uiteindelijk deed het gewoon pijn.... ik moest mezelf bij de kladden praten... 'het komt goed', zei ik tegen mezelf. Maar het hielp niet. Toch stapte ik op de fiets richting ziekenhuis. Geen ontkomen aan. De vorige keer bij de fietstest voelde ik me heel naar, nu ben ik natuurlijk een hele stap verder maar voel me nog steeds niet 100% en daarom moet een fietstest iets uitwijzen. Als dat zou kunnen... als dat zou kunnen. Als ze aan de hand van de uitslag van een fietstest nu eens iets zouden kunnen uitwijzen, aanwijzen, wegstrepen, dat dus. Weer zat ik achter de streepjes gordijnen. Nu niet voor lang. Het ging beter dan de keer hiervoor. Een maand geleden zo ongeveer. En in een maand kan veel veranderen, veel gebeuren. En nu nog een maand afwachten op de woorden van de cardioloog. Ik voel me nu geruster dan vanmorgen, ik voel me nu wel zekerder. Maar of dat voldoende is......

265/365

Neneh @ 09:31 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 21 september, 2011

Gebakken lucht

In de hoofdrol vandaag, de dames en heren politici die mogen na beschouwen, elkaar mogen uitjouwen, die ongeremd ongelimiteerde woorden morgen roepen naar elkaar. Die gebakken lucht uit de mouw schudden en waar het eigenlijk om draait daar gaat het niet over. En dat regeert het land en dat maakt elkaar uit voor kleuter dan wel bedrijfspoedel en "U mag een keer blèren en tegen een boom pissen, maar als Rutte thuis is springt u weer bij hem op schoot."

Ik vind het te walgelijk voor woorden, dit is onze regering en ik schaam me diep. Ik schaam me diep voor deze vertoning. Voor deze woorden naar elkaar. Hoe, in vredesnaam moeten wij onze kinderen leren respect te hebben voor elkaar, voor de natuur, voor de medemens, voor de regering, als het goede voorbeeld in Den Haag alles aan de laars lapt.

En het erge van alles is dat er in de kamer om gelachen wordt..... tenenkrommend. Wanneer grijpt hier iemand in? Wanneer gaan ze in Den Haag eens aan de slag met de werkelijkheid in plaats van elkaar met woorden te kleineren. Of is dit echt wat 'Henk en Ingrid' willen horen? Want dan is het toch tijd om allemaal het veld te ruimen hier....

Na het sporten had ik trek in een broodje... het werd er eentje met gebakken lucht. Hoe toepasselijk! Is dit de toekomst van Nederland, leeg van binnen, inhoudsloos.

264/365

Neneh @ 09:10 pm
nou zeg al 10 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 17 september, 2011

Van het hart

Deze week begint, op de maandag, met een bezoek aan de cardioloog. De huisarts vond vorige week dat ik maar de cardioloog moest, 'laat hij het maar uitzoeken, wij zijn al lang genoeg bezig geweest met zoeken naar de juiste medicatie'. Dus zit ik maandag in de lange gang te wachten. Dat duurt daar nooit echt lang. De voorbereidende werkzaamheden, meten en wegen en een hartfilmpje zijn snel gemaakt en 'je ziet er moe uit' zei ze. 'Niet zo gek, zei ik, ik voel me niet goed en slaap heel slecht'.

Dan is het wachten tot de deur open gaat en ik 'een goedemorgen' en 'kom verder' hoor.

Hij luistert en vraagt en stelt voor om eerst andere medicijnen te gaan gebruiken, om de maagbeschermer te verhogen en om een fietstest te gaan doen. Eerst dingen maar eens uitsluiten voor we verder moeten kijken. Binnen 10 minuten sta ik weer in de lange gang en maak ik nieuwe afspraken.

Nu, zes dagen verder voel ik me al stukken beter. De medicijnen 'vallen' beter. Minder last van de maag, veel in beweging. Zelfs het sporten ging weer zoals ik het graag wil. Het geeft me moed. Ik ben dus toch niet zo ver van huis als eerst gedacht. Daar was ik zo bang voor, dat ik weer zo'n lange weg af moest leggen voor ik me weer beter zou voelen.

Ik ben blij.... het gaat steeds beter en deze week heb ik de fietstest nog te doen.

Het moest me even van mijn hart. Want er wordt hier meer gelezen dan ik kan verzinnen en af en toe hoor ik eens iemand 'je schrijft over koetjes en kalfjes, maar hoe gaat het nu?'

Neneh @ 11:42 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 15 september, 2011

Bakken vol....

Om je aan te vergrijpen. Maar zoals Bleker het wil zo gaat het. Hij wil geen Bolletje, hij wil kernenergie! Of iets anders wat 'rechts' goed kan gebruiken.
In ieder geval staat natuur nergens meer op 'zijn' lijstje en begin ik vanavond aan de cursus 'Natuurgids' van de IVN en daar heb ik lang op gewacht en uiteindelijk ging het bijna mis omdat ik het ziekenhuis in draaide maar ik vecht me terug en begin vanavond. Voor de komende 2 jaar ben ik in opleiding en aan het einde van die 2 jaar hoop ik dat er ergens nog natuur over is...........

Maar dat is vast niet zo als met Bolletje, bakken vol

258/365

Neneh @ 06:17 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 13 september, 2011

Grijze lokken op een kussen ...

Ze zijn me lief, ze zijn me dierbaar, ze zijn om van te houden........

251/365

Neneh @ 10:38 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

maandag 12 september, 2011

Het zijn de wilde kleuren dagen....

De honden moesten nodig naar buiten, Twist geeft dat wel aan en op het moment dat ik dat besluit te doen denk ik er ineens aan om een tasje mee te nemen, er moeten onderhand genoeg rozenbottels zitten en ik wil er meer verzamelen dan vorig jaar. Lekker voer voor vogeltjes in de winter.... op de momenten dat ik rozenbottels pluk worden de honden helemaal gek.... ze eten ook graag rozenbottels en happen ze voor mijn vingers weg en sleuren me door het bosje. En ik wil foto's maken. Ook dat nog!

Komt lief na het eten met blaadjes binnen... zo van de muur gewaaid op onze tafel. Die kleuren, het zijn weer de wilde kleuren dagen!

255/365

Neneh @ 10:23 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 10 september, 2011

een beetje te laat......

'Heb je mijn pakje al gekregen?'
Die vraag kwam al een paar keer voorbij en gisteren wat het zo ver. Het pakje kwam en het voelde zo licht, zo zacht, zo.....

Ik had even geen idee wat er in het papier verstopt was...

Kip dus! Voor in de armen, voor de neus tegenaan te drukken, voor gewoon een praatje te maken, voor in het ziekenhuisbed. Maar ja, sommige webwinkels kunnen niet zo snel leveren en ik ben gelukkig al wel weer uit het ziekenhuis. Kip blijft leuk... ook zonder ziekenhuisbed!

253/365

Neneh @ 10:32 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 8 september, 2011

Wat niet is .... kan toch

Ik loop de hoek om en wil iedereen begroeten met een 'goedemorgen' maar er zit er maar één. Een mannetje. En ik dim mijn 'Goedemorgen' tot een vriendelijke 'goedemorgen'. Beetje zachtjes, ik wil vooral niets terug horen. Niets over de dokter, niets over de stoelen die verder leeg zijn. Niets. Zijn ogen zeggen genoeg, ze kijken me aan van top tot teen en ik wil nu graag dat de hele wachtkamer vol zit. Kan mannetje ergens anders naar kijken. In mijn ooghoek volg ik zijn blik, ik grabbel wat in mijn tas. Zie een tweet voorbij komen en mannetje mag met de dokter mee. Gelukkig dan! En wat ik dan zie is eigenlijk heel bijzonder, meestal zit het er bomvol en nu zijn alle stoelen leeg op die van mij na. Ik maak mijn foto van de dag! Jullie kunnen er vast wel van genieten want het is een kleurrijk gezicht daar bij de dokter in de wachtkamer...

Ik hoof ook niet lang te wachten voor ik mijn verhaal kan doen. En ze luistert en luistert en luistert en dan wil ze toch graag dat ik naar de cardioloog ga. Laat hij het nu eens uitzoeken. Wij hebben al zoveel medicijnen geprobeerd. Het vervelende is dat cardiologen heel veel medicijnen voorschrijven om zo snel mogelijk een resultaat te zien wat zij belangrijk vinden. Ze gaan vaak totaal voorbij aan het feit dat iemand slecht tegen bepaalde stoffen kan, bijwerkingen zitten overal bij maar dan moeten ze verder zoeken. Het komt een keer zover, duurt nog wel een aantal jaren hoor, maar dan weten ze 'oh, dat is gen huppeldepup, daar helpt dat en dat bij en die niet'. Dan weten ze gewoon meer over de gen die sommige mensen in hun systeem hebben. Dan kunnen ze gericht aan de slag, nu is het een uitzoeken. Ze hangt er een heel verhaal over op en ik snap wel dat ik hier nu niets aan heb. Dus naar de cardioloog en wel zo snel mogelijk. 'Ik bel je snel'.
En dat deed ze, ze belde en aanstaande maandag kan ik bij de cardioloog terecht. Dat is mooi snel, daar ben ik blij mee.

251/365

Neneh @ 02:34 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 7 september, 2011

Wat is het toch koud zeiden we tegen elkaar....

Woei! Vannacht was dat zo. Veel regen, veel, heel veel wind en een slaap waar ik ook al niet vrolijk van werd. Zo'n nacht moet niet te vaak gebeuren dus morgen maar weer eens naar de huisarts. De medicijnen nemen mijn leven over heb ik het idee. Spoken in de nacht, boeren als een grote en een kriebelkeel die niet van een verkoudheid is. Zweverig, soms duizelig. Nee, ik word er niet vrolijk van en mijn huisarts waarschijnlijk ook niet. Wat moet ze ook met mij. Ik draai het ziekenhuis in met 3 soorten pillen waar het lichaam aan gewend is en ik kom er uit met 7 soorten die niet fijn zijn voor de maag en waardoor ik er nog eentje bij krijg. Ik ben al niet emotioneel stabiel op het moment dat ik naar huis ga vanuit het ziekenhuis, ik ben inmiddels nog verder van huis. Het lijf doet maar wat, de medicijnen doen maar wat en ik slalom er tussendoor. Op de fiets naar de sportschool om daar weer eens te proberen wat eigenlijk heel goed ging de laatste tijd. Een uurtje buffelen met toestellen en op de fiets, loopband of wat nog meer en dan lekker uitrusten in de sauna. Nu moest ik tussen de 10 minuten fietsen en lopen al een flinke tijd nemen om bij te komen. Het heeft me wel wat gedaan de laatste weken en niet alles is goed. De huisarts zal echt blij met me zijn morgen. En morgen ga ik ook weer sporten! Want ik wil terug wat ik had en daar ga ik voor..... misschien dat ik dan ook zonder medicijnen kan, over een tijdje.... ik wil dat bereiken. Ik wil het niet zoals het nu gaat.

Aan tafel zit een man, iets ouder misschien, strak lijf, gebruind en aan de cappuccino. Hij heeft gesport en krijgt oren naar het gesprek wat zij en ik hebben. 'Ja, daar ben ik ook geweest.' Hij slaat met beide handen op de zijn borst, op zijn rikketik. Begint een stoer verhaal te vertellen over dotteren en revalideren wat hij niet wilde doen. Hij was toch geholpen, het was toch klaar. 'Joh, sommige doen alsof ze nog maar een uur te leven hebben. Ik kan daar echt niet tegen. Pak jezelf aan, je bent beter. Vooruit ermee, aan de slag en niet piepen.' 'Die vlieger gaat echt niet op, zei ik, dat is echt wel per persoon verschillend. Ik vind niet dat je daar zo over kunt oordelen....'
En dat vind ik echt. Je kunt er niet over oordelen, ik geef het je maar te doen. Dat gevecht aan gaan met de medicijnen, met de muizenissen in je hoofd en vooral met wat een ander er van vindt! Want iedereen vindt er wel iets van.

Ze was me kwijt, heej Grietepiet, waar ben je? 'Ja, ja, ik ben er wel. Het gaat goed, ik ga even in de sauna genieten van de rust.' Ze is bezorgd, was me ineens kwijt. Vindt het eng omdat ik kom sporten. 'Joh, je weet mijn naam en als er iets gebeurt dan bel je 112.' Het stelt haar niet gerust, maar mij wel. Waarom zou er iets gebeuren, ik voel zelf heus waar de grens ligt. Maar ik vind het wel heel lief dat ze zo bezorgd is, het is goed dat ze weet wat er met mij aan de hand is en dat ze naar me om kijkt. Dat is toch wel heel bijzonder.... zij, van de sportschool. Ik heb het er wel getroffen. 'Tot morgen'. Ik ga dat doen, ik wil me beter gaan voelen...

Wij vinden het koud vanmiddag. 'Wat is het toch koud', zeiden we tegen elkaar. En dat kunnen we ook best vinden en delen. Net als alle positieve gedachten die we wisselden.... zij en ik! 'Tot gauw', zeiden we tegen elkaar.

vandaag foto 250 van het jaar 2011 . Ik beloof dat ik binnenkort weer eens foto's ga maken met mijn 'echte' camera.

250/365

Neneh @ 10:39 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 3 september, 2011

Gevloerd door de warmte tegen de muur aan kijken...

Het kan allemaal deze zomer, dagen achter elkaar met koude voeten en handen door het huis lopen, de was drogen in de droger, de hygrometer torenhoog van alle vocht in huis, vesten uit de kast, dekbed in de hoes, al dat soort zaken wat bij een verprutste zomer hoort. Er is geklaagd net zo hard als het regende maar het hielp allemaal niks! De zomer ging en de R kwam weer in de maand en de temperatuur ging vandaag zover omhoog dat ik na een rondje hondjes (de eerste sinds 3 weken) helemaal gevloerd op de bank terecht ben gekomen. Kijkend naar de muur.... en een poosje later kijkend naar een film. Uitrusten, uitpuffen, bijkomen...

246/365

Neneh @ 08:48 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 1 september, 2011

Die van ons, ja, die van ons

Vanmiddag kwam de fotograaf de dikste nepfoto's maken van ons huis. Ja, ja, natuurlijk hebben we een fijn sfeertje in ons huis, werkte het weer mee, scheen zelfs de zon en hadden we het kacheltje aan want het was best fris vanmorgen in de kamer. Die foto's maken de keuken altijd groter, de badkamer breder, de trap hoger en de woonkamer langer.... Om over de tuin maar niet te spreken, die is helemaal geweldig! Op de foto! Laat er geen misverstand zijn. De tuin is sowieso geweldig want het is nog steeds 'mijn' tuin.
Het huis was aan kant en ik had de meest vreemde spullen in de la liggen of in de koelkast staan. Alles aan kant, betekent alles aan kant. Lieve help wat hebben we veel ... je weet wel in huis. Dat heb je in een huis dat leeft, daar ligt van alles. Een uurtje later hoorde ik een hoop lawaai en stond er een bord in de tuin. Voortvarend te werk gaan noemen ze dat! Ik vind het best. Hoop eigenlijk niet dat ik 500 keer mijn huis zo moet opruimen zoals vandaag. Ik denk dat ik dan heel veel spullen weg ga gooien. Dat denk ik. Ik weet het nog niet zeker.
In de buurt wordt er wel heel apart op gereageerd. Iedereen heeft toch zo z'n redenen om het jammer te vinden dat we weg gaan. 'Kan nog wel 2 jaar duren, roep ik, er staat zoveel te koop.'
En dat is zo. Er staat zo onwijs veel te koop dat we ons ook geen enkele illusie maken. Er hoeft maar ééntje te zijn de gaat voor een huis uit de dertiger jaren, eentje die behoefte heeft huis dat nogal wat van de 'oude' elementen bezit. Beetje gemoderniseerd, dat zeker. Glas in lood in dubbelglas en dat soort zaken.... Er hoeft er echt maar ééntje ons huis het zijne te willen maken en dan is het niet meer van ons...

We gaan het zien... op termijn

244/365

Neneh @ 09:23 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 31 augustus, 2011

Soort van vooroverleg voor vervolg

We hebben er al best een tijdje last van. Van kijken naar andere huizen, minder hoog, minder bewerkelijk, minder centrum. We hebben het hier wel goed maar denken dat we het toch nog een keer ergens anders willen proberen. Geen haast is er bij maar als we dan uiteindelijk de knoop doorhakken willen we ook doorpakken. Op zoek naar een geschikte makelaar. En echt, ik vind ze niet leuk. Makelaars niet. Ze zijn me allemaal een beetje van de 'gladde glibber'. Beetje teveel boord, beetje te veel gladde praatjes en echt van alles hebben ze verstand of hebben ze een 'weerwoord'. De eerste kon vertrekken zonder zaken, de tweede stuurde net de geschikte man en dan zit je al in de richting. Blijkt er toch nog een 'gladde glibber' collega op kantoor te zitten. Als ze hun werk maar goed doen! Verkopen. De markt dit, de markt dat. Weet je, er hoeft er maar één overtuigd te zijn dat die hier wil wonen en dan is het klaar. Zo werkt dat!
Dus papieren worden ingevuld, handtekeningen gezet, plannen uitgestippeld en er word een hand geschud!. Dat overleg aan de tafel... dat het maar goede vrucht mag dragen

243/365

Neneh @ 08:59 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 30 augustus, 2011

Beschuit met blauwe muisjes....

Vandaag, 32 jaar geleden werd ik moeder. Zo rond de klok van half 6, einde middag lag er een zoon in mijn armen! Ik had het zelf gedaan... tuurlijk ja, met hulp van verloskundige en man. Ze hebben het kind naar buiten gepraat, ik had het misschien nog wel een paar uurtjes ... nee, niet waar. Ik was ook heel nieuwsgierig natuurlijk. Tien vingertjes, tien teentjes, wangetjes om je neus tegen aan te drukken, beentjes die al heel lang hadden geoefend met voetballen. Een zoon, een jongetje, een kleinzoon. Blauwe muisjes op beschuit. Ik was me nog wel heel jong, zo kijk ik er nu tegenaan. Tegenwoordig is het normaler om pas na je 30ste over kinderen na te denken, dan toen. En wat hadden we nagedacht, lief en ik. Ja, we hadden nagedacht. Maar nooit verwacht dat ik ook direct zwanger zou zijn. Direct, dus geen tijd meer om nog verder te denken. Er was gelijk werk aan de winkel en ik hield me keurig aan alle afspraken die er te doen waren.
Er werd getimmerd, geschuurd, een wieg in elkaar gezet. Stofjes werden gezocht en ik maakte alle kleedjes. Borduren en breien en langzaamaan groeien. In totaal nog geen 6 kilo gegroeid en zoon nam er 3 mee bij de geboorte dus heel netjes. Als ik terug denk ik met de wetenschap die ik nu heb dan had ik zoon meer vastgehouden, meer mijn neus tegen zijn wang gedrukt, meer met hem geknuffeld....... meer van alles en minder in de wieg. Maar de tijden van toen waren nog niet zo en zo jong als ik was, was ik overal gevoelig voor, vooral om het goed te doen....

Ja, vandaag is hij jarig en ik ook een beetje. Want wie had 32 jaar geleden gedacht dat hij nu een papa is van 2 zonen. Hij mag ze meer vasthouden, meer zijn neus tegen hun wang drukken, meer knuffelen. Iets wat zo onuitwisbaar belangrijk is. En iets wat je nooit over kunt doen!

Nog vele jaren zoon.....

Neneh @ 07:59 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

Stokje

De beste manier van ontspannen:
Wandelen in de natuur, uitkijken over de zee, de zon zien zakken, de honden zien spelen, de bloemen in de tuin, het viooltje tussen de stenen, luisteren naar muziek, languit in een bad, boekje lezen in mijn bed….. mijn lief aankijken

Het beste thuisgevoel:
Normaal gesproken zou ik zeggen ‘als ik van vakantie thuis kom is mijn huis zo mooi, zo groot, zo helder en warm’, maar na weer een tijdje in het ziekenhuis gelegen te hebben is het beste thuisgevoel gewoon thuis komen en vanaf de bank de kamer inkijken. De geur van je eigen huis, de klok die tikt, de honden die blij zijn, de bloemen in de tuin. Het is er zo compleet en er ligt heel veel van mezelf in.

De beste manier om weekend te vieren:
Niks bijzonders doen, iets langer slapen, stukje natuur beleven. De waarheid is natuurlijk altijd anders want juist in een weekend moeten die dingen gedaan waar in de rest van de week geen tijd voor is. En toch, gaan we juist iets langer slapen, niks bijzonders doen en een stukje natuur beleven want daar is het weekend voor.

De beste manier om je ochtend te beleven:
Ontwaken en aan een ontbijtje. Ik kan er uren over doen om dat eindelijk eens te gaan douchen en me aan te kleden. De nachtpon geeft een gevoel van ‘niets moet en alles mag, doe maar lekker rustig aan.’ Later denk ik dan ‘als je nu iets sneller ….’ Toch is het heerlijk om lekker rustig de dag te beginnen. Ik kan dat heel goed.

De beste manier om vrolijk te zijn:
Kleuren en geuren, daar kan ik vrolijk van worden, van kinderen word ik blij. Of ik ze nu ken of niet ze toveren altijd een glimlach op mijn gezicht. Van mensen die genieten word ik vrolijk. Eigenlijk ben ik gewoon vrolijk. Als ik dat niet ben… dan is er iets mis.

De beste film die je laat lachen:
Ik lach bij een film altijd als de rest van de mensen stil zit te kijken. Als zij lachen dan denk ik ‘dit kan niet waar zijn’. Eigenlijk moet ik in een film meer hebben dan alleen een lach. Ik moet ook kippenvel krijgen of bijna een traan. Een film die altijd goed is ‘Amélie’ maar ook ‘the Holiday’ of ‘Mama Mia’ of ‘Etre et avoir’ of ‘Rainman’ en ‘The Shawshank Redemption’ of …

Het beste mode item:
Ik ben niet zo bezig met mode, ik vind iets mooi of niet. Het past perfect, is niet te duur en heeft de juiste kleur. Ik denk dat een vest het beste is. Daar ben ik altijd naar op zoek, naar het mooiste vest. Trouwens, er is nogal wat te doen over mode. Ik vind het prachtig om mode foto’s te zien, kleding die je van z’n lang zal ze leven niet aan doet of ooit dichtbij in de buurt komt. Het heeft wel iets. Raar wereldje, vreemde mensen. En vooral de grap die Zeeman uithaalde bij de Fashion Week dit jaar met een eigen lijn te komen vind ik leuk. Het moet eerlijk gemaakt worden, mensen moeten niet flauwvallen van chemische luchten uit stoffen waar wij straks in gaan lopen. Kan niet goed zijn. Het moet verantwoord zijn. Geen bont, geen gif, geen uitbuiting. Eerlijk. Maar daar is nog veel te weinig van te vinden in de ‘normale’ kledingwinkel.

Het best leesbare blog:
Dat zijn er wel een aantal. Ik heb niet echt een ‘leeslijstje’ meer zoals jaren terug. Het is ook een komen en gaan van bloggers. Alhoewel er wel een aantal diehards zijn. Er is geen beste leesbare, er zijn er meedere. Het ene moment spreekt een blog me meer aan dan een andere keer. Maar de meeste staan toch wel in het lijstje (blogrivival) van @EstherDo en dan zijn er nog veel meer waar ik zo af en toe eens kijk.

Pak jij een stokje nog over als je 't leest?

Neneh @ 01:10 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

maandag 29 augustus, 2011

Maandag, die eerste dag van de week ....

En die week ligt voor me, ik moet zelf maar verzinnen hoe ik er mee verder ga. Want het is een week van rust, niet fietsen, niet autorijden, niets doen, niks, nada, noppes. Zo'n week waar sommige mensen misschien acuut de hik van krijgen. Ik snap dat wel. Als ik erover nadenk wat er allemaal niet mag dan blijf er weinig over. Ik denk er niet eens over na. Als ik iets teveel doe ben ik ook direct moe dus niks doen dan maar. Eindelijk eens die fotoboeken afmaken, die foto's bewerken, die muziek luisteren, die tijdschriften lezen, die film kijken. Met niks doen kan je ook best veel verzinnen. Niks doen aan tafel en dan toch de was weg vouwen, niks doen in de keuken en dan toch lekker eten. De mannen zitten weer te smullen vanavond en dat is wel mooi om te zien. Ze hebben me in de keuken gemist, 'Ja, we hebben wel gekookt'. Maar ja, snel, vlug, sneller, want snel eten en weer naar het ziekenhuis waar ik om kwart over 5 mijn eten al gepresenteerd kreeg. Van al dat koken en rustig eten komt niet veel terecht als ik in het ziekenhuis lig. Dus die blije ‘vingers erbij aflikkende’ mannen aan tafel geeft wel een fijn gevoel. En ach, als ik dan toch niks mag doen dan kan ik ook wel iets lekkers verzinnen toch.
Dus is er nu 1 fotoboek de deur uit. Kan ik me op de volgende storten. Je kunt tegenwoordig zo onwijs veel met die fotoboekprogramma's. Zo mooi als die boeken worden. Digitale fotoboeken die in de loop van de jaren niet vergelen of uit elkaar vallen, lijm die verdwijnt, foto's die kwijt raken. Nee, ze blijven mooi. Ik laat ze ooit achter... die fotoboeken.

Die eerst dag van de week van niks is sneller voorbij dan ik kan werken! Dus het komt wel goed met die fotoboeken. Elke dag eentje... ik denk het niet.

Hendrikje draagt vandaan mijn dansende hartje.... het is zo'n schatje

241/465

Neneh @ 07:53 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 26 augustus, 2011

Dag 10 is de beste dag tot nu toe, alhoewel....

De dag begon met een gouden bal aan de horizon...

Dag 9 was ook wel een goeie dag. Maar dag 10 is nog beter. De arts komt langs en geeft gewoon vrijaf voor het weekend en daarna. Ik ben ontslagen uit het ziekenhuis straks. En er zijn geen beperkingen in mijn dagelijkse gang. Voor mij is dat zoiets als, stap maar op de fiets en kijk maar hoe ver je komt. En zo is het dus niet want 10 dagen ziekenhuis en een maand niet fit zijn heeft er wel weer aardig ingehakt. Maar ik sta nu wel weer aan de goeie kant van de streep. Zonder hartklachten maar wel weer met een bak vol medicijnen. Eens kijken hoe ik het daarmee uithoudt. Want even wil vaak wel, nog geen directe bijverschijnselen, maar in de tijd wil het anders lopen. Gelukkig is de arts nu ook van mening dat sommige medicijnen echt niet goed zijn voor mij. Dat ik niet klakkeloos aan allerlei pillen wordt gezet met alle gevolgen van dien. En hoe het verder zal gaan met afspraken en alles is voor mij nog niet bekend. Eerst maar huis.... eerst naar huis.

In een gesprek, eerder met mijn behandeld arts, vertelde ik, toen hij zag dat ik een iPad op mijn schoot had liggen, dat ik wel alles van me af probeerde te schrijven. Dat ik al 10 jaar een weblog heb en veel schrijf. Hij keek even met verbazing en toen hij de deur uitstapte zei hij 'wat voor naam heeft je blog? Of wil ik het misschien beter niet lezen.'

Ik heb het niet verteld op dat moment, ik kan me zo voorstellen dat als hij het wil lezen het gaat vinden op internet, hij lijkt mij slim genoeg. En misschien vertel ik het hem wel als ik weer voor controle naar hem moet. Waarom zou hij het ook niet lezen, het is mijn beleving en erg onvriendelijk ben ik niet. Eerder meer uit boosheid en frustratie
geschreven over alles wat mij toch is overkomen en verder geen bijzonders.
Ik ben benieuwd of hij er ooit weer over begint, dan heeft hij dit ook gelezen.

Voor nu is het afwachten tot ik weg mag, ergens in de middag. Dan moet ik weer mijn eigen lekkere kopjes koffie maken en mijn ontbijt en de was doen en eten koken en afwassen. Dat laat ik allemaal hier. Blij toe, ik heb het liever in eigen handen en mijn lief kan weer eens even uitrusten..... volgens mij is hij meer moe dan ik.

Eerst maar huis.... eerst naar huis....

238/365

Neneh @ 11:03 am
nou zeg al 5 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 25 augustus, 2011

Dag 9 van een vreemd avontuur

Ik wist dat ik om 8 uur de brancard kon verwachten, dan zou ik naar Zwolle gebracht worden. 'Om 9 uur verwachten ze u'. Het had me als muziek in de oren geklonken gisteren. En nu was ik al om half 7 wakker, zit ik om 7 uur aan een licht ontbijtje met een lekker kopje thee. Douchen en de tandengepoetst. 'Ik ben er klaar voor', roep ik een paar keer. Het wordt kwart over 8 voor ik echt vertrek. En eenmaal aan het rijden ben ik blij dat er toch iets in mijn maag zit. Dat voelt raar, liggend vervoerd worden is een vreemde gewaarwording. Ik zie de mist over de velden, plaatsen schieten voorbij en voor 9 uur lig ik in een bed in het ziekenhuis in Zwolle. Nog geen 2 tellen later ben ik al aan de beurt voor de dotterprocedure. Het gaat allemaal ontzettend snel en een uurtje later lig ik weer in het kamertje en mag ik vooral veel drinken. En eten en drinken en nog meer drinken. Hoe sneller al die verkeerde stoffen mijn lijf uit zijn hoe beter.
'En hoe ik me voel?'
Ik voel geen verschil, of toch wel. Ik weet het niet, ik vind het zo raar. Wat zal ik nu voelen wat ik een uur geleden niet voelde. Ik weet het niet maar ik ben wel superblij dat het achter de rug is en dat ik nu weer vooruit kan. Hoe het moet voelen zal wel duidelijk worden.
Ik lees de krant, lees nog een tijdschrift, hang aan toeters en bellen en als alles goed gaat gaan de meeste toeters en bellen van me af.
Met de ambulance ga ik weer terug naar 'mijn' kamertje en tegen 3 uur ben ik daar weer. De broeder die me 's morgens uitzwaaide staat er breed te grijnzen en ik grijns terug. Blij dat het goed gegaan is, blij dat ik terug ben, blij dat ik verder kan.

237/365

Neneh @ 06:13 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 24 augustus, 2011

Dag 8 van een vreemd avontuur

Na een paar uurtjes slaap, vastgeknoopt aan slangen van infuus, hartbewaking en zuurstofmeting, kom ik langzaam bij de positieven. 'Goedemorgen'. Ze zijn allemaal even lief voor me. De medicatie is gestopt, bloeddruk is mooi en ik lig daar. Er komen onwijs veel geluiden op mij af. Het hele ochtend ritueel speelt zich af rondom de bedden. Niemand mag eruit. Ik wacht.

Rond de klok van 9 uur komt de cardioloog langs en hoor ik dat ik terug mag naar 'mijn' kamertje. Een pak van mijn hart. En zo ga ik na 10 uur weer terug en als ik de gang in word gereden helpt een van de vrijwilligsters, gastvrouw, (mooi ziekenhuis baantje) mee het bed te verplaatsen. Ze heeft post voor mij.

Zonnestralen en knuffels op mooi papier. Ze blijft hangen en we praten zo een uur weg lijkt het. Een van die mooie bijzondere gesprekken die ik hier al heb gehad. De broeder komt met goed nieuws, morgen om 8 uur ga je met de ambulance weg en om 9 uur sta ik in de planning....

Nog 1 nachtje slapen......

236/365

Neneh @ 12:38 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 23 augustus, 2011

Dag 7 van een vreemd avontuur

Langzaam kom ik steeds dichter bij een oplossing voor mijn hartprobleem. 'Ik meld u aan' en dan hoort u het wel. Zo lag ik toch maandag te luisteren naar de arts, mijn arts die eerder aan mijn bed stond te wiebelen, waarschijnlijk door te kleine witte klompen, wist me maandag ook niet meer te vertellen dan wat ik al eerder schreef. Zo ging ik de nacht in voor de woensdag....

Eigenlijk gebeurt er niet zoveel vandaag, beetje internetten met mijn nieuwe iPad, cadeautje van lief omdat hij het allemaal maar niks vindt dat ik alles met de iPhone doe.

Ik ben er al redelijk handig mee moet ik zeggen, maar stukjes typen op een iPad is natuurlijk veel fijner en wat ook leuk is dat ik 'in therapie' nu kan kijken op uitzending gemist. Ik vind het een top serie. Echt geweldig. En nu leidt het af. Ik ben wel blij maar ook niet.

Na het katheteriseren is er een traanbuis opengesprongen en die wil maar slecht weer dicht. Er gebeurt natuurlijk ook wel heel veel met mij en verwerk het maar eens. In de avond komen de aanvallen van druk op de borst, pijn in de armen. Ze proberen van alles maar uiteindelijk lig ik in een zaal met gordijnen als muur en buren die snurken, bellen die piepen, personeel wat praat met elkaar en de buren. Ik ben overstuur en wel zo erg dat er een waterval ontstaat die niet te stoppen valt. Ik ben woedend, boos op mijn lijf, boos op de arts, boos op de buren, boos op iedereen en vooral heel erg verdrietig.

...... dan zit er ineens een lieve zuster bij mij op bed. Knieën tegen elkaar, mijn warme onrustige lijf naast haar rustige ademhaling, haar begrijpende woorden, hoor begrip voor mijn verdriet en boosheid. Mijn hart maakt overuren, mijn bloeddruk stijgt, mijn hoofd gloeit. Ze praat en luistert en ik huil en praat en langzaam word ik rustig. Vooral begrip voor iets wat ik op dat moment voel is zo goed. Maar nog steeds wil ik terug naar mijn kamertje met mijn prikbord waar ik naar kan kijken en rustig van word.

Het kan echt niet, mijn klachten, mijn voorgeschiedenis, mijn bloeddruk, het maakt het allemaal niet mogelijk. 'wat hangt er op je prikbord wat ik kan halen, waar word je rustig van'. 'Haal Hendrikje maar, die lacht zo blij.'
Als ze terug komt heeft ze de handen vol, allemaal dingen waar ik misschien rustig en blij van word. Verhalenboek van dochter, Hendrikje het roze schaap, de foto van mijn prachtige bloementuin en de kaart met de boom.
'ik denk dat jij blij bent dat je zo een grote boom bij je hebt nu.'

Ik krijg een pilletje voor de broodnodige rust, lees nog een verhaaltje, kijk naar het blije schaap Hendrikje en zie mijn bloementuin. Het is een bonte verzameling......

Ik slaap tot 7 uur.

235/356

Neneh @ 01:14 pm
nou zeg al 12 keer gebabbeld
Tweet

maandag 22 augustus, 2011

Dag 6 van een vreemd avontuur.......

Maandag begint niet gelijk goed, ik word wakker van niks en voel me ook direct niet okay! Waarschijnlijk word ik daarom wakker en ik besluit niet eens na te denken maar gelijk te bellen. 3 kwartier later zit ik een beetje versuft te kijken. Dit is naar wakker worden maar als het weer gaat dan zie ik kans om toch nog een poosje te slapen. Ik weet dat ik misschien een lange wachtdag voor de boeg heb en probeer toch weg te dommelen. Het lukt wonderwel ondanks dat er achter het gestreepte gordijn herrie genoeg is. Vergeetachtige patiënten die om de klip klap in de onderbroek over de gang lopen zorgen voor een hoop extra werk. In de verte de telefoon, in de verte een telefoon...in de verte...

Om kwart over 8 zie ik de eerste gezichten verschijnen. Nee, ik moet nuchter blijven, pilletjes, waaknaaldje doorspuiten, wilt u een krantje, kijk de post, schoonmaak in de kamer, schone lakens. Je kunt het echt niet '....nee, ik mag geen koffie, ik moet nuchter blijven', verzinnen, alles volgt elkaar in razend snel tempo op.
Tegen half 11 word ik weggebracht naar de 1ste verdieping. Daar wacht een cardioloog op mij. Ik word ingepakt en toegedekt. Het is er fris in de kamer, toeters en bellen, schermen en naalden. Het mooiste vind ik de humor, we
lachen even met elkaar en dan gaan er serieuze dingen gebeuren en wordt iedereen om aandacht gevraagd. Ze dragen paarse mutsjes en er is eentje bij die een paarse schort draagt, ik waan me op de heide, beter plekje kan ik op dat moment niet verzinnen. Adem inhouden, adem maar weer door. Dingen piepen en lampjes branden. Het
kriebelt een beetje in mijn oksel. Daar moet het toch allemaal maar langs. Dokter legt alles goed uit, waarchuwt wanneer ik iets kan ga voelen, wat ze doet en hoe ze het doet en in een half uurtje is het klaar. Alle plakkers verdwijnen weer, drukverband op de pols en dan krijg ik uitleg over wat ze heeft gezien. Een vernauwing en de stents van de vorige keer. 2 jaar terug is dat al en het lijkt nu als gisteren. Ik had gedacht er mooi af te zijn maar niets is minder waar. Ik ga u aanmelden voor dotteren....

Ik kom terug op 'mijn' kamertje met.de wetenschap dat er echt iets aan de hand is, dat alle dingen die ik de laatste dagen heb gehoord kunnen de prullebak in. Weg ermee. Vernauwing... en u heeft hier zeker last van.

Als mijn zussie op 'mijn' bed ligt en ik in de stoel zit komt 'mijn' arts binnen. Hij wiebelt van zijn ene op zijn andere voet. Ik vraag er niet naar, misschien heeft hij uren staan opereren, wie zal het zeggen. Hij kijkt mij aan en zegt dat hij mij 2 jaar geleden met deze vernauwing naar Zwolle heeft gestuurd..... 'en daar hebben ze iets anders gevonden en dat verholpen en dit hebben ze laten zitten'. Het klinkt niet eens vreemd. Hij was oprecht verbaasd
toen ik voor de eerste controle na dat dotteren bij hem kwam. Hij dacht een filmpje voor zijn neus te hebben van iemand anders en snapte er niets van. Nu snappen we het beide, dit had dus ook weer voorkomen kunnen worden... zo zie ik het nu

En nu kan ik wachten op een retourtje naar een ziekenhuis waar ze mijn kransslagader weer gaan repareren.

Ik heb geduld.... nog steeds

234/356

Neneh @ 01:49 pm
nou zeg al 13 keer gebabbeld
Tweet

zondag 21 augustus, 2011

Dag 5 van een vreemd avontuur....

Wat is dat toch met dat malle ding wat zo gevoelig is voor licht. Lichtgevoeligheid, soort van super sensitief ingesteld geval. De zonneschermen van dit gebouw. Als het bewolkt is maar het heeft een bepaalde lichtfrequentie buiten dan gaan ze naar beneden. Is het zonnig maar dreigend dan gaan ze omhoog en lig je met je goeie fatsoen in de zon te bakken. Achter glas, in bed! In het ziekenhuis. Vanmorgen scheen de zon schijnbaar vroeg want toen ik nog sliep en de gordijnen nog dicht waren ging het gestreepte monster omlaag. Met veel kabaal, het is vroeg, het is zondagochtend en ik was wakker. Kwart over 7 is het al. Dit heb ik niet zelf verzonnen, dit is een overval. Ik zie door de gordijnen de strepen en daarachter de zon. Mooie dag vandaag? Zou het toch lukken?

Langzaam word ik wakker, ga even uit bed voor het toilet en hoor gerammel op de gang. Mijn bed omhoog, mijn bed omlaag. Koptelefoon op, muziek luisteren. Anouk komt voorbij en dan begint mijn hart me weer te plagen. In vlagen, op en neer gaat het. Op het moment dat het aan blijft houden bel ik. Hartfilmpje, bloeddruk, arts erbij. Overleg, op en neer gaat het. Ik vind het eng als ze weer met spray voor onder de tong aankomt. De vorige keren werd ik echt heel naar van, ik heb geen keus, de druk moet weg. En daar lig ik, mond dicht, voorzichtig ademhalen. Gespitst op elke reactie in mijn lijf. Het zakt weg, komt nog even terug en zakt weg. Ik luister naar het 8 uur nieuws en weet niet meer waar dat over ging. Langzaam kom ik bij de positieven. Langzaam kom ik overeind. Mijn ontbijt staat klaar, mijn kopjes thee wachten op mij.

Ineens mag ik niet meer douchen omdat dit te belastend is voor mijn grote hart. Ik slik een keertje. Het is droef met mij gesteld en ik ben zieker dan ik mezelf voel. Althans op die momenten van de problemen rond mijn hart voel ik me ziek, als het weer weg is dan voel ik niks.

Lief en ik bellen.... hij voelde mijn spanning en ik zijn ongerustheid. Het is goed dat hij komt. Ik poedel mezelf in het fatsoen, doe mijn bloemetjesjurk aan, kam mijn haar, poets mijn tanden en stap de hele dag niet meer in bed. Het begin is slecht, net als die dikke bui die langs komt. Daarna knapt het op...

Morgen is er het onderzoek waar ze de kransslagader gaan bestuderen. Morgen weet ik misschien meer en voor nu hoop ik echt dat het even wegblijft. Heel erg hoop ik dat!

233/365

Neneh @ 08:33 pm
nou zeg al 9 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 20 augustus, 2011

Dag 4 van een vreemd avontuur

232/365

Neneh @ 11:01 am
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 19 augustus, 2011

Dag 3 van een vreemd avontuur

Die droom duurt maar een paar seconden en dan is het de waarheid. Wakker worden in een kamertje zoals eerder beschreven, aan het voeteneind een blauw prikbord met een bosje paarse hei. De zuster die 's avonds werkt steekt haar neus in de hei en vraagt of het van het Dwingelderveld komt. Ze fietst er vaak, maakt een flinke tocht over de hei en weet nu dat de heide veel paarser is dan vorig jaar. 'Vorig jaar waren hele stukken bruin, dat is nu niet zo'. En zo is het. De heide ruikt natuurlijk op het veld, met de zon erbij, heerlijk. Anders dan aan een prikbord.

Vandaag, vrijdag, is het wachten op de arts, hij zal mij toch misschien kunnen vertellen wat er verder gaat gebeuren. De fietstest, logisch gevolg op hartproblemen, had gisteren niet zo goed uitgepakt. althans, dat was mijn eigen beleving. De arts was minder ontevreden maar ook niet blij. Mijn voorgeschiedenis zet direct aan tot verdere actie. Meer medicijnen en voor maandag de aanvraag voor katheteriseren. Ze hebben er mooie woorden, ik ken ze niet. Er wordt nergens over gesproken, ik blijf waar ik ben. In de kamer met het streepjesgordijn en het bosje heide op het prikbord. Het heeft gezelschap gekregen. Mijn 2 grootste schatten brachten voor mij elk een kaartje mee. Nick had een kaartje uitgezocht met schaapjes 'jij gaat zo vaak naar de schaapjes toe, oma' en Noel bracht ballonnen mee. Die schaapjes kwamen naast de hei te hangen. Kaartjes komen binnen, vlinders en bloemen en bijtjes en als klap op de vuurpijl kwam Hendrikje

de boel opfleuren, op dat moment was er niet veel te mekkeren, dat komt altijd later! Een roze schaap bij de paarse hei, naast de kunstpost en de bijtjes, bloemen, vlinders en ballonnen maken het af. Het is een bonte verzameling schatten van mensen die weten waar mijn grote hart van houdt.

231/365

Neneh @ 01:25 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 18 augustus, 2011

En ineens hangt er paarse pracht aan het prikbord

Dat prikbord hangt aan de muur aan het voeteneind van het bed, links een groot raam en gele gordijnen, rechts gestreepte gordijnen en daarachter de deur naar de gang. In die gang de geluiden die horen bij dit soort kamers. Piepers die afgaan, de slepende voetstappen van iemand heel oud, een telefoon die rinkelt, een mobieltje wat ergens uit een tas gevist moet worden voor er 'moi' geroepen gaat worden. Fluisterende stemmen van familieleden die zich zorgen maken en graag antwoorden willen op hun vragen. In de verte klinkt het gerammel van kopjes en
bestek. Die gang heeft niet veel geheimen, iedereen loopt heen en weer en heeft een duidelijk doel. De eerste dag dat ik door de gang ging lag ik in bed. Ik werd langs alle kamers gereden tot kamer 419. Er is nog een kamer verder in de hoek. Ze reden me de deur door, langs het gestreepte gordijn en dat was het dan. Pas op de tweede dag, vandaag dus, ben ik eens een kijkje gaan nemen. Die lange gang die heus niet zo lang lijkt als je er een paar keer door heen loopt. Dat is echt zo gedaan. En ongewild gaat bij iedere stap het hoofd naar links of naar rechts
want er is iets te zien achter elke deur. Gordijntjes open en gluren maar. Niet omdat ik zo nieuwsgierig ben, het gaat haast vanzelf. Ik loop een paar keer mee naar de lift en neem afscheid. Verder mag niet, verder kan niet. Er
hangen draden aan mijn lijf verbonden aan een kastje wat om mijn nek hangt. Het is van 'big brother de monitor' en zijn gevolg. Het is beter voor mij. Ik loop weer terug langs 'mijn' gestreepte gordijntjes, zie de wolken en de kleine
stukjes blauw. Ik zie de toren van het raadhuis, horizon vervuiler toren van de VAM en ik hoor de trein langs razen. Een richting Groningen, een richting Zwolle. Ik ga bed zitten en zie mijn prikbord met een boeketje paarse pracht. Gekregen van zus .... en dat is zoveel waard

Neneh @ 03:06 pm
nou zeg al 12 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 17 augustus, 2011

Als ik wakker word heb ik gedroomd...

Het duurt even voor het tot me door dringt, meestal moet ik om een uur of 1 plassen, net na de eerste slaap, maar nu was het al 5 uur geweest. Ik kom overeind en loop naar het toilet. Eigenlijk voel ik me al direct niet goed, ik voel me ronduit naar en de schrik slaat al toe. Lief ligt nog lekker te slapen en ik wacht even om te kijken of de druk om het hart minder wordt. Het lijkt er niet op en ik besluit lief wakker te maken. Lijkt me naar om zo wakker te worden. Maar het is niet anders. 'Het lijkt me goed dat je een dokter belt'.

Een uur later lig ik in het ziekenhuis en na de eerste uitslagen kom ik op IC terecht. Niet omdat het levensbedreigend is maar omdat er op medium care geen bed vrij is. Ik vind het best, ik vind het allemaal best. Op IC verhuis ik nog een keertje en dan ga ik met bed en al door de gangen, met de lift naar de kamer met de streepjesgordijnen. Daar lig ik dan.....

'mevrouw, ik wil even uw bloeddruk meten', ik schrik op uit de slaap en zie dat ik niet gedroomd heb....

229/365

Neneh @ 07:40 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

maandag 15 augustus, 2011

Ik heb een tik, ik spaar dingen...

en ik kan er maar niet mee stoppen....

227/365

Neneh @ 10:19 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 12 augustus, 2011

Vliegen in de koffiehoek...

'Het duurt tien minuten mevrouw.'
Die boodschap krijg ik te horen als ik vraag naar de lekkerste broodjes die er bestaan. Het mandje is leeg en het is nog vroeg op de dag dus er mag voor mij nog wel wat gebakken worden. Dat duurt dus tien minuten en ik vind het prima. Ik heb geen haast, heel de dag niet. Niemand heeft haast. Ik loop nog een rondje bij de grootgrutter en verzamel zo mijn spulletjes in de kar. Maar de tijd is nog lang niet om. Ik roep doorgaans dat de tijd vliegt. 'Dat is ook zo', roept iedereen! Maar dan heb je nog geen tien minuten hoeven wachten op broodjes. Dan kruipt de tijd. Ik treuzel eens bij de koffiehoek. Zal ik dan toch... nog nooit gedaan. Ik doe boodschappen bij de grootgrutter en drink de koffie thuis. Maar normaal hoef ik niet te wachten, nog geen minuut. Hooguit bij de kassa maar ook dat duurt nooit lang. Nee, ik drink er nooit koffie. Nu treuzel ik. Zal ik het eens proberen vraag ik aan mezelf en ik stap dus op de automaat af. Er staat een meneer voor mij. Hij wil 2 melk in zijn bekertje 'anders is het te sterk'. Dat is zijn mededeling van huishoudelijke aard. 'Wil je ook een bakkie, meidje?' En ja hoor, 'meidje' wil dat wel. Hij maait eens met de handen 'bah, vieze vliegen hier, die komen op de koffie af, die lucht, die mest waar de koffie op groeit. Daarom zitten die vliegen hier. Het is de lucht. Bah, ik vind het vies.'
Mijn beelden vermogen gaat op de loop met de woorden. Lieve help, waar ben ik aan begonnen denk ik nog. Ik dacht alleen een bekertje koffie te nemen maar krijg er vliegen en een verhaal bij. Ik grijns en trek een 'zuur' gezicht en zeg 'dat de vliegen het apparaat lekker warm vinden. Ze kunnen toch nergens bij.' Hij is niet overtuigd.
Ik ook niet trouwens. Ik zie bij de grootgrutter nergens vliegen, nooit. Maar hier zitten ze wel en meer dan één.
'Bah', zegt hij nog eens als hij met zijn bekertje naar de tafel loopt.
Ik schenk mezelf ook een bekertje vol en ga zitten.
Hij wijst naar de krant 'Die lees ik niet. Staat alleen maar ellende in.' Demonstratief schuift hij de krant van zich weg. En dan gaat hij nog even verder. Hij vindt het maar niks die rellen in Engeland. Daar gaan alleen maar onschuldige mensen dood. En Libië en Syrië en nog zo'n land en de zoon van... en Peru en Cuba en allemaal om de macht.'
Ik kijk en schud mijn hoofd en beaam en drink koffie en durf de krant niet open te slaan want er staat alleen maar ellende in.
Hij neemt een slokje koffie en kijkt mij aan 'Ik was pas een keertje in de Jumbo bij de koffiehoek. Daar hebben ze ook zo een tafel met stoelen maar toen ik met mijn koffie aan de tafel ging zitten zat ik met de kin op de tafel. Je zakt helemaal weg in de stoel. Hij ging het voordoen. Hij zakte onderuit in de stoel en deed een poging om op de tafel te kijken. Er was ook iemand die er ging zitten en die kon bijna niet uit de stoel komen. Dat lukte maar net.
Ik vind het wel komisch, maar dat komt dan weer door mijn beeldende inzicht.
Hij geeft zijn mening over de jeugd van tegenwoordig, 'Ze zijn veel verder op 'deze' leeftijd dan hij vroeger was. Ze zitten maar met zo'n ding... zijn handen maken een vierkantje, zijn vingers wijzen de toetsen aan.
'Is dat echt zo', zeg ik.
Hij knikt. Hij vindt van wel. Ik ben al 76 jaar en ik was lang zover niet op die leeftijd als de jeugd van nu.
Het bekertje is inmiddels leeg en ik kijk eens naar mijn horloge. Er komen nog een paar mensen een bekertje koffie halen en willen aanschuiven bij de tafel. Hij staat op en ik ook. Hij heeft ineens haast, hij moest een boodschap doen voor zijn vrouw.

Ik loop naar de broodafdeling, krijg de warme broodjes en loop naar de kassa, onderweg kijk ik nog even naar de koffiehoek. Het is een bijzondere hoek, met bijzondere mensen

Neneh @ 06:50 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 10 augustus, 2011

Het kan natuurlijk altijd erger......

Wat ik wel weet is dat het een maand geleden lekker fietsweer was en dat ik nu toch heel erg te doen heb met al die vakantiegangers die nu vakantie hebben en er straks weer uitgerust tegenaan moeten. Energie opgehaald vanuit die zomer waar al zoveel over geschreven is en waar iedereen nog steeds de mond vol van heeft want als iemand snapt hoe het met onze zomers zit en waarom we hoogzomer met jassen en vesten aan op pad gaan ipv met de slippers aan de voeten en de korte broek om de billen. Ik snap niks van deze zomers waar iedereen zijn energie voor de winter uit wil halen. Want als het straks weer donker is en de kachel aan de elektrische deken in bed of een kruik aan de voeten of de glühwein in het glas zit dan moeten we er wel tegen kunnen. Tegen die kou en die narigheid. Glad en vorst en sneeuw en ijzel.... dan

Ik snap niks van dit weer, deze zomer. Het kan altijd nog erger .... ergens. Maar ik vind dit al erg genoeg en ik ben niet eens weg. Want toen ik weg was scheen de zon nog volop, liep ik op slippers en droeg een korte broek. Dat kon toen!

222/365

Neneh @ 08:57 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 4 augustus, 2011

De jonge onderzoekers....

Of het kan rollen, of er beestjes onder zitten, of je een paddestoel aan mag raken, of je paarden gras mag geven, of een brandnetel prikt en of daar ook iemand woont en of de kabouterpaaltjes ook meegenomen mogen worden. En dat de schapen best hard mekkeren en dat ze goed luisteren naar de hond. Dat de een een schaapje ging maken en de ander een bloem van wol (vilten). Dat knetterijsjes lekker zijn en bankhangen ook. Dat het gezellig is bij de schaapjes en fijn in het bos. Dat er heel veel te beleven valt en ook grote plassen zijn en dikke stokken en modder en.....

Er was weinig meer schoon aan het einde van de dag, als het niet plakte van het ijs dan plakte het wel van de banaan of de modder of de broodjes. Maar wat was het weer een leuk dagje!

Om in te lijsten die 2 jongens, die schatten die zo geweldig goed overweg kunnen met elkaar en alle anderen...

216/365

Neneh @ 10:09 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 3 augustus, 2011

Wij gaan een hele grote vangen....

De Wii moest uit, de Nintendo ook en de laarzen zaten al in de tas. 'We gaan naar het theater', zei ik. 'Ik wil niet naar theater', zei de kleine man en de grote man wilde alleen maar Joshi redden. 'Zie je, hij huilt Oma'. Maar oma wil aanmaken anders is het straks afgelopen voor we er zijn. Dus het spul gaat uit en we vertrekken. Onderweg zing ik een liedje over de regen en 'mijn veren worden nat'. Het is nog droog.
Het blijft ook droog, de hele middag. Pas als we weer thuis zijn begint de regen en nu, uren later, regent het nog. We hadden gewoon een prachtige middag en heel veel geluk daarbij. De mannen willen wel luisteren naar het verhaal van NoNiksie. Een prachtige verschijning die van alles krijgt. Een klimstaart, vleugels, snuffelneus, oren die supergoed kunnen horen en nog meer. De kleine mannen en vrouwen laten zich meevoeren met NoNiksie en ze reageren af en toe spontaan. Die kleinste man van mij roert zich helemaal. 'Dat is een makkie' roept ie, of 'Dat kan die niet' als hij denkt dat het niet lukt. Hij laat zien hoe een kikker springt en even later neemt hij nog een kijkje want de vleugels van de libel hebben een grote aantrekkingskracht. Wacht even, denkt 'kleine man' daar wil ik mee van weten en hij duikt ook achter de tafel. Dit is niet de bedoeling dus oma wordt te hulp geroepen. 'Ik wist het wel, zei ik, ik zat er al op te wachten, hij laat zich niet zomaar iets wijsmaken.'
We hebben het helemaal uitgekeken, geklapt en genoten. Een ijsje was de hoofdprijs en daarna was het met het loeppotje het veld in. Spinnen, krekels, vlindertjes, kriebelbeestjes in het algemeen, ze zagen ze vliegen, springen en kruipen. En telkens als er iets te vangen was waren de armpjes te kort en de beestjes sneller. Maar dat maakt niet uit, het was vooral leuk. Langs de bijenstal en langs het insectenhotel naar de schommel.

Die is groot en fijn en hoog en..... 'nog hoger oma'

Op het moment dat wij klaar waren met schommelen stonden er alweer 'nieuwe' kinderen klaar met opa en oma. 'Oh voorzichtig, ga eens zitten. Doe eens rustig, niet zo hoog'. Waarop ik het niet laten kon 'Niet van dat benauwde, dit gaat helemaal goed, ze weten wel wat ze aankunnen.' Kreeg ik natuurlijk terug 'het zijn de kleinkinderen, dat is toch anders dan je eigen kinderen.'

Kom, zei ik, we gaan nog even bij de zieke visjes kijken. Oudste kleinzoon constateert dat het water het niet meer doet. Het ziet er raar uit, er hangt een 'waas' over het ven. We zien wel slakjes en stekelbaarsjes en horen een kikker. Kleinzoon heeft het goed gezien, het is niet pluis in het ven. Ze aaien de Das en constateren dat de batterijtjes op zijn. Zo werkt het ook in de wereld van de Wii en de Nintendo...
We rijden terug, kleine man slaapt bijna direct nadat hij eerst uit zijn hoofd het regenliedje zong. Applaus, hij kreeg applaus. Daarna was oudste aan de beurt. Oma mocht niet helpen en het lukte. Ook applaus en daarna was het mijn beurt voor een verhaaltje. Spannend verhaaltje over Roodkapje en de zeven geitjes.. ...
Thuis mocht de Wii weer aan en de Nintendo en de telefoon en mijn fototoestel en de hond maakte gekke sprongen... tot morgen jongens, tot morgen!

215/365

Neneh @ 09:37 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 30 juli, 2011

De laatste zaterdag in juli

Er waren toch jaren dat we 'vast' zaten aan de zomervakantie zoals de school die voorschreef. Je kon er gewoon niet om heen. Hele volksstammen hebben er ook nu last van. Het hele voorjaar kijk je naar buiten en zit je binnen, het hele voorjaar gaat in geuren en kleuren aan je voorbij want de kinderen zitten op school, de studenten lopen stage, de plannen voor de zomervakantie worden gemaakt. Zo deden wij dat ook. Jaar in, jaar uit. De afgelopen 3 jaar is het anders en hadden we zo onze weekjes 'uit' in het voor en najaar. De zomer werd er gewerkt. Dan hadden we het wel weer eens over een vakantie in Bretagne en de zee die roept maar we bleven plannen maken in voor en najaar. Dit voorjaar hadden we onze vakantie begin juni. Daarna was het nog even warm want ik herinner me toch een excursie waarbij iedereen zuchtend en steunend de eindstreep haalde. Nog 5 weken, nog 4 weken, nog 3 weken. Het midden van het land begon aan de vakantie, het zuiden een week later, het noorden 2 weken later en daarvan is nu 1 week voorbij. Verregend of verkleumd. Zoiets. Dus nog 5 te gaan en voor de eerste lichting nog 3 weken. Dan openen de schooldeuren weer en moeten alle kids er weer een jaar tegenaan. Maar die vakantie. ... hoelang gaat het nog duren voor de zomervakanties in voor en najaar vallen en dat we in de zomer best kunnen werken.... want dan is het koel en donker!

Hier wordt ook nog steeds gewerkt, de steiger staat nog op de poten, 9 meter de lucht in, maar het einde is in zicht. De kast staat weer in de kamer, de dozen zijn uitgepakt. Het stof is enigszins verwijderd en vandaag heb ik de vloer van de kamer eens flink onder handen genomen. En dan is het heerlijk om even met blote voeten over de schone houten vloer te lopen, te genieten vanuit de 'luie' positie met een kommetje lekkere soep in de handen. Maar dat zien jullie dan weer niet op de foto.

En met vakantie gaan we pas weer in het najaar al denken we er toch over om volgend jaar de zomer eens te proberen in Bretagne, misschien dat ......

211/365

Neneh @ 10:32 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 29 juli, 2011

Van die beestjes die er wel zijn maar die je niet wilt zien....

Dus zoeken we tussen de grasjes, in de composthoop, onder stenen en in holletjes naar die beestjes die we liever niet zien en al helemaal niet graag in huis hebben maar die wel superslim zijn en zeer nuttig. Behalve de slak dan want die eet je tuin leeg. En als ik dat al toe sta dan is het in de nazomer en niet in de lente. Toch zijn ze nuttig en als je ze goed bekijkt ook nog leuk. Met heel veel pootjes of kleurtjes of mooie oogjes.
Het hele spul komt voor een paar uurtjes in een bak terecht en wij gaan in gesprek met kinderen en hun papa's en mama's. Vandaag was het geen opa&oma dag. Die vonden het vast te koud. En dat was het bij tijd en wijle ook wel. Nee, geen klaagzang. 'Hatsjoe', zegt genoeg!
De kinderen die meededen vandaag waren superslim, net als de kriebelbeestjes en ze hadden het echt naar hun zin. Veel gezien, veel gevangen, veel geleerd en zelfs meegenomen naar de tafel om samen verder te ontdekken.

Een ventje kwam aanlopen met een potje in de hand, hij had op zijn eigen laars een rups gevonden. Wij hadden eigenlijk alleen maar de rups van de Sint Jacobsvlinder in de bak dus deze rups was wel weer bijzonder. Het is een heel gepuzzel om uit te vinden wat voor rups het is want de waardplant?? was de laars. Nee, dus! Het is een satijnvlinderrups!
Mooi wel.

Dus was er in het reactiebakje een discussie tussen Cheet en Neneh :) Heerlijk, nietes, welles, nietes, welles. Maar desalniettemin is het leuk om te kijken naar rupsen en is het al helemaal leuk om te weten welke het is.
De twijfel ging tussen de Satijnvlinder en de Gevlekte Groenuil en die laatste heeft gewonnen. Zo zie je maar weer. Het is in een boek toch moeilijk, van een foto ook en ineens via een foto op internet zie je de details....

Het blijft een mooie rups. Met dank aan Cheet

210/365

Neneh @ 09:12 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 27 juli, 2011

Wij zijn de stempelploeg.....

Wij zijn van de stempelploeg!
We plukken bloemen en grassen, binden boeketten en gesprekjes samen. We versieren en regelen. We zijn de stempelploeg! Vorig jaar had geen van ons dit ooit eerder gedaan maar omdat het vorig jaar dus zo leuk was zeiden we in koor 'als het volgend jaar weer is dan doen we weer mee.'
Dan maken we het nog leuker en zorgen ervoor dat de fietsen niet op het voorplein staat, dat we te zien zijn vanaf ...... ja, vanaf wat. Hoe dan ook, dit keer nemen ze ons serieus, net zoals wij hun serieus nemen.
Ik zoek met zorg mijn stempeltje voor deze dag uit. Een vogeltje, een koolmeesje. 'Dan kunnen ze verder vliegen' als ik gestempeld heb. Of verder fluiten, het is mij om het even. Soms snappen ze mijn grapje, maar meestal krijg ik serieus terug dat 'wij hebben geen haast, we hebben de tijd.'
(het is ook maar een grapje, denk ik dan)
'Of ik nog vrij ben', wil een meneer weten. Nou ja, voor het stempelen op dat moment wel. Dus ja, ik ben vrij. Hij niet, vertelt hij. 'Dan ik ook niet', is mijn antwoord. Of we weten hoe 'die' bloemen heten. En 'hoelang moeten we nog fietsen.' Waarop we steevast roepen, '10 kilometer, maar het kan ook nog iets meer zijn.'
Het is lachen, zo'n dag. Lachen en plezier maken en terugkijken op een verregende eerste fietsdag en vooral genieten van alle moois. Al is dat maar gedeeltelijk waar want de eerste fietsers komen al voor 10 uur binnen, halen een stempel en racen weer weg. Zij zien niets van de omgeving, zij gaan voor goud of zo. Wij snappen er niets van, geven een stempel en weg zijn ze.
Zo tegen 4 uur is alles weer opgeruimd, lopen de laatste fietsers nog wat heen en weer te struinen en stap ik weer op de fiets voor mijn eigen kilometers.

Als het volgens jaar weer is, doe ik weer mee. Het is enorm gezellig! De mensen zijn zo serieus.

208/365

Neneh @ 09:12 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

maandag 25 juli, 2011

Koud, warm, koud, warm, koud...

Het ging nog wel even vanmorgen, vanmiddag kwam de klad er in, net als in het weer. Koud, warm, koud, warm... vest dicht, vest open, laars aan, laars uit, kachel aan, dekentje over, dekentje af....

Ik begin op het weer te lijken, kan niet goed zijn!

206/365

Neneh @ 10:08 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 23 juli, 2011

Beetje met de handen voor de ogen bekeken...

Het is me het toertje wel dit jaar. Prikkeldraad en bolletjes trui gaan hand in hand. Groen en geel worden gewisseld en van al die andere kleuren snap ik niks. Bergje op en af, dwars door Bretagne, regen weer en wind. Alles zat er in. De winnaar van vorig jaar en de winnaar van dit jaar. En dat laatste is eigenlijk nog steeds spannend. Morgen de laatste dag, morgen nattigheid op de straten, echt (herfst)weer om de laatste rit te bekijken vanuit de luie positie...

En waarom ik met de handen voor de ogen heb gekeken. Ik vind het eng, ze rijden zo hard en al die toeschouwers die op de straat toekijken, aanraken, meerennen, schreeuwen, in de weg staan....
Ik vind het eng!

203/365

Neneh @ 11:11 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 22 juli, 2011

Een dreigende lucht en een behoorlijke voorraad

De zomeractiviteiten zijn weer begonnen, werk aan de winkel. Scholen in midden en zuiden van het land zijn al dicht, campings zouden vol moeten zitten maar de buienradar zegt dat er wolkjes zijn en de campings zitten niet vol. 'Kommer en kwel' worden uitgesproken en iedereen is het er over eens 'de zomer van 2011 gaat te boek als de natste, de koudste en de winderigste. Die zomer die je snel wilt vergeten want het was 3 x niks!
Maar, u en ik weten het allemaal, niets is wat het lijkt en dat is met het weer al helemaal zo. Regent het in Limburg dan schijnt de zon in Drenthe en omgekeerd. Of het hele westen is in mineur en in Drenthe zitten we in de zon. Zo gaat het echt. Of ik vertrek met mooi weer vanuit Haarlem, zit in Amsterdam in een stortbui, druppel door tot Amersfoort en zit in Zwolle weer in de zon. Daar kan geen buienradar tegenop. Je zit er middenin of het wappert weg.
Vorige week was er een 'Volle maan wandeling' in het Dwingelderveld, ik kan u verzekeren dat het de mooiste belevenissen zijn in de natuur. Ondergaande zon, schemer, opkomende maan. Silhouetten in de verte, geluiden in de nacht. Het zijn echt de mooiste belevenissen.... helaas was het weer de hele week niet 'je van dat' en er kwam geen aanmelding binnen. De activiteit werd afgeblazen..... maar wat was het de perfecte avond voor zoiets. Het was droog, niet geheel onbewolkt maar een prachtige zonsondergang en een stralende maan. Het werd bijna niet donker en de wind was nihil. Witte wieven over het veld....
Nee, het ging niet door vanwege geen deelname. En dat vind ik zo jammer.
Vandaag was de derde vrijdag op rij met als thema 'visdag' die bij ellende in het ven gewijzigd was in 'Super slimme Beestjes dag', een beetje in navolging van de Super Slimme dieren van de grootgrutter. Het ven is gesloten voor activiteiten. We richten de tafel in, vangen beestjes, zoeken slakken en pissebedden. Bedenken de leukste vragen, leggen zoekkaarten en loeppotjes klaar en wachten tot de zon gaat schijnen. Ah, nee, dat is niet waar. Zou mooi zijn, maar ik ben al blij als we het droog houden. Vrijdag is wisseldag op de camping en de basisscholen hier hebben deze vrijdag hun laatste schooldag. Het is rustig. De rupsjes ontsnappen, de slak verstopt zich, de vlinders fladderen. (achter glas) Het is fris. Weinig reuring in de tuin, te koud voor de vlinder en de libel. Uiteindelijk breken we de boel weer af, hebben leuke gesprekken gevoerd, antwoorden gezocht en belevenissen uitgewisseld. Volgende week maar weer en dan graag met heel veel bezoek....
Mocht het regenen, je weet maar nooit, dan zijn we voorbereid!

202/365

Neneh @ 08:32 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 19 juli, 2011

Vandaag is het dag 200 van de 365

Dat zeg ik net tegen lief die een ijsje eet omdat het lekker is! Die logica ontgaat u. Geef maar toe. Maakt ook niet uit, hij eet een ijsje en ik zit nog aan de foto van de dag en zie dus dat het vandaag dag 200 is van 2011. Het vliegt voorbij zonder dat je er maar iets aan kan doen. Er gaat ook geen dag voorbij dat de tijd niet vliegt, die vliegt namelijk wel. Ik heb nu ook al besloten dat ik niet nog een jaar het 'project 365' doe. Of het nageslacht moet gaan mopperen. Dan wil ik me nog weleens bedenken namelijk. Maar zoals ik er nu tegenaan kijk doe ik het niet nog een jaar. Waarom wilt u weten? Omdat het jaar zo snel gaat en ik dit zo ervaar en zie. Het gaat me haast te snel. Net als het leven van zo'n prachtige vlinder, dat gaat ook zo snel.....
Vandaag zijn ze mooi, ik heb ze met de camera gevangen. Ze zijn ook schuw, ik kon niet dichterbij komen, weg was de vlinder weer.

Morgen, vertel eens wat ga ik morgen voor foto plaatsen. Waar moet ik morgen beslist een foto van gemaakt hebben? Ik ga op reis, kris kros met de trein door Nederland. Zeg maar wat ik zal fotograferen!

200/365

Neneh @ 10:33 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 16 juli, 2011

Er verdween iets aan de horizon .....

Als klein meisje geboren en getogen op een boerderij met een eigen slaapkamertje met een verstopkast zo groot dat je erin kon verdwalen. Ramen die uitkeken over een weiland en een bomenrij. Rechts het dorp waar ik jaren later ook nog even woonde en links de natuur die in handen was van de boeren. Mijn slaapkamer met uitzicht naar het noorden, een koude kamer met in de winter ijsbloemen op de ramen en driedubbeldikke wollen dekens tot aan de kin. En wolkjes blazen tot de slaap het overnam. Daar groeide ik op, daar zou ik blijven wonen tot ik groot zou zijn.

Het leven nam een andere wending, het dorp kwam sneller dichterbij dan wie ooit gedacht had. Het uitzicht werd er eentje van huizen links en recht en voor en later ook achter, en veel gebabbel in de buurt. Ik heb er op z'n zachts gezegd een DorpTrauma aan overgehouden en ben allergisch voor alle gebabbel in de buurt. Ik sla een beetje door de andere kant op, ik weet namelijk nooit iets in de buurt en daarmee maak ik natuurlijk ook niet altijd een goeie beurt. In die tijd, als puber moest ik er maar mee dealen en dat gebeurde natuurlijk. Kinderen staan flexibel in het leven, pakken het op zoals het gaat. Ik verruilde het ene dorp voor een ander dorp, meer een dorp in een stad, weer had mijn kamer een ander uitzicht. Grote bomen en geen vergezicht, daken van de huizen. Ik dacht nog wel eens aan het uitzicht van vroeger, toen ik als klein meisje vanuit mijn slaapkamerraam naar buiten keek. De verte in. Hier en daar een lichtje in het donker maar verder geen vervuiling. Ik heb op de zolder vast nog wel mijn schetsboek van vroeger met een tekening van 'mijn' uitzicht. Dat uitzicht van vroeger is weg, de boerderij staat er niet meer, ik zou er maar zo naar toe kunnen rijden, aankloppen, vragen of ik eens mag kijken wat er aan de horizon verdwenen is. Het vertrouwde beeld van vroeger. Nee, het is niet meer. De boerderij weg, een snelweg in de plaats van de weilanden waar de koeien liepen, waar ik zoveel bloemen plukte. Weg.

Kijk naar de horizon, kijk naar de kompas en zoek herkenningspunten die je kan opschrijven op de kaart. De opdracht is iedere keer het zelfde. We staan op de heide, de kinderen, de leerkracht, de begeleiding en ik. We doen een excursie en komen op die plekken waar je normaal niet mag komen. De kinderen gaan aan de slag met een kaart en een kompas. Waar is het noorden, waar staan zij, wat is er te zien..... vorige week was ik er met een groep kinderen uit Emmeloord, kinderen uit de polder. Dit gebied kennen ze niet, ook de ouders, begeleiding kent de omgeving niet. Alleen de juf, zij weet waar ze is, ze 'doet' haar vakantie met haar eigen kinderen in deze omgeving en daarom is het zo leuk om 'haar' groep ook mee te nemen naar die plek. We staan te kijken over de heide, zien de radiotelescoop, het 'huisje dat wacht' en aan de linkerkant de televisietoren van Smilde, Hoogersmilde dus, maar voor het gemak en omdat ik het eigenlijk niet anders ken, 'de toren van Smilde'. Bij helder weer steekt de toren af bij de rest van het landschap. Zoals de VAM torens als vervuiling van het landschap worden ervaren, zo wordt de toren van Smilde als 'het hoort bij het Drentse landschap' beleefd.
De kinderen vinden het leuk om de horizon te ontdekken, waar het noorden is, waar die toren staat. Ik denk dat ze gisteren allemaal aan hun ouders hebben verteld dat ze vorige week de toren nog gezien hebben. Die kinderen uit de polder hebben een herinnering en ik ook. Aan een horizon met een toren, die zag ik al toen ik een klein meisje was, vanuit mijn slaapkamerraam. Dat raam waar in de winter de ijsbloemen groeiden en ik een kast had waar ik in kon verdwalen..

Neneh @ 11:26 am
nou zeg al 6 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 15 juli, 2011

Het was een bijzondere ontmoeting bij de superdieren...

Vanmiddag even op het fietsje een paar broodjes halen en nog wat lekkers voor op de broodjes. Lief is me al de hele dag al druk bezig om de ellende aan de kamervloer te herstellen. Dat is geen klein klusje, dat is een grote klus. Net als het vullen van de Superdierenboek. Dat is ook een klus. Via twitter en de snailmail zijn er al heel wat Superdierenkaartjes heen en weer gegaan. 'Mijn' boeken zijn bijna vol. Ik begon met één voor Nick maar zag dat het te leuk was en ben aan een tweede begonnen. Maar ik mis nog een paar kaarten, nog 4 op het moment dat ik naar de winkel fiets. Ik ga nog een paar scoren, zo had ik gedacht. Maar helaas, de bakken zijn leeg en ik zie bij de klantenservice een mevrouw staan, gebogen over een bak.... vol kaarten! 'Ha, daar moet ik zijn', denk ik bij mezelf. Dus als de tas ingepakt is loop ik er op af. 'Had ik mijn bril maar bij me! En de nummers van de 4 die ik nog moet',
Helaas, geen bril en zonder bril zijn die kleine ... cijfers echt niet te lezen. Ik groet de mevrouw en vraag of het allemaal lukt. Ze begint te vertellen dat ze twee boeken vol heeft voor haar kleinzonen en dat ze net 2 weken geleden bedacht heeft dat ze haar kleindochter ook een boek vol kaartjes wil geven. 'Maar, zo zei ze, ik heb al zoveel kaartjes weggegeven en nu zijn ze er niet meer. Ik moet er nog ...'
'Ik heb veel dubbele,' zeg ik tegen haar.
'Die heb je zeker niet bij je?'
'Nee, dat niet. Net als mijn bril en de nummers die ik nog moet.'
'Woon je in de buurt?'
'Heb je een emailadres voor mij, dan kan ik kijken wat ik voor j.....'
'Ehm, nee, ik weet niet precies dat gedoe met mail... nee,'
'Ik woon in de buurt...... je mag ze halen!', zeg ik stellig.
Ze is blij verrast en schrijft gelijk mijn adres. 'Dan wil ik de nummers die jij nog zoekt en ga ik die ook voor jou zoeken.'
'Deal'
Ik fiets naar huis en vertel lachend dat er zo meteen een omamevrouw komt die net zo gek is als deze oma. 'De boeken moeten vol, het is een opdracht'
Maar lief vindt het nog niet zo gek, zo kun je elkaar helpen en zo is het.
Net als ik een hap van het heerlijke broodje in mijn mond heb belt ze aan. Ik neem mijn schatten mee en ben uiteindelijk 50 kaarten kwijt en zij is zo blij.... ze telt, ze moet er nog wel een aantal maar morgen gaat ze nog ruilen met mensen en ...... ze is zo blij. Ze neemt 'ruilkaarten' van mij mee en 'als ik ze voor je heb dan doe ik ze in de brievenbus.'
Nou ja, dacht ik bij mezelf, dat is wel heel leuk maar dat gaat vast niet gebeuren. Zij woont niet in de buurt.....
Ik duik de tuin in, onkruid wieden, weer en wind had vrij spel en nu ben ik aan de beurt.
Ineens stopt er een auto........ zij stapt uit en geeft me een doosje met chocolaatjes en de ontbrekende kaartjes....
'Ik moet er nog.... 1'
En daar was ze dus vanaf 1 uur in de middag mee bezig, het was inmiddels na vijven. Ze bedankte me nog een keer, was heel blij met mij en ik met haar en ik zie haar waarschijnlijk nooit meer maar ze is een hele aardige omamevrouw!

196/365

Neneh @ 09:54 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 14 juli, 2011

Wil jij foto's maken en dan het liefst de hele dag?

Soms, heel soms neemt er iemand afscheid van 'mijn' oude schooltje. Niet de school waar ik zelf op zat maar de school waar mijn kinderen jaren verbleven en waar we in die jaren veel voetstappen hebben gezet, allemaal naar het nu. Mijn kinderen en ik. Zij in de bankjes, ik in diverse ouder functies. Twee ervan bestaan nog. Of drie kan ik wel zeggen. Als webmaster ben ik nog steeds betrokken bij de school, als hobbyfotograaf word ik zo af toe gevraagd en eigenlijk hoor ik gewoon bij de 'oude garde'.

Ik had geopperd om te stoppen als webmaster; "Laat iemand jonger het oppakken, laat een ouder die direct betrokken is dit doen". Het voorstel haalde het niet, het feest ging niet door en zodoende hoor ik er nog steeds bij. Zo af en toe, gelukkig niet zo vaak neemt er iemand afscheid van de school, van de 'oude garde' en daar ben ik dan weer bij om van de hele dag verslag te maken. En dat is leuk en zwaar vermoeiend, ik ben de schaduw van diegene die afscheid neemt. Als een echte 'paparazzi' vermomd lig ik in de bosjes om de mooiste, intiemste foto...... pfff, ik overdrijf. Ik loop de hele dag mee. Dat is het. Laat me verleiden tot een stukje van de speurtocht, kijk bij de bellenblazers, muziekmakers, prullebakkenrace en het droogvilten. Ik volg één van de vier die vertrekken en doe dat met veel plezier. Tot de lunch is verzameld op de borden. Want na een ochtend rondlopen, fotograferen, koffiedrinken en sociale contacten onderhouden moest de 'club' de lunch bij elkaar sprokkelen. Alle hoeken van de school moesten bezocht voor een broodje en beschuit een tomaatje en een schaaltje aardbei. Een blik soep en een pak melk, we sjouwden onze zolen kaal en wensten kilometer vergoeding........

Het smaakte zowaar heerlijk...... want het was zwaar verdient en ik was oprecht blij dat ik niet elke dag zulke afstanden moest maken voor de lunch

195/365

Neneh @ 10:31 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 13 juli, 2011

Als dagen voorbij spetteren ....

'Skattie... het is al woensdag' 'Jajah...'

Ik weet het wel en ik loop achter, niet met de foto's, die heb ik wel gemaakt maar met plaatsen en schrijven en dat soort activiteiten. Het heeft wel een beetje te maken met het feit dat wij in Drenthe bij de laatste groep horen waarvan de kinderen vakantie krijgen. Heb ik niks mee te maken want mijn kinderen zijn de basisschool ontgroeit. Wat schrijf ik, sinds gisteren zit er niet een van mijn kinderen nog op een school. Het diploma van 'grote opschepper' ligt inmiddels in de la. Hij is er zo klaar mee dat wil je niet weten. Ik heb dus niets meer met de kindervakanties te maken. En toch wel. Want zolang de scholen hier, in het noorden, draaien, draaien ook de excursies in de natuur en daar ben ik nogal eens mee bezig. Of juffen en meesters nemen afscheid, boventallig, mobiliteit of gewoon stoppen. Kan allemaal en daar moet op gedronken worden. En foto's gemaakt worden, dus komt er mail, moet er weer het een en ander geregeld en ben ik weer een dag onder de pannen. Zo spetteren de dagen voorbij en ik loop er wat achteraan. Bij de sport roepen ze 'ha, ze leeft nog' en hier op mijn log 'skattie...het is al woensdag'.
Normaal zou ik vandaag 'vrij' geweest zijn ware het niet dat 'schonedochter' op haar vrije dag niet vrij was en of ik dan nog een poosje de honneurs waar kon nemen als oppas. Niet op de donderdag maar op de woensdag en de donderdag foto's maken en de vrijdag weer een 'visdag' want in de rest van het land zijn alle scholen wel dicht en die mensjes komen dan naar Drenthe.

Begint het ook nog te spetteren, lopen kelders onder en staan straten blank. Maar niet hier. Hier is het alleen maar nat en staat de kast buiten.

Ja, de kast, die ging ik uitpakken afgelopen maandag. De foto die erbij hoort zie je hier bijvoorbeeld en hier en het werd dus 'de foto van dag 191' in mijn project. Het een en ander rondom die kast werd nog erger toen wij, lees maar dat ik de oren dicht deed en dat mijn lief vertelde wat hij allemaal van plan was met de kamer, nadat hij een 'verzakking' in de vloer had waargenomen. De hele kamer zou leeg........ ik moet er niet aan denken. Hoe dan ook, een muurtje overschilderen werd een klus van formaat want er is het een en ander mis onder de houten vloer. Parket eruit, vloer opengebroken, ondervinden wat 'slimmeriken' (maar niet heus) misschien wel 40 jaar geleden onder de vloer hebben zitten prutsen. En dat was nu 'losgeschoten' en de hele zaak was ontwricht. Hoe dan ook, maandagavond was het bal! En de kast staat sindsdien buiten..... onder een oranje zeiltje, dat dan weer wel.
Ik was dinsdag ook buiten zoals in deze foto te zien is. Dat was de foto van dag 192. Ik sta niet op de foto, een van leerlingen wel. Een buitenbeentje, eentje die zijn eigen regels maakt binnen de groep en hier zijn spulletjes bewaakt. Hij waakt over de opdracht, wil dat iedereen het oplost. En ondertussen zoekt hij kriebelbeestjes, probeert hij een fikkie te maken, vangt een kikkertje en doet vooral niet mee met de groep. Maakt niet uit, hij vindt het net zo leuk als alle anderen die wel aan de groepsopdracht mee doen.......

Ik ga daar nog meer over schrijven, ik kan dat heus wel. Ik zoek alleen een beetje tijd...

Neneh @ 05:27 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 9 juli, 2011

Kraampjes hoppen..

Kraampje met hoedjes, kraampje met zeepjes, kraampje met een treintje of eentje met 'heksebezems', ik ging een eindje kraampjes hoppen. 'lood', vroeg ik. En dan was het gemaakt van een oude fietsband. Wol spinnen, sokken breien en 'knieperties' bakken. Het was er gewoon. 'Jullie staan met de kraam aan de verkeerde kant van het veld', zei ik tegen de kniepertiesbakkerd! 'Ze waren het met mij eens, de heerlijke geuren waaiden zo van het veld af richting bos en geen mens die kon zeggen 'ik ben op de geur af gekomen'. Bestond gewoon niet. 'Mijn' kraampje gaf informatie over de activiteiten in het Drents Friese Wold en het Dwingelderveld. Oh en lief had vanmorgen nog wat waterdiertjes voor mij uit een sloot gehaald om mee te nemen. Waterdiertjes doen het altijd goed in de kraam van Natuurmonumenten. Het geeft altijd een praatje... of twee! Als kinderen kijken, kijken de papa's en mama's ook nieuwsgierig mee. Wees nu eerlijk, wanneer zie je nu de waterdiertjes van dichtbij. Je gaat echt niet met een verrekijker en duikpak de vijver in. Dan zie je nog niets. Dus het is leuk om een haftelarve of een bootsmannetje of een watervlo te bekijken. Of een larve van de libel. Het is een libel en geen libelle .... dat is namelijk een... Hoe dan ook, bezoek genoeg wat even in de bakjes kwam gluren en vervolgens met handen vol papier weer verder trok. Langs de kraampjes, bij de bezembinder, de herder die zijn schapen ging scheren of de verteller van de oude verhalen. Voor elk wat wils, genoeg te doen. Ook in de regen.....

Naast onze kraam was er eentje van de IVN. De tafel was compleet gedekt. De borden gevuld. Met wat de adder eet, of de mestkever, of de mier. Op een van de bordjes lag een bosje heide........ of toch?
'Warkruid' zo liet ik mij vertellen. Duivelsnaaigaren. Beetje moeilijk te zien op de foto hieronder maar als je weet wat je moet zien dan valt het mee. Er zijn veel verhalen te vertellen over dit warkruid. En ik weet zeker dat ik er nu naar ga zoeken! Het is zeldzaam maar natuurlijk wel leuk om eens te ontdekken.

Van dat kraampjes hoppen krijg je niet alleen dorst... ik heb mijn stampschoenen maar naast me in de auto gezet toen ik weer terug reed naar huis. Er zat een beetje veel schapekeutel onder na al dat kraampjes hoppen.

190/365

Neneh @ 10:42 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 8 juli, 2011

en we fietsen samen op.....

Neneh @ 08:45 am
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 6 juli, 2011

Heb je een nieuw geurtje zei ze...

Ze maakte het zakje open, drukte de dop van z'n plek en stopte haar neus tegen het flesje.. 'Paul Smith', zei ze vragend. 'Rose', zei ze. 'Nieuw geurtje?'
'Nee, zei ik, ik heb wel een nieuw flesje, de andere was leeg'.

Paul Smith bedient met deze frisse parfum de romantische vrouw op haar wenken. Op ieder moment van de dag aan een rozentuin moeten denken; dat is wat Rose met je doet.

Ik wil daar verder ook geen woorden aan vuil maken, zonde van de geur. Die is heerlijk.

Ik gaf haar een tas met daarin een flesje en een doosje. Beide weldadig geurend en zei 'dit is voor jou, past beter bij je', ze stak haar neus in het doosje en zei 'ha, vakantie'. Kijk dat zijn pas geuren........

186/365

No blooms are harvested, crushed and distilled – instead the living flower is isolated in a glass bell and equipment ‘inhales’ the scent. The rose’s scent has been blended with Turkish rose oil and green tea with a sparkling halo of violet and magnolia flowers. A woody accord, with touches of cedar, provides depth and structure, which along with soft husks, give it an addictive quality.

En als je het vertaald in het nederlands dan ruikt het zelfs anders

Neneh @ 10:22 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 2 juli, 2011

Als elke vrijwilliger een ster is, wordt het nooit meer donker...

Ik moet het eerst verwerken, wilde vannacht al schrijven maar moest slapen en toen ik wakker was moest ik eerst verwerken wat ik had gezien en daar moest ik van mezelf over schrijven en iets moois van maken. Ik moet nogal eens iets van mezelf tegenwoordig. Een tijdje terug kwam er een mailtje met de vraag 'wil jij als vrijwilligster van natuurmonumenten naar Hamlet'. In het 'Europees jaar van het vrijwilligerswerk' krijgen wij, vrijwilligers, een avondje uit aangeboden. Hamlet... of wel, Shakespeare in de openlucht. Staat al lang op mijn 'to do' lijstje maar het is er nog niet van gekomen en nu wordt het mij zo in de schoot geworpen. Snel opgeven is geboden want op=op. Het duurt gelukkig nog even. Mooi weer wordt besteld, dat doe ik wel vaker. Maar nu is het wel belangrijk dat het mooi weer wordt want een hele avond, tot in de kleine uurtjes bijna, buiten zitten is natuurlijk alleen maar leuk als het droog is. Een paraplu is verboden, dat biedt geen soelaas. Dus ik wil geen regen! Punt.
Vervoer wordt geregeld. Kussentje voor onder de billen in de tas. Regenbroek, regenjas, dekentje.... alles mee. Maar voor het zover is heb ik al 5 keer geroepen 'Als het zulk weer blijft ga ik niet! Wat een rotweer, wat een akelige buien.'
In mijn achterhoofd weet ik heus wel dat niemand hier iets aan kan doen maar ja, ik heb geen zin in een fikse verkoudheid omdat je iets aangeboden wordt in de buitenlucht. Zucht.
De wolken verdwijnen niet helemaal maar het wordt toch droger. Het duurt een half uur voor ik precies weet wat ik meeneem en wat ik aandoe. Dan ga ik en ik laat me maar weer compleet verrassen. Ik heb geen ervaring met buitentheater..... ik sta perplex. Duizend vrijwilligers stromen een half uur voor aanvang binnen. Binnen in het bos van Diever En al die vrijwilligers wordt een plekje gewezen, zowel de auto als de vrijwilliger zelf wordt door vrijwilligers verzorgd. Dit gaat helemaal goed, laat dat maar aan vrijwilligers over. Bij de ingang krijgen we allemaal een zonnebril. Laat dat nu fijn zijn, ook zij verwachten een mooie zonsondergang! Mijn avond kan niet meer stuk. We nemen plaats op de banken, kussentjes onder de billen, dekentjes over de knieën. Half 9 starten, kwart voor 12 stoppen en ik heb me laten vertellen dat het zelfs een half uur ingekort is. Best jammer, ik wil namelijk een foto van de dag maken van Hamlet. Niet gelukt... ! Ik sta net voor 12 uur weer buiten de poort.
Als ze beginnen wordt ook duidelijk waar de zonnebril voor dient. Er zijn namelijk stukken in het verhaal die zich in de nacht afspelen. Dan moet, om het geheel meer nacht te laten lijken, de zonnebril op de neus en worden de lichten gedoofd. Hilarisch natuurlijk... telkens weer. Hilarisch.
Het is genieten en lachen en klappen en ademloos luisteren en nog meer genieten. Een merel zingt haar hoogste lied en in de verte horen we mensen praten en lachen. Dat hoort ook bij buitentheater.
Hoorngeschal en wapengekletter, Shakespeare zoals Shakespeare behoort te zijn. 'To be, or not tot be, dat is de vraag.'

Ik heb het niet koud, heb net genoeg aangetrokken en niet teveel meegenomen. Zit op een prima plekje en geniet. Net als al die 1000 andere vrijwilligers.....

Bij het afscheid, in het donker, wordt er iets uitgereikt.

"Als elke vrijwilliger een ster is, wordt het nooit meer donker.."

Eerlijk gezegd is het een aanrader! Het is een fantastische avond uit!

Neneh @ 10:13 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

Maar het bakje lijkt vol en is leeg...

Gisteren ging ik de druif snoeien, althans dat was de bedoeling, ding laat zich maar slecht bedwingen. Bij al dat snoeien kwam blad vrij. Dat was gisteren. Gisteren ging ik de blaadjes koken, af laten koelen en toen op een groot bord in de koelkast zetten. Dat was gisteren. Oh ja, ik kocht nog krenten en peterselie en pijnboompitten. Ook dat nog. En toen kwam vandaag.
Uitjes snipperen, krenten wellen enzovoort, enzovoort. Tot ik rolletjes kon maken en de pan kon vullen en ik erachter kwam dat ik niet genoeg blaadjes had verzameld of niet genoeg had gesnoeid. Hoe dan ook, ik moest nog kritsch langs de struik om hier en daar nog wat blaadjes te scoren. Blaadjes koken, vullen, rollen, inpakken, weer koken maar nu met vulling en smullen maar. Het bakje ziet er dus vol uit. Helaas, het is al leeg en ik heb de rest maar snel weggestopt. 'Het is te lekker' zei lief! En hij heeft geen woord teveel gezegd!

182/365

Neneh @ 08:29 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 1 juli, 2011

Het groeit de pan uit.

En wat uit de pan groeit in de tuin kan zomaar in een pan terecht komen. Wel eerst even wassen natuurlijk. Er kunnen beestje op zitten die je niet wilt eten. Dus wassen, een foto maken en dan in de pan.

Om er morgen iets lekkers van te maken.

181/365

sarma betekent gerold, dolma betekent gevuld, alle gevulde groentes zoals tomaat, paprika, aubergine, courgette, kool, etc worden dolma genoemd.

Druivenbladeren
100 gram rijst
50 gram krenten
50 gram pijnboompitten
2 uien
1,5 dl. Olijfolie
1 theelepel kaneel
(0,5 theelepel gemalen komijn)
zout
peper
fijngehakte peterselie
citroen

Verse druivenbladeren eerst even koken zodat ze zacht en rolbaar zijn.
Wel de krenten.
Pel de uien en snipper ze heel fijn.
Verhit de helft van de olijfolie en fruit de ui er in.
Voeg daarbij de rijst, de krenten, de pijnboompitten, kaneel, (komijn), zout en peper en de peterselie toe. En roer het goed door.
Voeg 2 deciliter water toe en met de deksel op de pan een half uurtje zachtjes laten gaar worden.
Af laten koelen.

Bedek de bodem van een pan met bladeren.
Maak rolletjes van de bladeren, gevuld met het rijst mengsel en leg ze stijf tegen elkaar in een pan
Was de citroen en snij hem in plakjes. En leg ze op de gevulde druivebladeren.
Giet er de rest van de olijfolie en nog ca. 2 deciliter water over.
Strooi er tenslotte nog wat zout over.

Leg de rolletjes goed vast (omgekeerd bordje erop) zodat ze niet open kunnen rollen en laat ze 20 minuten zachtjes koken.
Af laten kolen en lauw of koud serveren.
Lekker met dikke yoghurt ernaast.

Neneh @ 05:36 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 29 juni, 2011

Gevalletje stormschade.....

Nederland op tilt, de buienradar op tilt, de NS op tilt. Wie er ook verantwoordelijk voor is, dat er een hele dag gewacht wordt op noodweer, die mag van mij echt even met vakantie. Even uitrusten na het verzinnen van dit bericht. Dat het uiteindelijk toch hier en daar een noodweer wordt, als de dag om is, maakt niet uit. Het bericht veroorzaakt wel dat voor het grootste deel van de dag Nederland aan het afwachten is. Er komt noodweer, de NS maakt een plan en stuurt een email rond en vervolgens is er 'rep en roer'

Het drupt van mijn hoofd, zo'n dag. Niet vanwege de regen maar vanwege de verpletterende warmte. Die is gewoon niet te harden en 'het moet wel slecht aflopen met die warmte' dat heb ik toch vroeger al geleerd. Toen eindigde hitte ook in een enorme stortbui. Met onweer en regen en windstoten....

Maar nee, in 2011 hebben we mensjes die ervoor zorgen dat er 'rep en roer' komt. En heus, ik zal niet zeggen dat het 'een storm in een glas water is' want ik ken de verwoestende kracht maar al te goed. Maar dat voorspellen, het weer voorspellen........ nah, ik weet het niet hoor, vroeger dacht men het te kunnen, maar heel veel techniek en jaren later, kunnen ze het nog niet echt.

Zelfs in mijn tuin was stormschade.... alhoewel ik mijn beagle Micka ook de schuld kan geven. Die keek namelijk erg benauwd toen het rinkelde en ik kwam kijken....

179/365

Neneh @ 10:05 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 24 juni, 2011

Kan de was buiten, moet de was binnen..

Het is van dat weer dat je niet weet wat je aan moet doen en dat je niet weet wat je mee moet nemen als je naar buiten gaat. En dat je niet kunt verzinnen of de was nu wel of niet buiten kan drogen. Of de plantjes nu wel of niet water moeten.. .. nee, dat laatste kun je schrappen. De bakken zijn vol, de vijver ook en de regenton stroomt over. Hoezo droogte. Maar goed, ik zie het allemaal aan, hang de was op, ren snel naar buiten als het gaat regenen en ........... zie daar

'Blijven zitten, roep ik, even mijn camera halen!'

Een Icarus blauwtje en een klein koolwitje! Dwarrel, fladder....weg

174/365

Neneh @ 10:25 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 22 juni, 2011

Ik ken jou!

'Ik ken jou!', dat kwam er zo zelfverzekerd uit dat ik haast schrok van de stelligheid. Ik kijk het ventje aan en herken helemaal niets. Niet dat dit veel zegt want er zijn heel veel kinderen waar ik mee samenwerk en zij hebben doorgaans maar 1 gezicht te onthouden en ik 100. En ik kan rustig zeggen dat ik heel slecht ben in het onthouden van gezichten. Maar goed, doet er allemaal niet toe. Hij herkent mij en .... 'ja, ik ken jou ook!', riep een meisje.
Ik begin even aan mezelf te twijfelen. 'Wat heb ik gemist'
Ik stap net een klas binnen in een basisschool voor een voorbereidende les. Volgende week gaan deze kinderen met mij mee op excursie en nu wil ik vast iets vertellen en eventueel vragen beantwoorden. Die komen heus wel.
Ik kijk de twee kinderen aan en hoef al niets meer te vragen. Ze waren afgelopen zondag in de regen naar het Ridderspektakel geweest en toevallig was ik daar die dag aan het werk bij de jeugdactiviteiten. Die herkenning was dus helemaal duidelijk. Zij hadden, ondanks de nattigheid, ook een leuke dag gehad.
Ik begin aan de voorbereiding en dan tot maandag....

Neneh @ 10:07 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

zondag 19 juni, 2011

Blik op de weg

Waarom die titel? Welnu, ik heb me opgegeven om, als jonkvrouw verkleed, te gaan helpen op het landgoed Vennebroek waar een ridderspektakel plaats gaat vinden. Ik zit nog te denken over de datum ‘het regent altijd op 18 juni’, zoiets zit in mijn hoofd. Maar opgewekt als ik ben denk ik ‘ het zal toch niet, het kan toch ook eens lekker weer zijn. Beetje zomer. Het is al steeds zo lekker….’

Ja, kan toch!

Dus gaat op 19 juni de wekker om half 7, pikken we om kwart over 8 iemand op bij het station en rijden we naar Paterswolde.

Het regent.

Daaraan gekomen vinden alle medewerkers, vrijwilligers, studenten met maatschappelijke stage, ridders, semi-ridders, jonkvrouwen en boswachters elkaar. Ik kan met een gerust hart zeggen dat het een zooitje ongeregeld is en dat is echt geen woord teveel.

Het regent onophoudelijk.

Na de koffie zoekt iedereen in opgewekte stemming zijn of haar plaats waar het moet gebeuren. De ridders en jonkvrouwen bij het spektakel, wij in het koetshuis voor de natuurschilderijtjes en de middeleeuwse knopen, onder de afdakjes voor het bakken van de broodjes, bij de tipkar. Daar dus en het regent.

We wachten op de eerste gasten, ondertussen worden de studenten enthousiast van het knopen. Armbandje knopen, 200 meter rode draad. Ergens in de middag was die 200 meter draad op. Dat was een goed teken. We hadden het bij tijd en wijle druk. Maar het was af en toe.

Het regent nog steeds.

We buurten een beetje bij elkaar, broodjes bakken is in trek. Praatjes maken ook. Over het weer, de buienradar waar we ons suf op staren, over de kinderen die het wel naar hun zin hebben , over de weinige bezoekers die toch komen. We vinden ze stuk voor stuk dappere ridders!

En ja, ik kan er ook niks aan doen, het regent nog steeds.

Om ons en iedereen wat op te vrolijken komen er 2 ridders op paarden voorbij. Dat is nog eens stoer. Ze trekken zich niets aan van voetvolk. Ook niet van fotografen of middeleeuwseknopenleggers. Ze roepen ‘Blik op de weg’ als ze er langs willen. En dan moet ik lachen….. zelfs in de middeleeuwen hadden ze daar al last van.

Het is ondanks, nou ja, het is gewoon leuk. En als het volgend jaar niet op 18 en 19 juni is, want dan regent het altijd, dan doe ik weer mee.....

Neneh @ 10:24 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 17 juni, 2011

'Ik krijg een sprankje hoop', zei ze

Als ik op de fiets zit voor een opwarm rondje zie ik haar aankomen. Ze kijkt eens goed en 'hoi, zeg ik, ik ben het wel'. Ik heb mijn steeds langer wordende haar met een knip omhoog gedaan, het haar plakt al zo snel in mijn nek. We zien elkaar niet zo vaak maar komen elkaar af en toe tegen. Ik weet niet eens haar naam en zij weet die van mij niet. Maar we hebben een klik en wat we van elkaar weten is toch al heel veel. Ze heeft al een gedeelte van haar hart gelucht en ik luister wel. Da's ook wel lekker fietsen of cross-trainen. Praat maar, ik luister wel en als ik iets te melden heb dan komt het wel. Zij praat, over haar werk, haar niet fijne huwelijk. Geen klagen, daar is ze het type niet voor. Er is maar een ding waar ze over klaagt en dat is haar buik. 'Ik haat die buik', zegt ze dan. Ze wil er vanaf en heeft er alles voor over als die buik maar weggaat. Er volgt vaak een diepe zucht en vandaag draaide ze met haar ogen om het goed duidelijk te maken. Het valt niet mee....
Nu heb ik een totaal ander schema van sporten na de vakantie dus ik laat haar even gaan. 'Tot straks' zeg ik.
Ik doe mijn rondje BBB en kom weer terug op het moment dat zij op de loopband staat. Ik stap er ook op en zet alles in de goeie stand. We krijgen het over het weer, over mijn 'werk' en wat ik zoal doe in de natuur. 'Dat zou mijn zoon leuk vinden' zegt ze. 'Hoezo? Houdt hij van de natuur?'
'Ja, heel erg veel. Hij weet er erg veel over te vertellen. Ik verbaas me er over zoveel hij daarvan weet.'
Maar gelijk komt er iets achteraan, waar ik toch wel van schrik, als ik vraag hoe oud hij is.
'28 jaar, hij zit thuis, heeft een wajong uitkering.' Ze wil het uitleggen maar ik stop haar. Ik ken het. Alleen, een jongeman, 28 jaar, zit thuis omdat er teveel is gebeurd in zijn leven. Hij zit al thuis vanaf zijn 16de. Hij is zo gekwetst in het leven dat hij geen vertrouwen meer heeft in de wereld.
Wanneer ben jij in de natuur? Op vaste tijden. Helaas, dat ben ik niet. Ja, in de zomervakantie wel maar nu niet. 'Hij zou eens met me mee moeten, de natuur is goed voor ieder mens.' Ze is het met me eens maar het moet toevallig gebeuren... 'als ik het ga regelen dan lukt het toch niet', zegt ze. Ons gesprek wordt serieuzer, gaat over kinderen waar je zoveel zorgen mee kunt hebben.
Ineens zegt ze 'nu ik jou zo hoor praten zie ik weer een lichtje, krijg ik een sprankje hoop dat het toch nog eens goed kan komen.'
We zijn het allebei eens dat wij daar niet veel aan kunnen doen. Dat het kind, of ze nu 16 of 28 zijn het zelf moet doen. Ze moeten zelf de draad van het leven oppakken.......
Hij heeft geen enkele opleiding afgemaakt. Hij is gekwetst tot op het bot, ging naar school, kwam anderhalf uur later naar huis en is nooit meer naar school geweest....

'Schreeuwende mannen' zei ze.
Hij kan niet tegen schreeuwende mannen....

En ieder uur komt er in het nieuws weer al die rotberoerde zaken rondom het kinderdagverblijf van Amsterdam aan de orde. En ieder uur word ik er misselijk van en dan............. 'Hij kan niet tegen schreeuwende mannen'

Wat vind ik het dan een ongelofelijke kut wereld. Waarom hebben volwassen mensen geen respect voor het kind. Een zo weerloos mens wat hoort op te groeien in een veilige wereld. Ik word er zo misselijk van.

Ik heb er vaker over geschreven, ik doe het nog een keer

Als een kind steeds de les wordt gelezen
wordt het een kritiekaster
Als een kind dikwijls wordt afgetroefd
wordt het een vechthaan
Als een kind bij herhaling in de hoek wordt gezet
krijgt het een schuldcomplex
Als een kind aanvaard wordt
leert het anderen aanvaarden
Als een kind aangespoord wordt
leer het creatief te zijn
Als een kind gewaardeerd wordt
leert het anderen waarderen
Als een kind recht mag ervaren
leert het rechtvaardig te zijn
Als een kind in zekerheid mag leven
leert het vertrouwen hebben
Als een kind nu en dan wordt geprezen
zal het in zijn eigen mogelijkheden geloven
Als een kind in liefde en vriendschap mag leven
zal het leren in de wereld veel liefde te ontdekken

Misschien, ooit, misschien mag het ooit een keer zo zijn.........

Neneh @ 10:29 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 16 juni, 2011

16 juni!

Knip stukjes uit kranten en tijdschriften waarvan je weet dat iemand er in geïnteresseerd is. Stuur ze naar diegene. Niet per mail, maar in een envelop net als vroeger.

Staat op mijn 365 dagen kalender!

Ik kwam een recept tegen vandaag. Dat ga ik opsturen en daarbij nodig ik mezelf gelijk uit om het te komen proeven!

Maak ik nu een foto van. Van het recept!

Poffertjes met gebakken kaneelappeltjesssssss

167/365

Neneh @ 09:46 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 14 juni, 2011

Volg route 61

'Kom over een half jaar maar weer', dat was een half jaar geleden en vandaag volg ik alweer route 61. Het lijkt haast vertrouwd, de trap op, naar rechts en bijna aan het einde van de gang is het bord. 61, cardiologie.
En daar zit ik dan, 'gaat u maar links zitten' zei de assistente. Ik doe dat, pak mijn telefoon, doe een spelletje, maak een foto, volg het gesprek wat verderop gevoerd wordt. Het gaat over het weghalen van zwaluwnestjes, 'Ze poepen alles onder', over roofvogels, schrikken van een uil en een jonge dode vos. Alles natuur waar ik van hou. Ik ben niet zo nieuwsgierig aangelegd maar dit gesprek ging zo hard dat ik er niet omheen kon. Het had waarschijnlijk met de hoge leeftijd te maken... vast een beetje doof.

Dan mag ik binnenkomen. Wegen, meten, hartfilmpje, bloeddruk. De hele riedel. Dan zit ik weer te wachten op de arts.....

Hij klopt aan en stapt binnen. 'Goedemiddag, komt u verder'

Hoe het nu gaat, of ik ergens problemen mee heb. Of benauwd. Bij inspanning of iets anders. Het gaat over cholesterol en bloeddruk. Binnen 5 minuten is hij er klaar mee. En ik ook.

'Ik zie u graag terug over een half jaar'

Ik stap weer op de fiets, neem de route langs de supermarkt en ondertussen beleef ik alles opnieuw. 2 jaar ben ik verder, 2 jaar en 1 week geleden stond mijn leven op de kop. Mijn leven, dat van mijn lief, dat van mijn kinderen. 6 juni 2009, het jaar waarin ik afscheid nam van mijn werk omdat ik mijn gezondheid terug wilde. Omdat ik me al zolang niet goed voelde. Maar in plaats van beter worden voelde ik me steeds beroerder. Tot 6 juni, toen werd het duidelijk. Een hartinfarct zette mijn leven op de kop. Alles schiet door mijn hoofd, ik kijk om me heen. Fiets naar huis, voel me zo gelukkig als ik weer thuis ben. Ik voel me de rest van de dag blij en feestelijk gelukkig. Ik voel me sinds januari zoveel beter dan de afgelopen jaren, zo wil ik nog een hele tijd vooruit!

Na het eten neem ik de honden mee en wandel nog een stuk over de grote stille heide, mijn favoriete rondje. Kraloo, randje Dwingelderveld.

165/365

Neneh @ 10:26 pm
nou zeg al 8 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 10 juni, 2011

Laag water, zonnetje, file

En dan heb je al geen zin om afscheid te nemen, je wilt allemaal echt niet weg. Ik ook niet. De honden niet, de man niet. Maar ja, aan alles komt een eind en we gaan toch maar want de plicht roept, zoon mist ons, tuin wil een helpende hand, was wil gewassen..........

Het had van mij ook echt nog wel een weekje langer gemogen. Wie heeft er eigenlijk bedacht dat vakanties zo snel gaan?

161/365

Neneh @ 10:19 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 7 juni, 2011

Panne

De band van mijn 'splinternieuwe' fiets was niet van de beste soort. Fiets duur genoeg maar het afwerken... om de paar dagen moest er lucht bij in de band en na anderhalve week zei de band 'doe het lekker zelf!'
Dat was dan ook de enige manier om er achter te komen dat de binnenband een beetje in de kreukels lag in de buitenband. Binnenband trof geen schuld maar was wel kapot!

158/365

Neneh @ 10:03 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

maandag 6 juni, 2011

Er zijn dagen dat je niemand tegenkomt....

Behalve dan een enkele boom, een paard, een scholekster of een konijntje

Dan voel ik me klein op het eiland

156/365

Neneh @ 10:54 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

zondag 5 juni, 2011

Er komt iets aanrollen....

156/365

Neneh @ 08:16 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 3 juni, 2011

Dagen rijgen zich aaneen

Als het genieten is dan gaan de dagen snel, alsof ze elkaar in willen halen. Wij halen er alles uit. Uit de dagen die zich aan elkaar rijgen. Elke dag fietsen en wandelen en insmeren en uitsmeren en ook nog proberen te slapen. Maar het lukt allemaal. Familie komt even langs en viert een feestje. In een duinpan :)
Wat voor pan? (grapje voor insiders)
En ineens is kleinzoon ook in de buurt. Lekker een weekje meegenieten op het eiland. 'Voor jou oma.....'. En hij duwt mij een doosje in de handen. Oh, paddestoelcakjes..... Yummie'
' Ik vin ook lekker', zegt 'klein mannetje'
En dat zijn ze!!

154/365 foto is te zien op http://m.flickr.com/#/photos/neneh_goes_digital en als deze link niet werkt dan kijk je gewoon op 'mijn' Flickr pagina. Link zit in de zijbalk. Het betere werk komt na mijn. Vakantie. Ik werk nu alleen met de iPhone :)

Neneh @ 08:00 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 31 mei, 2011

Samen eten

'Daar word ik nu blij van, dat gasten niet binnen gaan zitten maar lekker buiten. Jullie zijn de eerste gasten vandaag. Nee, jullie zijn de eerste gasten die op het terras gaan zitten.'
Mooier welkom konden we niet verzinnen. Het gaf aan dat het mooie weer terug was. Het was nog niet echt warm maar achter glas, uit de wind, was het heerlijk. Het is wel een van onze meest favoriete terrasjes op Ameland. Het is er altijd goed toeven en er is altijd genoeg te zien en te babbelen. De eerste babbel gaat over het feit dat we de eerste gasten buiten zijn, het tweede gaat over de mussen die dol zijn op de appeltaart. Laat ik daar nu ook dol op zijn.....

We hebben er al een aardig tochtje opzitten voor we bij het terras zijn, we moesten een nieuwe muis halen .... 'muis is dood' en zonder muis zit ik zo te prutten met de foto's op de laptop, dus op zoek naar een muis. Ik kom in gesprek met een eilander. Hij was ooit 3 jaar van het eiland geweest voor school en dat was lang genoeg voor hem om te bedenken dat hij nooit meer weg wilde. Wat een mooi mens. Muis was binnen, nieuwe wandelschoenen gevonden voor een akelig nice prijsje. Ik ben er blij mee. Ik zag schapen op de dijk, bergeenden in het water van de Waddenzee, evenals groepjes lepelaars en kieviten in het lange gras. Het was heerlijk, de zon kreeg steeds meer ruimte en dan is daar het terras.

Na al dat fietsen hebben we nog een kilometer of 5 gelopen en nog veel meer prachtige vogels gezien.

153/365

Neneh @ 09:03 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

maandag 30 mei, 2011

Wat een heerlijke dag....

Zo'n eerste daggie in de vakantiestand met een weertje om te zoenen, zonnetje, wolkje, temperatuurtje, lekker windje. Ik was zo blij met m'n korte broek, aanschaffen is een, dragen is twee. Er hoort een super weertje bij! gelukt! Alles is gelukt. Inpakken, overvaren, uitpakken kon pas na een fikse wandeling want de vloer moest eerst drogen. Micka en Twist zijn geduldig tot ze de zee ruiken. Vooral Twist gaat steeds harder ..... hij wil de zee in. We gingen dus eerst een fikse wandeling maken. Een grote schaduw boven de bomen, een kreet. Iedereen stond gelijk stil, ook de honden. We keken elkaar aan, daar heb je hem weer, de rode wouw. Maar nu zien we er twee. Duidelijk zichtbaar is de prachtige tekening in het verenpak. Helaas ligt de camera nog in de auto....
Deze gaan we nog vaker zien. Als we later nog een eind gaan fietsen hebben we nog de mooiste ontmoetingen.

151/365

Neneh @ 08:31 am
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

zondag 29 mei, 2011

Waar drank en boosheid en dwingelandij toe leiden.....

Het is einde verjaardag, alles aan mij is moe en wil gewoon slapen en uitrusten. Zoon is nog een eindje stappen maar meldt zich toch nog op een redelijk normale tijd binnen. Dan kan ik pas echt doorslapen, dan is iedereen veilig thuis. Rust, rust..
Ineens word ik wakker van de voordeurbel en de honden vliegen uit de mand en maken een kabaal waar je u tegen zegt. Lief slaapt door en ik denk 'wat ga ik doen? Ga ik uit bed? Of blijf ik liggen. Is het een idioot of een idioot die nu aanbelt'
Ik ga maar uit bed, kijk eerst even bij zoon. Hij slaapt...
'Slaap je, vraag ik ten overvloede, er is net aangebeld, heb je enig idee?'
Ja, dat had hij wel. Mijn vermoeden werd dus bevestigd....
Hij wou uit bed stappen maar ik liet dat niet gebeuren. 'Blijf liggen, ik ga naar beneden en ga even kijken of er echt iemand staat'.
In het schijnsel van de lantaarnpaal zag ik toch iemand hangen bij de voordeur. Ze zit met haar billen op de tijm die bij de voordeur in de bak groeit.
Langzaam doe ik de deur open. Ze gaat niet staan, ze kijkt voor zich uit en bromt 'Waar is I?'
'Kom binnen, S. dan gaan we even praten.' Dat leek mij gezien het tijdstip het beste. Daarbij was ze echt niet meer 'fris' en ze was boos....
'I ligt in bed, hij slaapt'
'Roep hem maar, hij slaapt niet. Ik wil hem nu spreken. Hij heeft mij gekregen waar ik nu ben. Hij moet sorry zeggen. Hij slaapt niet. Maak hem dan maar wakker, hij moet komen. Ik wil hem nu spreken.'
Ze is dwingend aan het praten, kijkt me niet aan.
Dat heeft ze nog nooit gedaan. Op de een of andere manier moet het leven zo gaan zoals zij het wil en daarbij heeft ze haar eigen regels opgesteld. Daarom is het ook gewoon mogelijk dat ze om 4 uur 's nachts aanbelt bij ons.
Ik probeerde door te dringen, aan te geven dat een gesprek met zoon er echt niet in zit. Dat ze beter terug kan komen op een tijdstip dat ze niet dronken is en niet zo boos. Dat dit tot niets gaat leiden. Echt tot niets.
Maar wat ik ook spreek en hoe rustig ik ook ben, het helpt niet.
Voor de laatste keer spreek ik haar toe, ik zie aan beide kanten jongelui langzaam dichterbij komen. Ze is niet alleen maar ze wilde toch alleen aanbellen en spreken met zoon. Ik kan aan haar hele houding zien dat ze steeds bozer wordt. 'Kom terug als je nuchter bent. Probeer het dan nog een keer. Op een ander tijdstip en niet middenin de nacht'.
Langzaam doe ik de deur dicht, voor ze weer aan zou bellen doe ik de voordeurbel maar uit en het gordijn dicht. Alsof je daar iets mee op kan lossen. Nee dus, maar ik weet op dat moment niks beters.
Ik ga nog eens even praten met zoon en dochter komt ook de trap af, die zal wel eens even... 'wie haalt me daar zo uit mijn heerlijke slaap en laten ze van broer afblijven' is haar boodschap. Ze weet niet dat broer lekker in zijn eigen bed ligt.
'Oh, gelukkig'
Lief is inmiddels ook wakker 'wat een rumoer, wat is er aan de hand.'

We zijn inmiddels een aantal uur verder en hebben het er nog regelmatig over.

Waarom zijn sommige jonge mensen niet te besturen? Het lijkt me lastig als je zo bent. Zo dwarser dan dwars, zo onbestuurbaar en zo koppig. Verstevigd door een flinke dosis drank is het nog erger.

In de straat zijn vast meer mensen wakker geworden. Ze heeft een eindje lopen schreeuwen en haar 'begeleiders' hadden er de handen vol aan.

Neneh @ 04:43 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

maandag 23 mei, 2011

Er was voldoende wind...

Mijn helden, dat zijn wel de molenaars. Het is een vreemd beroep. Het is een mooi beroep maar diegene die het als een echt beroep hebben, dus als een betaalde baan, zijn zeldzaam. De meeste molenaars zijn vrijwilligers en werken zich een slag in de rondte. Ze volgen een cursus, lopen stage, doen daar al 2 jaar over en vervolgens gaan ze aan het werk in een molen. En dit kan dan meestal pas als ze met pensioen zijn gegaan en als de vrouw even naar de bibliotheek gaat. Ze hebben er lol aan! Molenaars. Alle mensen die langskomen vertroetelen ze liefdevol met hun verhalen. De geschiedenis. Ze praten net zo snel als de wieken draaien.

Ik ben het spoor na het eerste verhaal over molenstenen al kwijt. Maakt niet uit. Graan ruikt lekker, stof op spinrag doet het altijd goed, het geluid van de draaiende wieken, het uitzicht.....
Vanmiddag was ik er. In de molen. Er was veel wind en het was sfeervol!

Net zoals de tuin waar ik later een kopje koffie zat te drinken....

143/365

Neneh @ 10:20 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

Wil jij een stukje schrijven voor ....

'Hoeft maar 10 regeltjes ofzo', hij vroeg het zo aardig dat ik natuurlijk zei 'met een fotootje erbij?'
En op de fiets naar huis had ik toch een kilometer of 14 tijd om te bedenken wat er in dat stukje moest komen. 10 Regels, man, wat is nu 10 regels. Bij mij is het altijd 'mag het een ietsje meer zijn'. Ik moest even denken aan 120 woorden. Misschien moet ik dat doen. Altijd goed. 120 lange woorden daar kun je natuurlijk wel het een en ander in vertellen. En voor ik het wist was ik weet thuis en stond ik samen met lief in de keuken een heerlijke hap te bereiden.
10 Regeltjes, ze komen er vanzelf, ze knallen zo uit het toetsenbord. Maar eerst moet ik een begin hebben en een volgorde bedenken....

Oh, nee, eerst een foto van de dag. Ik heb er weer een heleboel gemaakt vandaag

Neneh @ 08:06 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 21 mei, 2011

In alle drukte ben ik iemand vergeten....

Vannacht, toen ik echt even moest plassen, bedacht ik ineens 'verhip, ik ben Annie vergeten'. Ik kan 's nachts altijd heel goed bedenken wat ik vergeten ben. Dat ligt een beetje aan de drukte van de dag hoeveel dat is. Want meestal denk ik daar niet aan 's nachts, dus ben ik ook niet vaak iets vergeten. Maar nu wel. Gisteren dus! Gisteren zou Annie 100 jaar worden, als ze nog had geleefd. Van mij had ze nog mogen leven, sommige mensen mogen wel ouder worden maar nooit doodgaan. Of nog lang niet doodgaan. Ik kan wel zeggen nooit, het gebeurt toch!
Maar ze zou 100 geworden zijn en dat is herdacht en dat is al een mijlpaal op zich. Dat betekent gewoon dat ze nog leeft in heel veel harten. Want wie kent Annie nu niet?

ehm....... nou?

Jullie zijn cultuurbarbaren!

Gisteren was ik uitgebreid bezig in de keuken. Soep in pannen. En vannacht bedacht ik ineens dat Annie ook wel druk kon zijn met soep! (Otje)

Lente soep, brandnetelsoep

250 gr brandnetels
1 liter koud water
2 kruidenbouillontabletten
snufje zout en peper

Hulpmiddelen

Plastic handschoenen
vergiet
snijplank
mesje
houten lepel
soeppan

Wassen, snijden, koken in het water, 5 minuten trekken en dan........

Tos en Otje aten hun soep uit grote kommen. De muizen waren naar bed, in hun vergiet. Het was allemaal erg vredig en ze waren diep gelukkig.

Neneh @ 09:06 am
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 18 mei, 2011

Bijzondere ontmoetingen.......

Gisteren had ik een afspraakje gemaakt met iemand. Ik fietste door het weidse landschap naar hem toe. Heel bijzonder was het dat ik hem zag aan het andere einde van de Brink. Hij zag er zo 'vrijetijd' uit! 'Vrij', zo zag hij eruit en het klopt. Ben ik 2 jaar geleden gestopt met werken omdat ik mijn gezondheid tijd wilde geven te herstellen, hij werkte nog steeds en wij zijn elkaar altijd blijven volgen. Maar nu is het anders, hij is 'vrij'. Vervroegd, maar nog goed gezond en zo blij met zijn vrijheid. Nu net 4 weken bij huis, wakend voor het zwarte gat en helemaal niet van plan er in te vallen. Hij verteld honderduit over zijn plan. Een heel jaar voorbereiden en dan beginnen aan de voettocht
van Uithuizen naar Santiago de Compostela in Spanje. Ik ben onder de indruk. Wat een onderneming, wat een plan. Weg met 'zwarte gat', op reis gaan met de benenwagen. Ik wandel een stukje met je mee roep ik. Vijf kilometer vind ik nog wel leuk ...... ik wandel liever.
We praten de tijd zo weg en nemen pas afscheid als we nog even een winkeltje met kleurige spulletjes hebben bekeken. Daar had ik nog een bijzondere ontmoeting.

We hebben het lange tijd gehad over wandelen en goeie wandelschoenen.......

Vroeger was dat toch heel simpel, je maakte ze van hout!

138/365

Neneh @ 10:13 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 13 mei, 2011

In rust.........

133/365

Neneh @ 09:31 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

maandag 9 mei, 2011

Denken in het kleine.......

drup drup drup...... HET REGENT!

129/365

Neneh @ 09:27 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

zondag 8 mei, 2011

Zo'n dag als moederdag, zo'n dag was het vandaag

Zo'n dag, moederdag, vind ik altijd een beetje een ingewikkelde dag. Zo een dag waarvan ik denk 'wat nou moederdag'. Maar als ik een hartje op mijn scherm bij de pc vind waar 'Ik vind je liehief! Elke dag' dan is het wel goed. Als de langslaper thuis, hij is inmiddels iedereen voorbij met zijn lange benen, eindelijk uit bed komt en mij een hand geeft met een paar zoenen er achteraan.... als dan oudste zoon met zijn gevolg om de hoek komt kijken en er ineens een paar kleine armpjes om mij heen geslagen worden, als het kleinste kereltje een klein cadeautje op mijn schoot legt en als ik later lees 'mama, je bent een frikkin rockstar!! Ik mis je!' Ja, dan is moederdag wel ok. Dan wil ik wel een feestje bouwen.

Zonder jullie geen moederdag! Snap je dat? ik wel.......

128/365

Neneh @ 09:43 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 5 mei, 2011

Dag van fietsen in vrijheid!

En druk dat het was op het fietspad. Iedereen dacht er net zo over als ik deed, al had ik meer een doel dan de meeste anderen. Die stapten af en gingen in de hei hangen of paddenstoelen lezen (dat is dan een richtingsaanwijzer, het is maar dat u het weet) Het was echt een dag fietsen in vrijheid of meedoen met een activiteit bij het bezoekerscentrum in het Dwingelderveld. Wolvilten doet het goed. Geen moment rust voor de vrijwilligers daar.
Ik ging na een stop aan mijn dagopdracht beginnen. Niet dat ik maar het vermoeden had dat het allemaal zou lukken, maar vooruit met de geit. Op de fiets en dan aan de hand van cryptische omschrijvingen een letterbox vinden. Het is een controle die ieder jaar gedaan wordt. Ik heb dat nog nooit gedaan dus het wordt wel eens tijd. 'Als ik het kan vinden, dan kan iedereen het vinden', roep ik. Ik ken mezelf. Ik ben een clown als het om zoiets gaat. Coördinaten en GPS.... waar is het noorden ... grote grijns. Ik ga het doen. Inmiddels heb ik de meeste gevonden. Vier moeten er nog..... ik vrees met grote vreze. Nou ja, het duurt nog even voor de grote vakantiestroom op gang komt. Voor die tijd heb ik het vast wel gevonden. *kijkt vertwijfeld omhoog* *zit met handen in het haar*
'Nee, het komt goed! Uiteindelijk heb ik echt alles gecheckt.'

De foto van de dag, kinderhanden nemen wol onderhanden. Wolvilten, mooie dingen maken van mooie wol. Het ziet er altijd zo leuk uit.

Onderweg zag ik zwart bevroren blaadjes aan de bomen, een lepelaar hoog in de lucht, een zanglijster aan mijn voeten. 'Oh een bankje' Maar op dat bankje zat ik. Dus fietsen ze door. Ik zag schaapjes, honderden fietsers, paard en wagen. Watersproeiers in weilanden en tuinen. IJsjes om van te smullen.
Ik zag een mannetje met een schoffel, heel oud. Hij moest zich vast houden aan de lantaarnpaal toen hij aan het schoffelen was. Anders zou hij omvallen, geschoffeld moest er worden. Alles wat er aan het groeien was werd ....

Ik zag dat het droog was. Code rood droog. Dat is wel heel erg droog....

Misschien moet er toch maar eens een weekje regen vallen. Of een dag om mee te beginnen....

125/365

Neneh @ 10:19 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 30 april, 2011

Van rood wit blauw naar oranje en terug.....

De tandarts gooide gisteren mijn dag in de war. Nee, niet waar. De kiespijn gooide gisteren mijn schema in de war. De tandarts had gelukkig tijd voor mij en ik lag anderhalf uur in de stoel. Praten met een lapje over je mond, vastgeprikt aan de kies die de problemen veroorzaakte... 'da s langglden' wil echt niet. Maar hij is het gewend en verstond mij prima. Ik had deze nieuwe manier van behandelen nog nooit meegemaakt. Ik kom wel bij de tandarts, maar verder als de controle en 'ok, tot over een half jaar' kom ik al jaren niet. Dat is mooi. Maar nu was ik de klos. Ik had kiespijn en dan weer niet en dan weer wel en dan weer niet tot vrijdag toen werd het pillen tijd en heb ik maar eens gebeld. Dus.....
Hoe dan ook, toen ik weer thuis kwam had ik even nergens zin in. Niet in koken, niet in eten, niet in boodschappen doen. Terwijl dat wel had gemoeten want er heerste nogal een 'het is op' in de kast.

De nacht bracht rust, zowel in de kies als in mijn lijf en ineens was het Koninginnedag. Langzaam op gang komen, kopje koffie drinken, was aan de lijn. Boodschappen doen.

Thuis de boel opruimen, nog meer was aan de lijn. Het droogt als een gek met die wind, laat ie fijn zijn.
Dan naar de markt en oranje tompouces halen.

Uitverkocht! dan maar zonder oranje tompouces!

120/365

Neneh @ 08:48 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 20 april, 2011

Een avondje genieten met Claudia die niet op de foto wil!

Dus bleven de hele avond de gordijnen dicht want iedereen zat klaar met een fototoestel of telefoon.... want tegenwoordig ben je nergens meer veilig.

Natuurlijk niet! De gordijnen gingen open en Claudia was alweer sterker dan vorig jaar. Ik hou er wel van. Die scherpte op het leven.

'Oma, was jij goed of fout tijdens de Hete Vrede?'

Ik moet bekennen.... als oma....

110/365

Neneh @ 07:12 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

Uit, goed voor u!

Dus ben ik bij Claudia!

Neneh @ 07:11 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 14 april, 2011

De brug over, een nieuwe weg inslaan.....

Morgen mijn verhaaltje, nu naar bed. Maar de foto zet ik natuurlijk wel klaar. Teveel indrukken moeten eerst even verwerkt worden

Het was een bijzondere avond gisteravond. Een informatieavond van de IVN natuurgidsencursus. Veel te veel mensen in een kleine ruimte met als doel iets meer te weten te komen over de IVN cursus. Ik had me al behoorlijk ingelezen en me zelfs al opgegeven voor de cursus, na vanavond weet ik het zeker, het lijkt me zo leuk. Ik sta dus aan het begin van de brug, ik sta aan het begin en in twee jaar tijd sta ik aan de andere kant... als ik tenminste mee mag doen :)

104/365

Neneh @ 11:00 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 13 april, 2011

Opvliegers en ander ongemak!

'Het lijkt wel of ik bij een woelmuis in bed lig', zei lief vanmorgen. Ik voelde me eigenlijk meer een woelolifant, als dat al zou kunnen. Heet, koud, heet, koud. Deken over, deken af.... tot ik totaal wakker ben. Geen koel plekje meer te vinden in bed. Bah...... zucht. Blegggghh, zo waardeloos. Maar wakker zijn we! De dag begint al vroeg en dat is geen probleem als je uitgeslapen bent maar zoals ik slaap raak ik niet meer uitgeslapen..... zucht.
Hoe dan ook, ik ga naar de kapper, doe een boodschapje, haal een struik. Voor de nieuwsgierige onder u... een Vuilboom. Dat lijkt minder boom als je het dichtbij bekijkt. Meer een struik, de blaadjes beginnen te komen en ik ben er wel blij mee. Die moet nog in een hoekje in de tuin. Onderweg kom ik ook nog een clematis tegen en een vlinderstruik. Het kan niet op. Dan snel naar huis, boodschappen opruimen, was ophangen, kopje koffie, mailtjes lezen en schrijven en dan op de fiets... sporten! Vandaag wil het niet, niet zoals gisteren. Ik moet gewoon weer eens een nachtje slapen... zucht
Snel een boterhammetje en dan naar de dame die weet hoe ze mijn hoofd weer koel kan krijgen. Naaldjes, acupunctuurnaaldjes! 'Au'
Maar goed, het helpt, de ene keer meer dan de andere keer. Ik wil zo graag een nachtje slapen..... zucht
Als het geprik gestopt is ga ik nog eens een paar uur praten bij een vriendin... we praten de middag weg en als de regen begint te tikkeren bedenk ik dat mijn was nog buiten hangt. Als ik thuis kom heeft lief de was van de lijn gehaald, zo lief. Na de maaltijd is er een krant te lezen en.. pffff... heet.
Ik vlieg in mijn vestje naar buiten, even bij de vuilboom kijken. En de rest natuurlijk. Het ziet er alweer zo groen uit, ik word er blij van. Als ik me omdraai en omhoog kijk zie ik de maan. Nog 5 nachtjes slapen en het is weer volle maan. Prachtig

Ik bedenk ter plekke dat dit foto 103 wordt en als de foto gemaakt is ben ik weer afgekoeld.

Er staat alleen niet bij voor hoelang ... zucht

103/365

Neneh @ 08:55 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

maandag 11 april, 2011

Ik kan niet kiezen.......

Want wat is het geval? Vanmiddag was ik mee met de boswachter. Op de fiets, daar fietsen waar je 'normaal' niet mag komen. Daar dus! In de rimboe. In het Dwingelderveld, daar waar ooit ijs was, of zand, of heide en toen bos of ontginning van de heide. Waar verhalen liggen en bomen staan die echt niet ouder dan 100 jaar zijn, maar wel meegegroeid met de bewoners van weleer. Er is zoveel te vertellen en zoveel te zien. En er zijn zoveel meningen. Aan alles zit een keerzijde, zo is het gewoon. Bomen weg? Nee, want de bomen horen er. Is altijd zo geweest. Dat is niet waar, het is mooi. Dat is het. Het is beleving. En er is al zoveel gekapt, dat ook. Waar mensen wonen en werken wordt ruimte gemaakt voor industrie en huizen. Waar dieren wonen moet ruimte gemaakt voor die dieren. De een praat over herstel, de ander over vernietiging. Ik zie heel veel veranderen, kan me al haast niet meer voorstellen dat er ooit boerderijen stonden, mensen woonden, koeien graasden. Nu racen er tractoren, van links naar rechts, van zandberg naar zandberg... er wordt gewerkt aan een groot, nat(ter) heideveld. Er wordt gewerkt aan een geluidswal van afgeplagde landbouwgronden. Teveel mest, teveel van het goede en de heide kan daar niet in aarden. De aarde moet verarmen. De bomen moeten wijken voor de ruimte, het zicht, de verte. De landbouwgronden moeten wijken voor heide, voor venen en poelen. De kamsalamander......

Ik dwaal af, en toch niet. Vanmiddag heb ik uren gefietst en ontzettend veel gezien. En nu kan ik niet kiezen. Welke foto zal het worden.
Foto 1 kan heel goed foto 101 worden want vandaag is gestart met het verplaatsen van al die bergen afgegraven landbouwgrond. Daar wordt langs de A28 een geluidswal van gemaakt. Er wordt dus ontzettend veel gegraven en zand verzet de komende tijd.

Foto 2 is natuurlijk het logische gevolg van de bovenste foto. Dwars door de bossen, over fiets en wandelpaden, over de straat wordt door tractoren met megakarren de grond van de ene naar de andere kant gebracht. Stofwolken door de lucht, het verdrijft de geur van de lariks die aan de overkant begint te ontwaken, lentegroen wat misschien vannacht wordt schoongespoeld als het eindelijk gaat regenen. Het is zo droog. Nu was dat vandaag tijdens de fietstocht niet erg... maar een flinke bui zou geen kwaad kunnen.

Jullie mogen dus zelf weten welke foto je kiest. Ik kies ze allebei!

101/365

Neneh @ 07:58 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 9 april, 2011

Wat kan een rustige dag veranderen.....

Niet zo heel lang geleden nog werd er hier om de hoek iemand neergeschoten. 'Dat gebeurt echt niet hier, dat gebeurt alleen in de grote stad', dacht ik toen en vele met mij. Vandaag werden er hier een eind vandaan 6 mensen doodgeschoten. 'Dat gebeurt echt niet hier, dat gebeurt alleen in het buitenland'. 'Droom maar lekker verder Grietje, de wereld is bruter dan jij denkt en het gevaar ligt op de loer. Ik denk eens even na over mijn wandelgangen van vandaag. Mooi weer, drukke winkelstraten, blije mensen, even op het fietsje een boodschapje doen, later met de benenwagen nog een keertje de winkelstraat door....... gewoon, heel gewoon een lekker dagje met de doorsnee zaterdagse dingen en een dochter aan mijn zijde.....

Het gebeurt echt niet hier....

En de natuur laat zich door niets stoppen, vandaag staat mijn krenteboompje in bloei! En morgen staat het boompje er heus nog...

Maar wat kan een rustige dag veranderen in een chaos en een drama, die rustige dag die voor heel veel mensen nooit meer dezelfde zal zijn. Ik wens ze alle sterkte toe.

99/365

Neneh @ 08:49 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 6 april, 2011

Lieve engeltjes

Vandaag is een bijzondere dag, geen dag zoals alle andere. Gisteren was ook een bijzondere dag, gisteren was het 20 jaar geleden dat onze dochter Gaby geboren werd. Twintig jaar geleden was er een berg verdriet in ons leven. Een hele berg die we moesten nemen omdat Gaby niet meer leefde zo vlak voor de geboorte. Het heeft een stempel gedrukt op het gezin, het is door iedereen in het gezin anders beleefd en het blijft zelfs nu 20 jaar later iets wat we nooit vergeten en altijd herdenken. Ik heb er wel vaker over geschreven, soms moet ik er over schrijven. Het is goed dat te doen. Ze hoort bij mij, bij ons. En 20 jaar later zijn er heus geen momenten meer dat ik er verdrietig van wordt, dat ligt ver achter mij. Die scherpe kanten zijn er helemaal af. Ik kan genieten van iedere zwangere vrouw bij mij in de buurt, kan genieten van het kijken naar baby’s zonder helemaal in verdriet te verzinken. Ik heb de tijd genomen en gekregen om te verwerken wat ik graag zo anders had willen beleven. Soms gaat het zo. …. dat is het leven.

Nu 20 jaar later is er weer een bijzondere dag, vandaag is onze kleindochter geboren. Onze kleindochter leeft niet meer, ook hier is er verdriet. Want iets anders kan je er niet in verzinnen. Verdriet, verdrietig. Het is een bijzondere dag, zo 20 jaar later. En ik heb de laatste dagen al een paar keer gehoord ‘waarom nu net in deze periode’
Ik heb geen idee, ik weet het niet. Twintig jaar geleden heb ik vaak gezegd dat ik dit niemand toewens. Dit is verschrikkelijk om mee te maken. Wie bedacht toen dat er al die jaren later mijn eigen kinderen in dit verdriet terecht zouden komen? Ik niet.

Maar door mijn verdriet van toen kan ik handelen in het nu en daar ben ik maar wat blij mee. Ik heb een oor om te luisteren, een mond om liefdevolle woorden te spreken, handen om vast te houden en vooral veel liefde te geven. Met liefde heb ik gisteren een kleedje gemaakt voor mijn kleindochter Lieve.

Gaby en Lieve zijn samen…..

Neneh @ 10:01 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

zondag 3 april, 2011

Ach kom, het is maar een spelletje!

Dus speelden we tot in de kleine uurtjes en het was gezellig, muziekje erbij, drankje erbij, brood en spelen. Iets met landen maar geen Kolonisten. Iets met opdrachten die echt niet uit te voeren waren want we liepen elkaar alleen maar in de weg. IJsland was lange tijd van mij. Groot-Brittannië ook en het hele Zuid-Amerika... maar mijn leger was niet opgewassen tegen al dat dobbelsteen geweld en mijn opdracht om ook Azië in te nemen leek verder weg dan ooit. Ik werd praktisch verdreven uit Europa...... tot er een ingreep kwam met het fototoestel en iets met een bril.... Alle legers werden op een hoop geveegd in één seconde...

Bruut kwam er een einde aan het spel, er was geen winnaar dus ook geen verliezer. Maar het was wel laat, kleine uurtjes laat

93/365

Neneh @ 09:20 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 29 maart, 2011

Proefrijden!

Vandaag ging ik proefrijden, op een nieuwe fiets met trapondersteuning.....
Ik had zoiets van 'dat ga ik niet doen, ik kan het nog best zelf regelen met de benen' en zo is het maar net. Maar toch, nu pak ik voor langere stukken altijd de auto, niet omdat ik niet 'heen' kan fietsen maar meer omdat het terug te zwaar is want na werk of wat dan ook ben ik moe en dan nog terugfietsen..... nee, komt niks van. Nu heeft lief net een nieuwe fiets en hij vond dat ik het er maar eens van moest nemen. Hij is wel lief.. trapondersteuning. Ik moest wennen aan het idee, zag al 'oude meuteteut' fietsen aan mijn oog voorbij trekken. Ik zag me daar echt niet op fietsen. Toch is het wennen snel gedaan bij het zien van de nieuwe modellen en zo kwam het dat ik vandaag mocht proeffietsen. Toevallig kwam er net een mevrouw aanfietsen met een zelfde soort fiets als waar ik voor kwam. Ik vroeg haar naar haar bevindingen. 'Heerlijk, echt heel fijn. Maar je wordt er wel lui van!' Daar had ik toch even vraagtekens bij. Ze kon het uitleggen. Trapondersteuning is zo gemakkelijk dat je zelf niet zo hard meer moet. Maar ja, als je niet zelf met de trappers rond gaat dan val je om, je moet er hoe dan ook iets voor doen.....

Ik ging fietsen, proeffietsen en 39 kilometer later heb ik de fiets weer terug gebracht. Proef geslaagd, volgende week ruil ik mijn oranje monster in voor eentje met hulp uit de accu.

Er moet meer gefietst worden! En dat ga ik doen. Helemaal als de omgeving zo geweldig is.

Dwingelderveld....

88/365

Neneh @ 09:31 pm
nou zeg al 6 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 23 maart, 2011

de Lente die is pas begonnen als.....

je per ongeluk bij een ijssalon uitkomt, inplaats van bij kantoor!

#Loesje

Maar ik hoefde niet naar kantoor en de dingen die gedaan moesten worden waren gedaan. Als je daarna op een bankje in de zon zit ga je leuke dingen bedenken. Dus gingen wij, dochter en ik, op stap, onze neus achterna!

Op naar de ijssalon! Voor de eerste van dit jaar!

82/365

Neneh @ 09:30 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 15 maart, 2011

Zonder zon is het ook best te doen

Ineens waren we ons kleine monster kwijt. Micka rent altijd als een dolle achter Twist aan, tot de waterlijn. Twist rent harder en is gek op water. En konijnen, want die kunnen ook lekker rennen. Dus Twist rent, Micka rent er achteraan en raakt de weg kwijt.... Twist is gewoon sneller. Micka..... Micka. Ineens komt ze aanrennen en is ze blij dat ze iedereen weer ziet. 'Waar was je toch'. Maar er komt maar weinig antwoord. We lopen weer verder, kilometer na kilometer, door duinen, langs weilanden, door bos, over strand tot we weer bij het huisje zijn. Dan zijn we alle vier uitgeteld en haal ik mijn jaszak leeg. Roze schelpjes, van die kleine, een mooi veertje, een sparappel, een denneappel, een stukje hout wat lijkt op een kop van een eend, een of andere gedroogde paddestoel..... zandkorreltjes. Dat zit er in mijn jaszak, dat neem ik mee.
We rusten uit, we lezen berichten over zon, 18 graden. Niet hier, nee, niet hier. Maar ook zonder zon is het best te doen.

74/365

Neneh @ 09:42 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

maandag 14 maart, 2011

Stilzwijgertje

Het begon vannacht te regenen, wij werden er wakker van, niet direct van de regen maar indirect wel. Onze nieuwe regenton begon te werken, te druppelen. Het regenwater drupte gestaag de lege ton binnen en dat maakte ons wakker. De nachtrust werd verstoord door regen.... Daar begon ook onze vakantie. Al was die volgens de iPhone van lief, hij vult zijn agenda met de meest mogelijke afspraken, al op zondagochtend 6 uur begonnen. Daar werd ik ook wakker van en dacht gelijk het ergste, je weet maar nooit. Ik vroeg lief waar zijn telefoon was en van wie het berichtje was. Lief was bewusteloos... het duurde even voor hij las wat er stond 'vakantie'. Daar werd ik dus zondagochtend, 6 uur, wakker van. Ik had andere ideeen bij vakantie.

Het strand was van ons, de mistflarden maakte de wereld nog kleiner. Wij, de honden, de golven, het lawaai van de zee, wij liepen onze vakantie binnen.

'Ik ben een koekoek, zei ik toen we weer door de duinen naar bet bos liepen en ik zei: Koekoek'
'Wat ben jij?'

Lief keek me aan 'een stilzwijgertje', zei hij
'ssssst'

Het werd stil, in de verte hoorden we de scholekster een lied zingen.

73/356

Neneh @ 08:00 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 9 maart, 2011

Brood en rozen

'Ruimte voor vrouwen' dat stond er op de uitnodiging voor vrouwendag. Ruimte voor vrouwen was er. Brood was er.......
Tijdens de bijeenkomst, in het stadhuis van Assen, kwamen
Ruth Mompati, burgemeester van Naledi (Zuid-Afrika), Tryntsje Slagman, oud-burgemeester Borger-Odoorn en verhalenvertelsters van stichting Samurau, vanuit hun eigen positie een bijdrage leveren aan het thema.
Brood en rozen..
Indrukwekkende verhalen, belevenissen, dagboeken voorgedragen. Herkenbaar, gedragen, uitgesproken en dankbaar. Vrouwen knikken, luisteren, fluisteren, klikken met de hakken, lachen, bewegen met handen en voeten als ze genieten, frustreren, beleven, verwerken....
Vrouwen lachen, versieren en vermaken...

Er was brood...

en er waren rozen

100ste vrouwendag

68/365

Neneh @ 10:00 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 19 februari, 2011

We deden een spelletje en ik heb net niet gewonnen

Zoals ik kan genieten van een boek, al heb ik het 3 keer gelezen, zo kan ik genieten van het spelen van een spelletje. En dan het liefste Kolonisten. Wobble doe ik ook wel, maar dan doe ik mee voor spek en bonen en iedereen plaagt me! Aan het einde van de rit staan al mijn pionnetjes nog fier overeind.. uch
Gisteravond was het mijn beurt om te koken en ik had gedacht ... ik ga straks winnen...

Bijna, bijna had ik gewonnen. Lief was me net 1 punt voor.

Kolonisten van de lage landen is dit....voor het geval je benieuwd bent naar de spelregels. Kom maar spelen!

50/365

Neneh @ 07:42 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 18 februari, 2011

Dat is al een tijdje geleden...... wat is je haar lang

Vorige week dacht ik al 'binnenkort maar even bellen' en het bleef erbij. Dus gisteren gebeld of er nog een plekje was. Gelukkig wel, want als ik éénmaal gebeld heb dan wil ik ook direct..... of een dag later.
Ze haalde de vingers eens door mijn haar.... 'wat is het al lang', zei ze. En dat is het. Voor mijn doen is het lang. 'Het vliegt nu echt steeds in mijn mond', zeg ik.
Het is dus een rotlengte want langere haren vliegen niet 1,2,3 in je mond en korte haren al helemaal niet. Toch ben ik hier wel blij mee.
'Wat wil je?'
'Een beetje fatsoen!'
Het levert een hoop geknip en gebabbel op en uiteindelijk nog een windje door het haar, klodder van het een of ander er nog in en ik zie er voorlopig weer fatsoenlijk uit!

49/365

Neneh @ 08:31 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 16 februari, 2011

Ik geef je wel vaker een armband....

Sommige mensen zijn op 4 december geboren en hebben altijd last van het Sinterklaasfeest. Op 5 december moet je al helemaal niet jarig zijn, of 6 december.... ook niet leuk. Heb je net alles gehad. Of je bent jarig met Kerst. Ook zoiets. Altijd tussen de kerstboom en kerstballen feest vieren. Nah, nee, da's ook niet alles. In het voorjaar met Pasen en al die andere vrije feestdagen kan je het soms treffen dat je een keer tussen de paaseitjes wakker wordt, maar dat is leuk en ook niet vervelend. Als het maar niet altijd zo is. Of als kind altijd in de zomervakantie jarig zijn. Ook niet leuk.
Het beste, bedenk ik net, is gewoon niet jarig zijn, of hooguit 1 x per 4 jaar op 29 februari. Dan gaat de tijd minder snel, wordt je minder snel 56.
Op 16 februari jarig zijn heeft voordelen en nadelen. De nadelen..... bloemen zijn duur rond die tijd. Reuze duur.
Maar verder zijn er alleen voordelen... alles kleurt rood van de liefde, de voorjaarskleuren sieren het leven en last but nog least het kan van dat voorjaarsachtige weer zijn (jaja, het kan vriezen het kan dooien, ik hoor het je zeggen) toch is het licht in februari anders dan in januari en de zon heeft meer kracht.
Ook vandaag. De lange schaduwen van de winter zijn weer aan het verdwijnen. Ik zag het in mijn tuin. Met met nieuwe kleine handzame cameraatje. Kadootje van lief... 'jij maakt graag foto's, ik vind het fijn dat jij dat doet'

en aangezien ik maar weinig tijd had vandaag voor een uitgebreid portret is het een schelpje geworden, de winter hangt er nog aan. Groen uitgeslagen voor de donkere vochtige maanden in de schaduw. Maar de zon gaat aan de slag... je ziet het oplichten

47/365

Neneh @ 09:54 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

Geen 55 meer

'Ja, zeg, ik ben ook geen 55 meer. Ik word ook een dagje ouder! Mag het een beetje rustiger misschien.........'

tadadieboemdieeeeeeeeeeeee.... hieperdepieper, ik zing voor mezelf een liedje... doen jullie mee

Neneh @ 08:45 am
nou zeg al 13 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 15 februari, 2011

Waarom ik een grote kop koffie nodig had...

Het afhandelen van het collectegebeuren is ook een hele klus en ik was er samen met een collega maar weer heel druk mee..... tellen, tellen, tellen...
Tot de handen stinken... bah, vies geld. Ieuww, als je er over nadenkt.
Maar goed het hoort erbij. Dus wij tellen en tellen en tellen...
Mis ik nog een aantal bussen en moet ik daar weer achteraan. Mensen collecteren en vergeten het dan weer... (nee, snap ik niks van) (ik bedoel, daar wil je toch vanaf) (ik wel) Dus ik mail en bel en ja hoor, vanavond heb ik alles binnen. Met minder collectanten hebben we weer meer geld binnen gehaald en alles was ons gunstig gezind. Zonnetje erbij, mooi weer en pas aan het einde van de week regen... niks aan de hand. Prima weer.... prima collectanten! Mooi klaar.

Ik zit dus vanmiddag net even bij te komen als 'grote opschepper' helemaal overstuur binnenkomt. Hij ging de honden uitlaten en ik hoorde wel een hoop tumult in de straat maar geen idee... hij struikelt over de woorden en ik vlieg in de benen, zo de deur uit, de straat op en sta daar bij een poes die er echt heel slecht aan toe is. Net overreden door een auto. Midden op de straat sta ik daar met de handen in de lucht. Het is een vreselijk gezicht, het is afschuwelijk. Ik denk er de poes van de buren, naaste buren in te herkennen.. maar weet het niet zeker.
Er komt een mevrouw bij de poes staan zodat ik iets kan halen. Het beestje moet van de straat af dat is duidelijk. We laten auto's langzamer rijden en iedereen is in rep en roer. Als ik de poes uiteindelijk oppak is er geen leven meer.........

Ik breng de poes bij huis, haal water, spoel de straat en later de stoep schoon. En bel eens aan bij de buren. Niemand thuis. Ik ga bellen.
Als ze een poosje later voor me staan heb ik het er nog te kwaad mee.. stel dat het wel hun poes is... oh bah
Zij wil niet kijken, haar vader gaat kijken. Ja, het is hun poes....

.......

Hij gaat een doos halen en komt terug zonder doos. 'Je hebt geluk, zegt hij, jouw poes ligt in de mand binnen'.
Dan is het de poes van de buren nog een huis verder, die 2 lijken op elkaar en dat moet wel zo zijn....

Die zijn niet thuis, pas later. Hoe triest, 4 jaar oud en boem... dood

Als ik eindelijk klaar ben buiten ben ik door en door koud, geen jas aan natuurlijk. Niet aan gedacht. Ik ga zitten..... en bedenk dat ik echt een hele grote beker cappuccino ga maken. Een dubbele! In mijn favoriete beker.

I love you! Zo is dat. Ik sla mijn koude handen om je heen.....

46/365

Neneh @ 09:44 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

zondag 13 februari, 2011

Tweedeling

Het lijkt er op dat politieke partijen en hun meningen lijnrecht tegenover elkaar staan tegenwoordig. Het is al begonnen in de onderhandelingen voor het nieuwe kabinet en heeft het bij de vorming daarvan al een splitsing getoond waar aan de oppervlakte snel iets overheen is gelegd maar ondergronds smeult het verder en verder. Daar lijkt het op. Of er een tweedeling gaande is. Ik ben niet zo'n politiek schrijver, ik ben meer een politiek denker. Moet er altijd diep over nadenken. Hoe komen ze tot keuzes en waar leiden ze toe. Om maar even te reageren op de PVV, ik heb er echt helemaal niets mee. Sommige dingen zijn wel aardig verzonnen maar de toekomst zal uitwijzen dat hun plannen gewoon geen haalbare kaart zijn. Daar begint de tweedeling al. Ook op de snelweg begint de tweedeling. VVD, waar ik ook niets mee heb, is van mening dat ze de campagne naar de a.s. provinciale verkiezingen best mogen starten met het plaatsen van een 130 km-bord. Daar waar al die tijd al 130 werd gereden mag het nu legaal. Dus gaat de snelheid zeker naar 140 want de pakkans is nihil en snel willen we allemaal. Daar hoef je geen VVD voor te stemmen. Ik vind het persoonlijk een misplaatste grap om je campagne met iets te starten waar je iedereen mee ‘pakt’. Want dat is het toch. Na het raadplegen en dus lezen van de programma's ben ik er in grote lijnen wel achter waar de huidige regering zijn vingers in de provincies neer wil leggen. En dan beperk ik me nu maar tot mijn eigen provincie Drenthe. Wat hier al jaren gespreksstof is 'opslag van CO2' en grote evenementen vooral rondom Assen, omdat daar nu al de TT baan ligt. Beide liggen 'groen' gevoelig. Natuurlijk zijn er meer zaken aan de orde die er voor moeten zorgen dat de Drent een baan heeft en houdt en dat er vooral meer huizen bewoond gaan worden. Industrie moet voldoende ruimte krijgen en Hoogeveen een intercitystation blijven.....

Ook in Drenthe is er de tweedeling.

Hier is er een grote groep mensen die denkt aan uitbreiding van alles wat werk en geld mee brengt en een grote groep mensen die uitbreiding van bovenstaande deels in de weg gaan staan omdat er meer voor natuur, voor groen gekozen moet worden. Dat de plannen voor samenvoeging van natuurgebieden door moet gaan, dat bestaande plannen uitgevoerd gaan worden, dat er windmolens komen en zeker geen opslag van wat dan ook.

Misschien was de tweedeling er altijd wel, misschien komt het in de Drenthe, nu met de verkiezingen voor de deur, meer bloot te liggen. Misschien moet ik nog maar eens even nadenken over welke partij nu mijn stem gaat krijgen. Eén ding is zeker, die ene partij krijgt mijn stem zeker niet. Ik wil gewoon Fatima met een hoofddoekje blijven begroeten en wil gewoon van de natuur blijven genieten. Zo veel als maar kan

En dat zouden meer mensen moeten doen....

Trouwens, het beste voor Drenthe ligt waarschijnlijk in het midden. Zoals wel vaker het geval is. En die gulden middenweg moeten we dus straks met stemmen bij elkaar gaan sprokkelen.

Neneh @ 01:28 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 12 februari, 2011

een uitnodiging die we niet af wilden slaan...

Hooguit iets inkorten. Die uitnodiging lag er al even en uiteindelijk was alles geregeld. Het is voor mij, in de drukste tijd met Amnesty, niet echt handig om van huis te zijn. Toch was het geregeld. Vorige week zaterdag vierde vriendin Jannie haar 50ste verjaardag, nee nee, vorige week zaterdag begon Jannie aan haar SaraFeest, dat zou een week duren, veel langer voorpret geven en dan een weekend lang feesten. 'Wij komen ook'
Jannie blij.
Wat zal ik meenemen, is er iets wat ik voor je kan bakken, koken, maken .. zeg het maar
'Ik wil van jou graag een 'Neneh Appeltaart'!
Dus bakte ik de vetste, dikste, mooiste lekkerste appeltaart ever. Ik ben er wel even zoet mee geweest....

Uiteindelijk moest de taart natuurlijk wel mee de auto in en dan kilometers verderop aan een keuring onderworpen worden. Iedereen zou in de ban raken van de heerlijke smaak.....

Ehm, heerlijke smaak.
'Ik voel me niet echt lekker, zei lief, ik weet het niet maar ik voel me.....'
'Niet echt lekker dus!'
'En nu?'
Ja, dat wil ik dan wel weten, kunnen we wel, kunnen we niet gaan.
'We gaan wel.
Blurppp

ehm...

Ja, we gaan.
Dus veel later dan gepland gaan we.
Ik kijk eens opzij als we aan het rijden zijn en zie een wit bekkie.
'Gaat het echt wel?'
'2 uur rijden, en weer 2 uur rijden terug? Is dit verstandig?'

ehm...

Dan hak ik de knoop door. Overmacht, niks aan te doen. Bij de volgende afslag gaan we terug. Jij gaat vandaag nergens meer heen.

De appeltaart ook niet.

Voor jou Jannie..... de appeltaart. Ik ga het niet bewaren want ik heb hier wel een hongerige zoon in huis. Ik ga nog een keertje eentje voor je bakken.
Als we toch nog een klein beetje jouw verjaardag komen vieren.
In de lente?

43/365

Neneh @ 09:24 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

zondag 6 februari, 2011

Taartjes en lang zal ze leven......

Vandaag vierden wij een verjaardag die morgen pas een feit is. Verjaardag van moeder die 79 jaar op de teller krijgt en aan hoge hakken niet meer genoeg heeft om uit de kluiten gewassen kleinkinderen te omhelzen. Ze moet er een trappetje bij maar dat mag de pret niet drukken, wij bukken!
Het was gezellig, dat was het. Voor herhaling vatbaar! Dat ook. Volgend jaar maar weer

Als je 80 wordt moeder! 'Dat zal wat zijn'.

We zitten in het voorhuis te eten en de blikkies geven wel aan hoe oud dat voorhuis is. 'Jan Bols, supporters vereniging'
Ha! Maar die is nog niet zo oud

37/365

Neneh @ 09:50 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

maandag 31 januari, 2011

Ben een beetje bezig

Nog met de gedichtendag, waar de laatste gedichten geplaatst zijn. Ik heb er nog nooit zo weinig tijd voor gehad door plaatselijke drukte. Morgen zal ik er nog eens een stukje aan wagen.
Over gedichtendag 2011 en de ingezonden gedichten
Ben ook bezig met elke dag een foto, 31 foto's in januari en ik heb wel door dat het heel lastig is om elke dag een foto te maken. Ik ben niet heel de dag met interessante dingen bezig. Althans niet zo interessant dat ik er telkens foto's van wil maken. Natuur is ook zoiets, ik kan elke dag de natuur induiken en daar foto's van maken, maar dat doen er al heel veel mensen. Het vogeldagboek van Adri de Groot bijvoorbeeld. Alle dagen vogels ... ik vind het leuk om te bekijken.
Ik ben dus een beetje bezig.
Voor Amnesty bijvoorbeeld.
Volgende week de 9de landelijke collecte en ik doe nog steeds mee als coördinator. Organiseren en stimuleren....
Hoogst vermoeiend dit jaar want ik heb zoveel mensen in mijn lijstje van mensen die dit jaar om wat voor reden dan ook niet kunnen collecteren....... studie, ziekte in de familie, drukte op het werk of 'dit jaar maar niet'
Jammer....
Daar ben ik dus druk mee, een beetje bezig

Neneh @ 09:07 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

maandag 24 januari, 2011

Terug naar lang geleden...........

Vandaag ging de schop in de grond en mijn opdracht was heel simpel 'Maak vandaag een foto van het Dwingelderveld'
Ik hoefde niet zo nodig een verre reis te maken maar iedere keer dacht ik 'nog even verder, dan heb ik een mooi vergezicht'
Maar alles is er mooi, links kijken, rechts kijken.... heide, bos .... water. Vooral veel water. Het is er nat en het moet nog natter worden. Echt alles staat met de voeten in het water momenteel.

Even later zie in de verte allemaal vlaggen wapperen...... en ik zie een graafmachine. Ha, dat is me toevallig. Natuurlijk, ik ken het gebied maar was toch verrast. Rechts is wel een bomenrij maar daarachter is het gebied lange tijd beroerd door de mens. Heide moest plaats maken voor gras en bouwland. Natuurlijk, hier gaat het op de schop.
Rechts......
Maar links...
Daar staat nu een picknickbank.

Pas als ik het filmpje bekijk zie ik hoe die bank daar terecht is gekomen.
Achter de picknickbank is weer water...
En daar speelde ik vroeger al!
Meer dan 50 jaar geleden.

Neneh @ 10:38 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

zondag 23 januari, 2011

Ik hou van jou en ik kus je blauw.....

Vroeger, toen ik nog jong was, was mijn zusje een klein meisje. Een lief schattig klein meisje. Ze had van die dingen die ze dan zei of schreef, toen ze klein was. Ze was ook wel een beetje verliefd op mijn liefdes, zeg maar. Zo klein als ze was, zo ging dat. Dat was leuk... ze schreef een keer een soort van gedichtje en daarin stond 'Ik hou van jou en ik kus je blauw'
Dat zal om het rijmen geweest zijn, hou, blauw... dat dus. Het is al zo lang geleden dat ik niet meer precies weet hoe het is ontstaan maar zij was klein en ik was veel groter en ouder en had een vriendje!

Elke keer als ik bij mijn dochter ben....... da's momenteel aardig minder dan een tijd geleden, want dochter is een eindje uit de buurt gaan wonen, dan moet ik denken aan dat zinnetje.
'Ik hou van jou en ik kus je blauw'
Ik heb namelijk niks met blauw en zij alles.
Ze heeft ook alles blauw
Ook alle was is blauw, gewoon omdat het blauw is, niet omdat het wit door een blauwe sok verkleurd is. Zij is blauw......

Hoe ik nu weer bij dat zinnetje kom? Vandaag? Vandaag deed ik haar was.... althans een gedeelte. Gisteren was ik bij haar en haar hele huis hing vol was. Te drogen. 'Maar ik heb nog lang alles niet schoon'
(ik vind het maar een klerezooi dat je alleen op zaterdagochtend naar de wasserette kan omdat er op alle andere momenten gewerkt moet worden) (zie dat blauwe dan allemaal maar eens schoon te krijgen)

Hoe dan ook 'Geef maar mee, dat kan er ook nog wel bij!' (niet verder vertellen, maar de wasmachine doet de was, de droger de rest en opvouwen is een makkie want lief strijkt en ik vouw)
(hoezo teamwork)

Zo kwam ik op het zinnetje. Alles kleurde blauw vandaag... en ik hou van mijn dochter! Die dus weer helemaal gek is met blauw, waar ik dan weer niets mee heb.

Ik weet eigenlijk niet of mijn zusje nog weet voor wie die kusjes destijds nu waren.... Maar dat is weer een ander verhaal.

Neneh @ 10:29 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 15 januari, 2011

Van open naar rond naar rechthoek

Alweer 6 jaar wonen we waar we wonen, ik snap het ook niet helemaal maar zo snel gaat het dus. We zaten dus 6 jaar geleden in de dikke bende. En dan bedoel ik ook dikke bende. Met een schoorsteen die naar beneden kwam en nog allerlei andere rottigheid.
'Ja, oud huis, altijd wat!'
Zo dus. Nou ja, lief en ik zijn niet voor één gat te vangen en we hebben ons er keurig doorheen geslagen. (niet helemaal waar natuurlijk want het was vooral erg en veel chaos)
We hadden in het huis ervoor een houtkachel en de mensen die ons huis kochten wilden de kachel absoluut niet overnemen, de kachel moest weg, de vijver dicht en.....
Ok ok, wij nemen de kachel mee en gooien de vijver dicht.
In het 'nieuwe' 'oude' huis zat er middenin de kamer een open haard uit het jaar 0
Die moest weg ... afbreken ging heel snel, halverwege de slooppartij kwam alles vanzelf naar beneden. Dat was dus snel klaar. De houten vloer was er minder blij mee ....
De houtkachel kwam daar waar de open haard was verdwenen. Maar de kachel was wel groot in de kamer, een blikvanger. Hij viel in het vorige huis veel minder op....
Zes jaar lang deed de kachel al dienst en daar kwamen nog 6 jaar bij in dit huis. We hebben best weleens gekeken naar een kleinere kachel, niet qua warmte maar qua afmeting. Altijd bedachten we weer... ach ja, hij doet het goed.
Maar de laatste tijd waren we weer aan het kijken en nu hebben we doorgepakt. Er is nog nooit zo snel een kachel verkocht. Hij stond 15 minuten op marktplaats en verkocht was ie...

Van Open, naar rond, naar rechthoek... en vooral de laatste geeft een hele hoop warmte

De honden hebben het trouwens ook goedgekeurd door er ongegeneerd voor te gaan liggen!

15/365 Vandaag 2 foto's ivm met het afschaffen en aanschaffen van de houtkachels

Neneh @ 10:20 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld
Tweet

maandag 3 januari, 2011

De zon schijnt, de lucht is blauw.... de vensterbank is schoon

Voor de Kerst was het rommelig druk, ik kwam bij wijze van spreken tijd en handen te kort. 'Dan maar na de Kerst', had ik bedacht. Na de Kerst was het rommelig en relaxed en kwam ik alweer tijd te kort. Nee, niet waar. Ik hou er niet van het huis op de kop te zetten, de ramen te gaan lappen, de rommel op te ruimen. 'Dat komt na oud en nieuwe wel', had ik bedacht. Meestal komt van uitstel afstel maar nu niet. Vanmorgen eerst een rondje huisarts en ziekenhuis met zoon die het nieuwe jaar zo lekker fit begint en daarna breekt de pleuris los! Ik ruim, poets, veeg, boen, lap, zuig de woonkamer. Het was er ook alsof er een bom was gevallen zo na de Kerst. Het hing er een beetje bij.... het stapelde zich op!

Dus maakte ik nieuwe stapels. In de afvalbak, de papierbak en in de kerstdoos.

Het nieuwe jaar begint met een leeg huis.

Beetje kaal is het

Zo zonder al die lichtjes ook best .......... donker

Morgen maar een narcis op de vaas, voorjaar, zin in.

Neneh @ 05:41 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 1 januari, 2011

1-1-11

Rond een uur of 1 zoenen we elkaar een goed nieuwjaar toe. Onze koude wangen, net van buiten, tegen de warme wangen van diegene die al even binnen zitten. De honden waren weer rustig, de straat was weer tot kalmte gekomen, de gordijnen dicht en wij op stap. Naar broer en zijn verkering. Het was er zo gezegd al lekker warm, druk en gezellig. Broer verzorgt de muziek en ik vertel dat ik de rommel op zolder opgeruimd heb en zowaar zijn brieven aan mij had teruggevonden. Bewaard ook nog, al die jaren. Ik praat over de periode dat ik 16 was en hij 13. Brugpiepers hadden we toen nog niet, maar hij was er vast wel eentje. Of al het tweede jaar van het voortgezet onderwijs. In ieder geval was muziek zijn passie en ik gleed daar gemakkelijk in mee. Ik vind en vond zoveel muziek leuk en lekker om naar te luisteren. Hij ook.... uren en uren naar Pink Floyd, al was dat nog iets later. Ik weet echt niet wat mijn eerste echte singeltje was. Daar was ik niet echt mee bezig. Zal iets van Shocking Blue geweest zijn. Of the Beatles. En dan altijd de b-kantjes. Dave Berry was ook helemaal mijn favoriet en toen ik dus uit huis was voor een stage van een half jaar schreef broer zo zijn briefjes. Halve kladblokken vol met van alles en nog meer maar vooral dingen over muziek. En de quizzzz. Volgens mij kreeg ik regelmatig geen prijs. Ik zal er eens naar vragen.
Ik vertelde dat ik de briefjes had bewaard en hij en zijn verkering waren er wel blij mee. Nu had ik ze niet meegenomen maar ik heb ze net weer opgezocht. Deze week gaan ze richting broer.
Hij was toen van de muziek, hij is nog van de muziek. Dus schalt er het een en ander uit de speakers en zingen we allemaal 'Keep on rockin in the real world'. Even later vraagt hij of ik dit ken. 'Ik hou niet van Hiphop, zo zei hij, maar dit vind ik briljant. Het stijgt voorbij de Hiphop.' Natuurlijk ken ik het en ik vind het ook briljant. Het is toch bijzonder, altijd vinden we elkaar in de muziek. Er worden wat iPods en iPhones uitgewisseld. Bakken vol muziek vullen de kamer! Lekker om zo het jaar te beginnen...

Met muziek!

Neneh @ 09:58 pm
nou zeg al 7 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 31 december, 2010

Samen in 2011

Eigenlijk is het me toch een rare week zo tussen Kerst en Nieuwjaar. Man bij huis, zo gezellig. Zoon bij huis, zo gezellig en dan allerlei afspraken aflopen of afspraken die in het water vallen. Boodschappen doen in een winkel waar het wel PLUNDRA lijkt, begint niet met een I maar met een A en de mensheid denkt dat het verhongeren gaat. Zo druk! Ik heb ook meer buit dan anders, dagen in de war, boodschappen in de war. Zo gaan die dingen. Dagje shoppen, dagje natuur waarbij ik wel 90 kinderen een pindasnack heb laten maken. Lang leve de natuur, de Vette Vogel dag was in ieder geval een succes en de vogels eten hun buikje vol. Wij ook, met oliebollen! Vandaag maar weer eens een paar kilo weggebakken. En als het eenmaal bakt dan bakt het lekker dat is zeker weten.... Schoonmaken ging al net zo lekker. Manlief en ik zijn deze maand 35 jaar een koppeltje want 35 jaar geleden hebben we elkaar voor het eerst gespot. We hebben geoefend in teamwork en dat gaat ons nog steeds heel goed af! chapeau voor ons twee. Dus bakken en schoonmaken was mooi op tijd gedaan. Douchen, scrubben, haren gewassen, schone kleren... morgen ruik ik nog naar die smakelijke bollen. Nog snel een boodschap en toen de laarzen aan voor de laatste wandeling in 2010 samen met lief en de honden. Ze mogen los lopen, door de sneeuw, onder de natte grassprietjes door. De wereld is klein door de mist, de sneeuw is aan het smelten en het ijs kraakt onder onze voeten.

Het is heerlijk om even zo een wandeling te maken. Als ik daar zo loop voel ik me zo gelukkig, dan ben ik blij en krijg ik nieuwe energie... als we terug rijden dan is het een mooie dag geweest, de honden hebben even lekker kunnen rennen zonder geknal om van te schrikken. We rijden terug in een nog kleinere wereld, het is nog mistiger. Gelukkig is de gladheid weg want er zijn nogal wat kinderen van ons onderweg van A naar B. Doe voorzichtig en kom veilig thuis..... de dag is voorbij, de avond al een eindje onderweg en ik ga eens een glaasje van het een of ander inschenken

Proost allemaal, op een goed uiteinde en een sprankelend begin. Wij gaan de pluisjes van 2011 straks aan elkaar rijgen, jij en ik! Samen in 2011.

Neneh @ 08:48 pm
nou zeg al 8 keer gebabbeld
Tweet

maandag 27 december, 2010

In de sneeuw........

We rennen maar heen en weer. Door de sneeuw, door de mist, door de natuur. We rennen zelfs waar het niet hoeft en toch rennen we.

Ik snap er echt helemaal niks van. De bovenste zin gaat niet over ons, over jou en mij. Het gaat gewoon over anderen die rennen. Nou ja, ook niet echt rennen. Meer haast maken dan nodig is en een ander het gevoel geven dat ie stil staat. Dat...

Waarom? Geen idee. Wij van de stempelpost hebben ons er over verbaasd. Dat deden we in de zomer al en nu zaten we weer over ons stempelkussen gebogen en verbaasden we ons weer...

Wat dan zal je denken. Het begint om 10 uur, je kan inschrijven tot 13 uur en je kan er uren over doen. Genieten van de omgeving, lees natuur, en jezelf en de gast die naast je loopt en waar je mee kunt babbelen..... dat dus.

Voor 11 uur komen de eerste gasten al opzetten, ze hebben de reis er bijna opzitten. 'Nee, de 10 kilometer, doen we elk jaar'

Ik zet een stempel, naast de eerste, voor de derde. Nog een klein stukje en dan is het derde stempel gehaald, het vaantje in de kast en dan maar wachten tot de volgende tocht.

Ze rennen, vergeten dat het een gezellige wandeltocht is, eentje die dwars door de natuur gaat, eentje die rust moet brengen in het hoofd, rode wangen, beslagen brillen, koude vingers in de handschoenen... zo een.

Het allerleukste wil je natuurlijk nog weten. 'We hebben 3 stempelkaarten teveel meegenomen bij de vorige stempelpost, per ongeluk. We komen er net achter.' 'Laat maar bij ons liggen, ze komen wel langs en we geven ze wel terug aan de rechtmatige eigenaar.'

Zo gezegd, zo gedaan.

Veel later, echt veel later kwamen ze binnen. Rode wangen, beslagen brillen en sneeuw achter de hakken. Zo mag ik het graag zien. 'We willen wel graag een stempel, maar we zijn onze stempelkaarten kwijt. We moeten ze kwijt zijn geraakt bij de vorige stempelpost maar echt, we hebben gezocht en gezocht maar niet gevonden.'
'Wij hebben ze'
'Echt?'
'Echt!'
'Gelukkig maar, we hebben echt alles afgezocht.'
'Dan verdienen jullie 2 stempels, jullie hebben veel meer kilometers gemaakt.'

Waarop ze me glazig aankeken en ik moest lachen....... en stempelde!

'Fijne dag nog!'

Neneh @ 11:09 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 24 december, 2010

Een kaartje, een wens, een warme groet

Jaren en jaren was ik druk bezig voor Kerst om iedereen van een kerstkaart te voorzien. Handgemaakt het liefst, lukte dat niet dan een kaart van een goed doel.... tot ik vorig jaar dacht 'ik vind het welletjes'. Sommige mensen spreek je niet eens de rest van het jaar, sommige spreek je helemaal nooit en krijg je alleen een kaartje met verjaardagen en dat is het. Buurtjes doen een kaart in de bus, linksom en rechtsom. Telkens moet ik weer bijschrijven, kaartjes maken, kaartjes halen....

Dit jaar kwamen er ook weer kaartjes binnen. Bij de eerste denk ik 'zal ik' Bij de tweede denk ik 'oh nee, en nu?' Bij de derde denk ik 'ik ga toch maar schrijven, ik gun hun het allerbeste voor altijd. Maar ik doe het niet. Ik ben tot nu toe 1 x overstag gegaan. Moest gewoon. Zelfgemaakte kaart dat dan weer wel. Maar daar bleef het bij. Ik ga wel bellen of mailen of zien. Ik ga wel zien!

Ik wens echt iedereen warme Kerstdagen .... 1 voor samen in de gezelligheid en 1 voor in de natuur!

Neneh @ 09:04 pm
nou zeg al 8 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 23 december, 2010

Waar waren we gebleven tot nu toe........

Maar eens even nadenken, de tijd is er rijp voor en op dit tijdstip van de dag kan ik meestal nog aardig snel denken. Zo tegen Kerst, ik realiseer me net dat het nog 1 dag ver is. En die is zo voorbij want druk druk druk. Net als ieder ander. Of je doet er niets aan, kan ook. Of je gaat lekker weg, de deur achter je dichttrekken en ergens anders de warmte en gezelligheid opzoeken. Met kerst is mijn moeder altijd van de partij maar dit jaar ' Je komt toch gewoon?' 'Nou, ik wilde eigenlijk met wintersport', zei ze en we hebben heel hard gelachen... malle moeder. We hoeven niet eens de grens over, het is elke dag een hele wintersport om de stoep schoon te houden en om van hot naar her te rijden en terug. Vandaag nog een stukje gefietst, niet helemaal mijn ding dat is zeker. Maar ik klaag verder niet. Ik heb liever een witte wereld met een aanpassing hier en daar dan een grauwe wereld met regen en regen en regen en 10 graden boven nul. Dat in december de sneeuwklokjes al klingelen voor het nieuwe jaar.
Nee, doe mij dan maar deze winter. Een jaar geleden alweer liepen lief en ik in Parijs in de sneeuw. Nu zijn we thuis gebleven, de Eifeltoren is toch steeds gesloten vanwege de sneeuwval. Wat moet je daar dan nog.
Hier klingelt toch iets met de kerstdagen, gevonden en natuurlijk besteld. Was nog een hele klus om kerstboomkaarsjes te versieren. Die zijn niet te vinden in de 'gewone' winkel. Ach ja... er moet iets te wensen blijven. Uiteindelijk wel gevonden hoor, internet is overal goed voor en de postbode doet de rest. Ook niet geheel volgens afspraak maar vooruit het is december en mij hoor je niet klagen.
Wat is dat toch met december, alles overpeinzen en er dan over praten, een verhaaltje maken. Ik doe het ieder jaar weer en ik ben echt niet de enige. We sluiten ook echt iets af. Midwinter, kortste dag(het winterpunt), kerst, nieuw leven, nieuw jaar, nieuwe lente.

Gisteren was wel weer een memorabele dag, kleinzoon werd 2 en 'Grote opschepper' zoon van 18 gooide mijn dag dramatisch in de war, alhoewel hij er zelf het meeste last van heeft. Hij was het afgelopen weekend uit en was al heel bijtijds thuis. Totaal over de toeren.... soms is uitgaan echt afzien. Hij is niet van de vechtpartijtjes, hij is van 'cool' rondhangen. Ach ja, je kunt er van vinden wat je vindt, hij vindt het leuk. Hij vindt het gezellig. Er gebeurt ieder weekend wel iets, niet alleen in de grote steden, hier kunnen ze ook wel wat van. Toch blijven het incidenten. Maar als je erbij betrokken bent dan.... hij werd onderuit gehaald afgelopen weekend en werd geschopt. Alles natuurlijk in een flits maar voor hem reden genoeg om zijn jas te halen en als een speer naar huis te gaan. Hij was er helemaal klaar mee. Dat was vroeg en wij werden wakker van zijn woede. Hij was zo onterecht tegen de grond gewerkt en was direct weggegaan om verdere ellende te voorkomen. Daar had hij zo geen zin in. Hij heeft echt iedereen zo achter zich gelaten. Maar onderweg naar huis werd hij bozer en bozer. Zo troffen wij hem aan middenin de nacht. Zijn hand deed pijn, zijn rug ook.
Wat doe je? Wat ga je dan doen? Slapen maar, zoon even onder de douche door, even afspoelen wat je dwars zit en slapen......
Zondag was het praten. Wat is er gebeurd, wie was erbij, wie heeft het gezien... 'je moet aangifte doen'. Het is meerdere malen gezegd maar hij wist echt niet wie dit gedaan had. Hij wist geen naam en wilde niet zo met dit verhaal aangifte doen....
Zijn hand was dik. Een plek op zijn rug was stijf en dik. Ik zucht eens een keer. Wat moet je ermee. 'blijf met je poten van mijn kind', denk ik.
Zo wordt het maandag, dinsdag, woensdag. De zwelling neemt af maar het is niet goed met de hand van zoon. Wat is er gebeurd. Op woensdag denk ik toch dat er een arts naar moet kijken want met de feestdagen voor de deur. De huisarts begint met een 'wie is er begonnen?' Mijn haren gaan rechtop. 'Nee, mijn kind doet dat niet, natuurlijk mijn kind doet het niet.' Ik kijk hem geschokt aan.... gaan we er zo mee om tegenwoordig. Huisarts (niet onze eigen) ging verder met kijken en vertellen. 'Koude pakkingen tegen de zwelling' 'Gekneusd en rustig aan' 'oh, en geen pijnstillers want dan ga je misschien weer overbelasten'.
Ik geloofde weer mijn oren niet en vroeg de arts wat dat was met zijn pink en ringvinger. 'Wat dan?'
Hij ging toch nog eens even kijken en na 2 seconden zei hij 'er moet toch een kiekje gemaakt, dit vertrouw ik niet.' Weg was het hele verhaal. Er werd gebeld en wij konden naar het ziekenhuis. Even langs huis voor de pasjes en maar weer verder met de auto. Ik was nog maar een klein stukje van huis of een dame op een fiets klapt met volle vaart op mijn auto. Ze remde tevergeefs en het was klabam. Zoon naast me schiet bijna uit de stoel, zo schrok hij en ik stopte gelijk om te zien wat er met haar was gebeurd. Ze kwam weer in de benen en had een pijnlijke knie. Lang verhaal kort. Gedoe. Gegevens uitwisselen en maar verder naar het ziekenhuis. Foto maken en zien dat er een botje in 2 stukken ligt. Dat wordt gips. Zoon wordt er verdrietig van. En ook weer boos. Ik ook want degene die ons opvangt bij de eerste hulp wil weten hoe het gekomen is. 'Wie is er begonnen', was de eerste vraag daarna.
Er knapt iets in me...... wat zijn dat voor vragen. Hij legt uit dat ze moeten vragen hoe de schade is ontstaan. Moet voor het ministerie van gezondheid. 'Het zal, zeg ik, maar ik kan me niet voorstellen dat je moet vragen wie er is begonnen.'
We hebben een .... prut gesprek. Oh ja, en wel aangifte doen. Ja, zover waren we inmiddels ook wel. Zoon krijgt gips en uren later zijn we weer thuis... 'klein mannetje' krijgt zijn kadootje wel een dag later.

Daar waren we tot nu toe gebleven.

Update:
1.Vanavond kreeg zoon de namen van de gast(en) die dit op hun geweten hebben. Morgen aangifte doen van mishandeling en voorlopig niet uit.... geen zin in.
2. Mevrouw van de fiets heb ik 's avonds nog gebeld, heeft veel last van knie en schouder. Ik baal er echt van. Kon het ook niet voorkomen, was gewoon domme pech. Het was ook niet mijn schuld, zij moest stoppen maar door sneeuw werd het remmen glijden

Neneh @ 09:42 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 17 december, 2010

Leef je nog

Dochter belt en vraag 'ehm, leef je nog? Je twittert niet, op je log alleen maar vogeltjes en ik hoor niks.'
Nu hadden we elkaar 2 uur daarvoor nog gesproken alleen liep ik toen in de winkel met een stampvolle kar. Kon niks meer bij, het gleed er al bijna uit... komt niet zo vaak voor in het jaar maar zo tegen kerst...

Hoor je me zuchten

De schappen waren nog redelijk gevuld en toch heb ik niet alles. De winkel was in de war en ik ook. Dus mag ik volgende week nog een keertje en dan voor een klein beetje boodschappen. Het was wel weer genoeg vandaag

Maar of ik nog leefde vroeg dochter die ik dus 2 uur daarvoor nog aan de telefoon had. Wat had ze gedaan..... broodjes in de fik gezet, wat vervolgens een vreselijke rookontwikkeling had gegeven met nog veel meer stank
'Help, hoe krijg ik de stank weg'
Zo'n telefoontje.

Ik leef dus nog wel, ik ben aan het scrabbelen, zei ik.
En die vogeltjes, ik krijg er geen genoeg van.
En twitteren... even vergeten. Ik ben ook niet de hele dag aan het twitteren. Ik heb 2 dagen op dat schattige 'kleine mannetje' gepast, en in de middagen ook nog op 'oma's grote vent' die zo'n beetje aan het eind van zijn latijn was. Veel te laat naar bed gisteren, veel te druk op school.

Vakantie

Wat me weer op andere ideeën brengt.

Genieten

Van vogeltjes.........

Neneh @ 10:28 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 14 december, 2010

Zal het leren in de wereld veel liefde te ontdekken....

Als een kind steeds de les wordt gelezen
wordt het een kritiekaster
Als een kind dikwijls wordt afgetroefd
wordt het een vechthaan
Als een kind bij herhaling in de hoek wordt gezet
krijgt het een schuldgevoel
Als een kind aanvaard wordt
leert het anderen aanvaarden
Als een kind aangespoord wordt
leert het creatief te zijn
Als een kind gewaardeerd wordt
leert het anderen waarderen
Als een kind recht mag ervaren
leert het rechtvaardig te zijn
Als een kind in zekerheid mag leven
leert het vertrouwen te hebben
Als een kind nu en dan wordt geprezen
zal het in zijn eigen mogelijkheden geloven
Als een kind in liefde en vriendschap mag leven
zal het leren in de wereld veel liefde te ontdekken

Het is al weer een paar jaar geleden, om precies te zijn bijna 5 jaar, dat ik bovenstaande op mijn log had gezet. De reden... ach,'oma's grote vent' die toen een klein mannetje was, pas geboren, 6 weken te vroeg en zo kwetsbaar klein.
Het is alweer een paar jaar geleden, binnenkort is hij 5 jaar en ik zie hem groeien, gevoelig hartje als hij is. Ziek thuis want ook de buikgriep laat hem niet met rust. Hij gaat naar school, hij gaat naar de opvang na schooltijd en in vakantie de hele dag, 2 hele dagen. Zo ging het al die jaren. Eén dag in de week bij mij, ik heb het niet willen missen. Kinderen leren wat ze leven....

Mijn hart huilt bij het het nieuws van de laatste dagen, in Amsterdam en Zuidwolde. Mijn hart huilt om die kinderen, die kwetsbare kinderen. Ons in de handen gegeven om ze fijne volwassen mensen te laten worden...... dat ze leren wat ze leven.

Mijn hart huilt en ik kan met veel moeite mijn tranen bedwingen als ik eraan denk.

De discussie hier in huis is niet van de lucht. Mensenmens als ik ben, ik heb hier zoveel moeite mee.

Ik zou wensen dat ieder kind in liefde mag leven.....

Neneh @ 11:02 pm
nou zeg al 6 keer gebabbeld
Tweet

maandag 13 december, 2010

Druk met de ballen!

Het is al 33 jaar geleden dat ik druk doende was met de ballen, kerstballen. Geheel in eigen stijl wilde ik als pasgetrouwde deerne de kerstboom inrichten zoals niemand anders het had. Idealen zijn er om te hebben, te koesteren en uit te voeren toch. Dus 33 jaar geleden had ik een plan en dat heb ik uitgevoerd. Kerstballen, zelfgemaakte kerstballen in allerlei maten en met heel veel spelden en pailletjes en kraaltjes. Geel, paars, roze, rood en groen kleurtjes. Ballen van piepschuim dienden als basis en verder was het gewoon invullen. Ik heb me echt suf geprikt 33 jaar geleden. De kerstboom was ook niet echt heel klein dus er moest hard gewerkt worden. Het was onze eerste kerst met onze eigen boom en nu met onze eigen ballen. Jaren en jaren konden we vooruit. Na 6 januari de ballen weer in de doos, nieuwe kerst, nieuwe ronde. Soms wat herstelwerk maar echt, de meeste jaren was het ontzettend genieten als de ballen weer tevoorschijn kwamen. Met de kinderen kwamen er ook andere dingen in de boom. Dochter was heel goed in het ruilen met de kerstspulletjes van oma. Zo hing ineens een rode bal van glas in de boom. Haakje eraan en glimmen maar. Natuurlijk werden er dingetjes gemaakt op school die ook in de boom gehangen werden. En mijn voorliefde voor kerstengeltjes loog er ook niet om. Jaren achter elkaar kocht ik voor mijn gevoel de mooiste engeltjes voor in de boom. De ballen maakten langzaam plaats voor allerlei andere dingen. Belletjes, engeltjes, houten hangertjes. Tot ik in een Ariadne patroontjes vond voor andere kerstboomhangers. Weer werd er gewerkt, keihard gewerkt en weer had ik iets in de boom hangen wat ik echt net zo leuk vond. Geborduurde beertjes, poesjes in een sok en een sneeuwpop. Mijn kerstboom was de mooiste! We verhuisden een paar keer, de ballen gingen mee. De boom werd groter of kleiner en ineens was daar de overgevoeligheid die ervoor zorgde dat de echte kerstboom werd vervangen door een neppert. Dochter nam het kerstboomversieren ook wel eens van mij over. Ik kon het maar moeilijk loslaten eerlijk gezegd. Dat begon 33 jaar geleden en bleef lang mijn ‘ding’. Vorige week, na Sinterklaas, kwamen de nepkerstboompjes de kamer weer binnen. De lampjes aan en stralen maar. De dozen met de ballen nog op de zolder en wij beide ziek en geen zin in de ballen.
Tot vandaag, nu is er weer een feestje in de neppert. Het glimt me tegemoet, het stemt me blij.

Op die engeltjes na!

Maar dat is een ander verhaal

oh, en nog even luisteren

Neneh @ 07:23 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 11 december, 2010

Apekool genoeg om alles te laten schieten

Dus had ik kaartjes gekregen voor een voorstelling van Speelman&Speelman op vrijdag 10 december maar voelde ik me zo apekool dat ik op woensdag de knoop doorhakte en de kaartjes terug gaf om er iemand anders blij mee te maken. Helaas dan. Dus had ik mee willen lopen met de fakkeltocht voor Amnesty, gewoon om een punt te maken. Maar ook hier had ik de knoop al doorgehakt op de vrijdagmiddag, niet naar Speelman&Speelman en ook niet naar de fakkeltocht. Apekool was het. Lange Frans was ook in de buurt, als het niet op 10 december was had ik kaartjes gehaald en dan had ik dat ook af moeten blazen….

Al met al voelde ik me apekool genoeg om op zaterdag te roepen ‘maandag ga ik naar de huisarts’

Neneh @ 11:48 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 7 december, 2010

Gilletje

Vanmorgen was het rondje met de hondjes niet echt grappig. Ik heb zelfs een gilletje laten horen, glad!

Neneh @ 09:37 am
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 4 december, 2010

'tingeltangelengeltjes'

We lagen naast elkaar in het donker en ineens begon lief over de heldere tingeltangel in de gang. De klok sloeg namelijk 12 uur, het was ons weer eens gelukt. Steeds op tijd naar bed mislukt 9 van de 10 keer. Dus was het nu ook weer eens gelukt. Soms overdenken we de dag nog even, in het donker kan je zo lekker wegpraten, door niets en niemand afgeleid. Maar nu was er het heldere geluid van de klok. Zo kwamen we op de het geluid van…

‘Hoe heet zo’n ding ook alweer?’
‘Iets met engeltjes?’
‘We hadden thuis een echte’
‘Ja, dat weet ik nog, van koper, waar zou die gebleven zijn?’
Onder de dekens halen we onze schouders op. Weg, zoals er zoveel weg was uit het ouderlijk huis na een aantal slechte jaren en veel mensen over de vloer.
‘Vermoedelijk hebben ze het zelf weg gedaan met de verhuizing, toch geen kleine kinderen meer in de buurt’. ‘Ja, dat zal wel, ik heb het nooit meer gezien.’

‘Jammer eigenlijk. Zouden ze er nog zijn, die tingeltangelengeltjes?’

‘Bij mijn moeder stond er ook eentje te tingelen als we Kerst vierden bij haar, waar is die dan gebleven?’

Wat veel vragen zo in het donker, zonder antwoorden in slaap vallen is ook zoiets.

‘Morgen maar eens even zoeken op internet’

Neneh @ 09:21 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 30 november, 2010

Op de fiets

In het mandje voorop de fiets ligt mijn tas, ik pak mijn fiets en manoeuvreer de schuur uit. Dit moet in de achteruit want draaien in de schuur is zo simpel niet. Eenmaal met het achterwiel naar buiten kan ik voorzichtig een draai maken en eenmaal met voorwiel buiten de deur is de draai compleet en sta ik met het voorwiel richting straat. Ik wil opstappen nadat ik de deur achter me dicht heb gedaan maar bedenk op tijd dat de andere deur ook nog op slot moet. Slechte wereld, slechte gedachten, ik wil het er niet gemakkelijker op maken. Mijn fiets gaat naar rechts, die richting zou ik ook kiezen anders fiets ik om. Rechtdoor de straat uit, oversteken en weer rechtdoor. Het is nog rustig op de straat, de fiets weet dat want die maakt snelheid. Bij de boekhandel slaat de fiets rechtsaf, niet helemaal rechts maar met een hele schuine oversteek. Er staan nogal wat obstakels op de straat en die moeten allemaal omzeild worden. De fiets is er handig in, ik doe maar wat. Nee, ik zorg dat de trappers vooral rond blijven draaien! Het duurt niet lang of er is weer een oversteek, maar bij die oversteek gaat de fiets naar links en rijden we bijna tegen het gemeentehuis aan. Niet helemaal natuurlijk want het fietspad wijst de weg aan de linkerkant van het gemeentehuis. De fiets heeft er zin in, nog steeds een tandje harder en de wind in de rug. Bij de stoplichten is het remmen om vervolgens weer keihard te gaan trappen want wat rood is staat ineens op groen. Ze doen het erom denk ik wel eens. De vaart zit er al weer goed in. Mag ook wel want voor me doemt een viaduct op. Categorie bolletjestrui winnaar. Mijn fiets wil wel, ik niet meer. Bovenaan de top ligt de hartslag ruim boven het gemiddelde maar dan ben ik boven en niet meer in te halen! Fiets, als ik van je zou kunnen houden dan deed ik het, maar ik vind je te koud. Helemaal in deze tijd van het jaar. Niets aan jou straalt warmte af. Alhoewel, als ik fiets, straal ik dubbele warmte. Misschien moet ik dat als argument gebruiken om te kunnen houden van een fiets. 'Het moet niet gekker worden.'
De fiets maakt vaart, heuveltje af gaat altijd alsof je door een plakje cake snijdt! Zo soepeltjes. We zijn er.
Onderaan, bedoel ik.

Als ik afstap is mijn fiets nog even koud en ik..... pffff

Neneh @ 09:44 am
nou zeg al 14 keer gebabbeld
Tweet

maandag 29 november, 2010

Niet van de pillen...

Vanmorgen was ik weer naar het ziekenhuis voor de check-up. Was alweer een half jaar geleden en hoogste tijd. Eigenlijk zie ik er altijd tegenop. Niet omdat ik er niet in vertrouw, meer omdat de lijnen zover uit elkaar liggen. En dat klopte vanmorgen ook wel weer. De cardioloog die me vorig jaar aan de pillen hielp zei vanmorgen bij het afscheid 'tja, wij zijn van de pillen.'
Daarvoor hadden we een kort gesprek.
Zijn woord tegen het mijne. Tevreden over het hart en nog steeds niet tevreden over de bloeddruk. Same old story. Daarom zie ik er al tegenop. Op het moment dat ik het ziekenhuis in het vizier heb vliegt mijn bloeddruk omhoog. 'Shit' denk ik.

Maar ik kan het niet tegenhouden.

Hij ontevreden en ik..... zucht

'Dus adviseer ik toch...'
'Maar ik kan er niet tegen...'
'Het zet geen zoden aan de dijk...'
'Maar ik kan er niet tegen... al die bijwerkingen, ik word er echt niet goed van... Ik wil het heus niet ondermijnen en tegenhouden, ik wil gewoon mijn leven kunnen leven... .. zonder die medicijnen.'

Zo waren we snel uitgepraat en al pratend loopt hij naar de deur die hij opentrekt om een hand te geven en vervolgens nog even een 'komt u over een half jaar maar weer terug' en 'Wij zijn van de pillen' mee te geven.

Persoonlijk vind ik het knap dat hij me nog weer wil zien over een half jaar... ik bedoel maar.

Ik ben helemaal niet van de pillen.

Neneh @ 08:40 pm
nou zeg al 6 keer gebabbeld
Tweet

zondag 21 november, 2010

Belofte maakt dat het later wordt

Lieve Jannie.......

Beloofd had ik het, ja, ik weet het, beloofd. Ik kan het ook schrijven met hoofdletters ‘BELOOFD’ of achterstevoren ‘dfooleb’ en door de war loodfbe. Maakt allemaal niet uit, ik had het beloofd omdat ik dacht dat het wel zou lukken in november.
Belofte maakt schuld, hoe vaak heb ik dat al niet bedacht. Nee, ik weet het, ik ben niet de enige. Iedereen die wel eens iets beloofd weet dat het soms moeilijk is om het uit te voeren.
Er komt iets tussen
Of er komt niets tussen maar het lukt gewoon niet.
Wat was er dan in november 2010 zo belangrijk dat het niet lukte.
Sorry, ik ga het niet uit de doeken doen. Feit is wel dat de donderdag mijn ‘vaste’ oppasdag is en dat er dan nog 1 dag overblijft waarin jij kan en ik ook vaak niet. Of dat ik zo vastbesloten had bedacht dat ik op een donderdag mee zou rijden maar ook dat heb ik niet geregeld. Niet om het een of ander, ik heb het gewoon niet gedaan
En nu
Belofte maakt schuld, ik weet het. En het gaat gebeuren. De vraag is nu alleen even wanneer. Ik beloof het even niet meer. Ik heb vandaag over je gesproken, over de keer dat we de camping op reden in Bretagne en dat er een welkoms boodschap was geschreven op de binnenkant van een dekseltje van de camembert. Zo speciaal als dat was, zo speciaal ben jij voor mij en ik kom

Neneh @ 10:45 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 20 november, 2010

Explosief geurtje

Langzaam schuifel ik langs de stelling. Kleuren en geuren blijven aan mijn neus en ogen hangen. Ik hang rond bij de Rituals en de Sabon in de v&d. Het is heerlijk om zo te neuzen tussen de geuren en de kleuren. Ik verbaas me erover dat er niemand op de afdeling staat. Al die namen, Yogi Flow, Jasmine Dream, Under a Fig tree, Sweet Sunrise. Allemaal lekker. Bij de testers kan ik het niet laten. Linkerhand onder de naar appeltjes ruikende scrub en als dat is weggewerkt de rechterhand in een Mandarin bodycream. Ruiken van links naar rechts, heerlijk en zo lekker zacht. Er hangt wel een onhandige tas aan mijn schouders maar verder niets aan de hand. Laat mij maar lekker schuiven zo tussen de rijen. Links de zeepjes die ze Savon noemen, onvoorstelbaar veel kleuren en geuren zeep, ehm savon , en rechts de rituals. Dan wens ik me een badkamer zo groot, met een ligbad nog groter en heel veel mandjes met kleuren en geuren en donszachte handdoeken, net zo dik, zo groot. Ik loop te dromen, zie mandjes vol lekkers en dat noemen ze cadeaumandjes. Ze doen maar, ik kijk niet eens naar de prijs. Ik ruik alleen maar.

Naast mij komt nog een mevrouw genieten van alles wat er geurt en kleurt. Ik zie nog een potje waarvan ik de geur ook nog wil beproeven. Ik zoek even naar de tester en ta da….
Ik zie wel dat de buitenkant van de pot nogal aan schoonheid heeft ingeboet. Het lijkt me haast dat er flink is gesmeerd dus voorzichtigheid is geboden. Neus klaar voor een frisse duik in de naar vanille ruikende bodycream. Ik draai aan de deksel en hoor een slurp geluid om vervolgens een drapje de lucht in te zien vliegen wat zich daarna over mijn hand, tas, jurk en jas verspreidt…. Mevrouw naast mij begint te stotteren haast en ik kijk naar de smeerboel onder mijn handen…

‘Dat spul vliegt de pot uit, lijkt wel een explosief’ breng ik uit.

Mevrouw naast mij weet goede raad. Maar ik wil hulp en wel zo snel mogelijk. Ik loop naar de heerlijk ruikende chocolade afdeling, die ik anders heus zou ruiken ware het niet dat ik gedoopt ben met een grote klodder vanille bodycream. De naam crème kan je direct wel vergeten, het was meer een melkachtige substantie. Hoe dan ook, ik ruik overvloedig en zie er niet uit. De dames achter de chocola roepen om dat er iemand naar de Savon moet komen…….
Een meneer wijst me een kraan en tissues, heel veel tissues. Mevrouw, die naast mij stond, haalt een grote handdoek en ik begin aan een vreemde klus middenin een winkel. Er komt al rap een juffrouw aangelopen die zich niet voorstelt maar mij wel even fijntjes weet mee te delen dat zij van de Savon is en niet van de Rituals. Daar gaat wel vaker iets mis, weet ze te vertellen. Beetje vreemd vind ik het wel. Alsof die geuren en kleuren elkaar niet verdragen. Hoe dan ook, ik zie er nog steeds niet uit. De mevrouw met de handdoek druipt af nadat haar duidelijk te verstaan is gegeven dat de handdoek daar niet voor dient. ‘Het is van de afdeling Savon’

‘Mag ik een bakje’, denk ik ondertussen.

Hier ben ik een noodgeval en jij gaat moeilijk doen over een handdoek. Vervolgens begint ze te poetsen rond de kraan en verteld me dat het niet de bedoeling is dat ik alle tissues pak. ‘Dit is alles wat ik nog heb, hier moet ik de hele avond nog mee doen’, zegt ze. Ik moet bijna braken en gris nog een tissue uit haar mandje. Dan kijk ik haar aan en vraag haar of ze wil helpen. Ze verwijst me naar de klantenservice voor een nieuwe tas en naar de eerste verdieping voor de toiletten…. Ik grijp nogmaals een tissue en gebruik nogmaals de kraan. Ik ben haar aan het pesten want ze begint gelijk te poetsen rondom de kraan. Alle druppels worden zorgvuldig verwijderd.

Dan komt mijn held om de hoek, hij was even iets anders aan het doen en zou me weten te vinden bij de zeep zo hadden we afgesproken. ‘Er is een ongelukje gebeurd', breng ik uit. Hij had het al geroken voor hij het zag. ‘Nou ja, ik ruik tenminste lekker’, zeg ik nog opgewekt en blij. We lopen naar de roltrap en gaan maar naar de toiletten. Daar kan ik alles voor zover mogelijk een beetje schoonpoetsen…. Tijdens het poetsen word ik eigenlijk steeds bozer.

‘Moet je verder nog iets in de winkel 'wc eend', vroeg mijn lief. Hij vond het namelijk nogal veel geur.

‘Nope, zei ik, ik wil zo snel mogelijk weg voor ik bedenk dat ik een pot los trek boven het hoofd van de Savon Juffer!

Neneh @ 10:54 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 19 november, 2010

Dus heb ik een punt

En het leuke is dat er ook reacties komen van een aantal loggers die ik nog nooit gelezen heb. Zo heb ik weer nieuw leesvoer wat me van de straat gaat houden. Echt een verrassing deze week was de mail van Hansje. Zo af en toe word ik ongerust en dan mail ik eens even een blokje rond. De mail naar Hansje kreeg ik onbeantwoord terug. Dat vind ik helemaal niet fijn. 'Hansje waar hang je uit', denk ik dan. Maar zoals dat gaat met telepatie. Hansje bedacht ineens... "O ja, ik had ook nog twitter... Eindelijk heb ik het gevoel dat ik naast het werk ook nog aan iets anders toekom... ;-)" En dat was nog niet alles want Hansje wist ook te vertellen dat er hard gewerkt werd aan een nieuw soeplog. Best fijn om na een half jaar digitaal zwijgen weer te kunnen lezen hoe het in Luxemburg allemaal verloopt. De mail werd beantwoord en vervolgens had ik een reactie van Maria in mijn commentbox. Maria schreef niet zo vaak op haar log maar ik was toch altijd onder de indruk van haar manier van schrijven en ook zij stopte ineens. Het laatste logje uit haar cafe is van mei 2010 en dat was niet eens een verhaaltje maar een foto, daarna werd het stil. Tot er ineens weer een comment van Maria verscheen en ik haar ook eens mailde. Waar ben je, wat doe je, en welk boek ben je aan het lezen.... want ik veronderstelde dat ze wel een mooi boek aan het lezen zou zijn, voetjes bij de kachel met een goed boek...
Het duurde even voor ik antwoord kreeg. Inderdaad iets meer aan het lezen, een nare ziekte in de familie en verdere beslommeringen die van uitstel om te schrijven, afstel dreigen te maken. Maria schreef: Het doet me altijd wat als één uit mijn kleine schare lezers 'n schrijfsels mist. En ergens van binnen wordt er dan toch even een mechaniekje aangeslingerd dat zich afvraagt of er nog een verhaaltje binnen het bereik ligt. Voelsprieten die onder het oppervlak zich verstopt hebben laten de opperhuid iets opbollen.
Ik weet dat ik het nog moet kunnen, ik merk nu bij dit schrijven dat ik het leuk vind om dit zo goed mogelijk te doen

En dat krijg ik in mijn mailbox en ik kan alleen maar hopen dat ze weer, dat ze meer gaat schrijven. Het leest zo lekker weg.

Als toegift krijg ik een verhaal 'De Passant'

Ik zou het u graag laten lezen...... maar dat moet Maria doen.

Dus heb ik een punt als ik schrijf dat ik denk dat weblogs niet minder gelezen worden maar wel dat er minder gereageerd wordt (door de andere mogelijkheden op het www, zoals facebook en twitter) en als ik er over schrijf gaat de toevallige passant in de commenbox kladderen. Wat dus de passant doet.......

Zoals Maria schrijft.... Dág mijn manneke, je ziet me later wel weer terug. En dan zullen we als je wat groter bent, samen een lange tocht maken naar de blauwe bergen achter de fontein.

Blijf maar lekker lezen en reageren en verras mij met jullie schrijfsels. Ik lees ze

Neneh @ 09:04 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld
Tweet

Iets moois

Maar dat komt later, nu is er werk aan de winkel!

Neneh @ 09:24 am
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 17 november, 2010

Is het echt dat je niet verder leest dan de neus lang is?

Wat ik me de laatste tijd afvraag is of een weblog nog wel leuk is om te lezen, laat staan om er op de reageren. Mijn conclusie is namelijk heel simpel. Er wordt wel gelezen maar gereageerd wordt er nauwelijks. Ja, er wordt gereageerd op twitter. Dat wel, maar die time line vliegt voorbij net als het leven en het laat weinig achter. Ik reageer bijvoorbeeld op een zin over autowassen en met iemand totally onbekend wissel je iets uit over de kleur van de auto en hoe vuil het aan de binnenkant kan zijn. Of het gaat over Ben die weer single is. Ik weet dan niet wie Ben is terwijl de tweets om mijn oren vliegen. Het is allemaal zo snel voorbij. Maar nu terug naar de start. Is een weblog nog wel zo leuk om te lezen en te reageren want sinds twitter z'n intrede heeft gedaan, (Twitter is er al een aantal jaar maar dit jaar explosief gegroeid) wordt er minder gereageerd. Ik durf niet te zeggen dat er minder gelezen wordt want aan mijn 'kijkcijfers' is af te lezen dat dit niet het geval is. Maar toch...
Gisteren had ik het smakelijke genoegen om met een digitale vriendin in real life om de tafel te zitten. We denken elkaar nu zo'n jaar of 10 te kennen. Nog niet helemaal 10 jaar maar het zit er niet ver vandaan. Ze vertelde dat ze het jammer vindt dat ze door twitter minder aan het loggen slaat. Er zit wat in. Ik log niet echt minder maar heb vaak al van me afgeschreven in twitter voor ik een logje in elkaar kan bakken. Als ik daar achter kom baal ik soms wel eens. Ik had het willen loggen maar het is al zo uit elkaar gewaaid op twitter dat het er niet meer van komt. Toch kan ik twitter ook rustig links laten liggen. Dan doet het er niet toe. Het gekke van twitter is dat je door iemands leven rent en er weer net zo snel uit vliegt. Bij een weblog..... één naam, één schrijver, bijna dagelijks iets en een reactiedoosje wat alleen in die time line staat en niet zo snel voorbij vliegt.

Daarom is het goed om iets verder te lezen dan de neus lang is en dat het helemaal leuk is om te reageren. Als er iets te reageren valt natuurlijk

Neneh @ 10:06 am
nou zeg al 19 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 10 november, 2010

Op mijn lijstje

Vandaag stond er niet zoveel op mijn 'to do' lijstje. Wel bij tijds opstaan, dat was geregeld. De wekker zou om half 7 aflopen, ik zou om 7 uur gaan douchen en om half 8 met de honden naar buiten om daarna de fiets auto te pakken, want het begon net te regenen en ik had geen zin in een nat pak, om naar het ziekenhuis te rijden. 'Klik klak' deden mijn schoenen in de grote hal, ze hadden er zin en wisten de weg. Ik ging maar in het rijtje wachtenden staan. Altijd druk, iedereen wil altijd zijn bloed laten prikken lijkt het wel. Druk! Ik ben al lang niet de eerste en zeker niet de laatste. Om 9 uur ben ik weer thuis, koud, ik voel rillerig van de kou, en eet ik mijn ontbijtje. Het smaakt en ik ga prutsen aan het een en ander op de pc. Mijn nieuwe hobby is filmpjes in elkaar draaien. Al die losse flodders op mijn pc worden in een prachtig jasje gestopt. Met een muziekje erbij en een aftiteling! Ik sta verbaasd over mezelf. Ondertussen heb ik het nog steeds koud. De kachel gloeit achter mij en ik ril de hele dag wat af. Ook als ik met de honden ga wandelen, ik krijg dan wel even warme voeten maar het is van korte duur. Rillerig, de hele dag. Mijn 'to do' lijstje is al aardig geslonken deze week. Ik heb een paar projecten afgehandeld en begin weer aan een nieuwe. Zo gaat mijn dag vandaag. Ik had met mezelf afgesproken eens een dagje rustig aan te doen. Dat is gelukt. Ik streep weer iets van mijn lijstje en kijk tevreden terug op de dag. Tijdens het eten koken kreeg ik het eindelijk zo warm dat mijn vest even uit moest. En weer aan!

Net als mijn verwarming in bed, die gaat zo aan en pas weer uit als ik door en door warm ben. En dan slapen........

Dat staat elke dag op mijn lijstje

Lekker slapen! Met stip op 1

Neneh @ 11:18 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

maandag 8 november, 2010

Als ik hier druk dan..... dokter

De meeste van mijn 'vaste' lezers weten dat mijn gezondheid en ik het nogal eens moeilijk hebben. En als ik zeg moeilijk dan stelt het heus niet zoveel voor. Of toch wel. Maar doorgaans kan ik alles doen en hoef ik niet ziek in bed te liggen of enge kuren te volgen. Of toch wel...
Hoe dan ook, als ik hier druk krijg ik daar last. 'Dan moet je niet drukken', ik hoor het je denken. Ik denk het ook, maar soms is het niet anders. Medicijnen en ik werken niet samen, mijn bloeddruk houdt zich niet aan de regels, mijn lijf sputtert waar het maar kan en ik hobbel mee. Beetje beter, beetje niet lekker, beetje goed, beetje minder maar nooit helemaal top. Oh, ik hoef ook niet naar de top, ik wil gewoon leven. En dan een beetje normaal.
Dus loop ik naar de markt en kom daar een familielid tegen die hier niet woont en die ik alleen bij begrafenissen zie. Zo gaat dat toch. Ik organiseer geen familiedag dus verder als een begrafenis kom ik niet. Zij spreekt me aan, heeft eerder door wie ik ben dan dat ik door heb wie zij is. We praten een eindje onder het dakje bij de sinaasappels. Het regent moet je weten. Als het droger is wandelen we nog even samen op en ineens vraagt ze mij hoe het met me gaat..... en voor ik erg in heb zegt ze 'je hebt het met de schildklier, die doet z'n werk niet goed. Vraag me niet hoe ik het weet, zie het maar als iets wat bij mijn werk hoort. Ik zie dingen.'
'Komt het je bekend voor', vraagt ze ook nog.
Ze is wel de tweede persoon in zeer korte tijd die het over mijn schildklier heeft en ik vertel erover. Zij ook. 'En komt dat even goed uit, zei ik, dinsdag heb ik een afspraak bij de huisarts. Ik ga haar alles voorleggen en vragen en ik wil het onderzocht ook.'
Dus zat ik dinsdag bij de huisarts en heb ik alles besproken. Ze was een beetje verbaasd dat ze er niet eerder naar gekeken had....
Ik kijk haar weer eens aan en heb met haar te doen. Eigenlijk vind ik je een pruts huisarts denk ik. Maar waar zou ik anders heen moeten??? Ik kan het nog niet verzinnen.
'Ik roep al jaren "mijn thermostaat is kapot" als het koud is kan ik er niet mee omgaan, als het warm is kan ik er niet mee dealen.'
'Ja, zei ze, je schildklier is je thermostaat.'

Ik kan haar wel over het bureau heentrekken maar blijf netjes en rustig en glimlach vriendelijk.... en vertrek met een papier in de hand. Vanmorgen heb ik bloed laten prikken. En vandaag had ze geen tijd om het te bekijken dus wordt het vrijdag want donderdag is er nascholing (zal tijd worden had ik bedacht) dus vrijdag weet ik meer... hoop ik. Ik hoop nu echt dat ze de wortel van al mijn ' als ik hier druk dan voel ik daar iets.' aan kunnen pakken. Dat mijn bloeddruk weer eens normaal gaat draaien zoals het hoort....

Verder gaat het prima....

Neneh @ 05:11 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 3 november, 2010

Het was dus rustiger..........

Het is stil in het park, geritsel van de blaadjes, een vogel die van de ene naar de andere boom vliegt. Er kruipt een merel onder de struik en verder is het stil. Ja, als je goed luistert dan hoor je kinderen in de verte en dichtbij het gesnuffel van de honden die ik aan de lijn bij me heb. Het is natuurlijk ook niet helemaal waar, het is niet echt stil, het is midden in het centrum en het is echt niet stil. Auto’s, een sirene, snelle brommertjes, vrachtwagens, alles vliegt langs het park. Ik loop nog even door en sta dan weer buiten het park. Ik zie een krant op de straat liggen, helemaal uit elkaar aan het waaien, overal liggen al stukken van de krant. Als we overgestoken zijn grijp ik alle losse papieren bij elkaar en neem ze mee naar huis. Onderin de afvalbak ligt nog geen krant dus dat is bij deze geregeld.

De uitnodiging om weer bij elkaar te komen zitten om over het park te komen praten ligt er inmiddels en ik weet dat ik deze keer niet aanwezig ben. De enige dag dat ik echt heel moeilijk kan en altijd iets moet regelen als ik iets wil is de donderdag. Donderdag is kleinkinderdag en dat gaat voor. De uitnodiging sla ik af. Had ik niet gemeld dat het stil was in het park. Lekker rustig ook. Steeds rustiger eigenlijk. Na wat brandjes en wat rinkelende ruiten leek het al een paar weken rustig, stil haast. Er werd dus wel gewerkt aan preventie? Of was de groep gewoon vertrokken naar andere plaatsen waar ze opnieuw voor narigheid zorgden? Niets van gehoord, je leest er niets over in de plaatselijke krant. Dus was het rustiger. Bijna stil.

Tot afgelopen maandag er bijna onder de ogen van de agenten brandjes werden gesticht. Gewoon voor de lol.

Neneh @ 10:40 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 2 november, 2010

Zomaar een dag, een druilerige dag...

Gewoon een ochtend, gewoon een druilerige dag. In de mailbox verschijnt een mailtje over een zieke collega, ik moet aan haar denken en zie alleen haar blije gezicht met de lieve ogen. Ze sprankelen van levenslust en nu is ze ziek. Straks een kaartje maken, lieve woorden fluisteren en beterschap wensen. Voorspoedig herstel, sterkte en dat soort dingen.
Ik vind het k*t dat die rotziekte altijd mensen treft die zo blij in het leven staan. Die al genoeg meegemaakt hebben en dan dit er nog overheen krijgen.
Zo begin ik mijn druilerige ochtend, zomaar een ochtend. Als ik lees over onbegrip en hoe iets proberen duidelijk te maken. Niets is de mensen vreemd, je kan soms overal overheen walsen zonder na te denken. Het is ook best moeilijk om je te verdiepen in de ander. Inlevingsvermogen is één, er naar handelen is twee. Toch zie ik om me heen heel veel mensen worstelen met al die zaken. En niet alleen anderen. Ik kan er zelf ook wel wat van.
Zo begin ik die druilerige ochtend en langzaam wordt het helder buiten. De zon zit dan wel achter de wolken, ik voel dat de zon er is. Dat is beter, het leven krijgt dan minder scherpe kantjes, zonlicht straalt ze bijna weg.
Het nieuws druppelt binnen, hoeveel narigheid kan een mens eigenlijk aan vraag ik me weleens af. We moeten toch onderhand heel veel gevoel weggedrukt hebben om al dat dagelijkse nieuws wat we lezen en horen aan te kunnen. De hele wereld lijkt in brand te staan en dichtbij raakt iedereen ziek. Er lijkt nooit een grens te zijn. Ja, ik ken de kreet heel goed ‘geef je eigen grenzen aan’ daar is namelijk iedereen mee gediend. Maar nieuws laat zich niet tegenhouden door grenzen. We moeten er dus mee leven. Zo is het maar net. Het leven bestaat uit ‘ermee leven’ , leren dealen met de dingen die op je pad komen.
Ik kijk eens naar de honden, ze dromen, ze maken zachte geluidjes. Ook zij beleven wilde dingen in hun leven maar hun bak wordt elke dag gevuld. Niet met nieuws, maar met brokken. Ze eten en vergeten dat de bak vol was want even later lusten ze nog wel een hapje. Is het met ons mensen ook niet zo. We vergeten en kunnen daarna wel weer iets verstouwen. Of we vergeten niet en raken zo in de war dat we hulp moeten zoeken.
Zo begin ik deze ochtend, die druilerige ochtend die uitnodigt om iets te gaan ondernemen om zo te vergeten waar de ochtend zo druilerig mee begon.

Neneh @ 11:00 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 23 oktober, 2010

Daan en de Volle Maan

Heel de dag keek ik met één oog naar de buienradar. De dag was perfect begonnen, zonnetje, wolkje en de dreiging was nog ver weg. Het was die zelfde dreiging die de dag behoorlijk in het honderd kon jagen en dat zou ik zo verdrietig vinden. Of niet, want ik weet best dat je aan het weer niets kan veranderen. De dreiging kwam steeds dichterbij en toen ik voor fruit en nootjes naar de markt ging kwamen de eerste druppeltjes. Jammer, dacht ik, jammer. Waarom nog niet één dag langer een vrijdags weertje. Toen ik vrijdag naar bed ging ben ik eerst naar buiten gelopen om de maan te begroeten om daarna een wens uit te spreken ‘Morgen wil ik je begroeten op de Drentse heide.’ Het was helder, de sterren straalden en de maan was bijna rond.

In de loop van dag werd het wel duidelijk dat ik erg mijn best zou moeten doen om de maan te ontmoeten. In de stromende regen die door de wind alle kanten uitgejaagd wordt rijd ik naar de heide. De koeien staan met de kont in de wind. Over de weg vliegen de losgerukte blaadjes en paddenstoelen moeten hun best doen om hun hoed niet te verliezen. Erger kan eigenlijk niet. Zoveel tijd heb ik hier in gestopt, verhalen in het hoofd gestampt. Me totaal verdiept in de maan en alles erom heen, zoveel gelezen dat het hoofd er bijna van barst en dan in de stromende regen aankomen …..

Het vuur wordt buiten opgestookt, laat het vuur het hemelwater en de wind maar temmen. Binnen worden maan, aarde en zon in stelling gebracht. Ik lees nog een stukje, vul de fakkels met lampolie, kijk alles na en wachten maar..

Langzaam druppelen ze binnen, de ‘die hards’ die zich niet af laten schrikken en straks met ons de heide op te gaan. De huifkar zou helemaal vol zitten maar 4 mensen kwamen niet opdraven. Die bellen niet af, die komen gewoon niet. Terwijl we zoveel mensen ‘nee’ moesten verkopen. De huifkar zat vol. Het is een hele bijzondere activiteit. Dit jaar zijn we 2 keer in het donker met de huifkar de heide opgegaan. Normaal is het na zonsondergang verboden om nog in het gebied te lopen, het is speciaal en we willen het speciaal houden.
Het is zowaar droog als we instappen. De uitleg over de maan binnen heeft geen vragen opgeleverd en we hopen allemaal de maan te gaan zien, al is het maar even. Ik probeer me voor te stellen hoe het zou zijn als we in de huifkar zitten, de zon zien zakken en de maan zien ontwaken. Langs de bosrand een ree en verder hier en daar een lichtje.

‘Mevrouw, zijn hier ook ‘witte wieven’? De vraag komt van Daan. Daan is met zijn papa, mama, broer en zus meegekomen. Hij is 8 en nog lang geen held in het donker. Zijn vader houdt hem stevig vast en hij vindt het prima. Een blik van verstandhouding deel ik met de vader. Ik houd er rekening mee, ik wil geen angsten kweken die niet nodig zijn. We praten heel kort over de witte wieven en daarna vertel ik een verhaaltje. Onderweg is er uitleg over de heide, het verleden en het heden. De bezuinigingen van de nieuwe regering waar de natuur voorlopig het onderspit delft. Misschien jaren achteruit in plaats van vooruit. Er komen vragen en we hobbelen achter de paarden door het grootste natte heide gebied van West- Europa.
Als we stoppen en uitstappen begint Daan gelijk weer over de ‘Witte Wieven’. Hij is er echt niet gerust op. Hij wil het weten. ‘Heeft u wel eens een wit wief gezien?’ ‘Gaan ze weer weg, zijn ze er altijd?’ Ik probeer hem toch gerust te stellen, het weer is er nu niet naar om ‘Witte wieven’ te ontmoeten. Het waait te hard…..

Met maanzaad werp ik een sluier van stilte over iedereen en we luisteren naar de geluiden op de heide. We horen ganzen boven ons hoofd, de wind die door de bomen blaast en alle blaadjes laat ritselen. We ruiken de herfst over de heide. Nog steeds geen maan te zien, geen sterren en toch is het niet echt donker. We zien de wolken langs de hemel spoeden, alsof de duivel hen op de hielen zit. We stappen weer in en Daan trekt het dekentje eens wat verder over hem heen. Er is ook in het donker nog veel te vertellen en Daan heeft daar niet echt oren naar. Hij blijft maar turen in het donker en ach, er verandert niet zoveel in het beeld. We slaan af, zien in de verte een auto aankomen. ‘Oh, maar hij komt achter ons aan’. Wat echt niet zo is maar het maakt het spannender. Ik begin een verhaal over Marijke die met de maan wilde spelen….

We stoppen, stappen uit, steken de fakkels aan en we lopen achter elkaar het veld in richting grafheuvels. Als je er nooit hebt gelopen is het best lastig en ik loop helemaal achteraan om iedereen bij te lichten en de weg te wijzen. Af en toe meld er iemand dat de voeten nu nat zijn geworden…. ik ben blij met mijn laarzen. Daan heeft nog maar een metertje of 20 gelopen als hij het allemaal niet meer ziet zitten. Hij wil het liefst terug, hij wil het liefst hard gaan huilen maar de tranen smoren en zijn woorden raken verstrikt in de tranen. Ik hoor het eens eventjes aan en begin eens te vertellen. Waar we lopen, dat hier overdag de schaapjes lopen, dat er mooie grote bomen zijn, grote eiken, en dat er jeneverbes groeit. Juist dan stopt de gids, die voorop loopt, om te vertellen over de jeneverbes. Ik begeleid Daan naar de plek bij de grafheuvels. Hij doet mee met wichelroede lopen en loopt bijna het verst van iedereen. Hij zegt niets maar knikt heftig als zijn vader vraagt of hij het naar zijn zin heeft. Daan is best blij. Na een verhaal midden op de grote stille heide lopen we weer terug door de nattigheid. Door de harde wind is mijn fakkel uit maar mijn zaklamp doet het nog prima en dat is maar goed ook. Eenmaal terug bij de huifkar schenk ik voor de kinderen een beetje vlierbessensap in een bekertje en de volwassenen krijgen een slokje heidelikeur. Inmiddels rijden we weer. Het geeft een enorme verbondenheid zo in het donker. Je leert elkaar een beetje kennen. Daan vraagt of ik verder wil gaan met mijn verhaal maar eerst komen alle kinderen aan bod bij de tombola, de mand met schatten uit de natuur. De gids verteld en ineens……

De Volle Maan… er gaat een luid applaus op, opgewonden stemmen. Er roept iemand dat er op gedronken moet worden. Het is een klein feestje. Zo simpel. Een Volle Maan.

Als de mand leeg is vraag ik om de mantel van stilte maar iedereen is toch enigszins uitgelaten over de maan die iedere keer weer tussen de dikke wolken door piept. Ik vertel het verhaal over Marijke nog een keer en eentje over de vriendschap tussen Zon en Maan. Daan is er stil van
‘Ben je moe’, vraag ik hem. Hij knikt, ‘Het was een lange dag, ik heb veel gedaan. Vanmorgen vroeg moest ik al zingen.’ Zo vertelde hij. Ik vroeg waar hij moest zingen. ‘In de slaapkamer!’ ‘Is er iemand jarig, Daan?’ ‘Ja, mama is jarig.’ ‘Is mama nog jarig’, vroeg ik. ‘Ja, mama is nog jarig.’ ‘Dus moeten we nog een keertje zingen, Daan. Op de grote stille heide in het donker zingen voor je moeder die jarig is. Om het spannend te maken is er aan de koetsier gevraagd om de kleine lampjes even uit te doen, de paarden krijgen er zin in en beginnen harder te lopen en wij gaan zingen…. uit volle borst en de Volle Maan doet mee. De mama van Daan zakt onderuit, de papa van Daan is trots op Daan en Daan zelf glundert van oor tot oor. Als het weer stil is moet ik wel even kwijt dat dit toch wel heel bijzonder is. Mensen die dit gehoord hebben weten niet wat hun overkomt. Wat een lawaai op de grote stille heide. Iedereen is inmiddels rumoerig en wij verlaten het zandpad. De lampjes gaan aan en we zijn bijna terug bij het bezoekerscentrum. Het is 9 uur. We hebben 3 uur samen opgetrokken en de betovering is nog niet verbroken. De Volle maan straalt, ik bedank iedereen voor de aanwezigheid en deel de halve maantjes uit….

Iedereen is vol lof, ze hebben genoten ondanks het weer.
Als iedereen uitgestapt is en ik de koetsier wil bedanken komt Daan bij me staan ‘Bedankt voor de verhalen.’

Ik begon met een grote grijns op mijn gezicht aan deze opdracht, ik kwam thuis met een nog grotere grijns op mijn gezicht. Die Volle Maan zorgt voor betovering en verwondering.

Neneh @ 11:41 pm
nou zeg al 7 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 8 oktober, 2010

Luisteren

Soms begin ik ergens te krabbelen en vervolgens kan ik niet stoppen want ik bedenk steeds opnieuw waar ik verder moet krabbelen. Gisteravond zat ik te luisteren en ik kan beter luisteren als ik zit te kladderen. Als ik namelijk om me heen ga kijken dan word ik afgeleid. Ik word afgeleid door een kraag, een ketting, een oorbel of een kleur. Er is altijd iets wat mijn oog ziet en weg ben ik weer. Als ik ga krabbelen blijft de aandacht waar die zijn moet. Dat was vroeger al zo, dat is nog zo.

En zo was het gisteravond. Ik werd niet afgeleid, ik weet nog precies waar het over ging.

Het ging niet over krabbelen!

Neneh @ 09:34 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 6 oktober, 2010

Niets is wat het lijkt

Het verhaal over het park ging verder dan mijn log. Via twitter kwam het terecht bij mensen die met de pen en de telefoon werken en aangestoken door mijn log aan het werk gingen, op de maandagochtend na het bewuste sloop weekend. Ik werd gebeld en er kwam een verhaal in de krant, zowel digitaal als op papier. Het is niet helemaal getrouw mijn verhaal maar de strekking is gelijk. Het moet anders in het park, zo blijft er echt niets van over.
's Middags loop ik door het park en zie met stijgende verbazing de activiteiten rondom de 'ergste' hoek en bij het speeltuintje. De afgebrande resten zijn geruimd, alsof er nooit iets heeft gestaan. Ik krijg het idee dat operatie 'clean sweep' aan de hand is maar kan het nog niet helemaal bevatten. Ik wil niet geloven dat dit door een logje met gevolgen komt. Ik twitter over de voortgang in het park en iemand suggereert dat het de kracht van de pen is.... 'echt?'
Aan de andere kant maakt het me ook niet uit of het de kracht van de pen is, er wordt hard gewerkt. Hoge druk, stratenmakers, vegen. De hele hoek wordt aangepakt. 'Dat is dan vast het begin', denk ik nog.
Ik heb het er nog eens met lief over maar die is kritischer. 'Ga eens kijken bij de gymzaal, daar is het nog net zo erg.' Hij heeft gelijk .... maar het zou toch kunnen. Als ik aan het winkelen ben wordt er gevraagd 'was jij dat in de krant'. Ik krijg bijval. Ze vinden het heel erg. 'Tegenwoordig is niets meer veilig.'
Dinsdag word ik aan het einde van de dag weer gebeld met een vraag of ik met nog veel meer mensen om de tafel wil gaan zitten om eens te kijken wat er aan de hand is. Informatief. Hoe meer gegevens, des te beter. Heel veel vertegenwoordigers van diverse afdelingen willen aantreden......

pffff..

Ik vertel het een en ander en geef ook aan dat er al heel hard gewerkt wordt in het park. Hij begint te lachen 'dat heeft hier niets mee te maken, dat heeft te maken met de officiële opening van bladiebladiebla'. Ik lach niet meer. Niets is wat het lijkt, dat lijkt me duidelijk.
Ik vertel dat ik mijn best ga doen bij het overleg te zijn en dat ik nog in de buurt rond ga om mensen mee te krijgen. Het gaat tenslotte om 'ons' park. Ik kaart ook aan dat de mensen die op het park uit kijken eens de kans moeten krijgen iets te zeggen. 'Ook daar leeft veel', zeg ik aan de telefoon. Er wordt gelijk op ingehaakt en het wordt genoteerd. 'Een goed plan', hoor ik aan de andere kant van de lijn. We nemen afscheid en ik zeg er nadrukkelijk bij dat ik ga proberen aanwezig te zijn....

Aan tafel hebben we het er weer over, wat er allemaal in het park is gebeurd de afgelopen jaren. Lief loopt er vaker dan ik. Hij heeft ook vaker de politie gebeld. Gewacht met de telefoon aan het oor. Uiteindelijk iemand aan de telefoon gekregen en dan doodleuk te horen krijgen dat er maar 1 auto beschikbaar is (en niet in de buurt) of dat meneer zelf eerst maar eens moet kijken wat hij kan doen. Dat laatste was bij een man die van voren niet meer wist dat hij van achter bestond. En onder het bloed zat, en helemaal in de war was. Wat moet je daarmee als je alleen even de honden uitlaat. Maar de politie kwam niet....

'Maar vrijdagavond, zo zei lief, zo erg heb ik het nog nooit gezien. Er was zoveel jeugd in het park. Overal waren groepjes.'

Vanmorgen bij de kapper (zo, was je boos!) kreeg ik te horen dat de school waar haar jongste nu op zit helemaal geweldig wordt gevonden. Dat de 6de klassers een feest hadden georganiseerd voor de brugklassers' 'Zou het misschien kunnen dat de jeugd niet alleen in de school zat maar ook in het park', was mijn vraag. Ze gaat het eens navragen...

Niets is wat het lijkt dat weet ik inmiddels. Operatie cleansweep ging gisteren en vandaag nog even verder. Ik ben benieuwd wanneer de opening van de 'bladiebla' is. Dan kan de jeugd daarna weer huishouden, want het is nu wel erg netjes

Neneh @ 11:50 am
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 2 oktober, 2010

Het park om de hoek

In Hoogeveen ligt een park, ooit ingericht door iemand met hart voor de natuur en voor de toekomst verzekerd als park. Ik heb echt geen idee of afspraken in het verleden een garantie zijn voor een onveranderde toekomst. Weer en wind hebben namelijk vrij spel in het park. Net als de jeugd van Hoogeveen.
Een aantal jaren geleden werd het park getroffen door de “DownBurst” en de jaren ervoor en erna werd het park getroffen door de jeugd van Hoogeveen. In de periode dat mijn eigen kinderen klein waren ging ik wel eens met hun op de fiets naar dit park om te spelen met de prachtig aangelegde speeltoestellen. Water en zand, waar droomt een kind nog meer over. Mijn kinderen zijn inmiddels al groot en bijna allemaal de deur uit. Zij hebben net als ik het park zien veranderen. De school naast het park werd destijds bezocht door 2 van mijn kinderen. Ze zagen de opbouw van de halfpipe voor de skatende Hoogeveense jeugd, maar zagen ook de afbraak van de speeltoestellen. Het waren fijne tijden zoals ik mag geloven uit de monden van mijn kinderen. Maar zo bleef het niet. Het park van toen is niet meer. Waar de “Downburst” de natuur heeft veranderd in een slagveld zo maakt de jeugd van Hoogeveen van de rest een slagveld. En met de jeugd van Hoogeveen bedoel ik dus een groep die ervan houdt om zeker niet thuis te zitten. Die ervoor kiest om bij nacht en ontij in het park te hangen. Om langzaam maar gestaag alles te vernielen wat het park bezit.

• Boompjes van een aantal jaren oud, bij de grond afgebroken
• Versieringen van de basisschool van het hek gesloopt en of in brand gestoken of gewoon in de bosjes gedumpt (wij hebben eigenhandig geprobeerd die eigendommen van de school weer binnen de hekken van de school te krijgen. Zelfs in gesprek met de directie het hier over gehad)
• Afvalbakken uit de grond getrokken in de vijver gesmeten. Of totaal vernield
• Graffiti zoveel en overal waar op gekladderd kan worden
• Ramen van de school voor de zoveelste keer ingegooid
• Bankjes, er is er nog eentje over, de rest is totaal vernield.
• Brand in afvalbakken in het park. Evenals afvalbakken van particulieren die naar het park gesleept worden en in de fik gestoken worden
• Lood wat van het gymzaaldak wordt geroofd
• Ramen in de deuren van de gymzaal voor de zoveelste keer vernield
• Inbraken in de gymzaal. (we hebben 1 x de politie gebeld omdat het water uit de gymzaal liep. De kranen waren open gezet)
• Speeltoestellen voor de jongere kinderen vernield. In vele stukken.
• Winkelwagentjes in het park
• Reclamefolders en stapels kranten worden er gedumpt
• Straatverlichting wordt vernield
• Lege drankflessen, blikjes, afval wordt overal neergegooid en achtergelaten
• Rondom de gymzaal is het dagelijks bal met blowende en drinkende jeugd.

En dit is nog maar een klein beetje van alles wat wij de afgelopen jaren hebben gezien. Het is er altijd bal en ’s avonds een heel akelig park om langs of door te lopen.

Waarom ik dit schrijf, omdat vannacht het laatste leukste wat er nog stond en zelfs nog redelijk ongeschonden was, ook in vlammen is opgegaan. Voor de jonge kinderen die er bijna dagelijks met hun ouders of oppas in het park aan het spelen zijn, schommelen en klimmen. Voor hun is de glijbaan verleden tijd. Voor mij is het wel de druppel. Ieder respect voor wie dan ook is weg bij de jeugd die zich ophoudt in het park om de hoek. Zowel onder schooltijd als in de avond en nacht.
Waarom ik dit schrijf, omdat ik een buurtbewoner ben en me ernstig zorgen maak over het park en de bewoners rondom het park

Wat ik me nu dan afvraag. Wat moet er nog meer kapot voor hier ingegrepen wordt. Het kan toch niet zo zijn dat een al door de natuur geteisterd park uiteindelijk volledig door jonge mensen wordt vernield.

Het park Dwingeland is in staat van ontbinding. Wie grijpt in?

Neneh @ 10:32 am
nou zeg al 5 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 30 september, 2010

Ik noem haar Fatima

Ze ziet er zo lief uit met haar hoofddoekje, het ziet er altijd verzorgd en keurig uit. Dat kan ik lang niet altijd zeggen van de dames die achter de kassa zitten bij de supermarkt waar ik graag mijn boodschappen doe. Nee, als ze er zit dan kies ik haar rij. In gedachten noem ik haar Fatima terwijl ze helemaal niet zo heet. Ik heb haar naamkaartje bekeken, ze heeft een echte Nederlandse naam. Ze ziet er zo lief uit. Je wordt totaal niet afgeleid door haren, oorbellen, tattoos, piercings. Het is fris gezicht met een hoofddoekje. Ik heb haar ook weleens op een andere plek gezien, toen was ze boos. Boos op de wereld om haar heen omdat ze aangevallen werd. Met woorden. Omdat die wereld om haar heen haar hoofddoekje niet goed vindt. Zij, een jonge Hollandse meid met ouders die waarschijnlijk niet in Nederland zijn geboren maar wel getogen, zij kijkt met een frisse blik de wereld in. Haar wereld, haar keuzes die ze maakt. Door het dragen van het hoofddoekje in een wereld waarin zij bij de kassa's van de winkel waar ik graag winkel de enige is die een hoofddoekje draagt. Ze kijkt zo lief dat ik altijd haar rij kies. Ze praat onberispelijk Nederlands, niet vermengt met enig Drents wat in deze contreien best knap is want wie slikt er hier niet de helft van de woorden in. Dat zijn er veel. Ook die jongens die zoveel moeite hebben met het hoofddoekje van Fatima. Ze kunnen geen woord Nederlands uit de mond krijgen, ze praten zo plat als het maar kan en lachen om hun eigen idiote grappen....
Ik word ook boos, boos op de jongens, boos op de tijd waarin we leven, boos op de wereld om ons heen, boos op een gedoogformatie, boos op een gedoogregeerakkoord, boos over de eerste zaken uit het regeerakkoord die nu uitlekken, boos over een hoofddoekjesverbod, boos, zo boos....

Maar het is een slecht begin van de dag en ik ben ook niet echt boos in de zin van schuim om de mond van woede en handen tot vuisten gebald. Nee, ik ben meer ongerust over 'mijn' Fatima die misschien straks ineens geen hoofddoekje meer mag dragen achter de kassa en haar baantje kwijt raakt omdat ze weigert haar keuze los te laten. Ongerust over gedogen, over akkoorden die niet gaan werken.

Ze ziet er zo lief uit en de volgende keer kies ik weer haar rij bij de kassa

Neneh @ 08:02 am
nou zeg al 6 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 17 september, 2010

Home sweet Home

Natuurlijk willen we niet naar huis, net nu we onze draai echt hebben gevonden en het nog veel te leuk vinden op het eiland willen we echt nog niet weg. Toch begint het inpakken, gedeeltelijk, al op donderdag en bij mijn laatste bubbels in het bad spoel ik ook gelijk het laatste zand van het strand mee. Afscheid nemen kan je op veel manieren, ik vind dit wel rustgevend. Bij het wegspoelen van de bubbels spreek ik de wens uit dat ik snel terug kom.
Om te bubbelen!
Op vrijdag, na een rumoerige nacht met veel wind en regen, beginnen we aan de eindstrijd. Inpakken en schoonmaken. Zodra we 1 ding in de auto zetten beginnen de honden in koor te piepen, allebei. Gek word je ervan. Als we even gaan zitten om een kopje koffie te drinken, liggen ze rusteloos op de mat naar ons te kijken.
'Ze hebben ons door'
We vertrekken, varen in de stromende regen de haven uit, rijden in de stromende regen over de Fryske Dyken en eenmaal Friesland uit lijkt het toch droog te kunnen zijn. Het heeft ook zo z'n voordelen om naar huis te gaan.
Op het moment dat wij uit de auto stappen komt jongste zoon aanscheuren op zijn fiets. Grijns van oor tot oor want hij is zo blij dat we weer thuis zijn. In het huis een slagveld treffen we rust en het is er schoon. Of het is bedrog want de afwasmachine staat vol borden en er is geen mes meer schoon... het geeft te denken.
Zoon lacht.
Hij vertelt nog eens over zijn ervaringen met de kapotte vriezer. Wat een werk hij er mee gehad heeft. Zoiets kan dus gebeuren als we er niet zijn. De vriezer (een hele flinke) is anderhalf jaar oud dus daar moet een monteur bijkomen. Jammer van alle spulletjes die erin zaten. Jammer, alles weg.

De honden vinden hun mandjes, de tuin is nog meer herfst dan het was, alles staat vol water, zelfs de 300 liter waterton is weer gevuld (voor de derde keer deze zomer)

We pakken uit, ruimen in. Bedenken dat we niet zomaar een pizza uit de vriezer kunnen trekken en steken de houtkachel aan.
Home sweet home......

Tot ik in bed lig. Dan mis ik het ruisen van de zee...... ik hoor nu weer het racen op de A28

'Ik mis Ameland', zeg ik tegen lief

Neneh @ 11:40 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 15 september, 2010

Gezandstraald en doorgespoeld

We zijn al heel vaak, zo niet regelmatig, op het eiland geweest. Nooit hoog zomer, altijd in voor of najaar. Of in de winter, ook fijn. Al heel wat keertjes hebben we de boot op de nipper gehaald en konden we aan de overkant een huisje betrekken. Voor een week, voor een weekend, voor 2 weken. Niets is heerlijker dan naar het eiland te gaan. Alhoewel ik ook wel een beetje Bretagne gevoel krijg op het eiland. Bretagne scoort hoog en in de zomer is kamperen aan die zijde van het grote water heel fijn. Maar dit eiland scoort ook hoog. Buien hangen boven het vaste land, regen is er nauwelijks, drukte in voor en najaar is best te doen, de temperatuur is er altijd goed. We hebben er heel wat gelopen, met kleine kinderen in de bolderkar, of wat later de fietsen mee en pas de laatste jaren gaat de auto mee, hebben we niet de kinderen bij ons maar de honden en blijven we iets langer dan we destijds deden. We zijn er allebei graag. Ik slaap een gat in de dag, wandel of fiets heel wat af, laat mijn voeten in het mulle zand rollen, ploeter door het frisse zeewater, fotografeer alles wat los en vast zit en geniet van alles. Zo was het in mei van dit jaar, heerlijk zonnig weer in mei. Ja, zonnig was het wel, maar zo koud, zo koud als je niet direct verwacht. De lente liet lang op zich wachten, de zon bleef weg, de zee kon zich niet warmen en het eiland was fris. Natuurlijk was het heerlijk. Dat was het. We kijken dan in mei alweer uit naar september, een Indian Summer op het eiland is natuurlijk de meest perfecte afsluiter van de zomer. Een Indian summer die in het water valt..... nee, geen perfecte afsluiter. Vanmiddag hebben we het maar eens tegen elkaar gezegd, we hebben nog nooit zoveel slecht weer achter elkaar gehad als we in deze 2 weken hebben gehad. Het begon met prachtig weer, 1 dag en daarna was er geen dag droog. We hebben best veel gedaan, maar lang niet wat ik allemaal van plan was. We moesten de plannen steeds bijstellen, de wandelingen inkorten, de auto vaker pakken om toch ergens droog aan te komen. Heel bijzonder om zoon in Haarlem te horen zeggen dat hij op een terrasje heeft gezeten en dat wij wachten tot het iets droger wordt om dan de golven te gaan zien. Hij in de zon, wij in de regen. Eenmaal terug in het huisje lees ik dat ze een natte winter voorspellen, veel regen of veel sneeuw. Ligt aan de temperatuur, dat is duidelijk. Nog meer water denk ik even als de pleuris weer helemaal losbreekt rondom het huisje. Tijden veranderen, weer verandert, wij veranderen mee.

Ik moet zeggen, we zijn nog niet weg, we genieten nog steeds, lopen een stuk zodra het kan, genieten, rusten uit, praten veel, lachen en vermaken ons opperbest.

Het Eiland blijft vast nog heel lang boeien, moet alleen nog verzinnen wat te doen met al die regen want zoals het hier altijd waait helpt geen paraplu!

Neneh @ 05:38 pm
nou zeg al 7 keer gebabbeld
Tweet

zondag 5 september, 2010

Het komt er niet van

Inmiddels ben ik al net zo vaak begonnen met een logje als dat de dagen tellen tussen de laatste en vandaag. Het komt er niet van. Het komt niet af. Het ging over moederschap en mijn oudste, over bloeddruk en medicijnen, over de babylijkjes en de hondjes die jankend de emmer verlaten om dan als bal te dienen. Hoe ziek kun je zijn. Daarover ging het en ik krijg het niet af. Ik heb gemerkt bij mezelf dat ik kan blokkeren bij bepaalde beelden en informatie. Dat ik echt ga zoeken naar het goede in de mens, dat ik zo graag een andere wereld wil dan de wereld waarin we nu leven. Dat er zoveel zieke mensen zijn terwijl er zoveel leuks is om van te genieten, om te delen.

Daarom wil het even niet. Omdat de afgelopen week net iets teveel was. Ik kan niet eens zeggen teveel van het goeie want het was een slechte week. Teveel van het slechte.

De zon schijnt, de vakantie is daar

Ik ga inpakken

en

dan wegwezen!

Neneh @ 02:31 pm
nou zeg al 6 keer gebabbeld
Tweet

maandag 30 augustus, 2010

Ik was er niet

De 6de editie van de 'World Living Statues' en ik was er niet bij. De reden, het weer. Het natte koude winderige weer. Op de website stond 'de statues' hebben een paraplu, we hopen dat ze die niet hoeven te gebruiken. In de afgelopen 5 jaar was een parasol eerder gewenst dan een paraplu, het weer was eigenlijk altijd goed te noemen. In de loop van de jaren werd het drukker en drukker en steeds grootser. Het idee dat het regent in de stad en dat het zo druk is dat je over de hoofden kunt lopen en dat met een paraplu trok me niet. Maar 'living statues gek' als ik ben blijft het in mijn hoofd hangen. Ik ben ze maar weer eens gaan bekijken...... de foto's van vorige keren

Neneh @ 10:30 am
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 24 augustus, 2010

Mijn naam met een 'zachte G'

Ik loop me toch al snel 6 dagen achter met een log. Sorry daarvoor, te druk eigenlijk wel. Helemaal niets bijzonders hoor maar de dagen vullen zich snel en als de avond is gevallen wil ik ook van alles maar komt er niets van. Ook goed. Ik bedoel maar, niets moet.
Gisteren moest er ook niets en heb ik me prima vermaakt. Er waren toch snel 4 kindertjes, 2 met opa&oma en 2 met papa&mama. Gewapend met plu en regenjas. Je hebt trouwens meer aan een regenjas dan aan een plu als je bijna uit je schoenen waait. Maar het mag de pret niet drukken. Regio Zuid heeft nog vakantie, sommige nog 1 week (waren eerder vrij ivm de Nijmeegse-vierdaagse) en de anderen beginnen over 2 weken. Het taaltje wat zich dan mengt met het Drents is echt wel grappig. Die zachte 'G' daar krijg je mij mee om zeg maar. Helemaal als ze dan ook nog mijn naamkaartje gebruiken en mijn naam met zachte G uitspreken. Dan kan mijn dag toch niet meer stuk.

'Hij gaat voor de kilo's' zei de vader van het jongetje uit het zuiden. Als de vader met de rest van zijn gezin sprak dan had ik echt het gevoel in een ander land te zitten. Een vreemd taaltje...
Maar goed, zoon van vader ging voor de kilo's en ik heb halverwege de ochtend maar eens een leeg bakje aangereikt zodat ik zijn schatten mee kon nemen naar de tafel en hij opnieuw kon beginnen met zijn visvangst. Uiteindelijk kwam hij pas binnen toen het echt te nat werd buiten maar of dat nu veel uitmaakte.... ik zag nog een paar droge draadjes aan de achterkant van zijn broek. In de knieholte zo ongeveer. De rest kon je uitwringen

Tot vrijdag was het later want de regen bleef maar komen en een paar droge kleren aan was toch wel beter (anders zien we elkaar vrijdag niet terug, dan ben je ziek van de maandag)

Maar goed, zo vullen de bakken en de dagen en ik heb het gewoon druk!

Neneh @ 04:11 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 11 augustus, 2010

Ogen open

Waar was ik ook alweer gebleven, dwars als ik reageerde op de bril die ik niet wil, moest ik dus wel verder kijken dan de neus lang is. Want als ik niet altijd een bril op de neus wil dragen wat dan? En die vraag stel ik hardop. ‘Lenzen’, is het antwoord. ‘Lenzen’, echo ik. Ik zie mijn hand naar mijn oog gaan, mijn oog knippert en klapt dicht. Lenzen dus. Er is geen alternatief. Of het één, wat ik duidelijk nog niet wil, of het ander, wat ik best wel griezelig vind. Ze gaat ze bestellen en belt als ze er zijn. Lens les, zet ik in mijn agenda.

Binnen een week is daar het telefoontje en ik ga voor de lens les naar de opticien. Ze begint uit te leggen hoe het allemaal werkt, handen wassen, zitten, spiegel, hand hier, hand daar, lens zus, lens zo en ik volg de instructies feilloos op. Binnen 2 tellen zitten de lenzen op de plek en kijkt ze mij met verwondering aan. Ze wil vertellen dat ze dit nog nooit eerder mee heeft gemaakt. Iedereen knippert en bij sommige mensen moeten we gewoon een pauze inlassen. Maar ik doe de handeling in 1 x goed en er blijft tijd over zou je haast denken. Ik verbaas me nergens meer over. Had ik niet geschreven dat mijn ogen dicht klapten bij het zien van de vinger met de lens? Niets van dat alles dus. ‘Natuurtalent’, zei ze. De lenzen uit en in een bakje en mee naar huis. Na de lensles komt de lenstest en die duurt langer. Eenmaal thuis doe ik de lenzen snel weer in en ’s avonds zeg ik dat ik nu al blij ben met de lenzen. Dat is het begin. Na een week zit ik weer bij de opticien en een week later weer. Iedere keer andere lenzen, bijstellen, overleggen en uiteindelijk blijven er 2 opties over. Of drie. Nee, 1 valt af. De derde is de bril dus blijft er nog 1 optie over en die ga ik uitproberen. Tot ik vanmorgen besloot voorlopig door te gaan met de laatste bijstelling. Die werkt het beste en ik ben er blij mee. Maar wat ik wel merk is het verschil in daglicht en kunstlicht en daarom wil voorlopig blijven proberen. Lukt het, dan is dat mooi. Zonder bril is mijn doel. Lukt het niet, dan…….. ja, dan moet ik toch aan de bril.

Dit zou een stukje worden in 120w maar dat is mislukt. Ik ben soms breedsprakig

Neneh @ 07:18 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 28 juli, 2010

De hele dag???

Eindelijk was ik zo ver, ik ging naar de opticien. De keuze is reuze dus ik ging eens naar de nieuwe. Altijd proberen. Kapotte bril in de tas en een verhaal in mijn hoofd. Ik werd vriendelijk geholpen en het werd al heel snel duidelijk dat mijn ogen meer nodig hadden dan alleen een brilletje bij de pc. Mijn ogen maken overuren als ik van lezen naar bijvoorbeeld tv kijken wil. Dan is het beeld niet helder. En dat wordt het ook niet. Beter is het om de ogen dicht te doen en vooral lekker rustig te blijven liggen. Ha, niks voor mij dus. Maar goed, nu met een bril in 2 delen en de wetenschap dat er al een hele tijd iets aan schort zit ik niet voor niets bij de opticien. Ze is aardig. Doet allerlei testjes en uiteindelijk krijg ik een debiele bril op de neus waarbij ik de krant zou kunnen lezen letters moet herkennen. Uiteindelijk heeft ze alles gedaan en komt de verpletterende mededeling, ‘U zou eigenlijk de hele dag een bril moeten dragen en niet alleen maar bij de pc of tijdens het lezen.’

‘De hele dag?’, roep ik vertwijfeld.

De hele dag…… het galmt nog even na.

‘Maar ik ben helemaal geen mens voor de hele dag een bril op de neus!’

Neneh @ 10:31 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 8 juli, 2010

Liefste........

ik zoek een woord
een heel nieuw woord
een woord dat niemand kent
ik zoek een woord
dat zeggen wil

dat jij de liefste bent ... en dat al 33 jaar

Neneh @ 09:44 am
nou zeg al 10 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 7 juli, 2010

Zolang de bal maar oranje rolt..........

Sinds een week of wat hebben de beesies hun intrek genomen in huize Neneh. Nu is het glas vol. Zussie is nog komen halen omdat haar kattebeesten er zo dol op zijn....
Sinds een week of wat heb ik oranje in de keuken, gewoon oranje. Omdat oranje een bijzonder mooie kleur is. Ik schaam me nergens voor.
Oranje crocs aan de voeten, ik heb ze al jaren en werkelijk ze komen iedere keer van pas. In de vakantie als het gras nat is, als het regent en de honden uit moeten, in de tuin als er werk verzet moet worden tussen de planten, als er oranjefeest gevoelens zijn. Voetbal dus, Europese kampioenschappen, Wereld kampioenschappen. Niet dat ik iets met voetbal heb, niets eigenlijk. Voetbal is oorlog en daar heb ik ook niets mee. "Als je maar geen voetballer wordt" riep ik tegen de zonen, in navolging op het liedje van Boudewijn de Groot. "Ze schoppen je misschien half doo-ood", riep ik dan ook. Ik vond het niks en ik vind het nog niks. Voetbal...
Maar ja, net als ieder andere 'ik hou echt niet van voetbal fan' zit ik nu dus toch weer met kromme tenen in mijn oranje crocs, kan ik de slaap niet vatten, loop ik te stuiteren en wil ik persé oranje bloemen in mijn keuken.

In het champagne glas op de vensterbank zitten al die weken rood/wit/blauwe/oranje m&mmtjes! Zo, die knalt er even in. Ik schreef al 'ik schaam me nergens voor' en zo is het.
Gisteravond na de wedstrijd kon ik het niet langer aanzien en heb ik de oranje, of wat er nog van over was, gerbera's op de composthoop gegooid. Oranje gelakte nagels ontdaan van oranje. De beesies opnieuw geschikt in het glas en nog een extra aai gegeven, ze zijn zo heerlijk zacht.
Nagels rood gelakt
Rode rozen gehaald
Rood/witte stippen jurk gehaald en gelijk aan gedaan.
Rode birks aan, de oranje crocs bleven binnen en.....

Spanje gaat winnen.

Voetbal is oorlog en bijgeloof. Volgens mij werkt het.
Na vanavond is alles weer oranje en wil ik tot maandag niets anders zien!

Neneh @ 08:35 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 30 juni, 2010

Lieve help en bedankt dan

ehm, die ene boodschap ben ik dus vergeten, domweg vergeten en nu moet ik dat toch nog even halen. Ik stap op de fiets en even later sta ik er alweer naast. Voor de snelle boodschap is er wel een winkel in de buurt. Niet mijn favoriete winkel maar voor een klein dingetje wel weer handig. Ik pak voor de goede orde een mandje. Tas om de schouder, mandje aan de arm. Welk pad zal ik kiezen, waar moet ik zijn. Allereerst alle augurken, volgende pad. Lijkt mij voor de houdbare melk en de limonade. Het volgende .... wijn. Eentje verder dan. Nee, te ver. Weer terug en ja hoor, aan de andere kant van de wijn, de koffie. En thee. Maar ik kom voor de koffie. Ik stap het gangpad in en wordt tegengehouden door een mevrouw. Ze kijkt een beetje benauwd, ze kijkt een beetje hulpeloos. 'Ik moet een fles wijn hebben'. zegt ze. En daarmee legt ze haast haar hele ziel en zaligheid in de winkelkar. Lieve help, een fles wijn. Ik moet eerst eens even lachen en zij besluit het ook te doen. Dat helpt. Lachen helpt als je in een vreemde situatie zit. Zij heeft mij in haar situatie getrokken en ik moet er met haar weer uit zien te komen. 'Een fles wijn, zeg ik, ik ben niet zo'n wijnkenner'. 'Ik ook niet zegt ze.' Dat is overduidelijk, anders ga je echt niet zo hulpeloos bij de wijn staan te kijken tot ze in je mandje vallen. Maar goed, ik moet nu aan het werk en zeg 'eigenlijk weet ik er echt niet zoveel van. Ik drink liever een witte wijn. Maar dan nog weet ik er niet veel van.' Of wel een beetje met 'muscat' als codewoord. Ze wil een fles rode wijn weggeven. Aan iemand die ze kent en die wijn lekker vindt. Ik had haar bijna gevraagd waarom ze in vredesnaam geen bosje bloemen koopt. Lekker makkelijk. Maar waar bemoei ik me mee. Ze wil een probleem opgelost en ik ben haar hulpje. Op goed geluk loop ik langs de wijnen tot ik 'iets' bekends zie. Cabernet,Bordeaux, Merlot..... 'doe maar een Merlot, zeg ik, altijd goed'. Ze kijkt me lachend aan en ik grimas graag terug. 'Waarom niet, zeg ik, lijkt me een goeie wijn'. Ze twijfelt nog even tussen duur en duurder en neemt de fles in de hand die ik aan heb gewezen. Ze bedankt me duizendmaal, opgelucht loopt ze richting kassa en ik zoek de koffie.

Daarbij bedacht ik dat dé koffie zoeken net zoiets is al dé wijn zoeken. Best moeilijk

Neneh @ 08:53 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 18 juni, 2010

Hier kom ik weg......

Je moeten der van haoln
Dat is wat ik doe
Bekend terein, vrumd genog
Hoe ‘t rök en vuuld, hoe het lek en klinkt
Elke straote ken ik, elke bocht
Jij woont hier ver vandaan, zeggen ze elders in het land
Dan zeg ik, insgelijks, u ook, a’j ‘t zien van dizze kant

Hier kom ik weg, veur mien hiele leben
Ben ‘k met dizze horizon verweben
Hier kom ik weg, hier stiet ons huus
Bliekbar kom ik daor altied weer terecht
Hier kom ik weg

Nog niet eerder was ik naar een 'avond met Daniël Lohues' geweest. Eerlijk gezegd had ik geen idee. Alles in het Drents..... tja. Toch las ik hier en daar iets over hem of was hij met zijn verhaal op de radio. Ineens was daar een tweet dat theater de Tamboer nog een avond met Daniël voor elkaar had gekregen en zonder na te denken heb ik de kaarten besteld.
Gisteravond was het zo ver. Show 'Allenig IV' van Daniël Lohues. Die grote zaal in het theater zat voor zover ik kon zien helemaal vol. Alle leeftijden waren vertegenwoordigd in het publiek, hoe bijzonder is dat. Hij kwam op en speelde zijn lied. Lief fluisterde dat hij ondertiteling nodig had en ik had dat soms ook. Het is in het Drents maar dat zegt niks. Het Drents bestaat toch uit diverse dialecten. Iedere hoek heeft zo zijn eigen woorden en als je al niet weet wat 'piepschoem' is of een 'schutteldoek'1) dan is het lastig volgen. Gelukkig deed Daniel hier en daar de moeite om het te vertalen maar ik moest echt goed blijven luisteren. Dat is goed, dan krijg je kippenvel over de woorden, de zinnen, de muziek. Het wordt een beeld en je ziet de indianen over de prairie sluipen in plaats van stampen. Nee, zijn verhaal is leuk en de film is compleet. Het was een geweldige avond, ik ben blij dat ik nu ook weet hoe hij de mensen kan binden in het Drents.

Volgend seizoen komt hij weer met een nieuwe show....... en ik ben nu fan van Daniël

1)
Een schutteldoek is e sôorte slunse die gebruukt wordt in de keukn vo de toafel, 't anrecht, de woaterstêen en 't fornuus of te kuuschn. 't Kan ook gebruukt wordn vo de schuttels of den ofwos mee te doen, moa doavôorn wordt er nu mêer een ofwosbusteltje of scheurspoenstje gebruukt.

Schutteldoekn moetn geregeld gewosschn wordn, want achter één dag kunn z' al styf vele bacteriën bevattn.

Het is dus een gewone vaatdoek.

Neneh @ 07:57 am
nou zeg al 5 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 16 juni, 2010

even de mail checken

Ook toevallig eigenlijk. Ik dacht net aan je en nu zie ik jouw mailtje voorbij komen. Zo gaat dat met die dingen, geloof je in toevalligheden, nou ik wel. Soms moet het gewoon zo zijn. Net alsof je voelt dat je aan elkaar denkt ook al ben je nog zo ver uit elkaar. Of juist dichtbij elkaar, dat kan ook.
Bedankt nog voor je mailtje. Ik snap het wel, al die vragen, helemaal als het een beetje stil wordt op mijn log. Dan krijg ik zelf ook de kriebels en probeer even te bedenken wat ik zal schrijven maar het komt er niet van. Ik heb het op mijn manier druk en ook weer niet. Er gaat nogal wat om in mijn hoofd. Niet dat ik moe word van mezelf maar je zou het haast kunnen denken. Dan lach ik om mezelf. Dat is maar goed ook want lachen is gezond. Beter dan gepieker, daar zijn we allemaal wel achter denk ik. Ik heb best veel gepiekerd het afgelopen jaar, dat weet jij ook wel. Piekeren over mijn hart en over de overgang die mijn leven bruut binnenviel. Ik heb echt weleens het gevoel gehad dat ik een totaal ander mens aan het worden was. Niet dat ik het wilde maar gewoon door alles wat door mijn lijf gierde. Daar werd ik wel moe van. Letterlijk en figuurlijk. Uiteindelijk grabbel ik, bijna een jaar na mijn hartinfarct alle puzzelstukjes bij elkaar. De huisarts is trots op mij. 'Er is nogal veel gebeurd met je het afgelopen jaar en je hebt je kranig geweerd', de persoonlijk coach die ik via mijn ziektekostenverzekeraar kon krijgen is na driekwart jaar ook heel trots op mij. 'Je doet het echt heel goed, bent zo goed bezig en neemt initiatieven om je eigen leven waardevol te maken en te houden.' Als ik dat dan hoor dan weet ik dat ik de tijd die ik nu achter me heb liggen goed heb gebruikt. Ik heb het er af en toe heel druk mee gehad. Werd ziek van de medicijnen, werd boos omdat ze mij 'in de norm' willen drukken, terwijl nooit helemaal duidelijk is hoe mijn 'norm' dan wel was voor ik een hartinfarct kreeg. Waarom moet ik nu ineens voldoen aan dingen die misschien helemaal niet in dit lijf passen. Of in mijn leven. Ik was er maar wat druk mee. Nu, één jaar later, weet ik waar ik sta, wat ik kan en waar ik heen wil. Want ik ben er nog niet. Pas in oktober mag ik stoppen met medicijnen die er nu voor zorgen dat mijn bloed goed doorstroomt, en als ik stop met die medicijnen kan ik stoppen met de hormoonspiraal die er nu voor zorgt dat alles een beetje probleemloos verloopt maar die een fatale aanval doet op mijn lichaamsgewicht. Het lijkt allemaal zo gemakkelijk maar het is het niet. Vrouwen in de overgang zijn wel de ingewikkeldste wezens die je kunt verzinnen. Er is er niet één gelijk aan de ander en om er dan ook nog een vaatprobleem bij te krijgen maakt het nog lastiger. Gelukkig was het een, wat ze noemen, ongecompliceerde hartinfarct. Het was er wel een en ik moet er mee leven. En dat is wat ik doe. Zoeken naar de juiste weg, zo min mogelijk medicijnen, uitproberen wat wel en wat niet werkt. Lopen, fietsen, tuinieren, mijn huishouden. Het gaat allemaal. En over een jaar kan ik misschien zeggen dat ik er nog meer uit kan halen omdat ik steeds minder medicijnen gebruik. Zei de huisarts een half jaar geleden nog dat ik niet van de medicijnen af zou komen, zo denkt ze nu met mij mee in de positieve zin en maakt duidelijk in mijn dossier dat ik lang niet tegen alles kan. Dat ik heftige reacties vertoonde en dat mijn leven er zonder al die medicijnen veel waardevoller uitziet. Ik ben wel blij dat ze nu met meedenkt. Dat ook zij puzzelstukjes aanbrengt. De cardioloog is tevreden, maar dat is hij puur op zijn gebied. Hij heeft geen verstand van vrouwen in de overgang. Maar ja, ik kan het snappen, hij is een cardioloog. Ook belangrijk natuurlijk maar voor mij staat het een niet los van het ander.
Het gaat dus goed met mij. Ik voel me goed, ik doe veel. Ben eigenlijk altijd bezig. Soms alleen met het hoofd en dan lijkt het of ik niets doe maar neem van mij aan dat leven na een hartinfarct, of die nu groot of klein is, een hele klus is. Gelukkig heb ik tijd genoeg om die klus goed uit te voeren. Mijn lief en ik willen nog veel dingen samen doen. Dat doen we al bijna 33 jaar en daar kunnen best nog wat jaartjes bij. Als ik dan kijk wat ik heb, niet eens waar ik voor moet vechten, maar voor wat ik heb dan ben ik zo blij en gelukkig. Ik ben wel zo sterk dat ik dit ook allemaal aan kan. Dat ik weer gewoon mijn eigen huishouden kan runnen, dat ik op de kleinkinderen kan passen, dat ik kan genieten van de kinderen, dat ik mijn werk kan doen voor Amnesty en als vrijwilliger voor Natuurmonumenten. Dat ik vrouw ben en moeder van. Dat ik ben wie ik ben.

Bedankt voor je mail, al waren het alleen maar vragen. Het doet goed. Ik wil er niet altijd over praten want dat is niet fijn maar het is toch goed dat anderen weten waar ik sta, hoe het met mij gaat

Dikke kus, ik zie je snel

Neneh @ 11:13 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 15 juni, 2010

Voor je het in de gaten hebt ben je een jaar verder...

Mailtje aan mezelf dan maar. Ik weet het anders ook niet.

Lieve Grietje,

Hoe gaat het met je? Het is een beetje stil op je log dus ik dacht ik moet even mailen. Even horen hoe het met je gaat. Het is alweer een jaar geleden dat je in het ziekenhuis lag. Wat gaat die tijd toch snel en wat heb je daarna toch veel stormen moeten overwinnen. Maar hoe is het nu? Waar sta je inmiddels. Ben je pas nog bij de cardioloog geweest of bij de arts. Ik dacht dat jij nog behoorlijk onder controle stond en is dat nu nog zo?
Je ziet het, ik barst van de vragen. Laat maar snel iets van je horen.

Liefs Grietje

Neneh @ 08:26 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

zondag 13 juni, 2010

Apies kijken

Vandaag kregen we tips:

Ga aan de hand van het reisgidsje op ontdekkingsreis langs de loslopende apen.

En

Natuurlijk kun je hier ook al je apenvragen stellen.

Nog nooit eerder geweest, de omgeving is prachtig, het personeel zeer behulpzaam en gedreven. En de aapjes zijn leuk!

Apenheul, just for one day

Neneh @ 10:27 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 11 juni, 2010

Het hol van de Leeuw

Het oranjegevoel, of oranjegekte zo u wilt, heeft ook in onze straat huisgehouden en ik vrees, bij ieder doelpunt dat Nederland verder komt, het in de straat nog wel gekker gaat worden. Voetbal is leuk maar ietsje minder mag best. (alhoewel ik het snap na al dat politiek gedoe)
Vanmorgen was ik met de 'kleine man' aan het winkelen bij de grootgrutter en daar hangen overal ogen.... 'kleine man' wist dat wel te waarderen, hij zag overal ogen en overal is dus ook echt overal. Geen ontkomen aan. Hij heeft de ogen de kost gegeven en eenmaal op de terug weg, vlakbij ons huis, begint hij

Whaaaaaaaaaaaaaaaaaahhh

'Leeuw?', roep ik.

En nog een keer komt er een brul uit 'kleine man' zijn keeltje, met gelijk erachteraan 'Bal'

Het hol van leeuw bevindt zich in onze straat en 'kleine man' vindt het wel een WHaaaaaaaaaaahhh waard.

Het is begonnen!

Neneh @ 04:59 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 10 juni, 2010

The day after

Eigenlijk was er de hele dag het gevoel ergens, vaag, dat er iets uit moest. Een soort van gevoel waar ik eigenlijk niets mee kon. Een soort van kater terwijl er water was gedronken. Een gevoel, onbehagelijk. Ja, dat is het juiste woord. Ik voel me onbehagelijk in mijn eigen land. Geboren en getogen.

Neneh @ 11:16 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 9 juni, 2010

Wie zal jou de weg wijzen........

Volgende keer dat we naar de stembus gaan, ik ga er voor het gemak maar vanuit dat wat vandaag gekozen wordt voorlopig even zit, mag jongste zoon ook naar de stembus. Dan is hij heus 18 jaar, klaar voor het halen van zijn rijbewijs. Hij jaagt zijn moeder nu al de stuipen op het lijf met alle plannen die hij heeft. Niet dat hij een brokkenpiloot is of een kind wat in 7 sloten tegelijk loopt, nee, dat niet. Hij denkt er wel over na. Maar deze moeder is nogal eens bezorgd.
Gisteravond vroeg ik hem of hij ook zou verdwalen. Zijn grote broer was dat namelijk wel kortgeleden. Zonder kaart, kompas, GPS op stap gegaan en hopeloos verdwaald. Tot hij 's avonds laat weer bij zijn huis aan kwam. Dat was niet de bedoeling maar hij was gewoon de weg kwijt. Als moeder moet ik dan wel lachen. Ze zeggen altijd dat vrouwen geen goed richtingsgevoel hebben. Nou, die vlieger gaat mooi niet op. Ik ken er ook wel eentje. Of 2 zo u wilt. Dus ik vroeg jongste zoon of hij zou verdwalen.
Hij keek mij eens aan en wist wel te melden dat hij ook zou verdwalen zonder navigatie. 'Volgens mij maak je tijdens de rijlessen ook kennis met een GPS, dat zou dan wel gemakkelijk zijn.' Hij knikt een keertje. Ik weet het niet hoor maar vroeger was zoiets er niet. Geen routeplanner, geen kieswijzer, geen 'oei, ik groei' wijzer. Vroeger deed je dingen op gevoel, gebruikte je de natuur, je ogen, desnoods de borden langs de weg. Ik heb het over vroeger. Van voor twitter, internet, van voor de HSL en de GPS. Alsof alles nog ontdekt moet worden, die tijd van vroeger. Ineens voel ik me oud en misschien ben ik dat ook wel. Er zijn natuurlijk al een paar generaties na mij. Kinderen en kleinkinderen. Met mijn kinderen gaat het goed hoor, zij behoren tot de generatie die de hele ontwikkeling van de snelle wereld dichtbij hebben meegemaakt. De kleinkinderen moeten volgens mij nog gekker worden van de snelle wereld om hun heen. Als je jong bent pak je dat natuurlijk wel op. Maar toch, ik vind het wat. De rust is weg in het huidige leven.
Ik droom dus weg over vroeger en dat was niet de bedoeling. Ik bedenk net dat ik nog nooit een stemming heb verzuimd. Altijd als er een beroep op mijn keuze gedaan werd ging ik naar het stembureau. Dat zijn al heel wat stemmen en ik heb geen idee wat al die stemmen mij gebracht hebben. Ik heb ze wel gegeven. Pas de laatste jaren maak ik af en toe gebruik van een stemwijzer en dan nog kom altijd uit bij de partij waar ik al voor gekozen had. Het zit goed denk ik dan. Een soort van bevestiging. Ik kan me dan ook niet goed voorstellen hoe je kunt zweven. Maar dat zegt meer over mij dan over de zwever. Ik ben niet zo'n zweverig typje. Weet meestal wel welke kant ik op ga en ook wel hoe ik terug moet. Dat is wel net zo belangrijk.

'Als de zon niet schijnt, hoe weet je dat waar je bent.' Eén van de begeleiders van een groep schoolkinderen stelde de vraag toen we midden op de hei stonden. Ik ken de omgeving, kan aanwijzen waar het noorden is omdat in het noorden de radiotelescoop staat en in het oosten de torens van de VAM. (vuilverwerking) Voor mij een bekende omgeving maar als je, zoals deze groep, geen idee hebt waar je bent hoe vind je dan de weg? Welke richting ga je kiezen. Kinderen roepen 'ja, daar komt de wind vandaan!' Waarop ik vraag wat 'daar' is. Er steekt eentje in vinger in de mond om vervolgens die zelfde vinger in de lucht te steken. We kennen het wel, als de vinger nat is voel je nog beter waar vandaan de wind waait. Nee, ze komen er niet uit. Want waar is nu 'daar' en waar moeten ze heen.....

Hoe ik erop kom, gewoon, omdat we vandaag weer kunnen stemmen. Kiezen voor een tweede kamer die de komende tijd het land gaat regeren. En ik denk aan mijn jongste zoon die een volgende keer ook mag stemmen. Dat hij zich straks ook in de politieke brij mag verdiepen en ik daar nu al een hard hoofd in heb. Politiek is best ingewikkeld namelijk. Voor je het weet sta je met je land aan de rand van de afgrond. 'Maar dat gaat niet gebeuren', roepen de politici in koor. Heb jij ze gehoord?
Geloof jij er ook nog in.

Want als je 18 bent in Nederland dan mag je zelf kiezen. Zonder of met een wijzer

Neneh @ 01:11 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 8 juni, 2010

Als de kat van huis is........

Het was pas stoer geweest als de andere lens nog net op mijn camera zat en ik dat ik dan een foto had kunnen maken van de muis in huis. Maar net een paar uur terug had ik mijn lens verwisseld omdat ik een macro wilde maken van de eerste klaproos, in mijn tuin, die zijn schilletje had laten vallen. Rood zal de tuin kleuren als het aan klaproos ligt.

Ik had dus de lens verwisseld en kon op het moment dat muis zijn neusje ging poetsen, zittend op het bureau van lief, niets anders doen dan lijdzaam toezien en bedenken hoe ik in vredesnaam muis naar buiten zou krijgen voor mijn lief thuis zou komen en weer achter zijn eigen bureau wilde gaan zitten. Zonder muis, dat weet ik zeker. Want de waarschuwing was er al geweest 'als er een muis in de keuken gezien wordt, dan zet ik een klem'. Dat had lief al gedreigd en ik had geknikt. Kan natuurlijk ook niet anders. Muis hoort niet in huis. Opzouten muis. Maar ja, peuter dat maar aan muis zijn verstand. Lief had nog een zakje met een paar nootjes op zijn bureau liggen en die ruiken zo lekker. Muis had het wel goed bekeken dus de weg naar de nootjes was 'recht zo die gaat'. Twist en Micka zaten er nog dichterbij dan ik en ze waren al gealarmeerd door mij vage acties in de kamer. Alles stond al schots en scheef. Ik bedoel maar, muis moet uit huis en snel een beetje. Maar toch liet muis zich niet gek maken door een paar honden die niet eens bovenop het bureau konden kijken, laat staan springen. 'hihihi' moet muis wel gedacht hebben. Voor heel eventjes dan.
Wat te doen met een muis in huis die naar buiten moet. Ik weet het niet precies, ik doe maar wat. Het is dat ik ze zo vreselijk leuk vind om te zien, echt muis, zo vriendelijk eigenlijk. Was het niet net een paar dagen terug dat ik vertederd zat te kijken naar een muisje wat zich in het late zonnetje zat op te pimpen. Hij of zij had een mooi plekje gekozen en de honden roken wel iets maar snuffelden zich ongans en muis poetste de neus alsof er niets te vrezen was. Eigenlijk had ik nu, nu muis binnen was, liever 2 poezen gehad dan 2 honden. Zij ruiken wel 'iets' maar kunnen niet verzinnen dat muis naar buiten moet. Ineens kwam ik in de benen en muis ook en Twist en Micka ook. Het was een drukte van belang en muis verdween door een gaatje achterin het bureau waar ik aan de voorkant snel actie maakte zodat muis weer door het gaatje naar buiten glipte en snel voor de voeten van Twist en Micka door de keuken, door de bijkeuken naar buiten vloog. Dat was het dan. In 2 seconden was het gebeurd....

Best jammer dat ik geen foto heb kunnen maken....... was leuk geweest.

Neneh @ 02:15 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

maandag 7 juni, 2010

We kiezen het beste

We kunnen kiezen, elke dag. Wat we dragen, welke kleuren, kleren, sokken, geuren, schoenen. We kunnen kiezen voor gezond en ongezond, voor hagelslag of kaas. We kunnen kiezen of we gaan fietsen, lopen, treinen of thuisblijven, misschien kiezen we voor de auto. Ook daarin kan je kiezen. We kiezen de hele dag door, maken keuzes zonder er heel veel over na te denken want wat de dag gaat brengen daar passen we onze keuzes op af. Kies ik vandaag voor de zon dan kan ik het wel vergeten hier. Geen zon, geen blote benen, geen ijsje op het terras. Ik kies voor een spijkerbroek en een shirtje om straks na het huishouden op de fiets een boodschapje te doen. Ik kies voor mijn fiets omdat ik dat het fijnste vind als ik in de buurt een boodschap moet doen, het is gezond en ik vaar er wel bij. Geen aantasting van het milieu als ik fiets, geen ree van de sokken gereden en geen vogeltjes laten schrikken. Ik kan mijn fiets in de stalling zetten en ook gewoon tegen een paaltje of op de standaard. De hele dag door maak ik keuzes zonder erbij na te denken. Ik maak ze gewoon op mijn gevoel. Dit ga ik doen, ik ga het zo doen. Ik kies wel voor de kortste weg vandaag want het miezert en ik ben niet zo van de regenpakken. Teveel gedoe. Ik kies voor een winkel die net dat heeft wat goed is voor de mannen zodat zij het zich gemakkelijk kunnen maken met de maaltijd vanavond. Ik ben er niet want ik kon weer kiezen voor iets anders, iets leuks en dat doe ik graag. Bij alles wat ik kies denk ik waarschijnlijk onbewust aan mezelf en mijn gezin. Maak ik keuzes om verder te kunnen, voor nu en voor later. Ik probeer het beste te kiezen.

Doen we dat niet allemaal. We willen toch allemaal het beste.
Waarom is het dan zo moeilijk om het beste voor Nederland te kiezen.

Ik kies met mijn groene hart .

Maar misschien moet je toch eerst nog een kieswijzer raadplegen.

Neneh @ 10:04 am
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 5 juni, 2010

We luisterden naar vogels en elkaar....

We zaten elk op een bankje en luisterden naar vogels en elkaar. Zij vertelde over de dingen in haar leven alsof dit op de tafel tussen ons te zien was. De woorden werden beelden, de bekers raakten leeg. Het leven is goed als je samen kunt zien dat het de moeite waard is om te leven.

Mooi,

Kan iets mooier dan het mooi is
Kan iets groter zijn dan groots

Zij vertelde over de inspiratie die ik haar gaf en ik kreeg tranen in mijn ogen. Onze bekers zijn weer gevuld met woorden en wij gaan weer ieder onze weg.

Om elkaar binnenkort weer te treffen.

Neneh @ 07:45 am
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 1 juni, 2010

De techniek staat voor niets!

Ken je dat, je denkt dat het voor jou is, maar het is niet voor jou, het is voor iemand anders. Het valt op de deurmat, zo'n envelop. Zo één waarbij je direct al nattigheid voelt. Een 'het kan wel eens raar uitpakken' envelop op de deurmat. Ik loop met de envelop naar de kamer en leg hem even weg. Zo'n 'het zal wel gevoel' overvalt me en ik ga eerst maar wat anders doen. Ik kan maar één ding bedenken waar het mis is gegaan maar dat is nog maar net een paar dagen geleden, ik kan me niet voorstellen dat ze zo snel werken. Aan de andere kant weet ik natuurlijk nooit precies hoe ze werken. Ik weet alleen of het waar is of niet. Meer kan ik niet verzinnen.
Bij een kopje koffie open ik de envelop. Een heel verhaal over datum, tijdstip, snelheid, kenteken en uiteindelijk de overtreding, de straat, de prijs die betaald moet worden voor deze overtreding. Het is geen hoge rekening....... maar kromme tenen zijn snel gemaakt.
Ik kijk eens naar de datum. 'Waar was ik, waar was lief, waar was onze auto?' Ik kon niets anders verzinnen dan 'wij waren niet daar, niet op dat tijdstip, niet op die dag.' De overtreding was namelijk gemaakt in Noord-Holland en heus, we zijn daar weleens, zoon woont er per slot en als ik tulpenvelden wil zien dat zijn we er ook. Om over een strandwandeling bij Paal 16 nog maar niet eens te spreken. Nee.... we zijn er weleens maar waren er niet op die dag. Hoe is het mogelijk dat wij dan een boete opgelegd krijgen.

Lief komt thuis en ik laat de brief zien.
'Dat was ik niet'.
'Ja, hallo, ik ook niet. Ik was daar ook niet.' 'Nee, zei lief, jij al helemaal niet.'
Eerlijk gezegd begrijp ik er nu helemaal niets meer van want er ligt wel degelijk een brief. 'Het is het kenteken van de motor', zegt hij ineens.

'oohhhhhhhhh........ maar hoe kan dat dan want jij komt daar helemaal niet met de motor'. En zo is het maar net. Maar ja, er ligt wel een brief.

Nu kan je verder kijken dan de brief lang is en dat gaan we doen. We zien een motor, kaliber 'buikschuiver'. Lief heeft geen 'buikschuiver', die heeft een motor. Op de foto is een heel vaag nummerbord te zien en daarmee hebben ze een match gevonden met de motor van lief.

Die brief hoorde helemaal niet op onze deurmat. Maar voor de brief bij een ander op de deurmat valt moet er wel wat gebeuren want echt, ze weten je te vinden.... ook al ben je er helemaal niet geweest

Neneh @ 09:46 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

maandag 31 mei, 2010

Heb jij dat ook weleens dat de dag al voorbij is....

Heb jij dat ook weleens dat de dag al voorbij is ...... en dat je dan nog een heleboel dingen had willen doen maar dat je door dat je met ene bezig was nog weer iets anders zag en vervolgens vergeet wat je had moeten doen. Ik wel, ik heb dat wel. Ik kan heel goed van het één in het ander geraken zonder dat ik er erg in heb dat de tijd zo snel gaat. Zo ook vandaag. Ik weet namelijk nu dat ik voor het eten druk was met de nieuwe plantjes en na het eten totaal andere dingen ben gaan doen en de plantjes wachten nog op mij. Maar nu is het donker en ik ga zo naar bed. Morgen is er weer een dag en morgen begint de dag met zon. Ik ben dus vroeg uit de veren en ga buiten ontbijten en daarna de plantjes verder verzorgen

Of ben ik nu te optimistisch?

Neneh @ 10:45 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 29 mei, 2010

Van groene vingers naar natte heidevelden

Woeste gronden, zo heet het programma en als school kan je daar dan gebruik van maken. Maar dat zegt niemand iets dus je moet het mooi verpakken, spannend maken en uiteindelijk ben je blij als er 2 dingen blijven hangen.
1. respect voor de natuur
2. ik heb een ..... gezien, nog nooit eerder gezien zeg, of 'dat wist ik niet'
Maar voor het zover is moet er een groep kinderen getemd worden. Want wat is er nu leuker om elkaar met een strootje (wat uit het dak wordt getrokken) achterna te zitten en op te jagen. Lekker gillen is ook favoriet, vooral bij meisjes op de basisschool en dat begint meestal zo'n beetje in groep 7 ... soms iets eerder. Gillen bij alles wat ze zien bewegen. Mijn oren toeteren soms best even. Je moet er maar wat voor over hebben. Vandaag heb ik een groep mee op excursie, groep 5 en groep 7. Een grote groep jongens die van stokken al heel snel een heel leger opgezet hebben en wat groepjes meiden. Meiden uit groep 7 gaan niet met meiden uit groep 5, dat is zo not done! Jongens uit groep 5 gaan wel met de jongens uit groep 7, dat is zó stoer!
Het duurt even voor we aan de reis kunnen beginnen, eerst moeten de schapen uitgezwaaid worden. Wat vandaag niet meer betekend dan dat ze van het ene weiland naar het andere weiland worden gebracht. De herder vertrekt niet naar de heide, waarschijnlijk zijn er dringender zaken te regelen dan met de schapen de grote stille heide op te trekken. Misschien zijn de kleintjes nog te klein voor de uitdaging. De kinderen kakelen harder dan de schapen maar als de herder spreekt is het stil. Als ze terug komen moet er eerst gedronken en gegeten en ondertussen kan je rommel maken en gillen naar hartelust. Het duurt een poosje en ik wil wel op stap. 'Laten we gaan'
De juf haalt 2 kinderen uit de groep 'willen jullie alles netjes opruimen'. Gelukkig heeft ze het gezien. Dat scheelt want als de juf of begeleiding hier niet op let dan zal ik als gids er toch iets mee moeten. En dat doe ik wel, we laten gewoon alles netjes achter.
Uiteindelijk is de groep compleet en hebben de meesten een luisterend oor. We gaan op stap, we zijn te gast in de natuur, we zijn op bezoek en daar gedragen we ons naar. Na een praatje over hoe het vroeger was en hoe het nu is. Wat ze natuurlijk zelf kunnen zien. Over het natte heideveld en hoe je dat kunt zien. Over de wind en zon. Op de school hebben ze het al besproken en een windroos gemaakt en een windroos is leuk maar uiteindelijk is er verwarring. Het is niet zo simpel, je moet vooral goed kijken en zoeken naar de zon. Het duurt lang genoeg, ze willen aan de slag. Ontdekken, sporen zoeken, wilde en spannende verhalen vertellen aan elkaar. De groepjes gaan uit elkaar en ik zoek ze op. Ik kijk wat ze vinden en vertel er iets over. Zo zitten er al heel snel allerlei dingetjes in de loupepotjes. Een vuursteentje, een braakbal, dode kevers, konijnenkeutels en schapenwol. Op een van de legenda's vond ik het woord schaaphaar, briljant gevonden natuurlijk. Waarschijnlijk waren ze de wol even kwijt en schaaphaar lijkt al heel wat. Er was een heidevlinder gevangen, ze hadden sporen gezien van de ree maar nee, helaas geen adder. Ik had ze gewaarschuwd voor de adder. Dat moet wel want mochten ze een adder vinden dan is het maar beter dat ze die met rust laten. Eén van de begeleiders verbaasd zich erover dat er kinderen bij zijn die nooit in de natuur zijn. Niet in het bos, niet op de heide. Gelukkig lopen ze er nu wel.
Het duurt weer even voor alle groepjes verzameld zijn en dan kan er een hapje honing geproefd worden. Soms zijn er kinderen die dit nog nooit hebben geproefd maar deze groep niet. Ze kennen de honing van 'op brood' of 'in de thee' en dat het zoet is.
Sommige kinderen hebben niet genoeg aan een half uur, zij willen het liefst de hele dag struinen en spoorzoeken. Helaas, de tijd zit er voor hun ook op. We lopen in een lange rij terug naar het bezoekerscentrum, voorbij de bijenstal waar het al gonst van drukte en voorbij het bijenhotel waar ook alweer enige drukte te bespeuren is. De zon schijnt, de wind wakkert aan en de magen knorren. Maar eerst moet de schommel doen waar hij voor gemaakt is. Kinderen vermaken.

Ik bedank de juf voor het bezoek en hoop ze nog eens terug te zien, zij bedankt mij en gaf aan blij te zijn dat het 'wat saai' (kreten uit de monden van de kinderen) zeker niet de waarheid werd. Het was leuk en leerzaam.

En dat is de bedoeling van een excursie over 'de Woeste gronden'

Neneh @ 10:46 am
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 27 mei, 2010

Je blijft van mijn tuin af, van mijn bloemen!

Mijn twitter vanmiddag 'Ik ben boos' riep nogal wat vragen op. Waarom ik dan boos was en hoe erg kon het zijn. Of 'Vertel!!!Boze verhalen zijn meestal erg vermakelijk'
Ik was boos en niet zo'n klein beetje ook. Iedere keer als ik er aan dacht of als ik het zag werd ik opnieuw boos. Waarom

Om een overijverige idioot! Daarom dus.

Laat ik dan maar bij het begin beginnen. Het was zo rond de klok van half 10 dat ik dacht dat er wel akelig veel lawaai was in de straat. Gewoon lawaai wat er niet hoorde. Ik zag nog een autootje van de gemeente en dat was het. Weg lawaai, althans het verdween in de verte. Tegen 10 uur trek ik de 'kleine ondernemer' (jongste kleinzoon) uit de speelgoedbak en vertrekken we naar de markt. Bij de stoep sla ik linksaf en weet vervolgens niet hoe ik het heb. De stoep ligt bezaaid met bloemen uit mijn tuin. De klaprozen die ieder jaar overleven en ook in de buxus naar boven schieten, niemand heeft er last en als het uitgebloeid is dan haal ik de plantjes helemaal weg. Uitzaaien doet het zich vanzelf. Maar nu heeft een brute uitslover een eind gemaakt aan iets waar ik ieder jaar zo blij mee ben. Mijn tuintje, mijn bloemen, mijn plantjes.

Daar blijf je af

En weet je wat nog het ergste was, alles lag op de stoep en lag er uren later nog.

Ik stapte richting markt en een hele tijd later was ik terug. Het lag er nog net zo. Triest en treurig op de stoep. Maar wat ik het vreemde vond is dat er bij niemand verder zo'n slagveld was gemaakt, ik kon wel zien dat er hier en daar een pluk gras was weggemaaid maar eigenlijk kan ik dat nog wel begrijpen.

Ik was boos, bleef boos en iedere keer als ik het zag werd ik weer boos. Welke oetlul doet zoiets en dan in opdracht van wie?

'Ik heb de gemeente gebeld, zei lief, toen ik terug kwam, het komt door het drugsbeleid van de gemeente, er mogen geen narcotiserende planten aan de straatkant groeien.'
'Whoeaaa... halve zool!, zeg ik.

Neneh @ 09:50 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 26 mei, 2010

Over logeerkonijn en mooie herinneringen

Het werd Pinksteren en we waren weer terug van ons favoriete vakantieplekje. Een van die heerlijke eilanden die Nederland rijk is. Een van die heerlijke plekjes waar wij ons thuis voelen. Het werd Pinksteren en logeerkonijn werd ziek. Eigenlijk was er niets aan de hand tot we zondag in de gaten kregen dat er wel degelijk iets aan de hand was. Gelukkig was het baasje van logeerkonijn ook aan het logeren bij ons dus dan is het gemakkelijker om beslissingen te nemen. Naar de dierenarts nu het nog kan. Maar een konijn kan niet praten, niet zeggen of er pijn heerst of wat er ook maar aan de hand is. Het is zoeken en gissen en hopen en knuffelen en verzorgen en nog een keer extra kijken en voor het slapen gaan nog inspecteren. Het leek erop dat het goed ging, maandag werd er gegeten en gedronken door logeerkonijn, het leek erop dat het goed ging. Tot gisteren....... en vannacht heeft logeerkonijn de weg naar de konijneheuvel genomen en ons verlaten. Dat is raar, een vreemd idee, een leeg hok, een pak stro in de hoek en een zakje korrels wat nog opgegeten moet worden. Ik heb vandaag regelmatig gekeken naar het hok, niets gehoord, geen geklepper van de drinkfles, geen konijn wat weer achter de bal aan zat. Niets, stil, leeg,

Maar logeerkonijn was wel heel leuk, hij heeft voor werk gezorgd en voor een lach. Hij heeft voor stroomstoring gezorgd en voor ..... gewoon, voor genieten van logeerkonijn

Neneh @ 08:33 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 19 mei, 2010

Even een wave vanaf het strand....

Neneh @ 10:52 am
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 14 mei, 2010

Het is rood met zwart en het fladdert, ra ra, wat is het

Onvoorziene omstandigheden zorgden ervoor dat ik al vroeg bij de weg was. Nou ja, weg is een groot woord. Ik liep door het natte gras of over het fietspad, 't was maar net waar de twee viervoeters wilden snuffelen. Vervolgens kwam er een zandpad en kon ik zwaaien naar de mensen van Staatsbosbeheer en Rijkswaterstaat. Ze hadden het druk want 1 dag per jaar is er een fietsdag georganiseerd door die twee. Natuurdag dus. Fietsen in de zon met een fris windje en af en toe wat info binnen halen. Prima. Maar voor het zover was moest er gewandeld met de viervoeters. Het zandpad was warm en ik liep al snel in mijn t-shirtje, fleece om de heupen en zonnebril op de neus. Fazant, konijn, eend, grutto, scholekster en kleinere vogeltjes kwamen op mijn pad. Dichtbij of verder weg. Verder weg was veiliger want de viervoeters hebben er een neus voor. Uiteindelijk kwamen ze niet veel verder dan een paar konijnenkeutels als ontbijt. Er fladderde af en toe een rood met zwart vlindertje voor me langs. Fladderen was het, niet recht toe recht aan een weg volgen, nee, gefladder was het. Ik was verbaasd, wat was het voor een fladdervlinder. Was het wel een vlinder? Was het een nachtvlinder? Maar de zon was duidelijk aanwezig en nachtvlinders ..... tja, dat zijn nachtvlinders. 'Ik ga het opzoeken', zei ik tegen mijn viervoeters. Ik word creatief in babbelen als ik zo alleen loop. Als menspersoon dan. Die viervoeters hebben geen oren voor gebabbel, ze hebben een neus voor gesnuffel. Eenmaal op het strand gaan beide honden van de lijn. Twist rent en zoekt een stok, Micka denkt 'alweer door het zand en die nattigheid?'
In de verte loopt mijn dochter. Ze was op de fiets vertrokken, wilde strandjutten. Het lukte goed. Strandjutten met een fototoestel levert een mooie oogst op. Ook zij kan niet alles meenemen ook al ben je nog zo onder de indruk van alles op het strand. Samen lopen we terug en Twist zeult weer met een dikke stok het strand af, naar het huis toe. Dat is een beste tippel en hij laat de stok niet 1 x los. Eenmaal thuis is er ontbijt en koffie en de tijd vliegt. Ik vertel over de rood/zwartefladder en lief roept me even later. 'Is het zoiets?'

Ja, zoiets is het. Hoe snel kan het gaan, ze zitten nu al bij het huisje.

'Ik ga snel een route halen, dan beginnen we maar wat later met de fietstocht'. En zo ga ik op de fiets de route halen en sta ik ineens oog in oog met zoon, schone dochter en de kleinzonen. 'Hé, zijn jullie er al, ik had jullie bij de boot op willen wachten.' Ze hadden nog wel gekeken of er iemand stond maar wat ik niet wist, ze hadden de boot een uur eerder dan ik in mijn hoofd had. Dan werkt het dus echt niet.

Ik ga op stap, zonnetje, windje, fietsen maar. Bij de eerste stop leg ik mijn rood/zwarte vlinder gefladder uit en ra ra.... het is een Jacobsvlinder. De vriendelijke man van staatsbosbeheer verteld, 'ik heb ze nog niet gezien maar als je er meerdere ziet zo ineens dan wordt het mooi weer.' De rood/zwarte vlinder is een dagactieve nachtvlinder. Vandaar dus. Het is een nachtvlinder in de dag. Een beetje in de war vlinderbeest maar wel een mooie. Ik leer snel. Ik fiets niet zo snel. Ik geniet. Van blauw en groen en rose en vogels, duinen, kwelders, bergeenden, weidevogels, dikke koeien, kale schapen. Het leven is goed.

Aan het einde van de rit zak ik onderuit in een luie stoel op een terrasje. Ik ben er niet alleen

En mocht u willen weten wat ik dan nuttig. Cappuccino, een grote kom vol!

Neneh @ 07:40 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 13 mei, 2010

'Wat zit je haar wild', zei hij tegen mij

het was best te doen op maandag en dinsdag. De zon maakte schaduw en kleur op de bleke wangen. Het mocht dan wel fris zijn het was er niet minder mooi om.

Ook in de avond kleurde het lentegroen tot lentefris en stak het wit zeker mooi af tegen de donker wordende lucht. Aan de ene kant de mooiste zon's ondergang, aan de andere kant groeide het onheil. Bizar. Ik zat tv te kijken met de neus in de zon. Te mooi om het gordijntje dicht te doen. Als ik over mijn schouder naar buiten keek zag ik iets aankomen. Het duurde tot middernacht tot de bui, die uren duurde, losbarstte boven het eiland. De wind was nog onheilspellender en hoorde ik in de verte Ritskemooi roepen? Zou het toch waar zijn?

De dag, na de woelige nacht, begon al net zo nat en net zo woelig. Waar was de zon gebleven, waar was het mooie lentegroen. Donkere wolken, harde wind, oliebollenweer dat was het! De wandeling door bos, duin en over het strand was een woeste tocht. De zee was onstuimig. Dan voel ik me klein en nietig als ik zo tegen de wind in een duin op probeer te komen. De oren van Micka, beagle, wapperen als een onderbroek aan de lijn. Mooi gezicht. Mijn oren verstop ik onder een muts met een sjaal driedubbel om de nek. Het waait naar binnen en ik krijg de rillingen. De schuim bubbelt over het strand, Twist neemt nog een duik en rent door het schuim en als ik van het strand af kom dan pas voel ik waar de wind overal doorheen joeg. Jawel!

'Wat zit je haar wild', zei hij tegen mij. Maar daar had ik snel een oplossing voor gevonden.

Neneh @ 09:37 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 12 mei, 2010

Blauw, wit, groen...

Een dag later liep ik nog steeds met de neus in de zon, kon de jas uit achter het glas. Wind was er overal en het vogel gezang was niet van de lucht. Meestal de bedreigde soort. 'Kom niet in de buurt van mijn nest, mijn jong, mijn landje'. Schitterend om te horen, prettig om te zien.
Onderweg zat er een jonge merel op de straat. Ik stap af en zet mijn fiets ervoor, dit zal je toch niet mee maken. Ik zet mijn fiets op de standaard en pak de merel van de straat. Pa en moe merel brullen om het hardst in de boom boven mijn hoofd. 'Als je maar niet denkt dat ik jullie kind in de boom zet'. Nee, ik denk dat ik de merel maar aan de andere kant van het tuinhek zet..... maar daar komt een hondje aangelopen dus dat moet ook maar niet. Dan maar in de heg. Pa en moe merel tetteren en schreeuwen. Er komt een jongentje aanlopen die het hondje naar binnen stuurt. Hij kijkt nog eens om, ik ook.
Merelbaby had beter moeten luisteren en niet te vroeg uit het nest moeten springen.... ik wil er niet meer over nadenken, gevaar loert overal.

Nee, neem dan moe schaap met haar wolletjes. In het groen, tegen een blauwe lucht. Heerlijk toch

Neneh @ 10:54 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

Zonnetje, wolkje, korreltje zand

Het leven is zo verkeerd nog niet als ik het strand zie. Wolken rondom het eiland en boven mij alleen maar blauw. Dat was anders onderweg naar zee toe, toen zat ik nog in een bui en was het overwegend bewolkt. 'Daar is het blauw, daar gaan we heen', zei ik. En zo was het. Nee, niet warm, in heel Nederland is het niet warm of je moet met je gat op de verwarming zitten. Verder is het dekentjesweer toch.

Neneh @ 10:31 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

zondag 9 mei, 2010

Geselecteerd, besproken, betaald, bekijken......

Later.........

Neneh @ 10:09 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 1 mei, 2010

De regen is een zegen maar ook een rem.

'Heb jij niets gehoord?'. 'Nee, niets gehoord. Geen onweer, geen wind, geen regen.' 'Ik heb het slaapkamerraam nog dichter gedaan, stond helemaal open.'
Ik had echt niets gehoord, overal dwars doorheen geslapen. Zo hoort het ook natuurlijk. Maar meestal komt daar niets van en sta ik bij de eerste roffel al naast het bed. Zijn alle ramen dicht, is er nog iets wat gered moet worden. En zo wacht ik het onweer af. Gordijnen open om vooral geen flitsen te missen. Die bliksemschichten langs de donkere hemel zijn voor mij het grote raadsel in het heelal. Als een kind zo verwonder ik me telkens over deze oerkrachten. Maar nu had ik er niets van meegekregen en ik hoorde de verhalen aan. Even dacht ik dat ik me zorgen moest maken over mijn slaapgedrag. Hoe kon ik zo diep in slaap zijn dat ik dit had gemist.

Gelukkig voor mij kon ik het de volgende dag aanhoren en zien. De tuin was 10 centimeter gegroeid en het zag eruit als fris en lente. Helaas wees de thermometer iets anders aan.

De houtkachel moest weer aan, de was binnen gedroogd, de sokken weer uit de la. Zoiets. De regen is een zegen maar ook een rem. In de lente.

Neneh @ 12:13 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 28 april, 2010

If something is not your cup of tea, you don't like it very much.

Dochter stond in de keuken tegen me aan te praten. Vaak is het een stroom aan woorden, ik weet niet meer waar het over ging maar ineens zei ze 'Dat is niet mijn koppie thee'. Dat heb ik onthouden, ik vond het wel apart klinken. Iets is niet je koppie thee. Ik moet dan denken aan een lekker bakkie koffie en zo 's morgens vroeg vind ik een koppie thee wel lekker. Maar daar heeft het niets mee te maken of toch wel? Het blijft hangen en ik ga er eens over nadenken. Een tijdje later moet ik op stap voor lief. Ik moet iets voor hem halen op een voor mij onbekende plek en als ik uiteindelijk op de bestemming ben voel ik me zeer opgelaten tussen de rest van het publiek. Ik moet wachten op mijn beurt en ik weet niet wat ik allemaal zie. Op een gegeven moment heb ik het echt wel gezien en vraag ik eens even hoe het nu verder werkt. Hij legt uit. Ik heb er niets mee te maken, het heeft iets met de payroll te maken en wie wat doet.... 'Het is echt niet mijn koppie thee' zeg ik vriendelijk maar ook duidelijk. Ik ben er klaar mee. Het duurt nog zeker een kwartier met wortelschieten voor ik aan de beurt ben. Er komt iemand aangelopen met een steekkar en een klein doosje. Ik schrik nog even 'zou het echt zo zwaar zijn'. Voor ik teken, voor ontvangst, trek ik het doosje even omhoog. Het valt mee, dus ik teken en loop met het pakketje naar de auto. Ik zucht....... van verlichting

Neneh @ 08:50 am
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 20 april, 2010

Kroamschudden en flessemelk

De uitnodiging lag er al eventjes en die bleef maar liggen. Er gingen een paar weken voorbij en in die weken staan lammetjes niet stil. Ze groeien als kool en als ik nog een lammetje wil zien dan moet het gebeuren voor lammetje een lam is of nog erger een volwassen woesteling
Dat laatste gaat nog even niet gebeuren.
Ik maak kennis met het lam van een Drents Heideschaap. Verstoten door de moeder en opgevoed met de fles. Gehecht aan mensen en nooit meer terug naar de kudde omdat er geen ontzag is voor de herdershond. Met stijgende verbazing hoor ik het aan. Ik denk namelijk niet aan kommer en kwel als die lieve poezelige zachte schattige lammetjes met een hoge aaibaarheidsfactor geboren worden. Dit jaar was er ook nog de Q-koorts die kroamschudden in de war bracht, de schaapskooi gesloten, niets dan jammer. Gejammer, gemekker, gedoe.
Maar nu lag er de uitnodiging om te komen kijken en echt, ik bereid me voor op een hoog knuffelig gedoe met lammetjes. Van die lollige beestjes die gekke sprongetjes maken en mekkeren als ze je zien. Van die zachte wolletjes die op je vinger gaan zuigen en die even blij de fles leeg lurken, zo lekker rustig..............

Maar de fles was in een halve seconde leeg en de sprongetjes maakten ze pas als ik er achteraan ging omdat ze weer plantjes aten die ze niet mochten eten. Maar ze zijn toch zo leuk, zo aandoenlijk, ze mekkerig dat je alle ongemakken gelijk vergeet en ze de volgende dag wel weer wilt knuffelen.
Oh, nee, ze knuffelen liever niet, ze rommelen liever om!

Neneh @ 07:59 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 17 april, 2010

Als ineens de zon doorbreekt en een lach om je mond.........

Had ik dinsdag een besluit genomen en gehoopt dat het tij zou keren had ik op vrijdag ineens het gevoel van opluchting in het lijf. 'Zou het kunnen dat ik me beter voel', het schoot zo ineens door me heen. Donderdag, 2 dagen na het besluit, voelde ik me na het dagje oppassen op 'klein mannetje' nog gesloopt. En dat lag niet aan 'klein mannetje', zo voelde ik mij elke dag de afgelopen weken... de tijd vliegt dus het ging al langer steeds slechter. Maar donderdag viel me op hoe erg het eigenlijk was. En vrijdag..... het voelde anders. Ik voelde me anders dan gisteren en de dag ervoor. Geen pijn en geen moe gevoel... zou het dan toch zo zijn.

Vandaag wist ik het zeker. Ik voel me beter, de energie die totaal weg leek was er toch wel. De hele dag was ik druk bezig en in de avond voelde ik een gezonde vermoeidheid die tijdens het kijken naar 'De Hel van 63' volledig over ging. Ik voel me beter, ik voel me goed!

Alsof de zon doorbreekt en er weer een lach om mijn mond blijft hangen.....
Zoals ik mezelf ken

Neneh @ 11:58 pm
nou zeg al 8 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 13 april, 2010

Je kunt wel alles lezen maar je hoeft niet alles te weten

Vorige week was er de afspraak met de cardioloog die niet doorging. Ik was even uitgeschakeld door een soort van buikgriep. Lief lag naast me..... ook uitgeschakeld. 'Grote Opschepper' kwam aan het einde van de dag eens kijken en trok zijn eigen plan. De afspraak werd een week later gezet. Afgelopen dinsdag en ik was er aan toe. Ik voelde me al langere tijd zo niet goed, echt niet goed en steeds langer niet goed. Iedere activiteit moest ik bezuren met moeheid en pijn. Ik kende mezelf niet meer en kon overal om huilen. Er is ook veel te huilen natuurlijk. Heel de wereld hangt van drama aan elkaar en wat het wordt dat maak je er zelf van. Dat kon ik niet meer.....

Ik was er dus echt aan toe en eenmaal op de stoel bij de cardioloog deed ik mijn verhaal. En hij ook. Hij lachte en zei,'ik ben zeer tevreden'. Ik was geschokt en zei dat ook. Lieve help, hoe kun je nu tevreden als het zo niet goed gaat. Maar goed, hij kan het uitleggen en ik ook. Het is niet het hart, de bloedsomloop, de vaten, de cholesterol. Nee, het zijn de medicijnen die alles veroorzaken. Maar welke? Ik geef de medicijnen die ik in december en januari kreeg voor de bloeddruk de schuld. De cardioloog denkt aan de bètablokker of de cholesterolverlager. Hoe dan ook, het is tijd voor actie. 'Stop er maar mee', zei hij. Dus ik stop ermee. Ik was er al mee gestopt die ochtend want hoe het ook zou zijn er moest iets gebeuren. Hij wil me over 2 weken terug zien en dat wil ik niet. 'Als ik aan de medicijnen begin dan duurt het minimaal 1 maand voor er effect te zien is en nu zal ik na 2 weken weer op de stoep staan. Doe ik niet.'
En zo maken we een afspraak voor over ruim een maand. Ik ben dan met vakantie geweest en wie weet voel ik me echt een stuk beter en blijft de bloeddruk zoals het hoort 'netjes'
Bij de drogist haal ik eindelijk een bloeddrukmeter. Toch handig om zo'n ding in huis te hebben. Af en toe even checken is wel slim. Bij de drogist kom ik in gesprek over de bloeddruk en de medicijnen tegen de cholesterol. Natuurlijk heb ik er wel over gelezen en natuurlijk heb ik de bijsluiter erbij gehaald. Het zal je maar gebeuren wat er allemaal in staat heb ik nog wel gedacht. Je wordt er echt niet vrolijk van......
Ik neem nog een besluit en sla een nieuwe weg in.

Neneh @ 10:28 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 7 april, 2010

een lange dag zonder lange mouwen...

Kriebelbeestjes in overvloed en gelukkig kan iedere operatie doorgaan want dit speelt zich vooral buiten in de tuin af. Kriebelbeestjes in alle kleuren en maten. Ik zie een gele vlinder, een groene vlinder (een oudje van vorig jaar lijkt me dit, beetje suf op het dikke blad van de rododendron) een dikke rups, 500 lieveheersbeestjes die zich geheel op eigen wijze een weg zoeken langs droge takjes en tussen dorre bladeren. De herfst is nog niet weg uit de tuin, de winter ook nog niet. Maar aan de kriebelbeestjes zal het niet liggen zij zijn weer terug. Beaglebeest Micka ligt languit tussen de rommel en houdt haar ogen strak gericht op de kleine rode kevertjes die langs een takje heen en weer trippelen, ze staat eens op, snuffelt en snuift, begint te niezen en te rochelen. Het duurt even voor ze weer rustig is en voor zover ik kan tellen missen er geen lieveheersbeestjes, Mickamonster zal wel allergisch zijn of ze heeft er toch eentje naar binnen gesnoven. Vogeltjes fluiten en net achter de schutting maakt een merel een hoop lawaai. Merel is druk en het lijkt mij geen handig plekje voor de Merel om daar een nestje te bouwen er zijn teveel katten in de buurt zodat ieder pril geluk in de kiem gesmoord zal worden....

Het is een van die eerste dagen in de tuin zonder lange mouwen, zomaar in de zon, genieten van geluidjes en brommelbeestjes die langs je blote arm omhoog kriebelen..

Heerlijk

Neneh @ 01:36 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

zondag 4 april, 2010

Paasbest

Ik kon het maar net dragen om mijn nek maar het was zo mooi en uiteindelijk oh, zo lekker. Maar waarom ik met Pasen een gehaakte net, een soort van kerstsok, om mijn nek kreeg en waarom er onderin een dikke oranje sinaasappel zat dat weet ik niet. Ik ga nu naar mijn moeder en zij gaat mij dat nog maar eens uitleggen. Waarom wij Pasen toen zo vierden....

Dus vroeg ik haar waarom wij als kinderen vroeger met Pasen een mooi gehaakt netje om onze nek kregen met onderin een dikke sinaasappel. Ze keek me aan en zei "zo hadden wij het als kind ook, een netje met daarin een sinaasappel en een hard gekookt ei en walnoten. 1ste Paasdag liepen we de hele dag trots met het ding om onze nek en 2de Paasdag gingen we naar het oude bos, toen nog een heel mooi bos, en daar aten we de sinaasappel en pelden we ons ei. Een sinaasappel was toen wel heel bijzonder hoor, niet zoals we nu sinaasappels eten."
Het was dus geen antwoord want ze wist niet waar het vandaan kwam, het was haar beleving als kind die zij aan haar kinderen door heeft gegeven. Daarom liepen wij, mijn broer en zusje met een netje om onze nek met daarin allemaal lekkers. "Jullie hadden de striemen in de nek, zei mijn moeder, dat weet ik nog wel."

En 'Ruiter te paard" waar kwam dat vandaan dan? Ik zie mijn vader namelijk nog zo zitten met zijn grote knuisten vol walnoten. Hij schudde zijn handen en riep 'Ruiter te paard, ruiter te paard, met hoeveel man, ra dan" Wij moesten dan raden hoeveel walnoten er in zijn handen zaten en als we het goed hadden dan was de buit van ons en hadden we het mis dan moesten we het verschil bijleggen. Ik vond het een heel leuk spelletje. Waarom? Ik weet niet waarom, het hangt nog in mijn hoofd. Net als het netje met de dikke sinaasappel en de paaseitjes met de gaatjes, ze smaakten trouwens zuur, die je aan een draadje kon rijgen voor de Palmpaasstok. En dat is iets wat ze nog steeds maken op scholen, een stok met groen en versiersels en bovenop een broodhaantje.

Pasen is een feest van opstanding, van nieuw leven, van een nieuw begin.

Nieuwe kleren, blote benen na een lange winter, gezonde walnoten en een sinaasappel. Maar waarom in een netje om je nek en niet gewoon in een schaaltje op tafel?

Neneh @ 12:36 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

maandag 22 maart, 2010

Soms is het mooi bedacht maar werkt het anders

Was ik echt heel druk aan het schrijven in mijn log werd ik afgeleid door de mail die vervolgens niet goed meer werkte, ging ik spontaan de pc afsluiten en opstarten om weer bij mij mail te kunnen. Niet meer gedacht aan mijn postje natuurlijk, alles weg. Ook de begin zin. Ook waar het over ging, gewoon weg. Het heeft bestaan maar is weggevaagd. Net als de weekenden, ze zijn er wel maar voor je er goed en wel aan begonnen bent zijn ze weer voorbij. Ik heb ze door die weekenden. Zo ging het ook dit weekend, dat ik op de vrijdag nog lekker relaxed het weekend kon beginnen ... het was geen schijn, het was werkelijkheid. Ik sliep lekker en de zaterdag lag aan mijn voeten. Maar goed, ik heb een man als klusser en hij doorkruiste mijn plannen op de zaterdag nogal eens. Even snel douchen tussen het knutselen met de waterleiding door of even snel een wasje draaien die dan stopt bij het spoelen en koffie zetten zonder water. Ach en wee en dan moest hij weer een dingetje halen want dat ontbrak weer net. Nou ja, het ging zo het ging en aan het einde van de dag was het nog opschieten voor het feestje op de bowlingbaan. Ik kan er een nachtmerrie van krijgen want ik ben een levensgevaarlijk persoon als het om de ballen gaat. Was ik altijd al en ik vermijd ze over het algemeen maar soms is er geen ontkomen aan. Daarbij vind ik bowlen wel weer heel leuk om te doen. Maar zoals ik al schreef, ik ben gevaarlijk. De bal doet wat hij wil en ik heb er niet veel over te koop lijkt het wel. Ik gooi namelijk best wel recht vooruit maar de bal gaat dan de andere kant op. Het publiek in. Oh, nee, zeg maar niets het is haast kamikaze als je met mij gaat bowlen. Tot zaterdagavond jongstleden. Het is goed gegaan, ik maakte een spare en een strike en eentje links door de goot en eentje rechts door de goot maar de ballen hadden het door. Nee, ook niet waar, de ballen deden hun best en ik ook. En echt, het is goed gegaan. Er zijn geen ruiten gesneuveld en geen mensen onthoofd. En ik stond niet eens helemaal onderaan....... ik was trots op mezelf! Zo, die staat
Na het bowlen was het dansen, dat kost minder moeite, dansen op muziek die geen muziek is dat is wel lastig maar als er dan wat was om te dansen dan deed ik dat. Warm dat het was, een mens krijgt niet eens even de ruimte om rustig te wennen aan temperaturen boven de 10 graden en gooi er dan nog een wolkbreuk tegenaan dan is het helemaal feest onder de oksels. Uiteindelijk lagen we in bed en na 4 uurtjes slapen zat de deus zo verstopt dat ik maar uit bed ben gegaan. De overgang naar lente, was het geen 21 maart, en de bijbehorende pollen zorgden voor een te korte nachtrust na een te drukke zaterdag en de zondag moest nog beginnen. Lieve help, toen de neus weer open was en de aanval ten einde heb ik me nog maar een poosje opgekruld op de bank. Zo begon de dag, met de merel in de hoogste tonen en de honden aan de voeten.
Lief was jarig geweest en die zondag, de eerste zondag van de lente, zal er een feestje gevierd worden. Schone-dochter is ziek en komt niet, zoon komt wel. Schone-dochter 2 (voor het gemak maar een nummer) is ziek en komt ook niet. Zoon komt wel en neemt 2 mannetjes mee die ook al een heel weekend achter de rug hebben.... de een komt slapend binnen en de ander moe. De dag begon vreemd, bleef vreemd en uiteindelijk werd ik maandag om kwart over 9 wakker.

Dat was vanmorgen en het heeft me goed gedaan. Ik moet nodig weer naar bed......... uitrusten. oh, en dromen over bowlingbanen waar de ballen altijd in de midden rollen.... zo zachtjes naar het midden om vervolgens verwoestend toe te slaan...

Ahum

Neneh @ 10:58 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

zondag 21 maart, 2010

Voor de rest van het weekend ..........

Ik houd het voor gezien, ik heb de pap op. Letterlijk en figuurlijk!

Neneh @ 08:43 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 17 maart, 2010

Een Lentedagje met groen, geel en moe

Mijn ogen kunnen maar moeilijk wakker worden 's morgens, mijn oren zijn het dan al lang. Ik hoor een auto, of in de verte een trein, ligt er een beetje aan hoe helder het is. Ik hoor dat er iemand onder de douche staat en ik slaap nog even met de radio aan. Maar voor dat alles zijn mijn oren al wakker. Want het wordt lente... tetterdetetter in de tuin. En niet zo'n klein beetje ook.
Langzaam word ik ook wel wakker, de ene dag eerst douchen en dan eten, de andere dag eerst eten dan fietsen dan douchen of andersom. Maakt niet uit als ik maar langzaam wakker word. Vanmorgen ook, langzaam. Alles kwam langzaam....... de lente ook. Ik heb gemopperd op de poezen in de buurt omdat ze zo'n slagveld maken in mijn mooie tuin. Allemaal takken van de rododendron afgebroken, ik heb gemopperd op de winter omdat de bodem uit de tuinhaard is gevallen. Op zoek maar weer naar een nieuwe tuinhaard. Ik heb blaadjes weggehaald waar winterakonietjes boven de grond komen en gaan bloeien. Ik zag een prachtige vink met een mooie rode buik en koolmeesjes, een musje met een bekje vol strootjes die hij had gevonden bij logeerkonijn. Logeerkonijn heb ik losgelaten in de tuin, die kon zijn geluk niet op na een winter binnen zitten, ik heb potten schoongemaakt, stoepjes geveegd, dode stengels verwijderd en de waslijn weer tevoorschijn gehaald. Het was voor het eerst dit jaar dat de was lekker droog werd buiten. Helemaal droog en weer in de kast. Ik zag 15 krokusjes , dat is al weer meer dan de 5 van vorige week. Madeliefjes en lieveheersbeestjes. Kriebelspinnetjes en de eerst vlieg. Mijn ogen waren open, de hele dag. Tot na het eten.......

Ik was gesloopt van een dag andere dingen dan de gewone winter dingen, van een dag lente. Gesloopt....... de ogen vielen dicht, de oren ook.

En nu zoek ik mijn bed maar op.

Neneh @ 11:02 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 16 maart, 2010

Met de neus de zelfde kant op en een groen hart

Was het weer plandag, waren we op het juiste moment op de juiste plek. De tafel was niet gedekt, de pannen waren wel vol en we lieten het ons smaken. Ondertussen werd er oeverloos gezellig gebabbeld over van alles en nog wat maar vooral over de winter, het voorjaar, de soep en de broodjes. Het was een gezellig samenzijn, zo vaak zien we elkaar niet. Iedereen heeft zo z'n eigen taak en nu aan het begin van het seizoen komen we bij elkaar om het rooster te vullen en om ideeën uit te wisselen. Het gaat goed met het eten, het gaat goed met het plannen, het komt helemaal goed met de koffie als we weer verder kunnen praten met elkaar en het komt daarna ook wel goed met ons als we deelgenoot worden in de doelen die gesteld zijn voor 2010. Er is een schrijver onder ons die een boek heeft uitgebracht. Natuurlijk moet je daar bij stilstaan. Geweldig eigenlijk. Hij deed er zo gemakkelijk over maar volgens mij was het een hele klus van jaren onderzoek en fotografie. Mooi om het straks allemaal eens op mijn gemak te bekijken.
We krijgen heel veel informatie en we maken afspraken. Wie we zijn, we zijn de vrijwilligers van het bezoekerscentrum in het Dwingelderveld. De ambassadeurs van Natuurmonumenten. Als we praten over het Dwingelderveld hebben we het over diversiteit en als ik de ambassadeurs bekijk dan zijn we net zo divers en van verschillende pluimage maar allemaal hebben we een groen hart.

Kom maar op met de lente, de zomer, de speurtochten, de huifkartochten, de visdagen, de bijendagen, de leukste dagen in de natuur, wij zijn er klaar voor. Oh, en vergeet de avonden met de nachtwachter niet, of de volle maan tochten....

En wat nu toch zo vreselijk jammer is.... er is dit jaar geen lammetjesdag, we kunnen geen lammetjes aaien, we mogen niet even om het hoekje kijken. Ik zoek maar een foto uit de ouwe doos. Hebben we toch iets om van te genieten

Neneh @ 02:07 pm
nou zeg al 7 keer gebabbeld
Tweet

zondag 14 maart, 2010

Boekenweekgeschenk met een stukje taart

Lieve Jannie,

Is het nog gelukt om op tijd thuis te komen vandaag? Stond het eten klaar of moest je eerst nog snel in de keuken aan de slag? En hoe was je avond in het theater? Allemaal vragen die ik je anders niet had gesteld omdat ik ze domweg niet zou weten. Maar nu wel. En de reden dat ik ze weet is net zo leuk. Wat een ongelofelijke verrassing dat jij en je dochter zo ineens bedachten om naar Hoogeveen te komen. Waar een boekenweekgeschenk al niet goed voor is. Had ik die van mij aan mijn dochter gegeven zodat zij via Amsterdam, Haarlem en Rotterdam weer naar Assen kon met het boekje, zo bedacht jouw dochter dat het leuk zou zijn dat jij nu eindelijk eens bij mij zou komen. Echt geweldig. Dit roep je al 3 jaar en nu zat je ineens naast me. Ik voel het nog. Was was dat fijn. En wij praten ook zo weer verder. We waren nergens gebleven we praten gewoon verder. Zien hoe groot de kinderen worden, vertellen elkaar over werk, missen, plannen, werken, stoppen, reizen, fietsen, kasten, creativiteit, buurvrouwen, films, theater, 40-dagen tijd, webloggen, lezen, foto's, Bretagne, vakantieplannen, mijn kleinkinderen, school, Montessori, Jenaplan, natuur, medicijnen, tuin en ...... We praten en praten en zo ineens is de trein die je had willen nemen al vertrokken en ben je iets later thuis. Mijn dochter kwam aan op het station toen jullie net vertrokken waren. Mijn kleinkinderen kwamen even later ook nog even langs, je hebt ze gemist. Maar dit gaan we geen drie jaar meer uitstellen, dit gaan we vaker doen. Ik wil je nog bedanken voor de prachtige hanger. Hij hangt bij de tuindeur en ik kan er heel vaak naar kijken. Het past hier ook helemaal. 'Lijkt wel glas in lood', zei er iemand. En dat vind ik ook. Glas in lood kippetjes, het past hier precies. Het boek ga ik zeker lezen, zo'n lekker weg lees boek denk ik.
Lieve Jannie, ik vond het zo leuk. Tot snel

XX Grietje

Neneh @ 09:52 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 10 maart, 2010

Van 6 juni naar 6 maart en verder

Het is inmiddels 8 maand na mijn hartinfarct en eindelijk heb ik het gevoel aan de goeie kant van de lijn te zitten. Vanmorgen zat ik weer bij de huisarts om alles door te nemen. De bak medicijnen waar ik nu aan vast zit zal ik niet weer afkomen volgens haar. Ik weet dat niet, misschien dat het toch wel stabieler wordt in mijn lijf als de overgang achter de rug is. Het zou toch kunnen. De bloeddruk is eindelijk onder controle en daar ben ik wel heel blij mee. De constante druk in mijn hoofd is weg en dat voelt veel beter. De energie die dat weer geeft is ook heerlijk. Dat is het gewoon, ik werd onderdrukt door de bloeddruk. Het legde me soms gewoon lam. Ik wil wel maar het wil niet. Nu gaat dat dus ook beter. Helaas heb ik wel last van bijverschijnselen en die ga ik maar bespreken met de cardioloog. Gelukkig gaan we nu naar temperaturen boven de 10 graden toe en dan moet het met de koude handen en voeten ook beter gaan. Er is in de afgelopen maanden heel veel gebeurt en waarschijnlijk had ik die tijd ook wel nodig om te komen waar ik nu sta. Als ik zonder problemen even hard kan fietsen of een wandeling van 1.5 uur kan maken, dan gaat het echt wel goed. Het geeft een kick kan ik je vertellen en ondanks het feit dat ik geen baan meer buiten de deur heb leef ik een bezet leven. Ik doe heel veel en kom uiteindelijk altijd tijd te kort. Maar of dat echt zo is betwijfel ik ook want er is weer een nieuwe dag.... en nog eentje.
De nierfunctie is stabiel, de bloeddruk is goed, het hart klopt zoals het hoort, ik kan vooruit zoals ik wil en het zelfvertrouwen groeit weer.

Zo'n hartinfarct zet echt wel heel je leven op de kop..... en nu staat het weer recht voor me!

Neneh @ 10:14 am
nou zeg al 8 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 9 maart, 2010

Eigenlijk heb ik zoveel te doen maar ik doe het niet

Ik moet nog een mail afschrijven, de overhemden strijken, stofzuigen, lezen en weet ik het allemaal, maar ik doe het niet.
Ik doe de jas aan, de zonnebril op, grijp de honden bij de kladden en vertrek. Ik ga mijn neus achterna de zon in.
Maar dat snappen jullie wel

Als je er nu niet bij bent dan heb je een dag niet geleefd..... ja, ik heb makkelijk praten. Zit niet achter glas in een duf lokaal of achter een duf bureau of in een duffe ruimte....

Ga je mee dan

Neneh @ 01:53 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 6 maart, 2010

Vrienden in de kou

Logeerkonijn is maar weer ingepakt. Hij wil zo graag een blokje om, dat kan ik zien aan zijn hele lijf. Hij wil gekroeld en gekriebeld maar aangezien ik nu dus heel slecht tegen de kou kan (nadelig effect van de medicijnen tegen de hoge bloeddruk, die bloeddruk die nu al de hele week redelijk laag te noemen is) ben ik snel weer binnen om mijn handen weer te ondooien. Ik kan er bijna om janken zo vervelend vind ik dit effect. Ik ben twee tellen buiten en mijn handen zijn al helemaal koud en doof. Maar goed, logeerkonijn snapt dat niet en uitleggen heeft ook geen zin. Hij moet het maar doen met een snelle actie, schone bodem, fris water en hapklare graantjes. Het leven is goed denkt logeerkonijn, het is alleen zo'n lange koude winter en ik heb zo'n zin in een blokje om. Nou ja.
Als konijn gaat denken dan komt het niet goed denk ik. Maar ik denk het ook en dan word het al anders. Het is ook net of ik niet meer tegen die vette koude wind kan.
De vissen in de vijver doen het trouwens ook nog goed, zij hoeven geen ommetje te maken maar willen wel graag de pomp terug. Na een hele winter blazen heeft het de pomp gedacht 'ik ga stijgen' en dat deed ie. Gevolg is wel dat de luchtigheid iets minder is en met koning Winter nog steeds in de buurt is dat niet zo'n succes. Noodmaatregelen zijn getroffen. Logeerkonijn is dus ingepakt, het water van de vissen is niet ingepakt maar het blijft wel open als het weer zo gaat vriezen. Vannacht -7

Toe maar dan, het was winter en het is nog even winter. Laten we het maar achter ons laten en vooruit kijken.

Het gaat maar moeizaam in de tuin, er komen wel de wereld groene blaadjes ophoog maar bloemetjes... ik moet ze bijna de grond uitzingen. 5 krokusjes en 2 sneeuwklokjes, iets meer kan ik er niet van maken.

Als ik de weermeneer mag geloven dan wint de zon de komende week terrein.
Ik ga de weermeneer er aan houden anders peper ik hem in.

Neneh @ 05:53 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 5 maart, 2010

soort van gierende banden en niet te stuiten..

Hormonen zijn rare dingen. Ze zijn onzichtbaar maar zorgen voor een hoop gedoe

Het lijkt haast lente

Neneh @ 02:09 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

Keek op de week

to do:
maandag: eindelijk eens beginnen aan plan nieuwe website: Amnesty lokaal
niks aan te doen, huishouden! en dit doen we volgende week weer
bloeddrukmeter halen
dinsdag: bodem voor taart, les 1 voor dochter! Ahum, dit doen we later.
bloedprikken
naar Groningen...... ik kwam niet verder dan Assen
woensdag: stemmen
film, Dear John
met Prius naar garage voor update :) Lijkt windhoos wel
donderdag: Oma dag
Wie is de Mol
vrijdag: overleg voor nieuwe seizoen, frisse start, bezoekerscentrum Dwingelderveld Ik heb er zin in!
op stap de stad in, nacht van H ........ ik denk dat ik een filmpje ga kijken, ze roken hier nog steeds in alle kroegen en ik heb er een pest hekel aan!!!
elke dag: foto's maken. Volgens mij heb ik maar 3 foto's gemaakt. Dit is dus mislukt. Volgende week meer....

1 van de foto's die ik gemaakt heb. Maar vertel eens, wat is het?

Neneh @ 12:45 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 3 maart, 2010

Spannend....

ik vind het spannend

update: en toch vond ik het spannend, maar nu niet meer. Nu vind ik het teleurstellend dat de gemeentelijke politiek toch wordt afgerekend op de landelijke politiek.

Maar ja, eerst maar eens slapen

Neneh @ 07:46 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld
Tweet

zondag 28 februari, 2010

Pom pom pom....

Kanniewachten...........

Neneh @ 12:03 pm
nou zeg al 11 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 26 februari, 2010

Blik op de week van gaan en komen

Wat een week en hij is nog niet voorbij. Maar voor een vakantie week zoals deze, heerlijk nog een kind wat lekker een weekje vrij is dan kan het tempo helemaal omlaag naar vakantie tempo en dat is best weleens lekker. Ondanks het feit dat ik niet voor een baan mijn bed uit hoef ben ik toch altijd op tijd uit de veren maar nu even niet. Heerlijk.
Maandag was het een regendag en kon ik de laatste dingen voor Amnesty regelen
Dinsdag was het een droge dag, althans voor het grootste deel en de dag was om voor ik er goed en wel aan begonnen was.
Woensdag, ehm, regen en alle andere zaken. Niet vooruit te branden eigenlijk, nog helemaal in de ban van de binnenbaan.
Na deze drie dagen stond de auto weer bij huis. Doordat er een fiets van een collectant tegenaan was gevallen moest er een deur uitgedeukt en over gespoten worden. Het is me wat.
Op donderdag de omadag en door ook de vakantie van 'Oma's grote vent' had ik niet 1 maar 2 mannetjes over de vloer. Het was een slagveld en voor de goede orde, aan het einde van de dag was er niets meer van te zien.
Donderdagavond toch maar even politiek gewoel, al kon ik er ook bij in de slaap vallen. Het was een beetje suf debat. Weinig ruimte voor debat zeg maar.
En dan vrijdag...... nog diep in slaap als dochter belt. Nergens voor maar ze heeft zo haar eerste autorijles... ik snap het.

En dan is het weekend.
Tijd voor een spelletje Kolonisten van Catan!

Maar dan is er weer een week...

to do:
maandag: eindelijk eens beginnen aan plan nieuwe website: Amnesty lokaal
niks aan te doen, huishouden!
bloeddrukmeter halen
dinsdag: bodem voor taart, les 1 voor dochter
bloedprikken
naar Groningen
woensdag: stemmen
film, Dear John
met Prius naar garage voor update :) Lijkt windhoos wel
donderdag: Oma dag
Wie is de Mol
vrijdag: overleg voor nieuwe seizoen, frisse start, bezoekerscentrum Dwingelderveld
op stap de stad in, nacht van H
elke dag: foto's maken. En nu goed

om over de rest maar niet te schrijven

Neneh @ 08:54 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 25 februari, 2010

Vraag en antwoord

Is er nog iets om naar uit te kijken?

Weer geen 'Wie is de MOL' vandaag. Dan maar in de politiek

Neneh @ 05:52 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 24 februari, 2010

Staren naar iets wat er niet is

Ik heb vanmorgen echt een tijdje zitten staren naar het grote niets. Alhoewel er genoeg door mijn hoofd spookte. De hele nacht al. Als ik wakker dreigde te worden was het er en ik was er woelig onder. Maar geslapen heb ik toch. Vanmorgen was het weer helemaal aanwezig, eigenlijk werd ik ermee wakker. 'Sven wat doe je nou?', riep een vertwijfelde Erben en wakker was ik. Het was het nieuws op de radio en dit is het nieuws van de dag. Ik heb Sven gezien&gehoord, Kemkers gezien&gehoord, de spanning gevoeld, de grapjes gelezen, de krant nageplozen en vervolgens in het grote niets zitten staren. Had ik de week niet afgesloten of was ik het niet juist begonnen met 'Het is allemaal zo betrekkelijk, laten we er maar het beste van maken met elkaar'.
En daar zat ik klaar voor en met mij vele anderen die genieten van een staaltje kracht op het ijs.
Natuurlijk gaat het allemaal door en natuurlijk moet iedereen de draad weer oppakken. Zuur, bitter, verdrietig, boos, aangeslagen... wat kun je allemaal niet verzinnen om de emotie van het moment helder te krijgen. Nee, ik heb niet lekker geslapen, ik had iedere keer die 2 gezichten voor mijn neus en eigelijk wilde ik alleen maar even de koppen tegen elkaar. Even elkaar recht in de ogen kijken en even een ferme kneep in de schouder geven.
Mensenwerk, het blijf mensenwerk en zo moet ik het ook maar zien.

En wie kan hier nu onberoerd onder blijven? Dan moet je echt een hart van ijs hebben.

Waarom ik schrijf:

Ik schrijf omdat ik wil schrijven
dat ik gelukkig ben.

Op een dag zal het zover zijn
en zal ik schrijven -
met mijn tong tussen het puntje van mijn tanden
en met rode oren en rode wangen:
ik ben gelukkig

Als ik daarna ooit nog twijfel
en meen dat ik verdrietig of de wanhoop nabij
of zelfs reddeloos verloren,
dan kan ik altijd opzoeken wat ik werkelijk ben:
gelukkig

Toon Tellegen

Neneh @ 02:29 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 23 februari, 2010

Er is nog meer dan pech

Zo gaat het de boeken in. Ik kan me niet voorstellen dat je het hoofdstuk graag overleest. Wat een triest einde van een prachtige race

Neneh @ 11:20 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

zondag 21 februari, 2010

Bespreek de week

Soms denk ik dat ik iets, in het kort, wil delen. Even snel. Soort van twitterbericht, kort en krachtig. Dus doe ik dat. Even kort, even snel en ik ben weer weg. Maar ik heb ook wel dat ik even snel een berichtje wil achterlaten op mijn log. Dat is niet moeilijk, gaat snel en dat kan dus niet het probleem zijn.
Ik heb ook geen probleem, althans, niet bekend.
En het gebeurt niet. Dat snelle berichtje is niet gekomen. Ik blijf er dus mee zitten. Ook niet, ik ben alweer bezig met het volgende wat ik wil delen. En weer mist u dat want ik doe het niet. Opschrijven, uitspreken, loggen. Twitteren wel, dat gaan snel en vliegt nog veel sneller voorbij. Als ik een berichtje maak en vervolgens 1 uur weg ben vind ik 100 berichtjes terug en daar is geen doorkomen aan dus die berichtjes verdwijnen in de vergetelheid. Zo snel gaat dat.
In de DWDD hebben ze het nogal eens over de twitterde politiek, over de berichtjes die hap snap iets moeten melden. Was er totaal geen enkel nieuws te melden in de nacht dat de het kabinet viel, behalve dan dat er dienstauto's voor worden gereden en er nu hier en dan wel daar gesproken wordt. Maar de twitterende politici brengen ons wel waar we heen willen. En als het te laat wordt en je wilt niet volgen dan ga je slapen en pak je de draad de volgende ochtend weer op. Ben je gelijk op de hoogte en kan je rustig aan je ontbijt beginnen. Eigenlijk was ik wel blij dat de val van het kabinet niet de schaatswedstrijden in Svencouver in de war gooide. Stel je voor dat je ook nog moest kiezen wie je wilt volgen. Geen punt, twitteraars volgen alles dus ook Svencouver. Gefeliciteerd trouwens met de gouden Sven en Mark, zilveren Anette en bronzen Laurine. Ik ben er wel blij mee. Over de val van het kabinet heb ik trouwens ook wel een mening. Dit wilde ik wel snel delen maar vervolgens doe ik het niet. Ik vind het jammer dat het kabinet gevallen is. Nee, ik vind het niet jammer. Ik vind het lastig dat het kabinet gevallen is. Niet dat ik nu gelijk een doemdenker ben maar waar gaan we heen in Nederland als er over 3 maanden verkiezingen zijn. Ik zie dat wel een beetje met zorg tegemoet. Schreeuwers van nu zijn de regeerders van straks. Ik moet er niet aan denken. Ik hoop maar dat Nederlanders hun verstand blijven gebruiken en dat we elkaar met respect blijven benaderen. Er is wat afgebekt de laatste tijd tussen politici. Volgens mij ligt er bij hun een zwaardere last op de schouders dan ze willen. Waar is het respect naar elkaar als ze elkaar, met wijzende vinger, beschuldigen van zaken waar de kijker op dat moment niet het fijne van kent.
Mensenrechten, waar gaat het ook alweer over met de mensenrechten:
Artikel 1
Alle mensen worden vrij geboren en moeten op dezelfde manier worden behandeld.
Artikel 20
Je hebt het recht om te vergaderen als je dat wilt. Niemand kan je dwingen om bij een groep te horen.
Zo zijn er meer om uit te delen. Mijn inziens mogen politici deze rechten eerst doornemen voor ze hun mond roeren richting de ander. Wie het ook is, de kiezer of de gekozene.
Het was mijn week in het teken van Amnesty. De collecte is achter de rug en dan begint het verwerken van dit alles. De bussen zijn binnen, het geld geteld, de eerste vergadering weer achter de rug, alle geld in de telmachine en weg ermee. Afronden, kaartjes schrijven, een interview door Menno Nicolaï voor AboutBlank, de maart editie en op zaterdag is nog niet alles klaar maar schuif ik het even de kast in om ruimte te maken. De tafel lag nu 3 weken vol en het voelt als een voorjaarsschoonmaak zo leeg is de tafel nu.
Het was ook de week van Valentijn en Valentine en natuurlijk mijn verjaardag. Tussendoor was er nog een opening waar we heen gingen, een huppeltjes omdat de lente komt en heel veel post. Eigenlijk was ik wel 4 dagen jarig en ga ik het vandaag vieren. Zo doe je dat in huize Neneh!

'Waarom die naam', vroeg Menno. Waarom heet je log www.neneh.nl

Toen moest ik direct antwoorden. Nu heb ik erover na kunnen denken.
Het zal een jaar of 10 geleden zijn dat mijn dochter begon met Somnolent bij clubs van HetNet. Ik vond het een geweldige ontwikkeling en heb me ook aangemeld. Dan moet je een naam verzinnen. Ik kan me best voorstellen dat gewoon 'Grietje' er al vandoor was anders was dat het misschien in eerste instantie wel geworden maar ik ging kiezen uit namen van zangeressen en het werd Neneh van Neneh Cherry. In februari 2002 begon ik mijn eigen club. 'Lost in Neneh's world' en in datzelfde jaar ben ik in blogger gestapt. De beste keuze was daarna een eigen domeinnaam en waarom geen Neneh. Want het is echt niet altijd jaja bij Neneh!

Menno dacht dat ik wel een van de oudste bloggers ben maar dat is echt niet zo. Misschien straks wel eentje die heel lang logt, dat kan. Het afgelopen jaar stond niet in het teken van loggen maar in het teken van herstel. Dit jaar staat in het teken van

1 Tekorten
2 Overmatige sneeuwval
3 de val van het kabinet
4 gemeenteraadsverkiezingen
5 2de kamer verkiezingen
6 sprieten van bolletjes boven de grond
7 goud
8 zilver
9 brons
10 vallen of niet / winnen of niet

Het is allemaal zo betrekkelijk, laten we er maar het beste van maken met elkaar.

Ik denk dat ik daar de nieuwe week wel mee kan beginnen. Ik twitter altijd dat ik een nieuwe log heb geschreven. Maar of dat nu zo interessant is?

Neneh @ 12:34 pm
nou zeg al 8 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 16 februari, 2010

Neneh @ 09:46 am
nou zeg al 14 keer gebabbeld
Tweet

zondag 14 februari, 2010

Alsjeblieft, zei ze, voor Valentijn en voor vanavond

We hadden een plannetje gemaakt, we gaan film kijken. Languit op de bank, zij een bank, ik een bank en hangen maar. En kijken natuurlijk. Als we nu eerst die gaan kijken en dan die, 'is dat wat?' Ik vind het prima maar ik was iets vergeten. Ik was Sven vergeten en die wil ik zien en ik was aan het slapen bij de opening in Canada en die wil ik ook nog zien dus het wordt een latertje met de film of we gaan tussen het schaatsen door naar de film kijken. Wat je allemaal niet bedenkt voor je ziet hoe het werkelijk gaat. Tjonge, ik kan wat verzinnen. Maar goed, ze kwam, deed de tas open en haalde er een kadootje uit.

'Voor Valentijn en voor vanavond', zei ze.

Ik pak het uit en vind een dekentje, rood met rose hartjes, in het papier. Lekker zacht ook en heel lief natuurlijk.
Als jij op de bank ligt en ik ook dan is er maar 1 dekentje. En ik wil natuurlijk een dekentje en zij ook. Dekentjes zijn heerlijk op de bank als je film ligt te kijken.

We kijken de Opening van de Olympische spelen in Svencouver, we kijken Sven in Svencouver, we genieten van een chocoladeeitje of 2 en we kijken nog meer naar Sven in Svencouver. Hoe hij naar zijn ouders vliegt en naar zijn zussen of vriendin, zover zijn we nog niet dat we dit ook al weten. En omdat we er geen genoeg van kunnen krijgen en hij ook niet kijken we nog wat langer naar Sven in Svencouver.
Allebei onder een dekentje.
Met een glaasje lekkers
Een houtje in de kachel
En een film als toetje. Julie&Julia!
Meesterlijk wat een film.

Ik kreeg het zowaar zo warm dat het dekentje onder het hoofd verdween ipv ik onder het dekentje

Samen Valentijn starten is elk een dekentje en verder alles samen doen.

Neneh @ 10:15 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld
Tweet

maandag 1 februari, 2010

Voetbalplaatjes en andere ongein

Toen ik kwam aanlopen had ik nog geen idee wat mij te wachten zou staan maar eenmaal in de richting zag ik dranghekken met erachter allemaal kinderen, jongens, in de leeftijd van klein naar groot. Aan de andere kant van de hekken was de deur nog gesloten maar niet voor lang. Rondom de hekken en onder de voeten van de kinderen was het een slagveld. Allemachtig veel troep lag er op de stoep. Het schoot me echt helemaal in het verkeerde keelgat. En voor ik erop verdacht was had ik het gezegd.

'Als jullie, daarbij keek ik ze stuk voor stuk aan, straks "mijn" voetbalplaatjes willen dan moeten jullie er iets voor doen!'
'Ja, ja', was het in koor. Ze wilden wel iets doen voor de kaartjes.

Ik begon mijn betoog over de afschuwelijke bende onder hun voeten. Er is toch een afvalbak. Willen jullie de kaartjes dan moet er gewerkt worden. Jullie maken de troep, ik erger me groen, dus jullie ruimen het op en krijgen dan van mij de kaartjes!'

'Deal?'

'Deal' (er werd nog iets gemopperd, maar ik liep naar binnen, doof voor wat er nog te mopperen viel) 'Ik ga het wel zien', dacht ik.

Rondom mij liepen allemaal mensen te luisteren naar mijn 'boze' toon. Ze keken naar de troep op de grond en naar de jongens. Ze schudden het hoofd met misschien in hun achterhoofd 'had ik het maar verzonnen'. Ik weet het niet of er iemand bij zat die het er mee eens was, ik was begonnen en ik was onverbiddelijk.

Nu had ik niet al te veel boodschappen want de grote berg was al binnen, ik moest nog wat rand zaken in huis halen. Dus ik was snel klaar en met een paar kaartjes in de hand liep ik naar buiten.

Test, ik deed de test. Hadden ze mij in de gaten gehouden en hadden ze opgeruimd? Ik moest toegeven, ze hadden woord gehouden. Ze hadden de meeste rommel in de afvalbak gegooid. Ik was toch wel een beetje trots op ze.
Ik liep de winkel uit, achter de kar aan naar de auto. Ineens begonnen ze in koor. 'Ze hadden opgeruimd' (ja, dat was echt waar) en ze wilden toch wel mijn kaartjes. Zij hun woord, ik mijn woord.'
Ik draaide me om en stond ineens midden tussen de ventjes van groot naar klein. De een net iets brutaler dan de ander maar toch heel netjes. Nee, het viel me niet tegen. Op dat moment had ik voor iedereen een kaartje willen hebben maar helaas, ik moest naar eer en geweten delen.... ik heb ze bedankt en gevraagd om het toch vooral maar zo te houden. Netjes

Neneh @ 02:05 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld
Tweet

zondag 31 januari, 2010

weekend

zzzzz.....

Neneh @ 07:31 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 13 januari, 2010

Er is een sfeer ontstaan

Het is een nieuwsdag, ver van mijn bed ellende die heel dichtbij komt, Haïti, een ontwikkelingsland ligt volgens de berichten bijna plat. Het gaat ver boven mijn verstand, ik zie beelden en ik krijg pijn in mijn armen, machteloosheid viert de boventoon.
Nieuws vanuit Den Haag stroomt ook de hele dag, afgebroken, ongehoord, ongepast, teruggeroepen, overleg, crisis, spoedoverleg, vertrouwen. Het blijft nieuws, het blijft de gemoederen bezighouden.
Het is een nieuwsdag omdat het voor mij ook weer een belangrijke dag was, drie maand geleden was ik in het ziekenhuis bij de cardioloog en zei hij 'wordt eerst maar eens beter, dan zie ik je over 3 maand terug.'
Dat was vandaag, het was bloedheet in het ziekenhuis. Dat was ook wat ik zei tegen degene die alles op moest meten en registreren. 'Het is hier bloedheet.' 'Ik vind het wel lekker, zei hij, ik heb korte mouwen, het is eigenlijk voor de ouderen dat ze het zo warm stoken.' 'Dankjewel', zei ik. Waarop hij zich gelijk ging verontschuldigen. 'Ja, lekker dan.'
Bij de cardioloog kon ik zijn verhaal aanhoren en hij de mijne. Ik had nogal een aantal vragen en hij had gelukkig veel antwoorden. Wat voor mij heel belangrijk is want het lijkt wel goed allemaal maar niets is wat het lijkt. Sinds een dag of 10 lijkt mijn hoofd vol. Druk op de oren en ik voel me bijpassend zwaar lusteloos. Ik doe wel van alles, het lijkt daarmee helemaal of het niets bijzonders is maar echt, het voelt niet goed. Het is de bloeddruk die me eigenlijk nog steeds parten speelt en sinds een maand heb ik alweer een verhoging in de bestaande medicijnen waarvan ik eerst dacht 'het helpt', maar waar ik nu niet meer zo zeker van ben. En dat knaagt dat kan ik je wel vertellen. Een te hoge bloeddruk hoef je niet direct te voelen en de klachten die ik al zolang had, hebben er nooit toe geleid dat iemand wakker werd en riep 'hoe is het met je bloeddruk'
Maar goed, ik zit ermee en wil er van af. Het maakt me onzeker, ik wil mijn nieren niet helemaal kapot maken door een te hoge bloeddruk en allerlei medicijnen. Niet roken en gezond leven.. Dûh! Ik leef gezond en rook niet. 'Ik doe gewoon mijn best om er iets goeds van te maken maar het is niet genoeg en als ik dingen ga voelen word ik onzeker. Is het raar?' 'Nee, is niet raar, we gaan het aanpakken'
'Ik ben heel tevreden over het hart', dat zei hij. Ik vind het zo vreemd dat hij dat zegt en dat zeg ik hem ook. 'Het gaat nooit weer over, het wordt nooit meer beter,' zeg ik een beetje bitter. 'Ja en nee.' En hij begint weer zijn verhaal.
Het is belangrijk om lekker in je vel te zitten, ontspannen. Het is belangrijk gezond te leven, eten, bewegen en genieten. Als je alles goed onder controle hebt en zorgt dat alles goed blijft gaan dan wordt het niet erger. En zo praten we verder. Hij stuurt me weer op pad met medicijnen en wil mijn nieren goed in de gaten houden. Dat kan simpel dus dat ga ik goed regelen. Ik trek al die warme kleren, jas, muts, handschoenen en sjaal weer aan en stap op de fiets.

'Ik ben tevreden over je hart'...... het gonst nog een poosje in mijn hoofd en mijn hart maakt een sprongetje. Dat laatste heeft volgens mij meer te maken met de kou want het is dan -4 graden, het voelt als -11 of zoiets

Voor nu, ik ga naar de film, ik ga even genieten. Moet van de dokter!

Neneh @ 04:33 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

Spreek

Als ik spreek spreek ik namens mijzelf of soms voor het gezin of voor een van de leden van mijn gezin.
Als ik dat niet goed doe hoef ik niet naar een torentje voor overleg. Ik hoef geen verantwoording af te leggen aan een kabinet, aan een kamer of aan een volk.

Daarom ben ik wel blij dat ik ik ben en hij moet nu heel erg op zijn tellen gaan passen. Hij heeft niet zijn mond voorbij gepraat, hij heeft namens zich zelf gesproken. En hoe ik het ook lees en hoor, van alle kanten en uit allerlei monden, iedereen heeft een mening, ik vind nu dat hij iets uit te leggen heeft. Want dat heeft hij nog niet gedaan tot nu toe...

Wat kan die man draaien zeg

Neneh @ 10:01 am
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 9 januari, 2010

Vervolg: Hier komt een logje over mijn dochter

Was ik vol goede moed begonnen aan een logje over mijn dochter ging ik eerst kraomschudden en kwam er vervolgens niets meer van. Maar ik heb mezelf beloofd om van uitstel geen afstel meer te maken dus ik doe wat ik zeg al is het een jaar later dan de bedoeling was. Dat is het niet. Ik ben maar een paar dagen over tijd en mijn dochter heeft al geroepen dat het een grapje was. Ineens wist ze waar ze was toen ze schreef dat ze zichzelf kwijt was.
Eerst alles op een rijtje anders zijn jullie, trouwe lezertjes, de draad al geheel kwijt.
Het begon hier: Soms kan je verlangen naar gewoon
en daarna: Hier komt een logje over mijn dochter
En hier komt dus een vervolg, alhoewel dochter net heeft geschreven dat 'hier komt een logje over mijn dochter' het allermooiste logje is wat ik ooit over haar heb geschreven. Ik geloof dat niet. Ze liegt. Ze plaagt me maar een beetje. Dat denk ik.

Ik ga over mijn dochter schrijven. Ze woont al heel lang niet meer thuis, terwijl zij aangeeft dat ze twee thuizen heeft. Ze is graag thuis thuis. Dus zowel bij haar eigen spulletje als bij onze spulletjes. Daar ben ik blij om. Ze vroeg me pas iets 'je vindt het fijn als ik thuis ben hè?' Dat kon ik wel met ja beamen, ik vind het wel fijn als je thuis bent. Ze was er namelijk ook bijna 2 weken (december). Overdag werken en 'avonds lekker mee-eten en bankhangen. Ja, het is gezellig als je er bent. 'Maar als ik weer weg ga, wat dan, vind je dat ook fijn?' vroeg ze later. Ik keek haar aan en moest lachen. 'Ja, ik vind dat ook fijn. Ik ben blij als je thuis bent, maar ik ben ook blij als je weer gaat. Ik kan je best loslaten, ik wil heel graag dat je het goed hebt, ook zonder dat je hier altijd bent.' Ze was ook blij met mijn antwoord.
Als mijn dochter thuis is kan ik dat overal aan merken, ze laat haar sporen wel achter zeg maar. Het huis vult zich. Ik verbaas me altijd weer over de hoeveelheid spullen die ze heen en weer sleept in haar tassen. Om vervolgens tot de conclusie te komen dat het onmogelijk is alles in 1 keer weer mee terug te nemen naar haar huis. Ja, dat zie ik ook. Lieve help, er komt bijna een aanhanger aan te pas om alles weer op de plek te krijgen. Er gaat natuurlijk ook wel wat heen en weer. Er gaat weer eens iets stuk en pa duikelt op internet wel weer iets op wat nog goed te gebruiken is. Tv’s, stereo’s, computers, koptelefoons, laarzen, je kunt het zo gek niet verzinnen over het gaat van H naar A en terug. Er wordt dus stevig gependeld. Ze zegt wel eens ‘het is hoogste tijd dat je weer eens bij mij komt’. Dan bedoelt ze dat ze een stok achter de deur heeft om het huis eens op orde te brengen. Toen ik nog werkte was ik vaker bij haar dan nu. Zij werkt nu door de week en is de weekenden vrij en ik heb in de weekenden de mannen thuis en door de week meer de tijd zeg maar. Er komt weinig van. Daarbij werkt ze nu zo dichtbij dat ze zelfs een broodje komt eten tussen de middag als dat zo uit komt. Kan ze even tegen me aan zeuren. Onzeker als ze is over zichzelf is dat wel goed ook. Ik laat haar praten en luister net zolang tot ik er genoeg van heb dan begin ik mijn zegje. En als ik klaar ben is het weer rustig in de tent en beloofd ze te gaan praten met degene die er toe doet. Ik snap vaak niet half waar ze zich druk over maakt want ik vind het dan echt iets waar je je helemaal niet druk over moet maken. Laat sommige dingen maar komen zoals ze zijn en trek je eigen plan. Vervolgens roep ik, ‘moet je mij nu horen, ik heb nu wel een grote mond maar toen ik zo oud was als jij had ik het ook niet en liep ik ook tegen die dingen op.’ Ik begrijp dus wel iets van de materie maar sta nu zo anders in het leven en ben me meer bewuster van alles. ‘Het hele leven is een leerproces’, zeg ik dan en telkens kom je een stapje verder. Blijf bij jezelf, luister naar jezelf, trek je eigen plan, schrijf het op en ze gaat weer aan het werk om vervolgens ergens in de middag te laten horen dat het goed gaat, dat er een gesprek komt, de leidinggevende achter haar staat …… dat het leven echt geen krentenbol is. (kreet van zoon)

10 dingen: waaraan ik kan zien dat dochter thuis is:

1. Haar rugzak staat bovenop de tafel. Altijd en het is me een raadsel waarom
2. Haar jas hangt over de stoel
3. Haar muts, de handschoenen, de sleutelbos liggen op de tafel
4. tv vertoont beelden die we anders nooit zien (haar favoriete series)
5. Ik heb meer was
6. Heb jij nog een onderbroek voor mij? (maar dat hoeft niet iedereen te weten)
7. Er hangen handdoeken op de gekste plekken
8. Mam, wat kan jij toch lekker koken, zucht, dat leer ik nooit
9. Het ruikt naar dochter
10. En als ze weer weg is dan is ze altijd iets kwijt of vergeten en is het huis leger dan daarvoor.

Ik vind het een voorrecht om haar moeder te zijn, laat ik daar maar mee eindigen.

Neneh @ 10:26 am
nou zeg al 9 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 8 januari, 2010

Als je zonder zit

Het was nog donker, niet zo gek ook want voor hetzelfde geld was het middenin de nacht. Dat was het dus niet. Lief maakte geluid 'what the heck' het is kwart voor acht.'
Dat is de tijd dat de mannen de deur achter zich dichttrekken en naar het werk gaan. Mislukt. Jammer dan. Gelukkig heeft lief het zelf gedaan, hij heeft zitten spelen met de nieuwe wekker en het ding uit gedaan na het spelen.
We maken een plan, hij dit, 'grote opschepper' zo en ik zus.
Ik ga naar de beneden, haal Micka uit de bench en probeer de kachel aan te steken. Ik sta nog bij de kachel als ineens langzaam alle lichten doven. De gordijnen nog dicht en alle lampen uit met alleen het schijnsel van de net aangestoken kachel.
Ik loop naar het raam en trek de gordijnen open. Tot het kruispunt is het donker. Alle verlichting is uit en ik zie hier en daar kaarsjes verschijnen. Voor ons huis staat een man te bellen, hij heeft een zaklamp in zijn hand. Bizar.
Ik roep naar boven dat de hele straat donker is, dat scheelt namelijk, dan ligt het niet bij ons. Ik kan me namelijk nog iets herinneren van nog niet zo lang geleden.
Nee, dit is andere pech. Lief staat nog net niet onder de douche maar wel in een donkere douche.
Eerst maar eens even nadenken, welke volgorde en hoe pakken we dit aan. Ik wil thee drinken dus pak een pan en vervolgens moet ik een aansteker zoeken want het gas wil niet aan zonder stroom. Logeerkonijn heeft bevroren water en daar moet iets aan gedaan. Gelukkig blijft de kamer lekker warm en bij kaarslicht het ontbijt klaarmaken heeft ook zo z'n charme. Maar dan....... ik eet mijn ontbijtje aan tafel bij de krant met een zaklampje. Niets nu.nl niets mail checken of even de reacties lezen, niet radio luisteren, helemaal nul komma niets.
'Ik verveel me nu al' zeg ik tegen lief.
En dan moet ik lachen. Dit is te erg voor woorden, het elektrische probleem is net aan de gang en ik verveel me al. Terwijl ik altijd roep dat ik me nooit verveel, wat ook zo is maar dan moet ik wel stroom hebben. Voor muziek, voor de computer, voor het photoshoppen, voor het gamen, voor de gezelligheid, voor..........
Overal voor.
Ik vouw de was op, gooi nog een houtje in de kachel en we wachten nog even met aankleden. Net als 'grote opschepper' zijn kleren aan heeft gaat het licht weer aan. Eén uur zonder stroom en alles is in de war

Ik ga maar eens douchen, het water zal nu wel weer warm zijn.

Neneh @ 10:28 am
nou zeg al 14 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 6 januari, 2010

inspiratie in een notedop

het komt, het komt. Ik voel het

Neneh @ 07:30 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld
Tweet

maandag 4 januari, 2010

Soms kan je verlangen naar 'gewoon'

Heerlijk, 14 dagen lang heerlijk. Nee, nog langer zelfs want we begonnen aan een lang weekend Parijs. Wel gaan, niet gaan, het was nog spannend tot we gingen. 600 Kilometer door een wit winterlandschap rijden en terug was er nog meer wit. We reden er iets langer over omdat de weg niet geheel vrij was van file en ook niet van sneeuw. Maar het was een geweldige ervaring. Parijs in de kerstsfeer en dan met temperaturen die ze daar niet echt gewend zijn.
We hebben er namelijk heerlijk gegeten in een simpel restaurantje met een kacheltje aan de voeten. Onder de tafel was het tropisch zeg maar. We konden onze koude en vermoeide voeten echt verwennen.
Zo begonnen de laatste 2 weken van het jaar 2009. Lief ging weer werken tot kerst en 'grote opschepper' begon aan zijn vakantie. Lees: lang in bed liggen, de hele dag chillen en vooral veel gamen. Oh, en zijn moeder tot waanzin drijven door de was maar op te blijven stapelen in zijn slaapkamer en de honden veel te laat uit te laten. Ik moet me soms erg bedwingen...... Hij wordt groot, is groter dan zijn moeder (oh oh, 1 centimeter) maar hij kan nog zo heerlijk puberen.
(dat heerlijk is niet echt, maar soms moet ik er wel om lachen)
De kerstkaarten blijven me aankijken tot na de kerst, 'oma's grote vent' en 'klein mannetje' zijn ziek en er moet nogal eens een keertje opgepast worden. De tijd staat dan even stil. Niets doen, behalve genieten van beide boefjes. De jongste wordt net voor kerst 1 jaar en begint zijn nieuwe jaar met oorontsteking. Niet fijn.
Voor de kerstdagen zijn de boodschappen binnen, het huis versieren, de boel aan kant, laat iedereen maar komen.
Dat is niet tegen dovemansoren gezegd en het huis is vol, dagen lang. Als de eerste kerstdag voorbij is dan beginnen we aan de restjes. Genoeg op voorraad.
Lief heeft te veel van zijn vakantiedagen gesnoept het afgelopen jaar (ook door mijn ziek zijn) en gaat weer aan het werk op de maandag na kerst. Ik probeer een beetje in het huis te redderen maar heb niet veel zin. De kerstkaarten die nu officieel nieuwjaarskaarten heten heb ik eindelijk gepost en verder houd ik me vooral bezig met lummelen, de boodschappen, het huishouden, vrijwilligerswerk en oliebollen bakken. Soms is een dag voorbij voor ik er goed en wel aan begonnen ben zo snel gaat de tijd.
Dan is het oudejaarsavond en zijn lief en ik met z'n tweeën. Ik denk voor het eerst sinds ons trouwen. De jaren daarvoor werkte ik altijd met oud&nieuw. Kerst was mijn vrije feest. Maar nu, met z'n tweeën. Er is weinig op de tv en ik prut een logje in elkaar. Het eindejaarslogje. Daar ben ik uren mee bezig want ik ben ondertussen nog veel meer aan het doen. Af en toe een oliebol en een zoen en ik kan weer verder. Het wordt 12 uur en 'grote opschepper' is de eerste die belt. (dan hebben we dat maar weer gehad, denkt ie) en daarna hebben we iedereen aan de telefoon die we direct willen spreken. Handen schudden buiten en vuurwerk kijken. Het is echt heel erg rustig in de straat. De hele nacht is het rustig, natuurlijk is er herrie van de feesttent maar liever die herrie dan alles kapot in de buurt en de hele nacht klappers in de lucht. 'Grote opschepper' is ook de eerste in het nieuwe jaar die ons wakker belt. We schrikken er wel even van. Hij is door zijn enkel gegaan en wil liever naar huis dan nog iemand verder tot last te zijn. Ik kan het me wel voorstellen...... zolang ik onder de warme deken lig.
Zucht.
En nog een zucht.
We gaan beide uit bed, lief heeft toch een glaasje te veel gedronken om nu al achter het stuur te kruipen en ik heb daar geen last van. Dus de kleren aan en de auto in. Tegen 5 uur liggen we allemaal weer in bed en horen we tegen half 6 dat de feesttent gaat sluiten, nog wat geknal en we slapen weer.
Die nieuwjaarsdag worden we echt laat wakker. Goed begin van het nieuwe jaar ...... ik weet het niet. De hele dag heb ik moeite met wakker worden. En sinds oudjaarsdag heb ik een allergie aanval zodat ik blijf niezen en snotteren. Ik kijk eens om me heen als de zon even schijnt.
Pffff... stof en stof. Als het weer gewoon wordt hier dan is dat het eerste wat ik aanpak.
Na nog een heerlijk druk lang weekend met voldoende hout voor de deur voor 2 winters en de oliebollen OP is het ineens maandagochtend.
Om half 7 gaat niet de wekker, ik word wakker van geen wekker. Half 7 en uit bed. Eerst logeerkonijn vers water geven want de boel bevriest 's nachts. Dan ontbijten.....

De mannen weer naar het werk en het is weer gewoon. Ik kan soms zo verlangen naar 'gewoon'

De kerstbomen leeg, de ramen schoon, de badkamer schoon...... de keuken schoon (ook niet overbodig) en de honden gewoon in de mand

Neneh @ 10:27 am
nou zeg al 13 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 2 januari, 2010

2 januari

Lief zei, 'Zoveel sneeuw heb ik hier nog niet gezien zolang we hier wonen.'
Ik was het niet met hem eens, echt niet. 'Jij lag met griep in bed, zei ik, en ik liep als een kip zonder kop rond, het was vreselijk. De auto ingesneeuwd en niets begaanbaar. Ik ben samen met de toen nog 'kleine opschepper' naar zijn school gelopen.'
Ik weet het nog wel, ik was anderhalf uur onderweg en de baas (ik kon haar villen) vond mijn reactie nogal overdreven toen ik vertelde dat bijna niemand op het werk kon komen. We zaten vast. 'Dat is vast de mentaliteit van de Drent', was haar antwoord. Ik was boos. Heel lang.

Waar was ik 2 maart 2005

Kijk mijn logje van toen.... sneeuw

50 centimeter of meer.... het lag hier en daar tot ver in april.

Neneh @ 10:21 pm
nou zeg al 7 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 31 december, 2009

hier komt mijn oudejaarspostje zeg maar

Maar eerst ga ik oliebollen bakken. Het liefst samen met een fijne buurman bij hem in de schuur. (dat is dan vanwege de lucht)

Die lucht :)

Ik kan onder het bakken best na denken over mijn/het afgelopen jaar. Best wel. Er is namelijk toch wel heel veel om over na te denken.

De laatste jaren (best heel veel jaren al) maak ik een eindejaarspostje in delen. Met foto's en tekst. Gewoon omdat het leuk is om terug te kijken. Nu ontbreekt het niet aan foto's want die heb ik ook dit jaar heel veel gemaakt. Het ontbreekt niet aan tekst want ook dit jaar is er genoeg om over te schrijven, nee, het ontbreekt aan een begin en een einde. Ik wil namelijk geen klaaglog maken, een log vol ellende. Een log over 2009 gaat daar namelijk vast wel over.

Doe ik niet. Ik doe het niet. Ik ga het niet hebben over het afgelopen jaar. Vanaf november 2009 kijk ik niet alleen achterom maar vooral vooruit. Ik kan namelijk weer vooruit kijken

Van Sint kreeg ik een nieuwe scheurkalender, zo eentje met elke dag een spreuk, elke dag een blaadje verder.
Die van vandaag eindigt met:
Zie hoe snel gisteren en vandaag,
deze ochtend en deze avond, dit jaar en
volgend jaar, alle één voor één voorbijgegaan.
Niets blijft ooit bestaan, je kunt nergens van op aan.

*Patrul Rinpoche*

Ik ben nu al benieuwd waar we in 2010 bij stil blijven staan

Toch nog een lijstje, op de valreep. Schaamteloos gejat bij Webble

1. Wat heb je in 2009 gedaan dat je nog nooit eerder had gedaan?
Dat zijn er nogal wat dingen, ze hadden vooral met mijn ziekzijn te maken. Dus daar kom ik nog wel. Ik heb wel voor het eerst op de Champs-Élysées gelopen, heen en terug..... pffff, in de vrieskou

2. Heb je je aan je goede voornemens gehouden?
Die maak ik nooit, ik rook niet en alle andere dingen zijn onbelangrijk om een voornemen van te maken

3. Zijn er kinderen geboren in je omgeving?
Ja, bij de buurtjes. Dat is zo bijzonder want dat is ons in geen jaren overkomen. Trouwens bij Aukje is Dylan geboren en Aukje heb ik in rl ontmoet. Dan is het volgen van een log nog leuker.

4. Zijn er mensen overleden in je omgeving?
Ja, dichtbij. In mei hebben we afscheid genomen van een vriend, veel te jong. Nog veel te hard nodig hier maar het was geen leven meer. Lieve vriendin, we denken veel aan jou. Jij mist hem zo.

5. Welke landen heb je bezocht?
Frankrijk en Ameland. Want Ameland blijft iets anders dan Nederland.

6. Wat zou je in 2010 willen hebben waar je in 2009 gebrek aan had?
Vooral gezondheid

7. Welke datum zul je nooit meer vergeten van 2009?
6 juni. Waarom? omdat ik die dag met een hartinfarct opgenomen werd in het ziekenhuis.

8. Wat was je grootste prestatie van 2009?
Herstellen. Het was een grote klus

9. Waar heb je in gefaald in 2009?
pfff...

10. Ben je in 2009 gewond geraakt of ziek geweest?
Ja, heel erg ziek.

11. Wiens gedrag vond je een felicitatie waard?
Mijn 'melkboer' die ineens geen melkboer meer was. Hij nam een besluit. Hij koos er voor om van het leven te gaan genieten voor het te laat is.

12. Van wie werd je niet goed dit jaar?
Van hem wiens naam ik veel te vaak heb gehoord en zijn kop veel te vaak heb gezien. Laten ze zijn hoofd maar in doeken wikkelen.

13. Waar ging je geld vooral naartoe?
Prius.....

14. Waar ging je van uit je bol?
Van mijn 2 kleinkinderen. Telkens weer.

16. Welk nummer zal je voor altijd aan 2009 herinneren?
Peter Fox - Hause am see

17. Vergeleken met vorig jaar rond deze tijd, ben je dan:
a) gelukkiger of ongelukkiger? gelukkiger
b) dikker of dunner? dikker
c) rijker of armer? armer, als het op geld aan komt. Maar ik voel me rijker.

18. Waarvan wens je dat het meer had gedaan?
Genieten, meer genieten.

19. Waarvan wens je dat je het minder had gedaan?
Zorgen maken.

20. Hoe heb je de kerstvakantie doorgebracht?
Kerstvakantie? Oh ja, wij, lief en ik begonnen de kerstvakantie met een lang weekend Parijs en daarna ging hij weer werken tot Kerst.

21. Ben je verliefd geworden?
Ik ben het nog steeds, niet meer als de bakvis. Maar ik kan zo verliefd zijn op mijn lief. Hij is zo lief, de liefste.

22. Hoeveel one-night-stands had je?
Duhhhh

23. Wat was je favo TV-programma?
DWDD, daar kan ik echt met veel plezier naar kijken. Bones vind ik trouwens ook wel erg.... ehm, grappig.

24. Ben je iemand gaan haten?
Nee. Ik krijg weleens de hik van iemand maar dat is toch echt iets anders dan haten.

25. Wat was het beste boek dat je las?
Stieg Larsson - Millenium 1, 2 en 3. Super, wat een boeken.

26. Wat was je beste muzikale ontdekking?
The Temper Trap met Sweet Disposition. In augustus riep ik 'oh mooi' maar in november brak het pas echt door in Nederland.

27. Wat wilde en kreeg je ook?
Armen om mij heen

28. Wat wilde je en kreeg je niet?
Een klein baantje

29. Wat was je favoriete film van dit jaar?
Seven Pounds en the Reader. Films uit 2008 maar hier pas in 2009.

30. Wat deed je op je verjaardag en hoe oud ben je geworden?
Ik werd 54 en de cv werd nagekeken die dag (staat in mijn agenda). Verder heb ik vast niets bijzonders gedaan. Ik had net een drukke week achter de rug. Collectecoördinator van Amnesty International.

31. Welk ene ding had je jaar veel bevredigender kunnen maken?
Dat de huisarts of wie dan ook waar ik onder behandeling was eerder had opgemerkt hoe ziek ik was. Om erger te voorkomen.

32. Hoe zou je je persoonlijke fashion concept voor 2009 beschrijven?
Kleur, altijd veel kleur. Leggings, rokjes, mutsen, hoedjes, laarzen, laarzen, laarzen. En voor eronder... een mooie SAPPH

33. Wat hield je op de been?
Ik zou soms denken dat het de medicijnen zijn. Ik denk weleens dat het de kinderen zijn. Of mijn lief die zo lief voor me is. De kaartjes, de lieve dingen, de waaier om de opvliegers te verjagen, of de papieren bloemetjes, de telefoontje en nog meer post. Of misschien was het wel gewoon het hart wat ik kreeg. Van steen, van glas, van papier, van rubber, van metaal. Die harten die hielden mij op de been. En de rest ook :)

34. Welke beroemdheid mens(en) kon je goedkeuring wegdragen?
Die drie gasten in het glazen huis, die een week lang niet eten maar wel praten en plaatjes draaien in Groningen en dan een nieuw record aan euro's binnen haalden voor het Rode Kruis.

35. Welke politieke issue heeft je het meest geraakt?
Er zijn uitspraken gedaan door politici die me middenin mijn hart raken. Die afschuw en een open mond bij mij oproepen. Kromme tenen en vooral een grote afkeer. Er zijn meerdere issues maar wat me het meest heeft geraakt is toch de uitspraak over de kopvodden

36. Wie heb je gemist?
Mijn collega die sinds februari ineens geen collega meer was. Gelukkig wel vriendin. Maar ik mis haar.

37. Wie is de beste persoon die je in 2009 ontmoet hebt?
Ik denk dat het Ina is. Ik ken haar al langer maar zij was mijn steun en toeverlaat in de huishouding en ik kan je wel vertellen dat het heerlijk is als daar voor gezorgd wordt als je het zelf niet kan. Zij was de beste.

38. Wat is een belangrijke levensles die je in 2009 geleerd hebt.
Vertrouwen in mijn eigen gevoel. Veel meer luisteren naar mezelf.

39. Wie wil jij nog iets zeggen:
Mijn lief, dat hij de liefste is
Mijn kinderen, dat zij mijn schatten zijn
Mijn kleinkinderen, dat zij mijn leven laten schitteren
Mijn familie, dat ik met heel mijn hart hoop op dat we er altijd blijven voor elkaar.
Mijn vrienden, we zien elkaar te weinig. Beloven is 1 ding, doen is het andere.
Mijn Log, dat ik weer vaker wil schrijven. Dat ik energie en inspiratie voldoende krijg.
Mijn vriendinnen, dat we elkaar altijd blijven volgen
Mijn vrijwilligerswerk, dat ik dat met hart en ziel mag blijven doen
Mijn lijf, dat wij vrienden mogen blijven in voor en tegenspoed. Dat de medicijnen het goede werk blijven doen.

Goed uiteinde en een liefdevol en gezond 2010 gewenst

Neneh @ 11:42 am
nou zeg al 15 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 30 december, 2009

Er was sneeuw en er kwam nog meer

Ik weet het ook niet precies, de dagen vliegen, de tijd vliegt en ik lijk ook haast te vliegen. Morgen is het al de laatste dag van 2009
en eerlijk gezegd ben ik daar niet treurig om.
Laat het nieuwe jaar maar komen. Ik ben er klaar voor

Neneh @ 10:25 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 17 december, 2009

Kerstborrels en sneeuwballen

Terwijl de sneeuwvlokken dwarrelen maak ik met 'oma's grote vent' en de honden een wandeling door het park. Het is een chaos met de honden en met 'oma's grote vent' gaat het ook al niet rechtdoor. Hij loopt en bukt en gooit en babbelt en lacht en maakt nog meer plezier dan anders. Sneeuw doet wonderen. Heel Nederland ligt plat, heel Nederland is in de ban en wij maken een rondedansje met de honden. Die willen wel. Als alles wit is vervagen de grenzen. Op de vijver kun je lopen en onder de bosjes door is helemaal een vage actie want daarna ben je sneeuwwit in plaats van chocoladebruin. Oma's grote vent bukt, sneeuwhond blaft, andere sneeuwhond blijft onder de bosjes door denderen en ik sta te lachen, weet niet meer welke hond bij welke lijn hoort en probeer rechtop te blijven staan. Mijn armen worden 2 centimeter langer van zo'n wandeling. Het is eigenlijk niet te doen. Gelukkig rijden auto's langzamer en is het rustiger op de straat waardoor oversteken nog net gaat. Ik blijf lachen, iedereen lacht. Stomme mutshonden zijn het. Ze snuiven in de sneeuw, ze willen sneeuwballen vangen en vooral veel sneeuw te grazen nemen. Ze snappen het niet en uiteindelijk liggen ze uitgeteld voor de kachel. Net als alle handschoenen, jassen, mutsen en schoenen. De vloer ziet er niet meer uit als alles opgedroogd is. En dat drogen gaat snel, de kachel maakt overuren. Ondertussen kijk ik weer eens naar buiten en bedenk dat het wel mooi is maar dat ik toch ook morgen in de auto wil stappen om naar Parijs te rijden. En daar ligt ook sneeuw.....

En dat van die kerstborrel komt later wel, 'grote opschepper' had zijn eerste 'eindejaarsborrel' en liep nog uren te giechelen.

Neneh @ 05:33 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

maandag 14 december, 2009

nou ja, ik kan weer schrijven

Zomaar, ineens is log weer levend en voor zover ik kan ontdekken is alles er nog. Stelletje prutsers bij host! Dat zijn het. Ze hebben nu wel alles (bij mij) weer voor elkaar maar in een maand tijd 2 keer niets kunnen en bij de eerste keer ook nog een enge wapperende vlag zien ipv mijn liefelijke weblog is echt te veel van het goede. Ik ga nu zeker zoeken naar een andere webhosting provider. Ideeën zijn welkom.
Maar wat had ik dan willen melden afgelopen weekend?
Ben ik vergeten, echt waar.

Ik riep vorige week vrijdag dat ik eigenlijk al in geen tijden meer rugpijn had gehad en dus werd ik in de loop van de dag getroffen door een rugpijn die er voor zorgde dat ik 's avonds gewoon het ene been niet meer fatsoenlijk voor het andere been kon krijgen. Soort van eigen schuld dikke bult zonder dat ik er om gevraagd had, zoiets ongeveer.
Inmiddels zijn we een paar dagen en een stapel pijnstillers verder en begint er alweer een lichtje aan de horizon. Parijs komt in zicht
Daar zijn nog veel meer lichtjes aan de horizon!

Neneh @ 10:59 am
nou zeg al 5 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 21 november, 2009

Dat was het dan als je in de handen valt van de slechterik

Gisterochtend was de schok groot. Groter dan wat ook. Mijn webruimte was gehacked. Niet dat ik er iets aan had kunnen doen, ik betaal voor de diensten en hoop dat ze er netjes mee om springen en het goed veilig stellen. Het beveiligen was dus onvoldoende en mijn website kon gekaapt worden. Waarschijnlijk nog veel meer websites maar daar hoor je nooit meer iets over. Hoe dan ook, de Turkse vlag wapperde vrolijk op mijn scherm en mijn n e n e h.nl was weg. Alles was er nog wel maar niet meer zichtbaar. Flabbergasted was ik. Totaal.... Wat zou er in vredesnaam te lezen zijn op mijn eerste pagina van mijn weblog. Ik bel lief en vraag hem naar mijn website te gaan kijken...... pfffff.... 'wat zou er staan?'
Hij weet het niet en zal eens navragen. Ik bel ondertussen met mijn webhost. Ik denk dat het zweet daar al flink over de rug loopt. Ze zijn inmiddels bekend met het fenomeen en zijn er mee bezig. Het kan wel de hele dag duren ......
Er komt een smsje binnen 'je website ligt eruit'.
Ja, vertel mij wat.
Er komt een telefoontje 'wat is er met je website?'
Ja, ja...... n e n e h.nl is zielig en leeg en kaal en gelukkig is de vlag verdwenen.
Inmiddels ben ik alweer wat wijzer maar is me de inhoud nog steeds niet duidelijk. Ik ben wel heel blij dat de pagina snel weg is en al staat er de hele dag niets te lezen, het is altijd beter zonder vlag.
Ik ben het slachtoffer geworden van een hacker en de veiligheid van de website is niet gegarandeerd. Zoveel is me wel duidelijk. Aan het einde van de dag is me ook wel duidelijk dat ik wat ik 'smorgens zelf nog wel kon zien er 's avonds niet meer is. Terug in de tijd, naar 11 november helemaal. Alles van de afgelopen week is gewist.

Neneh @ 09:58 am
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 11 november, 2009

in de lijst van bijzondere ontmoetingen.....

Ik was druk bezig met werk wat ik ieder jaar in de maand november doe. 'In memoriam' in elkaar zetten. Dat wil zeggen dat ik de tekst met foto en datums op de juiste plek zet, alles in dezelfde format en alles op 1 A4-tje. Het is een vreemde klus, ieder jaar weer. Bij sommige lees je tussen alle mooie woorden zoveel verdriet en bij anderen denk ik wel ..... 'zo was het toch goed'. Het gaat dus allemaal over mensen die ons voor zijn gegaan..... daar heb ik het afgelopen jaar anders tegenaan gekeken, daar ben ik me nu nog bewuster van dan ik al was.

Ik was dus druk en keek een beetje vreemd toen de honden uit hun dak dreigden te gaan. Bij de achterdeur stond een bekend gezicht. Ik had hem al even niet gezien en liep snel naar de deur. Die was toch open en voor ik het in de gaten had zat hij bij mij aan de tafel.
Hij heeft z'n petje op, zet hem nog eens recht en steekt van wal als ik hem vraag naar zijn welbevinden. Hij was in juni, kort nadat ik een hartinfarct kreeg, ook de klos. Niet dat hij direct een hartinfarct kreeg maar hij kreeg waarschuwingen. En met die waarschuwingen ging hij naar de huisarts. We hielden elkaar op de hoogte toen ik na een week ziekenhuis weer thuis was. Waar ik na het infarct begon met revalideren ging hij verder met onderzoek. Uiteindelijk kwam ik na de revalidatie ook in dat traject want niets leek er op dat het goed zou komen als er niets gedaan werd. Zo hielden we elkaar op de hoogte en was hij steeds een weekje eerder aan de beurt. Dan vertelde hij wat er gebeurde en hoe hij het ervaren had. Waarop ik een week later aan hem kon vertellen wat ik ervan vond. Het hield ons allebei bezig want hij en ik hadden al bedacht dat we nog niet klaar waren en dat we nog 'leuke' dingen wilden doen. Toen ik in september terug kwam van vakantie lag er een briefje. Hij zou er een weekje niet zijn en opgenomen worden in Zwolle voor een dotterbehandeling. Ik belde hem toch nog even, even horen en even sterkte wensen. Hij was dinsdag aan de beurt en zou woensdag weer naar huis komen. Ik was donderdag aan de beurt en vrijdag weer naar huis........ Ik kwam donderdag in het ziekenhuis en hij was de eerste die we daar troffen. 'Dit klopt echt niet', zei ik. En zo was het ook. Het was niet goed en hij mocht de afdeling niet maar af. Ja, in een rolstoel. Hij zou een hartoperatie krijgen, omleidingen.
Daar had ik dus geen rekening mee had gehouden. 'Zo kan het dus ook', zei ik tegen mijn lief. En de schrik sloeg mij letterlijk om het hart. 'Zo kan het dus ook.'
Maar zo ging het niet, ik ging weer naar huis op vrijdag, ik gaf hem een hand, wenste hem sterkte, veel sterkte en beterschap en stuurde later nog een kaartje. Maar inmiddels zijn er al wat weekjes verstreken en ik had hem al die tijd niet gesproken en ook niets gehoord... tot vanmorgen. Hij stond bij de deur, kwam binnen, vertelde alles van de operatie en daarna, bood nog een keer zijn excuses aan omdat hij mij zo had laten schrikken en vertelde dat hij met de kar was gestopt.
'Best raar moet dat zijn', zei ik tegen hem. Dat vond hij ook wel maar ik ben 1 november officieel gestopt en het is goed. Nu ben ik alles aan het afhandelen. Ik heb nog 12 pakken soja heb jij daar nog belang bij. 'Ja, zeg ik, kom maar op met die pakken, maar ik moet de laatste levering ook nog betalen.' Hij was diegene met wie ik zoveel contact had maar die ik echt niet wekelijks sprak. Hij was diegenen die ervoor zorgde dat ik na de vakantie altijd verse melk in huis had, hij was diegene die altijd toeterde als hij mij zag..... 'als je auto er niet is dan toeter ik ook niet.' Grote grijns
En nu zat hij ineens bij mij aan tafel.

We babbelden over alles wat het 'los' had gemaakt bij de rest van het gezin, bij de man en de vrouw met wie wij ons leven delen, zij zijn nog langer getrouwd dan wij en hebben de kinderen iets ouder, zijn jongste is net zo oud als onze tweede, zoon in Haarlem was vriend met zijn zoon. De wereld is dan ook klein. We babbelen over gevoelens, over toekomst, over plannen, 'leuke dingen doen', het goed hebben en vooral over gezondheid.

Ik betaal mijn laatste bestelling en wij nemen afscheid. 'We zien elkaar nog wel.'

Dag melkboer..... tot ziens

Neneh @ 12:49 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

maandag 9 november, 2009

Verzamelen is niet direct een hobby

Ik ben een verzamelaar. Nee, niet een verwoede maar een gewone. Voor zover een gewone verzamelaar gewoon is. Ik weet ook niet precies wat ik er van denken moet. Ben ik wel een verzamelaar eigenlijk. Ik bedacht het ineens vanmorgen toen ik met mijn neus tegen een kippenkop tikte. Toen bedacht ik opeens dat ik een verzamelaar ben. En eigenlijk ben ik het niet eens vanzelf. Ik ben het geworden door anderen. Er is altijd wel iemand die denkt 'ha dat is leuk voor .... haar, voor mij dus.'
Zo waren het jaren geleden de kinderen die bijna dagelijks met een werkje thuis kwamen. Het was volgens mij een soort van afspraakje wat ze maakten onderweg naar school. 'Vandaag maak ik dit, wat doe jij'. Zo hing de muur altijd vol. Vol werkjes, knutsels, schilderijtjes. Er was zelfs 1 jaar bij dat ik één hele muur vol kon prutten met werkjes die allemaal met kerst te maken hadden. 50 engeltjes aan de muur gemaakt door 3 bengeltjes van kinderen. Door mijn eigen hobby's kwam er nog meer aan de muur te hangen, soms had ik meer werkjes dan muur. Het gaat voorbij zonder dat je het mist. De werkjes verdwenen of in de papierbak of in de doos waar de naam van het kind op stond. 'Leuk voor later doos', daar was ik dan wel weer goed in. Ik het huis vol, zij later ook het huis vol. Ik kan namelijk ook heel goed delen.
Het zal de tijd van het jaar zijn dat ik me vanmorgen bewust werd van mijn verzamelwoede. Ik verzamel dus kippen, maar er was iemand die vond dit niet genoeg en nu heb ik ook een haan in de verzameling. Het kan raar lopen. Ik verzamel ook van die glimmende lintjes die tegenwoordig in ieder kledingstuk genaaid worden. Die lintjes zitten erin om te voorkomen dat het van het knaapje glijdt in de winkel. Ik verzamel ze omdat ze glimmen en mooie kleurtjes hebben. Daarom.
Hartjes verzamel ik ook. Gaat vanzelf haast. Er is bijna geen plekje meer waar geen hartje klopt. Ik ga tegenwoordig zelfs zover dat ik er in slaap. Maar dat was meer per ongeluk dan bewust aan de hand.

En 'Love to sleep' is ook meer toevallig dan bewust. Het past prima in mijn verzameling.
Nadeel van verzamelen is dat ik niet snel iets weg kan doen. Ik bewaar ook alles, soms staat 'iets' ergens waar het echt niet hoort maar dat komt omdat ik nog niet kan verzinnen waar ik het dan wel moet zetten. Dat is net zo met de tafel in de kamer. Die wil ik altijd opruimen en daar blijft het bij want waar moet het heen.
Tijdschriften, boeken, pennen, cd's, post, schrijfpapier, fototoestellen, afstandsbedieningen, telefoons. Alles in het meervoud levert nog meer op.
Nieuws, ik verzamel ook oud nieuws in de vorm van krantenknipsels, of zelfs hele pagina’s gewijd aan iets bijzonders. Zo af en toe kom ik weer een knipsel tegen. Ligt ergens tussen of onder en is allang vergeten. Op die manier breng ik steeds weer nieuw leven in oud nieuws. ‘Wist jij dat nog’, roep ik dan!

Waarom ik dan nog twijfel of ik wel of niet een verzamelaar ben, geen twijfel mogelijk. Ik ben het. Maar al die anderen om mij heen ook, zij kunnen het namelijk ook niet laten mee te verzamelen.

Neneh @ 10:31 am
nou zeg al 6 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 4 november, 2009

Bij de wilde konijnen af....

Ineens zaten we in het donker, pats boem, donker was het. En stil. Ik had de muziek zoals altijd gewoon aan. Als ik in Frankrijk ben, in een dorpje net over de grens, en het wordt daar avond dan is het donker zoals wij het hier niet kennen maar nu, ineens, leek het er op. Mijn ogen moeten wennen aan het donker en ik moet even denken waar de aansteker ligt. Kaarsen weet ik op de tast te vinden.......
Als bij ons de lampjes uitgaan dan gaan er ook echt heel veel uit. Er zijn van die lampjes die nooit uit zijn. De klokjes bij oven en magnetron, of bij de tv, daar brand ook altijd een rood lampje. Lampjes genoeg, ze geven niet dat licht wat je wenst als je een boek wilt lezen, maar het is gewoon nooit donker. Je went eraan, weet niet beter.
Maar nu. Ineens is alles uit en dat aan het einde van de dag, zo vlak voor ik de keuken in zal gaan om een maaltijd te bereiden is het donker.
'Grote opschepper' stommelt de trap af. 'Da's niet goed!', zegt lief. Ja, vertel mij wat.
De lampen, de computers... alles in 1x uit.

Ik sta op en loop naar het raam, bij de buren brand wel licht. De straat verlichting is ook aan. 'Nee, het is bij ons zelf aan de hand, zegt lief, een tijd terug zaten we toch ook ineens in het donker'. Dat is inderdaad al een tijdje geleden en lief vond dat al helemaal niets. 'Straks moet ik de boel nog weer afbreken in de bijkeuken want daar moet het haast zitten in het electrisch.' Hij mompelt iets over aardlek en draadjes. We zitten even later weer in het licht. Die knoppen kan je weer omzetten en dan doet alles het weer. 'Grote opschepper' gaat weer naar zijn kamer en ik ga toch maar in de keuken aan het werk.
Als de pan goed gevuld staat de pruttelen, de oven opwarmt, de magnetron nog een rondje draait en ik in de pan sta te roeren gebeurt het nog een keertje. Nu sta ik nog meer in het donker, alles is uit behalve het gas. Ik doe dat ook maar uit want in het donker staan te koken is nu niet helemaal mijn hobby.
Lief schiet in de benen, heeft de zaklamp nog niet opgeruimd en gaat weer aan de slag. Alles gaat weer aan en hij begint zich nu echt zorgen te maken. 'Ruik jij iets?' Nee dus, maar dat zegt niets, ik zit nu eigenlijk wel met de geur van knoflook en ui in de neus.
Mijn mannen gaan zoeken en uiteindelijk bedenken ze dat het van buiten moet komen.

'KONIJN'

Logeerkonijn is al maanden bij ons. Heel gezellig zo'n konijn. Lekker zacht en zó aaibaar. Alhoewel de meningen daar over verschillen. Konijn is gewoon konijn.
Hij heeft de zomer van zijn leven gehad, lekker vrij in de tuin, verstoppertje spelen achter de struiken, gaten graven achter de compostbak, achter de neus aanrennen, af en toe even zwemmen in de vijver, poepen achter de planten, natje en droogje op z'n tijd en na elke dag weer veilig in het hok waar een wortel ligt te wachten.
Nee, konijn was tevreden en wij ook..........

Tot we in het donker kwamen te zitten.

De vijverpomp werd uitgeschakeld, de draden buiten werden blootgelegd

Het is een wonder dat 'keutelkonijn' niet met de oren rechtop door de tuin heeft gelopen.......... een wonder!

Neneh @ 12:46 pm
nou zeg al 7 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 30 oktober, 2009

Wij besloten dat het echte liefde moest zijn.

De Storm draait nog wel en zij wil de film graag zien. 'Ik haal wel kaartjes, ik kan het nog wel een keertje aan', zo zei ik haar. Zo ging het dus. Wij gingen naar 'de Storm', zij voor de eerste keer en ik voor de 2de keer. 'Het is geen 'Mama Mia', daar kun je kan ik met gemak nog wel een keer naar toe. Nee, dan 'de Storm', die is best wel heftig. Eerst durfde ze niet 'vindt ze de baby wel terug of gaat ie dood?'. In grote lijnen vertel ik wat er gebeurt en dan besluit ze te willen kijken.
Aan haar linkerzijde zit een vreemde snuiter met z'n vriendin. Hij heeft babbels, ook tegen haar. Ze kruipt wat dichter naar mij. 'Vervelende kerel', zegt ze.
Aan mijn zijde zit een jong stelletje. Grote bak popcorn voor de snufferd en kijken maar. Ik ben wel nieuwsgierig, wil wel graag horen wat ze beweegt. 'Ik heb niets met deze film' zo verteld de jongen. Ik draai me eens naar hem toe 'wat nu dan?' 'Zij wil er graag heen {hij kijkt naar zijn vriendinnetje}, ik hoef niet zo nodig, dit is niet mijn film.'
'Zo gaat dat, zegt zij naast mij, je moet iets voor je meisje overhebben. Dat moet wel echte liefde zijn.'
'Ja, zeg ik, dat moet wel zo zijn.'

Neneh @ 11:30 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 28 oktober, 2009

Dat dan weer wel...........

Als je in de herfst, regen, mist, miezer, door de Franse Champagne Ardennen rijdt, in je droge auto met stoelverwarming onder de kont en een goeie ruitenwisser om de miezer de baas te blijven, overvalt je een gevoel van ellende. Van droefenis, van een grauw en grijs. Het ziet er zo triest uit dat je bijna moet huilen. Ondanks het feit dat ze het de 'Champagne Ardenne' noemen krijg je niet direct het idee om het glas te heffen. Toch is het wel de plek waar deze drank, de Champagne, vandaan komt. Het ziet er natuurlijk in de zomer anders uit, droog en warm. Eigenlijk het zelfde klimaat als in Nederland. Waar is onze champagne dan? Maar goed, het was geen zomer, het was herfst en ik was er.
Waar het begon met fris en koud en bevroren, eindigde de week in grauw en nat. Net als in Nederland, van alles wat maar dan anders.
Als je zo rond rijdt door de dorpjes, langs huisjes, langs paadjes waar anders bijna alleen maar dikke tractoren rijden, als je daar rijdt, als je kijkt van links naar rechts en weer vooruit, over het dal, in het dal, omhoog, dan bekruipt je een ander gevoel, dan voel je je klein. Nietig, aanwezig in de grote stilte, de ruimte die er is maakt je niet bedroefd maar blij. Ondanks het feit dat de modder om je heen spettert en de regen de ramen teistert. Ondanks het feit dat er een zwarte kat je pad kruist, ondanks dat. Als het donker wordt, de nacht valt wordt het donker zoals wij geen donker meer kennen. Zelfs als we middenin het bos staan zie we ergens in de verte nog wel een lampje branden.... daar niet. In de 'Champagne Ardenne'.
Als het dan oktober is en de wintertijd wordt weer de baas, als er lampionnetjes voor de ramen verschijnen en spinnenwebben, enge griezels en oranje uitgeholde pompoenen het grijs en donker willen laten oplossen dan ...

Ja, wat dan. Ik heb er niets mee, behalve dan met spinnenwebben en lampionnetjes. In de Champagne Ardennen zijn ze wel bezig met het opleuken, wat moet je anders als je zo bedroefd kunt worden van die grijze grauwe leefomgeving........ waar zij het hele jaar wonen en ik maar 1 weekje

Dat weekje was net genoeg om er voor te zorgen dat mijn energie terug kwam! Dat dan weer wel
Oh, en daar heffen we het glas op! Proost

Neneh @ 09:25 am
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 16 oktober, 2009

Ik ga een mandje herfstkleuren vullen..........

Neneh @ 11:34 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 14 oktober, 2009

Het is zo stil bij jou, ben je er nog?

Tuurlijk wel, ik ben er wel. Heb geen inspiratie, geen woorden, geen zin, geen puf in schrijven. Wel in lezen, dus ik haal wel nieuwe info op. Ik zit nu in het laatste stukje van Millenium 3. Dan zijn die 3 pillen uit, weggelezen in een mum. Jammer dat het dan op is want dan moet ik weer opzoek naar nieuwe leespillen. Als iemand nog een lekkere leespiltip heeft dan kladder het maar. Ik lees dus veel, slaap ook best wel lekker veel. En dan niet overdag, dat duffe gedoe van de narcose is wel weer weg. Ik ga op de bank zitten lezen, in de zon, glijd langzaam onderuit in de kussens en mijn boek valt dicht. Dan luister ik naar de geluiden, kijk naar de stofjes in het zonlicht, zie mijn vieze ramen en zie dat de honden net zo genieten van de zon... ze liggen languit. Ik hang eens een wasje op, een week geleden wilde dat bijna niet. Ik vouw eens een wasje weg, ik loop eens naar de brievenbus, doe een boodschapje. Iedere dag een stapje meer. Ik heb zelfs alweer een stukje op de hometrainer gefietst. Dan kan ik gelijk mijn hartslag checken en dat is wel prettig. Ik doe niet meer dan ik wil en kan. Wat niet wil laat ik direct. Vanmorgen was het weer bloedprikken, de uitslag is er morgen en dan eens zien of alles wat ik nu doe een beetje aanslaat en mijn bloedarmoede langzaam verdwijnt.
Ik ben er wel maar ik beleef weinig. Er komt wat bezoek, er is post, er zijn telefoontjes, ik kijk wat t.v en verlang naar beter.

Nee, ik heb gisteren geen heldere vuurbol gezien. Dochter wel. En nee, ik heb ook nog niet naar paddestoelen gezocht. Wel heb ik op de trap gestaan om trossen druiven te plukken. Wie druiven wil, kan ze komen halen. Het is voor een heel weeshuis zo ongeveer. En nu met de nachtvorst....... moet ik haast maken. Ja, ik heb wel bloembollen gekocht en nee, ze zitten nog niet in de grond. Dat kan nog. De eenjarigen bloeien nog wel even en de grond is nog niet bevroren. Maar eerst moet ik kracht en moed verzamelen voor tuinieren. Ja, ik heb wel herfstkleuren in de tuin. Prachtige zelfs.......

hier komt een foto

Wat ik trouwens ook veel doe, muziek luisteren. Heerlijk.

Iedereen bedankt voor de mailtjes, de kaarten, de telefoontjes, de reacties. Het is de pleister op de wonde...... echt waar.

Neneh @ 12:21 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 6 oktober, 2009

'Luister naar jezelf, luister naar je lijf'

Na een enerverende vakantie, een enerverende ziekenhuis opname, moest het maar eens afgelopen zijn. Klaar voor 2009, genoeg pillen, genoeg gedoe, genoeg van alles gehad. Maar nee, het was niet klaar en na een weekend waarin mijn lijf weer op de kop ging werd ik gisteren, maandag, alweer opgenomen in het ziekenhuis. Niks Harteplan.
'Word eerst maar eens beter', riep de cardioloog tegen mij. Ik mocht wel een operatie ondergaan maar de medicijnen niet laten staan. Het een werkt het ander in de hand of houdt herstel tegen, hoe je het ook bekijkt ik was er beroerd aan toe. Bloedarmoede, al veel te erg, slap, duizelig en wat nog meer.
Ik werd opgenomen en gistermiddag geopereerd...........

Niks Harteplan. 'Word eerst maar beter, dan praten we in januari wel weer verder.'

'Mag ik iets zeggen, zei de coach..... luister naar jezelf, luister naar je lijf. De rest komt wel.'

Neneh @ 02:17 pm
nou zeg al 19 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 30 september, 2009

in een dwarsstraat vind je de mooiste dingen....

Afgelopen maandag heb ik mijn huisarts maar weer eens met een bezoekje vereerd. Ik had nogal wat vragen waar ik graag een antwoord op wilde. De cardioloog spreekt en uiteindelijk blijven er vragen over. Is ook niet erg maar er moet wel antwoord komen. Ik was emotioneel, ik was ongerust, ik was alles wat ik niet wilde zijn. De huisarts was van mening dat het tijd werd dat het tij ging keren. 'Je belt de cardioloog vandaag en verteld hoe het gaat.' Dat was ik al van plan maar ik wilde eerst naar mijn huisarts. Zij moet me even verder helpen. Dat deed ze. We hebben alles overlegd, het voelt wel goed als ik weer naar huis ga. Ik voel me niet goed maar het overleg deed me goed. Ik bel het ziekenhuis en vraag naar de cardioloog. Er is iemand die de boodschap door gaat geven 'je hoort ervan.'
Ik hoor niets meer die maandag. Maar ik slaap lekker en dinsdag voel ik me al een stuk beter.......... het is toch echt niet alle dagen slecht. Als ik dinsdag net een kopje koffie heb gemaakt dan gaat de telefoon. Zwolle, ziekenhuis. Ze hebben plek voor mij, donderdagochtend half 9. Ik leg de telefoon neer en hij gaat alweer. Mijn cardioloog. Hij wil weten hoe het gaat en ik vertel dat ik net gebeld ben en dat ik donderdag naar Zwolle mag. Hij had er achteraan gebeld, wilde zo snel mogelijk actie. We praten nog even over de behandeling en we nemen afscheid 'tot maandag 5 oktober gedotterd en wel.' zo zei hij.
Ik ben hem dankbaar. Ik ben er zo aan toe dat er iets gaat gebeuren....

Als ik even later een wandelingetje maak dan vind ik iets moois......... het hart ligt op straat, even later in mijn hand en druk ik het tegen mijn borst...... het komt helemaal goed morgen.

Neneh @ 09:50 pm
nou zeg al 9 keer gebabbeld
Tweet

maandag 28 september, 2009

*21*

'Ben je met de voicemail aan het spelen', krijg ik te horen als ik net probeer de telefoon neer te leggen. Hij rinkelt gelijk weer en ik kijk verdwaasd naar de telefoon. Ik druk op een knopje en dochter begint te lachen 'ben je....', maar nee, dat was ik niet. Ik wil net neerleggen, had oudste zoon aan de telefoon en zijn telefoon moest aan de lading. 'raar geluidje' zei ik nog. Maar nee, dochter wist me te vertellen dat als ze mijn vaste nummer belde gelijk mijn voicemail van mijn mobiel kreeg.

'Dat meen je niet.'

'Ik heb *21 toch uitgezet?'

Even proberen dan maar. Ik toets, druk dochter weg, pruts even, bel haar, wil je mij bellen? Mobiel gaat. Mis
Nog een keer. Ik toets iets in, bel dochter, zij belt mij, mobiel gaat........... shitterdeshit... ehm.... nog een keertje en nu goed.
Sterretje vervangen door hekje, sufferd, dat wil weleens helpen.....
Intoetsen, dochter bellen, zij belt terug. 'Ja, hij doet het.'

'Waar waren we gebleven?'

Neneh @ 10:27 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 26 september, 2009

Vanuit het grote niets

Wat was het heerlijk om na de zomer in de beginnende herfst een vakantie te vieren. Wat was het heerlijk om in het zonnetje te zitten met de benen op de tegenoverliggende stoel. Wat was het heerlijk om vooral niets te hoeven, niets te moeten en niets, het 'grote niets' te ontmoeten. Natuurlijk begonnen we goedgemutst aan dat 'grote niets', maar onze viervoeter vrienden dachten daar anders over, zij wilden wel iets. Als het vakantie is dan mag het net even anders, net iets meer zijn, net iets langer, net iets verder, net iets meer los. En los gingen ze. Achter de konijnen aan en de fazanten. Niets is wat het lijkt, ook in de duinen is er de strakke lijn. Die gaat pas af als de duin genomen is. Ik red het niet in 1 x de duin te nemen. Ik pas. Het neemt een loopje met me. Maar nog hoef ik niets. Dat is heerlijk. Ik moet alleen dingen van mijzelf omdat ik denk dat het goed voor me is. Na de eerste vakantiedag is het duidelijk. De cardioloog spamt de voicemail vol. 'niet goed, overdragen naar, dotteren, contact opnemen.' Dat soort dingen.
Ik luister, ik luister en word zo vreselijk moe ineens. Daarom wil het niet, ik wil wel, maar het wil niet. De hele lange hete zomer al niet. De Herfst is net begonnen, het 'grote niets' ligt voor mij en ik ga eraan beginnen. Het uitgangspunt was conditie opbouwen, wat nu voor me ligt is simpelweg niets. Uitrusten en straks de draad weer oppakken. In de tweede week belt de cardioloog weer en heeft weer een heel verhaal. Ik heb niet direct vragen, die komen later. Ik berust en wacht maar even af. We maken samen het 'grote niets' af, we genieten en weten dat alles straks beter zal gaan. Dan doen we het nog een keertje over.

We maken samen een nieuw plan voor het 'grote niets'

Neneh @ 03:19 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 15 september, 2009

dat is de zee

Soms zijn de zee en ik alleen
en is zij net als iedereen
als ik onder haar golven wil
dan laat ze mij er niet doorheen
dat is de zee

de zee - Trijntje Oosterhuis

groeten van de zee.... en Neneh

Neneh @ 06:27 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

zondag 13 september, 2009

Were on a road to nowhere

Maybe you wonder where you are
I don't care
Here is where time is on our side
Take you there... take you there

Were on a road to nowhere
Were on a road to nowhere
Were on a road to nowhere

There's a city in my mind
Come along and take that ride
And its all right, baby, its all right

And its very far away
But its growing day by day
And its all right, baby, its all right

They can tell you what to do
But they'll make a fool of you
And its all right, baby, its all right

Were on a road to nowhere

Neneh @ 05:16 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 10 september, 2009

Myocardperfusie Scintigram

Lieve help, na een nacht van slapen en nog eens slapen werd ik vanochtend wakker uit een of ander coma. Zo diep had ik in geen tijden geslapen. Gelukkig maar, ik had ook wakker kunnen liggen want op het moment dat ik wakker werd was ik ook weer ongerust. Vanmorgen dan eindelijk het onderzoek waar ik al een hele tijd tegenaan hikte en waar ik steeds spontaan de hik van kreeg. Was het maandag nog een rustig onderzoek naar de bloedtoevoer naar mijn hart, was het vandaag een onderzoek waarbij ik moest fietsen en waarbij dan tijdens het fietsen via een infuus een akelig stofje het lichaam ingepompt zou worden. Ik zag er tegen op, aan de andere kant weet ik ook wel dat het ok is om het te laten doen. Het is wel fijn zeg maar dat je uiteindelijk alle uitslagen bij elkaar hebt en dat de cardioloog daar zijn conclusies uit kan trekken. Wat te doen, wat moet er nog gedaan voor mijn hart weer 'normaal' z'n werk kan doen. Ik wil niet zeggen dat mijn hart niet 'normaal' werkt. Ik bespeur af en toe beperkingen bij inspanning en dat is niet fijn.
Wakker worden, douchen, aankleden, medicijnen innemen, tanden poetsen, naar het ziekenhuis. Alles kan snel want een ontbijt zit er niet in.
Als ik geroepen word slaat me de ellende in de benen. Ik heb gelijk aan 2 kanten bezige mensen die van alles aan het lijf hangen en prikken. Het eerste prikken gaat mis, het tweede prikken gaat goed. We hebben nog wel wat te lachen en er wordt nog het een en ander verteld. Dan gaat er eentje weg en komt de arts die dit onderzoek gaat leiden. Het is een onderzoek met radioactieve stof en dat moet dus goed begeleid worden. Als ik denk dat het nog moet beginnen is het al begonnen en het is net of iemand mijn keel dichtknijpt. Ik moet alles aangeven en voel me echt hondsberoerd. Ondertussen moet ik blijven fietsen, wat op zich geen probleem is maar omdat ik me met golven helemaal niet goed voel raak ik de kluts wat kwijt. 'U bent op de helft' en dat soort opbeurende praatjes maken mij niet echt blij. Nooit geweten dat 6 minuten ook heel lang kunnen duren. Met golven heb ik een druk op de borst en pijn in mijn nek/hals. Doordat er een inspanning wordt nagebootst begin ik ook heel zwaar te ademen en transpireren. Alsof ik drie bergen achter elkaar beklim. Nee, ik ben zeker niet blij en al helemaal niet gerust dat dit goed gaat komen. Ineens is het achter de rug en knap ik langzaam op. Mijn lijf begint weer normaal te functioneren en als ik de kleren weer aan heb kijk ik in de spiegel. Een rood hoofd, vlekken in de nek en oh, ik heb het nog heel warm. Echt afschuwelijk, wat een onderzoek.
Ik ga de deur uit met een bekertje en een reep chocola. Dat is dan weer mijn ontbijt. Samen met een boterham met vette kaas. Inplaats van een reep chocola mocht ik ook een saucijzenbroodje maar dat lokte mij helemaal niet. Ik was behoorlijk ontdaan van het onderzoek en ik kwam langzaam bij de positieven. Nu was het een tijdje wachten, water drinken en mijn 'ontbijt' nuttigen. Heel snel werd ik alweer geroepen voor het laatste stukje. De foto's die tot filmpje werd gemaakt. Dit ging niet goed. Ik moest terugkomen na bijna 2 uur. Flink eten, drinken en bewegen was het advies. Dat heb ik gedaan. Lopen, de was ophangen, weer op de fiets terug naar het ziekenhuis en nog een wandeling rond het ziekenhuis voor ik weer naar binnen ging voor het laatste stukje. Dat ging goed en nu is het afwachten op de uitslag, 5 oktober weet ik meer. Tot die tijd........ vakantie.

Pas op plaats, uitrusten en vooral bijkomen van de afgelopen maanden. Ze zijn me niet in de koude kleren gaan zitten. Ze raken mijn hart..........

Neneh @ 04:17 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 9 september, 2009

Inspiratieloos

Ja maar, het is negen september 2009! Nou en? Ik ben al getrouwd!
Het is gewoon een dag als alle andere en vandaag word ik ook niet meer wakker ook. Ik heb geen inspiratie meer en mag geen koffie drinken vandaag dus dat word niks met mij. Hoezo speciaal.
Ik gaap me te pletter en heb echt geen zin in wat dan ook. Riep ik vanmorgen dat ik de ramen ga wassen, dat moet nog. Ik krijg het niet voor elkaar vandaag.
Oh en die koffie da's nog niet alles, ik mag ook geen thee en geen chocola en geen banaan. Nu heb ik zo'n zin in koffie....... en de banaan ligt ook al naar mij te grijnzen.
Vandaag is gewoon zo'n dag die het liefste zo snel mogelijk voorbij moet zijn.

En bij de post zat ook iets. Een uitnodiging om mee te doen aan het kampioenschap inparkeren. Als ik morgen weer helder ben zal ik daar eens dieper op in gaan........

Neneh @ 03:12 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 3 september, 2009

Eikels

Ik heb een plakvlieg op mijn scherm zitten. Word er onderhand kriegel van. Het is een snelle vlieg ook nog. 'Iklaatmelekkernietvangenvlieg'
Inmiddels heb ik al diverse pogingen gedaan de vlieg te killen maar ik heb al die pogingen ook al net zo vaak gestaakt. Micka wil de vlieg wel vangen maar de vlieg is slim, 'jijkuntmelekkertochnietpakkenvlieg' is het. Toch zal er voor de avond valt een lijk liggen. Ergens in het huis. Waarschijnlijk in de buurt bij mijn scherm. Het is een eikel die vlieg. En er zijn er meer, eikels. Ik heb ze gezien. Kastanjes ook. En vliegende blaadjes, groen, geel en bruin. De R is in de maand.

Heb jij al kruidnootjes in huis?

Neneh @ 04:05 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 1 september, 2009

Heb ik er iets aan gehad?

'Heb je er iets aan gehad, vroeg de therapeut afgelopen maandag. Conditie, zelfvertrouwen, grenzen leren kennen.' Heb ik dat? Ik vraag me ineens van alles af. Geef een aantal antwoorden op vragen die ik zo kan beantwoorden. Wat ik zoal doe overdag, wat mijn dagtaak is, of ik dat alleen uitvoer of dat ik hulp heb. En werk, wat voor werk ik doe. En wat voor sport ik beoefen.
Ha, sport. Ik kijk sport, zo kon ik meedelen. 'Tour de France kijken vind ik wel leuk.' Maar sporten, nee, niks voor mij. Al dat gedoe.
Ik fiets, ik loop, ik tuinier, ik doe het huishouden en nog veel meer. Nee, geen baan meer buiten de deur, maar wel vrijwilligerswerk en wat nog meer voor handen komt. Er is zoveel te doen altijd.
Maar goed, heb ik er iets aan gehad. Ja, ik heb er iets aan gehad, had er meer van verwacht, dacht dat er meer voor mezelf inzat maar weet nu dat dit het is voor het moment. Zelfvertrouwen is wel versterkt, mijn benen zijn sowieso sterker geworden en mijn hart........

Morgen weer een test. Ik ga maar vast slapen, uitrusten voor morgen.

Neneh @ 09:18 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 28 augustus, 2009

Melancholie.....

Melancholie is een gemoedstoestand die neigt naar depressie en zich kenmerkt door een verdrietige kijk op het verleden of een onvervuld verlangen.........

Het overviel me ineens, 'out of the blue' eigenlijk. Ik zat terug te denken aan 30 jaar geleden. Zomaar uit het niets en toch ook weer niet. Ik liep me hoogzwanger te zijn en zou ergens begin september bevallen. Het was mijn eerste zwangerschap die eigenlijk redelijk normaal was verlopen. Ik was nauwelijks gegroeid en door mijn lange lijf viel heel die zwangerschap niet zo op. Dertig jaar geleden droeg je soepjurken, heel wat anders dan er nu gedragen wordt bij een zwangerschap. Ik had wat nu is ook heel fijn gevonden. Vooruit met de buik, laat maar zien hoe mooi je bent. Het werd geen begin september, het werd eind augustus. Dertig jaar geleden, mensch waar blijft de tijd. Ik dacht niet zomaar aan die tijd, ik zat te graven in de foto's van voorbije vakanties, van een eerste keer naar Bretagne met alleen, een toen nog kleine, grote opschepper.
Hij was zo'n heerlijk joch en eigenlijk is hij dat nog wel maar het kleine is er echt helemaal af. Er vormt zich een mooi baardje rond de kaaklijn en hij is in lengte zijn moeder voorbij. Lange benen, lange rug. Hij heeft de vakantie van zijn leven achter de rug. Vanaf zijn eindexamen tot aanstaande maandag. In die achterliggende periode heeft hij nog wel 4 weken gewerkt, niet omdat hij dat zo nodig vond maar om zijn moeder te plezieren denk ik. Hij wordt groot. Waarom ik nu weer aan hem denk. Omdat ik zijn foto tegenkwam tijdens mijn graafwerk in de foto's van voorbije vakanties. Hij 'grote opschepper' gaat dinsdag beginnen met zijn nieuwe opleiding. Precies dertig jaar nadat zijn papa begon bij het zelfde bedrijf, precies dertig jaar later. En onze oudste is dus dan, eind augustus, dertig jaar.

Melancholie, het is geen onvervuld verlangen, ik heb geen treurige blik, ik heb geen depressie en geen ongelukkige kijk op het verleden. Ik had heel even een weemoedig gevoel....

Neneh @ 06:03 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 26 augustus, 2009

Woensdag gehaktdag

Vanmorgen was ik voor de eerste keer sinds 5 weken met de auto naar het ziekenhuis. Nog steeds is het 3 x per week trainen. Kijken waar de grenzen liggen en vooral conditie opbouwen. Althans dat is de bedoeling. Afgelopen maandag had ik weer geen goede start, na 15 minuten moest ik echt weer gas terug nemen. En dat is niet omdat mijn benen niet willen want die willen wel. De rest van het lijf wil niet. Er ontstaat een druk op mijn borst en ik krijg het zo onvoorstelbaar warm dat ik op ontploffen sta. Het is dus niet zo simpel allemaal. Het vergt heel veel energie en ik ga dan ook een tandje lager terwijl de benen best een tandje hoger kunnen. Ik bespreek mijn zorg. 'Ik had gedacht dat ik iedere dag een stukje meer zou presteren maar niets in minder waar. Zodra ik echt inspanning lever moet ik even later afhaken en weer minderen.' Ik heb ook geen vergelijkingsmateriaal. Niet van mezelf en niet van een ander. Ik heb bij de revalidatie geen vrouw gezien, alleen mannen. Allemaal mannen, en niemand is gelijk dus iedereen presteert naar eigen kunnen. Ik ook, maar ik ben er niet blij mee. Ik ben al helemaal geen sporter maar ik wil toch wel vooruitgang zien. Dus ik was afgelopen maandag redelijk in mineur. Dat spreek ik ook uit als ik 's middags in gesprek zit. Als je namelijk een hartinfarct hebt gehad dan kun je alle hulp van de wereld krijgen en om het psychisch een beetje te kunnen verwerken en bijbenen leek het mij een goed plan om dit maar te doen. Ik hoef niet zo nodig een middag bij te wonen om informatie te krijgen over stress of diëten maar de psyche is wel belangrijk. Balans is belangrijk voor lichaam en geest. Ik spreek het dus wel uit, ik maak me zorgen over mijzelf. Eens niet over een ander. ..... ja, het wil echt wel iets zeggen over mij.
Gisteravond dacht ik, toen ik in bed lag, 'morgen bel ik af'. Ik had er ineens geen zin meer in. Wilde niet nog meer frustratie over mijn eigen lijf. Nog 2 onderzoeken te gaan begin september, ik wacht die wel af. Mijn conditie is toch niet goed en ik wil er niet aan onderdoor gaan...... zo viel ik in slaap.

Maar ik werd anders wakker. Ging douchen, aankleden, de honden uitlaten, eten en in de auto naar het ziekenhuis. De auto moest mee want op de terugweg wilde ik de boodschappen doen. Vandaag moest ik weer op de loopband. Ik zou er toch nog vrienden mee kunnen worden. Als ik terug denk aan de eerste keer dat ik erop moest........ toen kon ik wel janken, nu lach ik erom. Ik loop mijn 20 minuten uit. Heb lichte klachten, mijn hartslag is niet hoog en ik voel me wel goed als ik eraf stap. In de 20 minuten die ik daar loop hebben de therapeut en ik het over wat er in mijn hoofd zit. Nu is hij geen cardioloog maar hij weet er wel veel van anders mag je geen therapie begeleiden bij hartpatiënten. Hij bekijkt het van een andere kant. 'Jij wilt meer maar misschien zit dat er gewoon niet in. Je moet wel meerekenen dat je veel medicijnen moet slikken en je weet echt niet wat die allemaal doen met je lichaam. Vlak dat niet uit. Wacht nu het volgende onderzoek nog maar af. Dat moet duidelijkheid verschaffen of je hart voldoende zuurstof krijgt en als dat wel het geval is dan moeten ze misschien verder kijken naar de medicijnen.' Hij vergelijkt mijn gegevens van het lopen met de keer ervoor. 'Misschien zit er wel meer in maar voor het moment is het dit en het is voldoende. Je zit wel aan de goede kant.' Hij geeft me nog meer opbeurende verhalen en ik verlaat de ruimte weer met een beter gevoel. Het is natuurlijk net twee en een halve maand geleden, iedereen roept 'trek er een jaar voor uit Grietje', waarom is dat dan zo moeilijk? Waarom is het zo moeilijk te accepteren dat wat je wilt niet meer kan. Althans voor nu niet.

NOTE TO MYSELF: Voor nu niet Grietje..... knoop het in je oren, voor nu niet!

Neneh @ 10:33 am
nou zeg al 9 keer gebabbeld
Tweet

maandag 24 augustus, 2009

Ja, een beetje laat met alles maar ik had vakantie.

'De bel gaat! DE BEL GAAT'.
De bel ging dus en lief doet de deur open. Even later staat hij voor mijn neus met alweer een groot boeket bloemen. Ik kijk ernaar alsof ik ....... waar is die nu weer van. 'Sorry' ik wil helemaal niet ondankbaar overkomen maar het is zo warm, overal in huis en buiten en dan komt er een boeket bloemen. Dus ben ik wel ondankbaar want zo mag ik niet denken. Deed ik toch. Ik frut tussen de bloemen voor een kaartje. GL... ha, politiek ook nog. Nee, niet eens in de kleuren rood en groen maar paars en groen.
Waar zal ik beginnen, vorig jaar zomer, hitte, en een vergadering van een op z'n gat liggend bestuur van de plaatselijke GLfractie. Ik ben een beetje een aanhangsel, wil wel iets doen maar vanwege mijn werk kan ik niet veel beginnen. In de steunfractie wil ik al helemaal niet. Nee, de website en de penningen, ik laat me overhalen voor de penningen. Ik wacht wel af tot de spullen bij mij zijn. Zo gaan we ook uit elkaar. In een jaar tijd kan er heel wat gebeuren en er gebeurt niets. Ja, wat telefoontjes heen en weer over de stand van zaken. Ik krijg in de mail de inloggegevens en wacht maar af.
Tot ik terug kom uit het ziekenhuis begin juni. Daar is hij, de Glinkser. Hij heeft een boodschap, de penningen zijn geregeld, het webgebeuren kan starten, 'wanneer kunnen wij om de tafel?'
Dus niet. Nu niet, misschien wel helemaal niet. Ik heb nu de handen vol aan mijzelf en zo namen we ook weer afscheid. Tot ik dus een boeket bloemen ontvang, tot hij, de Glinkser, belt. Van hoe is het met je tot ......... en zo namen we weer afscheid. Hij heeft niet stil gezeten, hij heeft mensen op het oog. Gelukkig maar want de gemeenteraadsverkiezingen komen eraan en de campagnes kunnen wel wat frisse krachten gebruiken.

Neneh @ 08:54 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

Naast elkaar door het leven.

Mijn hand ligt op mijn been, in rust. Zijn hand schuift langzaam over mijn hand, wij vangen elkaars blik. In alle rust. Maar schijn bedriegt en de rust is de buitenkant. Wat binnen zit komt er maar moeilijk uit. De tijd zal het leren..........

Neneh @ 04:22 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

Taka Tuka Land met een kippenhok en pipowagen

Wie kent haar niet, die Pippie Langkous met haar staartjes links en rechts, haar aapje, haar altijd en eeuwig creatieve geest, haar huis vol hoekjes en gaatjes waar je als kind eindeloos kan spelen. En dan die tuin van haar, al die verstop plekjes, al het plezier wat je daar maar kunt verzinnen. Dat is ook mijn beeld wat ik heb bij de naam Pippi Langkous.

Mijn oog valt nog niet op detail, mijn oog valt op het woord 'hoog Pippielangkousgehalte'. De fantasie slaat op hol want als iemand dat opschrijft dan moet er iets bijzonders aan de hand zijn. Dan doet het er niet toe of het strak in de verf zit of dat het schoon is. Nee, dan is er tijd voor het spelen. Daarna kijk ik wel verder, lees over fruitbomen, een vijver, een moestuin en de ruimte om te wonen. Ik wil meer weten over het Pippielangkousgehalte, ik wil gewoon meer weten en zien waarom dit plekje een hoog Pippielangkousgehalte heeft.

Wij maken een afspraak, we rijden erheen, we maken kennis en kunnen eigenlijk maar één ding verzinnen. 'Dat zoiets echt bestaat'

Nu is het dus wikken en wegen, meten en passen, plannen maken, huis verkopen, inpakken........... en wie weet over een tijdje uitpakken op een plekje waar ik alleen maar van durfde dromen

Maar natuurlijk moet er nog heel wat werk verzet worden voor het ooit zover zou kunnen zijn. Reëel blijven is de kunst. Want er moet nog heel wat water door de rivier voor we zijn waar we uit willen komen.

Neneh @ 10:49 am
nou zeg al 10 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 22 augustus, 2009

Er is zelfs een 'Statues by Night' dat wordt dubbel feest

Er zijn zo van die dingen in het leven die moet je ondergaan, andere kun je ontwijken, sommige moet je voelen, sommige moet je zien. Ik en jij, wij zijn daarin niet verschillend. Maar jij en ik zijn wel verschillend in het ervaren van al die dingen in het leven.
Wat dus voor de een geweldig is kan de ander als beklemmend ervaren. Het is niets nieuws. Zover was jij ook al met je gedachten. "Waar wil ze heen", denk je. Geef het maar toe. De titel heeft niets met de eerste zinnen te maken, dus je twijfelt om verder te lezen.

Wekenlang hing hier een jas over de stoel. Eentje die niet op de kapstok hoorde want er moest een knoop aan, er was een draad en naald voor nodig. Die naald en draad zijn er wel, ze liggen in de la. Naast de schaar en het speldenkussen. Allemaal geen punt en niets nieuws ook. Alleen de naald plakt aan de vingers, de draad werkt niet mee dus alles blijft liggen en hangen waar het hangt. Tot donderdagochtend. Toen kon de jas aan de kapstok en maakte ik mij op voor de heetste dag.

Het was afzien bij het fietsen, het trainen, de revalidatie. 'Je bent goed bezig', zei ik af en toe tegen mijzelf. Moest wel, was niet te doen haast. Ik ben dan ook blij met het weekend en de koelte.

Dochter sms'te 'het waait hier knetterhard, vandaar dat je waarschijnlijk stiekem dik verbrand.......', hoe zat dat ook alweer met de zonnebrandcrème en de voorzorgsmaatregelen? Nu moet ze opzoek naar antibrand. In Griekenland. Ze redt zich wel. Daar hoef ik me geen zorgen over te maken. Ik kan haar volgen via de webcam. Maar dan moet ze wel in de buurt van het zwembad zijn. Dat zal nu even niet zo zijn denk ik. Verbrand...... ieuw

Tot mijn grote blijdschap zie ik dat het nog 7 nachtjes slapen is. Nog 7 nachtjes en dan is het weer zover
Dat is fijn. Dat is dubbel feest dit jaar.

Neneh @ 11:17 am
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

zondag 16 augustus, 2009

Onderbroekenlol

'Iedere keer denk ik dat er een slipje op het aanrecht ligt. Eentje met bloemetjes'

Neneh @ 12:16 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

Keutelkonijn en blauwe knieën

Allebei zaten we voor het konijnehok. We hadden het over konijn en andere zaken. Eigenlijk weet ik het niet meer precies, we hadden het in ieder geval ergens over. Waarschijnlijk ging het over Griekenland, het land met de witte huizen en de blauwe zee. Althans dat is de bedoeling. Ze heeft er zin in. In Griekenland bedoel ik. Vanmorgen kwam ze op de fiets van A naar H en dat is zo even een kilometer of 30 zonder TOMTOM. Af en toe moest ze even bellen want dan was ze de weg kwijt. Wat zoveel betekende als dat ze met de rug naar borden stond. H nog 12 kilometer en oh, dat schiet niet op. Het kwam ook uit het niets, dat plan om van A naar H te fietsen. 'Ik heb vakantie dus ik ga alleen leuke dingen doen. Heb ik besloten,' zegt ze er vol overtuiging achteraan. We kijken elkaar aan en schieten in de lach. ' Leuke dingen, nou ja, het leek me leuk om van A naar H te fietsen, ik fiets morgen wel terug. Dat had ik al bedacht.'
En zo zitten we daar, ik op de knieën voor het hok. Het hok inspecteren en verschonen moet ook gebeuren. Ondertussen vertel ik haar dat konijn achter de honden aan naar binnen loopt en dat er daarom een plankje voor de deuropening staat. 'Oppassen hoor, waarschuw ik, ik ben er zelf ook al ongenadig over gestruikeld en dat is niet de bedoeling dus.' Als het hok klaar is pak ik de zak uit de vuilnisbak en loop ik ermee naar de bijkeuken om het in de grote bak te mikken. Zij loopt achter mij aan, ik til mijn benen keurig op en zij niet.

Het volgende moment hoor ik alleen een hoop lawaai en kan ik haar van de grond oprapen.

Niks terug fietsen dus......

Neneh @ 10:40 am
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 14 augustus, 2009

ik pas vandaag op oma (deel 1)

Vorige week duurde het een uur voor ik door had wat 'oma's grote vent' op z'n T-shirt had staan. Ineens snapte ik ook de opmerking van Opa want hij had het direct gezien. 'Zo, jij gaat op oma passen vandaag....'

Ik schoot dus in de lach en begon 'oma's grote vent' te knuffelen. 'Wat ben je mooi', riep ik.
Hij schudde zijn hoofd...... en wilde weer mijn volledige aandacht.

'Mama zegt dat jij met mij gaat spelen, ga je met mij spelen Oma.'

Neneh @ 11:04 am
nou zeg al 8 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 13 augustus, 2009

ik pas vandaag op oma (deel 2)

Oma heeft het er maar druk mee, de beestenbende in toom houden, 'Oma's grote vent' bezighouden. Bellenblazen, 'nee, mag niet' roepen, koffie drinken, was ophangen, vest aan, vest uit, 'Nee, Micka, laat konijn met rust', roepen, 500x uitleggen waarom iets wel mag en iets niet, filmpjes maken, foto's maken. Vooral foto's van 'Oma's kleine man' en als ik dat niet doe dan veegt hij zijn hand wel voor de lens.

Ha, hoezo 'ik pas vandaag op Oma', ik pas vandaag op 'Oma's grote vent'

Neneh @ 10:56 am
nou zeg al 8 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 12 augustus, 2009

Italianen doen er dan veel suiker in.

'Ik heb een klus in de buurt morgen, kan ik misschien komen eten. Ik ben niet alleen, heb een assistent bij mij.'
'Tuurlijk kan dat.'
Ik sta dus in de keuken van alles in elkaar te draaien als zoon binnenkomt met in zijn kielzog een klein opdondertje, vergeet even niet dat ik een stel lange benen heb. Hij stelt zich voor, heeft een stevige handdruk en ik hoor een accent. Geen hallo maar een hello, I'm ...
Ik prut nog even verder in de keuken en als we aan tafel zitten vraagt de gast ineens 'Everywhere I look I see chickens, how come?'

Crisis in het kwadraat, hoe ga ik nu zeggen dat ik een Kip ben en daarom een huis vol kippen heb. Dat dochter het Kuken is en ik de Kip. Maar het lukt en hij trekt alleen zijn wenkbrauw omhoog en doet in ieder geval alsof hij het snapt. Zoon verteld dat moeder en dochter ook een website hebben waarin ze hun ei kwijt kunnen. Over Kuken en Kip dus. 'You like it!' zo weet zoon hem te verzekeren. Maar of een Italiaan nu iets heeft aan een Nederlandstalige Kuken&Kip is nog maar de vraag.

We babbelen nog wat Engels en Italiaans Nederlands. What's a typical Italiaans dessert bijvoorbeeld. 'Tiramisu', lijkt mij het beste op dat gebied. Hij verteld dat het er thuis nooit echt van is gekomen om het zelf te maken. Vers fruit is meer het ding, toetjes na dat is niet echt Italiaans. Net zoals cappuccino drinken.
'If someone aks for a cappuccino after 12 than we knows it's a foreigner' ..... ehm, je kunt mij er voor wakker maken wil ik roepen. Ik zeg niets. Na 12 uur geen cappuccino meer. Wel espresso, dat dan weer wel. Maar dat is maar zo'n klein slokje. Dan zal ik dus kiezen voor een Doppio, een dubbele espresso. Italianen doen er dan veel suiker in. Dat is dan weer minder.

Daarna halen google earth van stal en wijst hij ons de mooiste plekjes.

Neneh @ 11:36 am
nou zeg al 5 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 11 augustus, 2009

Tot 21:00 uur kun je bieden op de twitterveiling

Het uur van de waarheid komt sneller dan gedacht. Tot 9 uur vanavond kan je nog bieden op de eerste Twitterveiling. Als je nu achter je oren moet krabben omdat je niet weet wat Twitter is dan krab je maar. Maakt niet uit.
Je moet naar de veiling site.

Welkom bij de (Twitter)Veiling!
Aanbieden of meebieden voor scholing in Afghanistan en vrouwenhuis in Kabul!

De vraag van mijn man, gelegerd in Afghanistan? "Kun jij iets verzinnen om ons te helpen zoveel mogelijk geld in te zamelen voor het door ons gekozen goede doel". Het doel? Schoolsupport4Afghanistan.

Op 10 juli jl ontstond daarop op Twitter een briljant idee: een echte Twitter veiling, uniek in Nederland! En zoiets geweldigs delen we graag met de rest van het land!

Jessica, alias Kaat Mossel, heeft een Twitter veiling in het leven geroepen.

Via deze Twitterveiling help je mee om

* schoolgebouwen te herbouwen
* boeken, schriften en pennen te kopen
* leraren op te leiden
* een naaiatelier op te zetten
* een bakkerij te starten
* een cateringbedrijf te openen

Dus, laat je verleiden en neem een kijkje bij de Twitter veiling..

Neneh @ 06:19 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

maandag 10 augustus, 2009

Help mijn man is een klusser

Lief is druk, al dagen, hij heeft vakantiedrukte. Klussen.
En dan wil het nogal eens voorkomen dat de boel op de kop staat of dat er geluiden gemaakt worden die je zeker niet 's nachts moet maken. Dat doen anderen wezens wel, katten enzo. Dus hij klust en rondom het huis ligt vanalles. Zo ligt er ook een stuk afdekfolie, oranje. Lag het vanmorgen nog over de planken, nu ligt het op de grond. Niets aan de hand hoor, het ligt er goed.
Konijn, logeerkonijn, is er blij mee. Konijn maakt er een speelplaats van. Konijn nam eerst een duik in de vijver, waarom weet ik ook niet want het is echt geen vis, en vervolgens maakt konijn de tuin onveilig. Micka en Twist vertrouwen het maar niets en rennen als een stel dwazen achter konijn aan. Konijn heeft the time of his life. En hij heeft een oranje kleed in de tuin, aan de ene kant kan je naar binnen en dan als een spook door de tunnel (spontaan ontstaan) lopen en aan de andere kant kan je er weer uit. Konijn heeft het helemaal zelf verzonnen en is er heel druk mee. Micka en Twist houden het voor gezien en zijn er bij gaan liggen.

Konijn niet. Die vindt het veel te leuk.

Het klussen schiet wel op alleen de dagen zijn te kort.

Neneh @ 02:13 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld
Tweet

zondag 9 augustus, 2009

Als het stof is opgetrokken.....

Op de plaatselijke opvliegers na is het weer te doen. Die opvliegers ga ik op www.marktplaats.nl zetten. Gratis af te halen, dat is volgens mij nog de beste manier om ervan af te komen. Alle pillen ten spijt, wat voor kleur of smaak ze ook hebben, ze werken niet en de opvliegers blijven hinderlijk en net zo hevig. Dus op ... www.marktplaats.nl. ermee.

Daar hadden we gisteren ook onze auto te koop aangeboden, 3 uur later was hij verkocht. Ik moet nog wennen aan het idee dat het rode monster straks niet meer op de oprit staat. Beetje vreemd idee want ik was behoorlijk verknocht aan het monster. Altijd een lekkere auto om mee weg te rijden. Maar aan het einde van de week is het de beurt aan iemand anders om ermee weg te rijden. Hij kan nog wel een aantal kilometers maken. Aan het einde van de week kunnen wij onze nieuwe auto halen......... een hybride, een Prius, een donkergrijze en geen rode Volvo meer voor de deur.

Het voordeel aan deze nieuwe auto:

inparkeren, a piece of cake! Druk maar op het knopje en echt, ik kan mijn nagels gaan lakken!

Ik moet deze week maar eens mooie nagellak zoeken

Neneh @ 02:53 pm
nou zeg al 8 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 7 augustus, 2009

Pareltjes, zelfs tussen de borsten

Sorry, het moet toch even, echt even van mijn hart. Het verzwaard het hart vooral en dat is met deze temperaturen helemaal niet fijn. Ik moet even klagen. 'Jij klaagt niet gauw?', werd er vanmorgen eigenlijk als stelling aan mij gehangen. 'Nee, zei ik, liever niet. Als ik het in mijn eigen soep klaar kan stomen dan klaag ik niet.'
Maar nu ga ik klagen en als jullie het niet willen lezen dan lees het maar niet. Dan pak maar een goed boek of een film. Ik vind het best. Ik haat klagende mensen namelijk. Dus nu ook mezelf. Dat ik er zo in zwelg. Begon ik maandag vol goede moed aan de nieuwe week, aan de nieuwe ronde van revalidatie. Natuurlijk begon ik goed, lekker weertje koekepeertje. Lekker op het fietsje. Middenin de week had ik eigenlijk de handdoek al in de ring willen gooien maar ja, dat doe ik dan weer niet. Donderdag was 'Oma's grote vent' natuurlijk bij oma en toevallig of niet, ook bij opa. Hij is een lekker ventje en zorgt voor flink veel afleiding maar de warmte werd niet minder. Het bad in de tuin moest voor afkoeling zorgen maar de kleine man vond het maar niks in het water. Hoeft niet, alles mag zolang het leuk is. Boekje lezen dan maar. En ijsjes eten. Ik had het aan het einde van de dag helemaal gehad. Maar dan ook echt helemaal. Ik ga de revalidatie afbellen.

Heb ik niet gedaan. Ik ben wel weer gegaan vanmorgen en heb het nog niet zo zwaar gehad. Pudding in de benen, lood aan de schoenen, het ritme was ver te zoeken. Mijn hartslag en bloeddruk waren eigenlijk wel in orde maar oh.......... pareltjes

Overal.

De hele dag

Ik ben spuugzat van dat hete weer, maar dan ook echt spuugzat.

Ik ga douchen, en als het mij weer beter gaat dan meld ik me wel weer.

Neneh @ 08:26 pm
nou zeg al 10 keer gebabbeld
Tweet

maandag 3 augustus, 2009

Als je er drie neemt dan is het 4

'Dus je loopt 2 trappen', vroeg de therapeut, toen ik de lift instapte. 'Ja, zei ik, je moet toch ergens beginnen.'
'Heb je nog wakker gelegen van de ervaring op de loopband', wilde hij weten. 'Nou, wakker gelegen niet, maar ik kreeg het maar moeilijk uit mijn hoofd, ik was er toch behoorlijk ontdaan van', vertelde ik hem.
Dat was het ook, ik was ontdaan vrijdagochtend, dat de loopband zo met mijn lijf aan de haal ging. Maar ja, nieuwe week, nieuwe ronde, nieuwe kansen. Ik begin weer vooraan bij de apparaten en pas eind volgende week ga ik weer op de loopband. Eerder niet.
Vanmorgen ging het fietsen goed, het voelde veel beter dan vrijdag. Tot woensdag maar weer.......
Ik stap na het fietsen niet gelijk weer op de fiets maar loop van de 6de naar de BG via de trappen. Dan pas stap ik weer op de fiets. De benen moeten toch even iets anders doen dan rondslingeren op de trappers. Van het ziekenhuis naar de bakker, ook alweer een mooi tochtje. Ik geef mijn bestelling door..... 'u wilt er geen 3'. Ik kijk de verkoopster aan. 'Op maandag is het drie voor 4'.
'tja, dat verandert de zaak, doe maar 3, wist ik niet', zei ik nog.
'Daarom zeggen wij het altijd.'
Wat ik dan op zich wel weer aardig vind.

Op het fietsje naar huis, tijd voor koffie en een krentenbol.

Neneh @ 09:59 am
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 31 juli, 2009

Blijven lopen

Crisis, vanmorgen voor het eerst op een loop-band. Ik dacht nog 'die gaat mijn beurt wel voorbij', maar nee, ze moest op de band. Ik gaf gelijk aan dat ik het niets vond en toen nadat alles was ingeregeld het geval begon te bewegen stond ik gelijk op een been aan de zijkant. Ik ben niet zo'n held, dat wist ik al, maar dat ik zo'n schijterd zou zijn ging mijn verwachting te boven. 'Crisis, riep ik, hier lig ik toch zo naast. Ik ben niet zo'n sjouwer.' Hij was niet onder de indruk. Ik wel. 'Stap er op en ga lopen zoals je gewoon loopt. En hou je maar vast er gebeurd echt niets.'
Ik begon te lopen, ben al niet zo'n hardloper en dat hoeft ook niet. Na 5 minuten zwaai ik de armen los langs het lijf, veeg ik met de handdoek de eerste druppels weg. Het voelt eigenlijk wel als gewoon lopen. Iedere keer een tandje zwaarder, een tandje hoger. Ik geef aan dat het wel moet stoppen nu. 'Joh, ik loop wel dagelijks maar heb echt geen tempo. Ga maar eens 2 honden uitlaten. Dan loop je echt niet door, snuffel hier, snuffel daar, plasje tegen dit blaadje, plasje tegen dat takje. Alleen op het strand lopen ze los en kan ik doorstappen.' Ik merk wel dat ik er echt niets mee heb.
Na 10 minuten begin ik te denken 'was het maar voorbij'.
Na 15 minuten is de hartslag dusdanig dat hij er rustig nog een hellinkje bij wil pakken. Ik loop stug door. Handdoek om de nek, af en toe even dweilen bij het voorhoofd en onder de oksels, ik hoef echt niet in een plasje water te eindigen.
20 Minuten, de band zakt af naar 2,5 kilometer per uur, ik loop ineens zo langzaam dat ik droom....

Het is voorbij, ik mag voorzichtig afstappen.

Hij kijkt mij aan en zegt, 'dat viel toch eigenlijk wel mee. de volgende keer stap je er zo op.' Ik knik, 'voorlopig heb ik alleen ontzag voor het ding', zeg ik tegen hem.

Als ik nog even omkijk roep ik 'prettig weekend' en ik zie dat iedereen met een grote boog om het helse loopapparaat heen loopt. Waarschijnlijk zijn zij al geweest of moet het pas volgende week.... ik weet het niet zeker, maar de loopband en ik worden vast geen vrienden. Laat mij maar fietsen.

Neneh @ 01:24 pm
nou zeg al 10 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 28 juli, 2009

Ik slik nog liever mijn tong in....

Natuurlijk vertel ik hier niet alles. Kan ik niet doen. Iedereen leest mijn weblog. En met iedereen bedoel ik dus iedereen. Familie, vrienden, kennissen, oud-collega's... gewoon echt iedereen. Nu zullen de meeste die hier lezen mij verder niet kennen dan alleen van mijn log, toch zijn er ook genoeg loggers die me wel kennen. We hebben elkaar in de loop van het leven wel ergens getroffen. Bij een flickr event, of een Witte Sokken meeting, en een jaar of 5 6 (september 2003) geleden alweer een Kolonisten van Catan weekend bij ons thuis. Nee, door de loop der jaren zijn er heel wat woorden van loggers omgezet in gezichten. Volgens mij is dat ook een hele natuurlijke gang van zaken. Je vindt (zoeken doe je niet) gelijkgestemden nu eenmaal gemakkelijk op internet. Volgend jaar ben ik toch 10 jaar actief met loggen. Was het toen bij clubs, werd het in augustus 2002 blogger en daarna greymatter met een eigen domeinnaam. In Greymatter ben ik ooit helemaal vastgelopen en dus ook een stuk kwijt, bijna 1 heel jaar. Ik heb het nog wel, maar het staat niet op internet. Vanaf april 2005 werk ik met MT en het bevalt me nog steeds goed. Ik ben daar ook niet zo mee bezig eigenlijk, als ik mijn postjes maar kan maken, af en toe een foto kan plaatsen en wat reacties krijg dan ben ik al tevreden. Het meest van de postjes staat nog gewoon op internet. Zo af en toe blader ik eens door het archief. Mijn gezin is veranderd, mijn kinderen zijn gegroeid, mijn kleinkinderen zijn geboren, het gezin wat steeds groter wordt, mijn werk is veranderd. Was ik 25 jaar huisvrouw/moeder ging ik toch ineens buiten de deur werken en helaas heb ik na ruim 6 jaar een leidinggevende baan moeten zeggen dat ik kies voor mezelf en mijn gezondheid en dat ik er niet voor kies om nog langer aan de lijn te lopen van een ........ jeweetweldirectie. Nee, ook ik ben gegroeid. In alles.
Ik denk dat mijn dagelijkse aanwezigheid op internet mij veel heeft geleerd en dat ik best af en toe blij ben met de mensen die op mijn pad komen. Of ze mij nu kennen of niet, het is leuk elkaar te lezen.
Soms tref ik een log waar openhartig wordt geschreven, waar alles wordt gezegd zeg maar.
Dochter zei gisteren tegen mij 'Ik log echt niet alles, maar soms zou ik het best een opluchting vinden om het wel te doen.' Ze keek me aan en ik zei hetzelfde. Omdat er dus mensen meelezen die jezelf, ik dus, ook kent, daarom schrijf ik niet alles.

Terwijl het eigenlijk wel zou moeten. Het moet kunnen zeg maar, het is mijn log. Het is haar log. Het is jouw en mijn log. Toevallig zichtbaar voor iedereen.

Maar wat vind jij? Kan je alles neerzetten in je log?

Neneh @ 01:39 pm
nou zeg al 11 keer gebabbeld
Tweet

Voor de conditie zet je alles op zij

Gisteren was het zover, 7 weken na mijn hartinfarct mocht ik aan de hartrevalidatie beginnen. Dat mocht al eerder, veel eerder zelfs, maar er kwam een onderzoek tussendoor, precies op de dag dat ik de intake zou doen. Na het onderzoek hoorde ik niets, de cardioloog gaf groen licht voor de revalidatie maar nog steeds hoorde ik niets. Ik gaf het nogmaals door. Niet dat ik nu zo te wachten zit op al dit gedoe maar ik wil wel weten hoever ik kan gaan, lichamelijk dan. Geestelijk is een ander verhaal. Ik zal hier nooit het achterste van de tong laten zien, hoe openhartig ik ook zijn kan, sommige dingen kun je maar beter voor je houden. Maar goed, eindelijk werd ik dan opgeroepen voor de intake om 5 dagen later voor het eerst te beginnen.
Het is best een programma, drie keer in de week aantreden en actief bezig zijn. Maar eerlijk gezegd heb ik geen idee wat me te wachten staat.
Eerst fiets ik naar het ziekenhuis, dat is een heel kort ritje, dan loop ik het ziekenhuis in, de trappen op naar de 2de verdieping en met de lift naar de 6de. Dat is mijn eigen programma. Ik wil iedere keer een trap hoger.
Ik loop naar binnen en zie nog iemand zitten. Verder is de zaal leeg. Althans er zijn verder nog geen mensen, er staat genoeg aan materiaal.
We bespreken de maandagochtend want we hebben het idee dat de therapeuten het weekend bespreken. Wat ook gewoon zo is.
We wachten maar af.

Als u binnenkomt mag u eerst uw bloeddruk meten. Knopje zus, knopje zo. (ik hoop dat ik het de volgende keer nog weet wat en hoe) U schrijft u naam op het papiertje en dan de 3 waardes die de bloeddrukmeter aangeeft. Onder en bovendruk en hartslag. Daarna is er iedere dag een ander apparaat waar u gaat trainen. Vandaag eerst maar fietsen. Ik leer hoe ik de fiets goed zet, want ik heb lange benen. Plakkers op het lijf staan weer in verbinding met een ander ding. Hij houdt alles in de gaten en ik mag fietsen. Het gaat van licht naar middel zwaar. Ik vind het niet zwaar, de benen doen het werk wel. Het is warm en ik vraag om een handdoek. Na 20 minuten is het klaar, iedere keer een tandje zwaarder fietsen, iedere keer de bloeddruk gemeten, de hartslag. Als de benen weer stil staan mag ik aangeven, in cijfers, hoe zwaar ik het vond. Het gaat van zeer licht tot zeer zwaar. Die laatste is dus de beklimming van de Mont Ventoux, om het maar in tour de France termen uit te drukken (neem van mij aan dat ik daar niet voor ga). Ik vond het best te doen, niet te zwaar. Ook niet licht want er moest wel gewerkt worden. Verder geen klachten mevrouw? 'Nee, verder geen klachten.'

De spits is eraf. Ik stap weer op mijn eigen fiets.

Woensdag maar weer eens kijken hoe het gaat.

Neneh @ 08:39 am
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 18 juli, 2009

Als ongeluk op de loer ligt en je geluk hebt

'Heb je dit zelf weleens geproefd, vraag ik aan de verpleegster die toevallig op de zaal moet zijn, het is net een pot zout wat je naar binnen slaat.'
Nee, had ze niet, maar als ik problemen had met de maaltijden dan moest ik dat bij de keukendienst melden. Kon de volgende dag pas want ze waren naar huis. Ik mopperde nogal. Aan de ene kant slik ik ineens medicijnen tegen hoge bloeddruk, krijg ik allerlei folders in de hand waarin de gevolgen van te hoge bloeddruk worden uitgelegd en wat je er aan kan doen om het te voorkomen. Voedsel kan heel veel doen, voedsel wat je koopt, kookt en eet. Daar waar een teveel aan zouten inzit is natuurlijk uit de boze, een natrium beperkt dieet wordt aanbevolen en ik krijg een maaltijd voorgeschoteld waar voldoende zout inzit voor een heel weeshuis. Dus ik mopperde nogal eens. Ik vond het niet kloppen en wat nog meer, ik was het niet gewend ook. Ik ben nogal zuinig met zout en laat het meestal achterwege. Iets is dus al snel zout in mijn beleving.
De laatste 2 dagen in het ziekenhuis hebben ze dus eindelijk door dat een dieet beter is. 'Lijkt me wel beter', zegt een van de verpleegkundigen. En zo geschiedde.
Dus ging ik 5 weken geleden naar huis met een zak vol pillen, een natrium beperkt dieet, een stapel beperkingen, een brief voor de huisarts, een gemengd gevoel, een stapel kaarten en een kip.
De kip heeft nog voor veel plezier gezorgd, de stapel kaarten werd alleen maar dikker, de brief voor de huisarts heb ik persoonlijk af kunnen geven, het koken zonder zout is nooit een probleem geweest, de beperkingen werden in de weken die volgden steeds minder, autorijden mocht weer na 4 weken, fietsen mocht weer, de zak met pillen wil niet slinken daar zal ik dus vrienden mee moeten worden en wat overblijft is het gevoel.
Dat gemengde gevoel toen ik naar huis ging, 5 weken geleden, nadat ik 6 weken geleden het ziekenhuis indraaide en te horen kreeg, 'Mevrouw u heeft een hartinfarct gehad'.

Dat is dus vandaag 6 weken geleden en in 6 weken kan er veel gebeuren. Zo mag ik nu denken dat wat mij is overkomen genezen is. Begrijp het goed, wat is gebeurd kan nooit genezen, de kransslagader moet alleen wennen aan een nieuwe situatie en doet daar ongeveer 6 weken over.

Normaal gesproken hebben we de koffers al bijna klaar staan om met vakantie te gaan en dit jaar gaat dat ook anders. Plannen kun je maken, plannen kun je wijzigen. Een hart kan kloppen, een hart kan je laten schrikken, een hart kan je de stuipen op het lijf jagen en kan je in verwarring brengen.

Dus, die vakantie verschuiven we, het leven gaat verder en ik blijf onder controle.

Ik heb geluk gehad

Neneh @ 10:11 pm
nou zeg al 12 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 17 juli, 2009

Tijd voor een kopje koffie en een verhaaltje

Eerst maar even koffie zetten dan.

Het lijkt zo simpel maar het is het niet. Gewoon het dagelijkse gebeuren leven, overleven en vooral rustig doorademen. Als je alleen al kijkt naar alle keuzes die je moet maken voor je een kopje koffie kunt drinken. En dat is dan nog maar een kopje koffie. Zo simpel lijkt het, maar niets is wat het is. Boodschappen doen of het huishouden verzorgen, alles is wikken en wegen. Alles is kiezen. Simpel? helemaal niet.

Het was me het weekje wel. De afgelopen week. Alles zat er in. Frustratie, geluk, warmte, regen, 'oma's kleine man' was er een dagje, ziekte bij 'grote opschepper' die vervolgens, 3 kwartier verder, opgehaald moest worden, een enge leeuw op de hoofdstraat die naar later bleek bij het levend ganzenbord hoorde maar de kinderen behoorlijk de stuipen op het lijf joeg. Tranen, een gesprek wat weer te denken gaf, vele telefoontjes met de vraag 'hoe gaat het met je?' en 'wanneer ben je weer eens bij ons?' Een dagje dochter/moeder is ook fijn, lekker in de zon en bijpraten. Een dagje helemaal niets is ook goed, dat moet gewoon. Gedachten gaan alle kanten uit en daar moet ik gewoon tijd voor nemen. Of het nu gaat over de paus, het onweer, de gevaarlijke zee of nieuws verder weg alles komt binnen, die grijze massa moet alles maar verwerken. De hele dag keuzes maken. Wil ik dit weten? Nee.. weg ermee. Wat boeit het nu wat Jan en zijn gevolg uithalen? Waarom wil Nederland dit weten, of afluisteren wel of niet mag? Ik vind het schokkend dat het nieuws is.... maar dat zegt waarschijnlijk meer over mij dan over .....

Laat maar gaan, laat maar voorbij gaan.

In gesprek met mijzelf kom ik wel steeds een stukje verder, het gaat niet hard, het gaat me soms te langzaam maar inmiddels weet ik wel dat het niet snel kan.

Het papiertje voor vandaag is gevuld met:

"De mens struikelt over steentjes, nooit over bergen."

Een misschien wel onaardig bedoelde opmerking van een collega. Een zoemende mug in de slaapkamer. De trein die 10 minuten vertraging heeft. De melk is op. Je favoriete shirt net in de was. Heeft u vragen over een nieuwe polis, toets dan een 3. Internet is traag vandaag. Zij moeten zich maar weer aan ons aanpassen. Waar zijn mijn sleutels nou weer?

Bergen?

Ziekte en gezondheid. Geluk. Geboorte. Toekomst. Evenwicht. Klimaat. Een nieuw bestaan opbouwen. De maatschappij. Karakter, Liefde. Regenwoud. Familie. Leren. Leven. Leren leven. Leren sterven.

Ik had vanmorgen bijzondere gesprekken en ga nu eens even stofzuigen. Dat is wel een fijn werkje als je gesprekken wilt analyseren. Misschien komt er wel een oplossing voor een langere periode........ misschien wel.

You better love loving and you better behave
You better love loving and you better behave
Woman in chains, woman in chains

Calls her man the great white hope
Says she's fine, she'll always cope, ooh
Woman in chains, woman in chains

Well, I feel lying and waiting is a poor man's deal (A poor man's deal)
And I feel hopelessly weighed down by your eyes of steel
(Your eyes of steel)
Well, It's a world gone crazy keeps woman in chains, woh woh woh
Woman in chains, woman in chains

Trades her soul as skin and bones
(You better love loving and you better behave)
Sells the only thing she owns
(You better love loving and you better behave) ooh ooh
Woman in chains (the sun and the moon), woman in chains

Men of stone, men of stone, hey baby, no no no, ooh

Well, I feel deep in your heart there are wounds time can't heal
(The time can't heal)
And I feel somebody somewhere is trying to breathe
Well, you know what I mean
It's a world gone crazy keeps woman in chains

It's under my skin but out of my hands
I'll tear it apart (somebody somewhere is trying)
But I won't understand (to breathe)
I will not accept the greatness of man
It's a world gone crazy keeps woman in chains
Gone crazy keeps woman in chains

So free her, so free her, so free her
So free her, so free her (the sun and the moon)
So free (the wind and the rain) her, so free her
So free her, so free her, so free her, so free her
So free her, so free her (the sun and the moon)
So free (the wind and the rain) her, so free her

Neneh @ 10:08 am
nou zeg al 5 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 8 juli, 2009

ach ja, zo kan ik het ook. Jij trapt toch, ik duw.......

Die hartjes symboliseren ons gezin, de tandem symboliseert de kracht, als de een het even niet kan dan doet de ander het.
Die 2 daar op de fiets......... ze zijn ruim 32 jaar ouder inmiddels en hebben vandaag een klein prive feestje.

32 jaar lief en leed. Van beide zat er genoeg in om het spannend te houden en zeker de laatste tijd is er eentje van bezinning en vooral van veel emotie. Maar dat snappen jullie ook wel.

Neneh @ 04:42 pm
nou zeg al 8 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 7 juli, 2009

over een feed die bleef hangen maar niet in het echt

Me! schreef dat mijn feed was blijven hangen, mijn lief constateerde vanmiddag dat hij het postje van gisteren, wat hij echt had gezien, niet meer kon vinden.

Ik lach in mijn vuistje. Niks feed, gewoon Neneh's handwerk. Alles opslaan in draft en vervolgens niet helemaal fit zijn en ineens alle schade inhalen door de draft te veranderen in publish. Simpeler kan het niet zijn. Ik had mezelf zo voorgenomen elke dag te posten maar ja, eerst door de hitte bevangen en daarna de ingewanden van de leg... je kunt gewoon niet alles hebben.

Neneh @ 04:31 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

maandag 6 juli, 2009

na het weekend hebben we de maandag maar die stelt ook niets voor

pfff ziek of zo, in ieder geval van geen kant loopt het lekker

Letterlijk en figuurlijk. Meer woorden maak ik maar niet aan vuil...

Neneh @ 08:53 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 4 juli, 2009

Was het wat of werd het niets

Er zullen heus mensen zijn die wel tot het einde zijn gebleven, lief en ik niet. Op een gegeven moment hadden wij het wel gezien. Waar de andere 1000 mensen waren weten we niet wij hielden het voor gezien. Er was gewoon niet genoeg actie, niet genoeg te zien en de muziek was voor onze oren toch een aardige aanslag. Beetje vreemd om Sensation op tv te zien, waar zoveel mensen swingen en volledig uit hun dak gaan en dan hier......... er stonden af en toe 2 mensjes op de grote dansvloer. Was het te warm? Geen idee eigenlijk, viel wel mee toch. Iedereen sjoktje gelijk de grote zal door en verdween tussen de gordijnen richting tuin. Roken?
Geen idee maar we hadden het na 3 uur stampende muziek wel gezien.

Ehm..... we worden een stelletje ouwe taarten, lief en ik.

Neneh @ 06:09 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 3 juli, 2009

Wat vervelend

Werd ik me net gebeld, heb ik alweer 2 vrijkaartjes gewonnen, wat vervelend. Een of ander dance/theater gedoetje in de buurt. Met dj's, percussi, gogo girls, acrobatische acts en lichtshow. Ehm........ wat vervelend nu toch. Lief moest lachen, we gaan gewoon kijken, is vast wel 'vet'. Ik heb er alleen maar lol om. Moet aan geen enkele drukte denken nu, zo warm, zo warm en dan krijg je zoiets in de schoot geworpen. We gaan het zien.
Inmiddels hebben de honden net een ijsje gegeten, Micka presteert het om nog rustig in de zon te gaan liggen, als ik haar roep komt ze direct dus ze is nog niet bezweken. Een hond zal het wel anders aanvoelen dan een mens maar ze zijn de hele week allebei al zo rustig. Volgende week wordt het beter, beter in de zin van koeler. Aangenamer is een beter woord, het hoeft niet gelijk met bakken uit de lucht te vallen. Maar ik denk dat als het hier in het noorden een maand lang zachtjes regent het waterpeil nog niet op de juiste hoogte is. Het is hier onderhand zo droog. Als ik even niet oplet zitten er in de tuin wel 20 mussen op het randje van de waterbak waar alleen waterplantjes in drijven..........

Neneh @ 02:24 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 2 juli, 2009

Het is afzien

maar er is een goed boek........

Neneh @ 01:42 pm
nou zeg al 8 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 1 juli, 2009

Onregelmatigheden zorgen voor problemen

Geen tijd had ik vanmorgen. Ja, genoeg tijd wel maar niet voor muizenissen in het hoofd. Als ik er wel tijd voor had gehad dan had ik ze niet niet toegelaten. Muizenissen in het hoofd maken je moe en onzeker. Daar zat ik zeker niet op te wachten. Ik had er dus ook echt geen tijd voor. Sinds 3 weken heb ik woensdag een hulp in huis. Tot ik weer zelf aan de slag mag is dat heerlijk. Ik doe best wel iets in huis maar zij doet alles. Hupsakee, klaar is het weer. Heerlijk.
Ik had dus geen tijd om na te denken want ik was ook nog met een ander klusje bezig. Voor Oma's grote vent wel te verstaan. Leuk gepruts op de pc. Tegen half 12 verwisselde ik de korte broek voor een kort rokje en gingen we de auto in. Heet, je wilt het niet weten. Heet.
Maar ja, officieel heet het dus zo dat ik nog niet mag fietsen en lopen vind ik geen optie. Je blijft aan het asfalt plakken zo ongeveer. Dus de auto moest het zijn. We zijn er net zo snel en lopen even later door de lange gang... volg de route en je bent er. We zaten nog maar even te wachten of konden al doorlopen, wegen, meten, hartfilmpje, bloeddruk... yeah die laatste was goed. De medicijnen beginnen toch te werken. 'Als u nu wilt wachten, de arts komt u zo halen', die boodschap kregen we nog en zij trok de deur achter zich dicht. Daar zaten we dan, lief en ik. Wachten op de arts, wachten op de uitslag over het onderzoek van vorige week. Wachten .....
Het duurde echt niet lang voor we bij de arts naar binnen mochten. Op de monitor zag ik mijn hart kloppen, zag ik de kransslagader slingeren. Dat waren de opnames van een week geleden. De dag van hartkatheterisatie waarbij aan het eind verteld werd dat er een vernauwing was en dat hij onregelmatigheden had gezien. Op zo'n moment weet je niet wat je met die gegevens moet. Eigenlijk kun je er niets mee behalve dan dat je weet dat er wel iets aan de hand is en dat je nog niet kunt verzinnen wat er mee gedaan moet worden. Daarom wou ik geen muizenissen die nesten maken in het hoofd. Ik wacht eerst af en hoor het wel en druk maken kan altijd nog. Oh oh, wat weer een verstandig besluit gemaakt om het gemoed gerust te stellen.
Hij vraagt me hoe het gaat. 'Het gaat me goed, ik voel me goed, ik heb alleen last van de medicijnen (denk ik), dat wil zeggen dat ik ineens opvliegerig ben (soort van opvliegers in het kwadraat) en daar word ik behoorlijk ‘gek’ van.' Hij wil eens kijken of andere medicijnen dit kunnen veranderen. Proberen maar, wat bij de een past werkt misschien weer niet bij de ander. Hoe dan ook, medicijnen moeten nu eenmaal. Daar kom ik niet meer vanaf. Hij gaat uitleggen wat er allemaal te zien is en uiteindelijk verteld hij dat hij voorlopig geen verdere acties wil uitvoeren behalve een scan, een nucleair onderzoek, en dan over 3 maanden een nieuwe afspraak. Opgelucht verlaten wij het ziekenhuis een half uur later. Opgelucht omdat er wel iets aan de hand is maar ik kan daar nog jaren mee leven als ik de medicijnen gewoon inneem. Als uit de scan mocht blijken dat er niet overal voldoende zuurstof naar toe gaat dan wordt er weer gekeken naar wat eventueel nodig is.

Had ik al geschreven dat wij opgelucht het ziekenhuis verlieten.....

Opgelucht... heerlijk woord, vooral als het zo warm is als nu

Neneh @ 02:28 pm
nou zeg al 9 keer gebabbeld
Tweet

maandag 29 juni, 2009

Van warm naar heter en weer koeler

'Het lijkt verdorie wel of ik ineens in de overgang terecht ben gekomen, zeg ik tegen lief, ik vlieg de hele dag op.' Lief kijkt mij aan en zegt, 'Zou het dan toch gebeuren. Ze zeggen toch steeds dat jij de leeftijd er inmiddels wel voor hebt?'
'Ja, kan zijn maar dit ken ik niet en ik vind het niets, het is lastig en ik heb het af en toe zo heet alsof ik in de brand sta, dus ik heb eens verder gekeken op internet naar de klachten die bij de overgang horen. Dus ook de opvliegers........ en wat denk je. Het komt door de medicijnen. Ik had het niet en sinds 3 weken heb ik het wel en het komt en gaat en komt en gaat en komt en ik word er knettergek van.'
Dan heb ik het nog netjes opgeschreven ... ja, lach maar.

Wat er gebeurd is gewoon te dol voor woorden. De bril glijdt van de neus, de haren kriebelen op het hoofd, kleine stroompjes vormen zich op het lijf, druppels op het voorhoofd die langzaam de weg over de neus naar beneden zoeken. Drup. Even een droog shirt aantrekken is dagelijks regelmatig aan de orde. Bedenk er dan wel bij dat dit gebeurt op een moment dat ik echt niet druk bezig ben. Zelf met een nieuw postje schrijven, wat toch redelijk relaxt uitgevoerd kan worden glijdt de bril van de neus door de plotseling opkomende aanval. Ik zie het als een aanval, mijn lijf reageert furieus op deze aanval. 'Wat hitte, afkoelen zal je'. Wat dan ook wel gebeurd en net als alles weer in de juiste proporties zit komt er een nieuwe aanval. Het is niet te peilen. Of juist wel. Wanneer het komt ..... na het eten..... of na het drinken van iets warms (drinkt nu koude thee) of bij een korte inspanning....... (terwijl ik lekker niet inspan op advies van de arts) of gewoon middenin de nacht... deken af, deken over, deken af, deken over..........
Natuurlijk heeft het warme weer ook invloed op de dagelijkse aanvallen maar het warme weer is dan wel weer heel goed voor de spieren.

Ik kan dan wel de leeftijd hebben voor de overgang, ik heb nu het gevoel dat ik ergens in terecht ben gekomen waar het lijf geen raad mee weet. En ik ook niet.

Neneh @ 12:24 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 25 juni, 2009

Kamer van handel

Om 5 over 11 is het onderzoek achter de rug. Ik vlieg weer met bed en al over de gangen, in de lift, terug naar de kamer waar ik eerst nog alleen lag maar aan het begin van de middag een buurman mag begroeten. Hij heeft iets anders aan het lijf en krijgt alvast een 'pilletje'. We praten een tijdje en als ik eens opzij kijk zie ik dat hij in dromenland vertoefd..... tja, dan is het weer praten tegen de muren. Hij wordt gehaald en ik doe mijn dopjes in de oren om weg te dromen met mijn favoriete muziek. Dat lukt heel goed, ik hoor niets meer....
Om het uur word ik bruut wakker gemaakt... althans, zo lijkt het, en niets is wat het lijkt. Elk uur even de bloeddruk meten die weer sky high wil vliegen. Het is wat. Om 1 uur mag er 2 cc lucht uit het bandje wat ik om de pols draag. De luchtdruk zorgt ervoor dat de ader waar ze hebben geprikt dicht blijft. Om kwart over 1 bel ik maar eens even 'waar blijft die zuster die dit gaat doen'. Ze komt, ze luistert, ze kijkt, ze handelt en het gaat niet goed dus de lucht gaat gelijk weer terug. Het begint direct te bloeden dus het duurt sowieso alweer een uur langer. Ik bel eens naar lief. 'Het duurt weer een uur langer voor je mij mag halen'.
Ik slaap weer verder en een uurtje later gaat het wel goed. Daarna blijft het goed gaan en om half 6 ben ik weer thuis. Weer een ervaring rijker.
De cardioloog die het onderzoek uitvoerde had wel onrechtmatigheden ontdekt en ik ben er dus nog lang niet klaar mee. Volgende week weet ik meer..... volgende week weet ik misschien waar ik in eerste instantie aan toe ben. Ik wil er ook niet teveel over nadenken, het kan van alles betekenen. Aan de andere kant kan ik ook nu wel bedenken dat ze het wel vertrouwen om mij weer naar huis te laten gaan. Daar moet ik dan maar weer moed uit halen. Natuurlijk komt het goed, zeg ik tegen mezelf.

Neneh @ 07:51 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 24 juni, 2009

Zoeken naar de juiste balans en dan denken dat het snel lukt

Na het weekend een week geleden gaat lief weer aan het werk, daarvoor ook wel, maar toen lag ik in het ziekenhuis en hij was natuurlijk graag bij mij. Zijn gedachten zaten in het ziekenhuis en niet bij het werk. Daar had dochter ook heel erg last van, gedachten, niet bij het werk dan maar bij mij. En nu was ik thuis, helemaal. Eens kijken wat ik uit kon halen zonder moe te worden. Ik werd niet moe. Of toch wel. Van al die mensen die willen weten hoe het gaat, goed bedoelt natuurlijk. Alle adviezen, ik snap het wel, al die verhalen, iedereen heeft wel iets gelezen of kent iemand en oh ja, vlak internet niet uit.

Maar de week lag voor mij en ik mocht het invullen zoals ik dacht dat goed was. Pas aan het einde van de week moet ik weer naar het ziekenhuis om bloed te laten prikken voor de volgende afspraak. Elke dag is er eentje en elke dag doe ik iets. Het is voor zover ik kan overzien wel een lekker weekje. Iedere dag belletjes, iedere dag post, iedere dag bezoek. Een van mijn oud collega's komt niet alleen op visite maar geeft aan ook mijn huis schoon te willen houden tot ik het zelf weer kan. Ik ben er stomverbaasd over. Het is geweldig. Het voelt geweldig, ik voel me goed.
Maar soms komen de gedachten, de sombere gedachten. Wat als er meer aan de hand is, wat als ik nu teveel doe, wat als ik het weer krijg en wat als....... Het is dus bijna eng als ik me goed voel. Als ik de verhalen moet geloven klopt het ook niet, eigenlijk zou ik moe moeten zijn.

Aan het einde van de week laat ik bloedprikken en vertrek weer naar huis. Volgende afspraak, maandag 22 juni. Maar het gaat even anders. Ik word gebeld dat de afspraak niet doorgaat. Ik reageer verbaasd. Waarop dus verteld wordt dat ik die dag voor hartkatheterisatie wordt opgeroepen. 'Fijn dat ik het ook weet', roep ik in de telefoon.
Ze zullen van opname nog wel bellen, zo niet dan moet ik zelf even bellen maandagochtend. Ze bellen me niet op de vrijdag, dus sta ik in de startblokken maandagochtend. Om 9 uur kan ik bellen, wel handig om toch even te horen wanneer ik nu waar moet zijn.......

Om kwart voor 9 gaat de telefoon, ik had net 2 plakjes brood op de plank gelegd, lekker ontbijtje maken.
'Kunt u direct komen? Misschien is het mogelijk dat u direct komt dan kunt u gelijk geholpen worden!'
Omschakelen, mijn sterkste kant! 'Als jullie even wachten dan ga ik douchen en aankleden en kom ik eraan.'
Geen punt, het kwam niet op een minuut aan.

Daar ging ik dus maandagochtend, 1 kopje thee, 2 kiwi's en een stapel medicijnen achter de kiezen.... op weg naar het ziekenhuis

Ik had geen tijd meer om onrustig te worden, ik was het al maar nu ging het allemaal zo snel dat de onrust overging in berusting

Neneh @ 11:54 am
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

maandag 22 juni, 2009

Als je thuis komt en de wasmachine draait dan wordt het duidelijk

Vrijdag, meer dan een week geleden, kwam ik thuis. De postbode kwam met de kaartjes, de bloemist met de bloemen, de kinderen met zoenen, de honden met hun blije lijven wisten niet hoe gek ze moesten doen om vooral maar mijn aandacht te krijgen. Daar zat ik dan weer. In mijn eigen huis, aan mijn eigen tafel.
Lief zorgt voor alles om me heen en zelfs de melkboer komt even binnenstuiteren om te horen dat het goed met me gaat. Het gaat wel goed, ik ervaar het toch wel een beetje onwezenlijk. Wat moet ik toch met al die emotie, wat moet ik met al dat gevoel. Het barst bijna uit zijn voegen en ik moet het een plekje geven. Bij de post zit alweer een oproep voor een intake op de eerstvolgende maandag. 'Gaat wel lekker, zeg ik tegen lief, je bent koud weg of je moet alweer terug.' Dit hadden ze ook wel in het ziekenhuis kunnen regelen toen ik er nog was. Een abonnement op het ziekenhuis kan er ook nog wel bij.
Lekker op de bank bekijk ik het allemaal en langzaamaan komt er rust in het lijf. Nog maar even niks in het weekend, nog maar even niks.
Het is ook wel vreemd, ik heb geen rem, ben niet ziek, voel me goed, ben niet moe en toch moet ik, tegendraads als het is, heel rustig aan doen.

Rustig aan, dan breekt het lijntje niet....... rustig aan, rust

Neneh @ 06:09 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

zondag 21 juni, 2009

Een week later lijkt het een boze droom ......

Na de fietstocht tegen de berg op kwam ik met een brede lach de zaal op. Ik had het hem toch maar geflikt en niks geen gedoe ook. Gewoon trappen en op het moment dat ik dacht "ja, hallo, nu ben ik toch wel een keertje boven", mocht ik uitvieren. Soort van een feestje op de fiets, helemaal in je upje. Het ding had trouwens een rottig zadel. Echt een vervelend ding. Toen ik dat later besprak op de zaal was ik niet enige met die ervaring en er was er eentje die het nog bonter maakte. De verpleging bleef er bijkans in en ik ook......
Maar goed, dat was dus goed gegaan en de woorden 'U mag morgen naar huis', klonken als muziek in de oren.

Of toch niet helemaal. Natuurlijk wilde ik wel naar huis. Meer dan graag zelfs, gewoon weer in mijn eigen bed, in mijn eigen tuin, achter de pc. Tuurlijk wilde ik het wel.

Maar de bezorgdheid om mij was groot en ik voelde het als een belasting. Straks gaan ze roepen dat ik moet gaan zitten, dat ik moet gaan rusten, dat ik kalm aan moet doen, dat ik me niet druk mag maken. En als één het zegt is het nog tot daar aan toe, maar als iedereen dat gaat doen dan moet ik mezelf steeds verdedigen en dat wil ik niet. Daarbij komt dat ik het eng vind. Eng om naar huis te gaan. Daar werd ik zo ziek, daar kreeg ik het zo benauwd, daar ligt het nog en daar heb ik het gevoel nog niet opgeruimd. Ik spreek het uit, ik vertel dat ik er tegenop zie en ze proberen mij te begrijpen.

Het komt ook wel goed, natuurlijk komt het wel goed. Ik wil dit niet meer meemaken.

De arts komt langs en hij verteld wat ik eigenlijk al wist. "u mag naar huis, maar we gaan wel verder kijken of er misschien nog meer aan de hand is?"

Zo kijk ik 's avonds voor de laatste keer naar de roeken die terug komen bij de nesten. Als de dames op de zaal hun gehoorapparaat uit doen kan ik praten wat ik wil er is toch niemand meer die me hoort. Ik ga slapen en de volgende ochtend komt lief mij halen. Ik ga naar huis........ ik ga naar huis

Neneh @ 10:22 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 20 juni, 2009

Post van fanclub en met het snot op de lip...........

Er komt iemand binnen met een hand vol post en ze roept 'Heeft u een fanclub?'
Wij kijken elkaar aan en weten nog niet wat ze bedoelt.
Zij loopt door tot de tafel en begint te delen en te tellen. Het stapeltje kaarten groeit tot 24 kaarten voor 1 zaalgenoot. De rest heeft het nakijken. 'Tja, roep ik, daar zitten we dan met het snot op de lip.' Dat is zo'n uitspraak waar iedereen om moet lachen en nu lachen we als een boer met kiespijn. Ze laat ons achter in totale verbijstering en wij kijken naar zaalgenoot en wachten af.
'Krijgen jullie niets?'

Nee dus, wij krijgen niets.

Zaalgenoot neemt de stapel in de handen en zegt 'Ik lees ze straks thuis wel.' En zo doet ze dat. Maar voor ze thuis is heeft ze er voor gezorgd dat ik ook nog een kaartje krijg...... ze kwam nog speciaal terug voor mijn naam.....

"Post voor u....." Kon niet anders dan voor mij zijn, ik lag inmiddels alleen op de zaal en post is leuk.

Neneh @ 11:14 am
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 19 juni, 2009

Na de maandag kwam de dinsdag en de rust...

Op de maandag was het wel een druk dagje. Er werd nogal wat tegen me gezegd en alles moet een plekje krijgen, zoveel is duidelijk en logisch. De arts kwam maandagavond nog langs en verteld nog iets meer, hij heeft inmiddels ook de uitslag van de echo die eerder die dag is gemaakt. 'U heeft geluk gehad.'

'U heeft geluk gehad', best vreemd als het gezegd wordt zonder dat je nu precies weet hoe het zover heeft kunnen komen en wat er nog achteraan kan komen. Maar misschien moet ik zo niet denken en moet ik me alleen al gelukkig prijzen met het feit dat ik geluk heb gehad. Dat laatste wint. Ik kan me gelukkig prijzen. Het had erger kunnen zijn en daar wil niemand aan denken, ik ook niet.
Ik mag op maandag 3 x 30 minuten iets doen. Dus buiten bed lopen, naar toilet, wassen, eten aan tafel en echt je wilt niet weten hoe snel die tijd om is.

Als we zitten te wachten op het ontbijt gaat mijn telefoon. (even een apart detail, ik ben de enige op de zaal met telefoon bij het bed, zowel vast als mobiel)
"Oma, waar ben jij? Ben jij in het ziekenhuis?"
Och, mijn kleine schat. Hij komt net van zijn huis, rijdt langs het ziekenhuis en zegt tegen zijn mama dat hij Oma wil bellen. Dat mag en dan krijg ik het allerliefste stemmetje in mijn oor.
"Oma, waar is Kip?" "En waar is Opa?"
Ondertussen geef ik door wat ik graag voor ontbijt wil nuttigen, waarop 'Oma's grote Vent' weer de vraag stelt wat Oma toch allemaal zegt. "Wat zeg jij Oma?" "Oma wil graag een waldkorn en thee."
Hoe dan ook, hij raakt in de war en oma gaat eten.

Op dinsdag mag ik al iets meer en verder hoef ik niets. Aan lezen en muziek luisteren kom ik nog steeds niet echt toe. Het is te gezellig op de zaal. Tot een uur of 2 's middags. Alle dames vertrekken, de een naar Zwolle voor verdere behandeling en de andere 2 dames vertrekken naar huis. Het is dus een half uurtje stil voor er weer een nieuwe zaalgenoot is. Het is belangrijk om mensen om je heen te hebben, geen tijd voor piekeren en muizenissen. Zij heeft ook al even heel wat meegemaakt in de 24 uur ervoor en natuurlijk komen we aan de praat. Kip wiebelt nog steeds op het nachtkastje en zorgt nog steeds voor gezellige praat.

Ik hoef verder niets op de dinsdag en op de woensdag moet ik voor het eerst weer iets actiefs doen. Onbelast fietsen. Geen idee waar ik het over heb en of het allemaal lukt. Onbewust maak ik me vast druk maar ik word gehaald door de fysiotherapeut en na het fietsen lopen we weer samen terug. Zij is tevreden en ik ook. Dit viel wel mee. De volgende dag is het andere koek, dan moet ik belast fietsen. Mijn nieuwe zaalgenoot moet op de woensdagmiddag belast fietsen en als zij terug komt slaat bij mij de schrik om het hart. Dit kan niet waar zijn. Ze heeft gelijk arts, verpleging, hartfilmpje en allerlei anderen om haar bed. Ze heeft het echt te kwaad en is helemaal niet lekker.

Het geeft mij te denken.

Ik kan wel goed slapen die nacht, maar als ik donderdagochtend wakker word heb ik het zweet al op het voorhoofd staan. Ik weet het niet hoor maar ik zie zo vreselijk tegen dat fietsen op.... ik ben er echt niet gerust op. Eigenlijk ben ik bang voor. Dat is het, ik vind het eng. Er hangt toch wel veel van af. Als het goed gaat mag ik vrijdag naar huis, als er maar iets niet goed gaat dan moet ik blijven en blijven ze zoeken naar wat er nog meer mis is.

Ik vind het eng, zo eng. Op het moment dat ik met de verpleegster de lift in stap zakt het weg. Ik ga het doen en het gaat lukken, waarom niet. Ik ben haar niet. Ik ben Grietje en ik kan het!

Neneh @ 09:03 am
nou zeg al 9 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 18 juni, 2009

Volgens mij en ik weet het zeker nu

Kruipen de minuten voorbij momenteel. Nog 20 minuten en dan weten we het zeker. Kan 'Grote Opschepper' zijn tas met de vlag buiten hangen of moet hij nog 2 weken wachten.................

duimen, duimen, duimen draaien

update:

Neneh @ 10:11 am
nou zeg al 11 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 16 juni, 2009

Het werd maandag, de week begon te draaien.

Vreselijk, snurkende mensen. Ha, nee, ik hoor mezelf niet maar mijn zaalgenoten wel. De dame van 92 heeft 's nachts heel wat te vertellen. Verder viel het wel mee. Geen bloeddrukmeter meer aan de arm en het zuurstofslangetje was ook verdwenen. De rest van de toeters en bellen plakte nog op het lichaam. Slaapt ook lastig, want even lekker op je zij draaien is dan iets waar je wakker van wordt, het moet met beleid. Eigenlijk heb ik wel aardig geslapen. Zo werd het dus maandagochtend en om half 8 begint het leven daar. Of je wilt of niet je wordt wel wakker. Meten, wegen, poetsen, bloedprikken, medicijnen. Voor iemand als ik, iemand zonder pillen, is het even schrikken als je ineens 5 of 6 verschillende soorten pillen moet slikken. Dan hoop ik dat ik geen bijwerkingen krijg, want dat lijkt me niet handig. Om het bloed dunner te maken, om de bloeddruk te verlagen, om het hartritme op een constant ritme te krijgen en te houden, om cholesterol aan te pakken want alles is ineens belangrijk. De dames van de poets komen langs en in no-time lig je in een schoon bed. Het ontbijt, douchen, aankleden en dan is er al koffie. Het gaat allemaal in sneltreinvaart lijkt het wel. Om de klipklap staat er iemand anders bij je bed. De bloemendames, de postdames, het winkeltje, wat wilt u drinken, de dietiste, de arts, de assistente van de arts... nee, voor rust hoef je er niet te liggen. De dames en ik hebben dikke pret, er valt veel te lachen en dat doen we dan ook. Kip wiebelt nog steeds op mijn nachtkastje en eerlijk, ik kom amper aan muziek luisteren of lezen toe....

Het programma van revalideren gaat beginnen op de maandag. Zo gaan die dingen. De assistente van de cardioloog komt aan mijn bed zitten, haalt een nephart uit de kast en begint uit te leggen wat er is gebeurd met mijn hart. En wat ze verder gaan uitzoeken. Het is een stukje van de kransslagader dat om wat voor reden dan ook verstopt is geraakt. Hoe verder de verstopping in de kransslagader komt hoe kleiner het infarct. Dat was dus bij mij aan de hand. Een kleine infarct, maar zeker belangrijk genoeg om 6 weken rust te nemen, 6 weken waarin er steeds een stapje meer gelopen mag worden. Het is een beschadiging, er is iets afgestorven en dat moet herstellen. Waarop ik verbaasd reageer dat dit zeker toch niet waar is. Nee, ze zegt het niet goed. Het hart, de rest van het hart moet wennen aan een nieuwe situatie. Aanpassen dus. Vandaar dat rust voor en om het hart belangrijk is. Vooral luisteren naar je lijf.
Er wordt me steeds meer duidelijk en ik moet dus niet alleen luisteren naar het lijf maar ook vertrouwen hebben in mijn eigen lijf. Ik roep steeds 'ja, hallo, dit wil ik echt niet nog een keer meemaken. Zo ziek als ik was!'
Ineens staat er een rolstoel naast mijn bed en race ik door de gangen van het ziekenhuis. Er gaat een echo gemaakt worden.... boem, boem, boem doet mijn hart....

En dan is het bezoekuur en zit mijn moeder aan mijn bed. Zij is net als ieder ander vreselijk geschrokken en zoekt ook mijn gezicht af naar iets ........ heb er maar vertrouwen in, ik ben hier in goede handen, ik voel me goed. Heb er maar vertrouwen in. Later zit lief aan mijn bed. 'Zeg nu eens hoe het echt met je gaat! Hoe is het nu echt met je. We hebben vanmorgen eens met elkaar gepraat en we denken dat jij je groot houdt voor ons, dat je dapper doet, dat je.....'

Ik probeer weer duidelijk te maken hoe ik me voel en dat ik erop vertrouw dat alles goed komt. Dat ik best voorzichtig zal doen en dat ik het echt niet nog eens mee wil maken. Dat hij erop moet vertrouwen, op mij, op mijn lijf.

Dat ik nog heel lang met hem samen leuke dingen wil doen.

Oké, zei hij, als jij het zo stelt. Ik wil ook nog heel lang jou aan mijn zijde....

Strak plan!

Neneh @ 08:08 pm
nou zeg al 8 keer gebabbeld
Tweet

Die zondag van Kuken en Kip

"Weet je Kip, zei Kuken, ik heb me toch zoiets moois gezien, ik geloofde mijn ogen niet. Ik was helemaal verrast. Ik ga het halen en kom zo terug."
"Jij vindt het ook leuk, ik weet het zeker", riep Kuken er nog achteraan.
Het was zondag en ik lag niet meer op IC maar op zaal en ik voelde me wel goed. De mannen, alle 4 mijn mannen, zaten bij de film. Ik had kaartjes voor ze gehaald en niemand had meer zin om te gaan maar van mij moesten ze gaan. Gewoon even lachen. 'Is goed voor je, zei ik tegen lief, even iets anders aan je hoofd.' 'Nou ja, ik heb geen zin maar misschien is het wel goed.'
Dus de mannen zaten bij "the Hangover" en ze zaten er goed.
Kuken ging weg om even later terug te komen met een Kip. Een Kip op gas wel te verstaan. Een wiebelkip, een bruine wiebelkip.
Nu kun je er iets mee hebben en je kunt er niets mee hebben maar wij, dochter en moeder, hebben er iets mee. Wij zijn Kuken en Kip. Wij noemen elkaar zo, wij kunnen kakelen, wij pikken graag een graantje mee... zeg maar

Dus daar stond Kip, op het nachtkastje naast het bed. Kip wist niet wat haar overkwam daar op het kastje. Al die mensen die trouwens op de zaal kwamen waar kip stond wisten ook niet wat hun overkwam. Ik heb toch vanuit mijn bedpositie heel wat grote mensen heel vertederd zien kijken naar Kip. Kip kreeg complimenten, mensen moesten lachen om Kip en mensen werden gewoon even kind.... Kip zorgde voor veel ontspanning zo moet je het maar zien. Deze kip, die vanuit dat bed de boel overzag zorgde ook voor ontspanning. Het is vreemd, het is vreemd, het zijn allemaal vreemde mensen in een vreemde omgeving en je hecht bijzonder snel aan al die vreemde mensen, die zelf, als ze 24 uur later naar huis mogen een zoen geven en vertellen dat ze Kip gaan missen.

Ik ben een kip....... ik ben me er eentje

Neneh @ 10:29 am
nou zeg al 8 keer gebabbeld
Tweet

Inmiddels kan ik zwemmen in de bloemen...

Voor als je me zoekt? Inmiddels kan ik zwemmen tussen de bloemen. Ik sta er helemaal van de trillen..... het ruikt hier fris, het is hier vrolijk, het is helemaal te gek......

Neneh @ 10:27 am
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

maandag 15 juni, 2009

weet je wat ik eigenlijk moet zeggen

Kijk, ik schrijf het allemaal, eigenlijk schrijf ik altijd wel over mezelf of de wereld om me heen maar nu is het echt persoonlijk. Het heeft mij geraakt, mij en mijn familie, mijn vriendinnen ver weg en dichtbij, mijn logvrienden al voor jaren, mijn lezers, mijn ....... jullie dus ook.
Kijk, ik schrijf het allemaal, over dat wat ongevraagd mijn leven op de kop zette, en het leven van mijn lief en alle schatten om mij heen. Daar schrijf ik over en jullie schrijven terug, reageren zoals je bent. Renesmurf zoals ik hem ken uit het lezen, Gadisa zoals ik haar ken, Hansje en Hanscke, zoals ik jullie lees, Bloem die zo ongerust begon met lezen, Ton die ineens bedenkt dat het wel heel veel met je kan doen, Zeppo die ongerust een mailtje stuurt, Me! die altijd en eeuwig reageert, net zoals hij schrijft. Linda die oog heeft voor anderen ook al krijgt ze het allemaal zelf niet kado in het leven, Ebelien die af en toe eens langs komt. Zoon uit Haarlem die nu liever dichterbij zijn moeder wil zijn, Tijdtussendoor, ook al zo betrokken, Jannie op afstand. Ik heb geprobeerd je te bellen maar je was niet thuis. Martha die zelf ook al aardig wat voor de kiezen heeft gehad en weer een nieuwe balans heeft gevonden, Jan-Karel die ik ken door de fotografie, Sandra, ondanks haar verhuizing en alle emotie die momenteel in haar leven is, Danimama, Zussie die meeleeft, Aukje, Kees, Jenny, Marc VC......
Of je nu leest, reageert of meeleeft.... het voelt goed en ik wil het delen omdat ik het moet schrijven. Jullie zijn er voorlopig nog niet vanaf. En ik bedank jullie voor de reacties, het voelt goed

Neneh @ 10:36 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld
Tweet

Wat na de schrik en weinig vertrouwen.

Het was dus zondagmiddag en ik lag op zaal met 3 andere dames, in korte tijd was het dikke mik. Ik mocht niet zoveel, of eigenlijk niet meer dan naar mijn voeten kijken. Er zijn altijd patienten die meer tijd vragen en ik heb hulp genoeg. Voor eerst maar eens even uitrusten van IC en ik zal het heus wel voelen of horen als het niet gaat. Dochter, Schone-Dochter, klein mannetje en Oma's-Grote vent komen langs. Nu is er een bezoekuur van een aantal uren en niet meer de 5 minuten op IC. Andere koek dus. Ze kijken mij doordringend aan en ik hun. Zo bang en zo geschrokken en zo vol ongeloof. 'Ik dacht echt dat je onsterfelijk was', zei schonedochter. Ik moet bekennen dat het streelt maar aan de andere kant geeft het ook wel een druk. Ik hoor erbij, en dan niet in een ziekenhuis met een hartinfarct. Nu was dat ook niet mijn eerste insteek maar zo is het nu wel. Dochter is helemaal van slag. Wil altijd zo graag haar 'ding' delen met haar moeder en nu gaat iedereen zich ermee bemoeien en durft ze haast niet meer te praten omdat ze denkt dat ik me dan druk maak. Gelukkig is mijn gezond verstand niet beschadigd en kan ik kan haar wel geruststellen. Natuurlijk moet ik even kalm aan doen, maar dat lukt best. Ik kan wel aan de rem trekken, denk ik. Maar goed, het geeft te denken. Alles geeft te denken. Telkens als ik probeer te bedenken waar het mis ging en waar ik sinds februari sta. Ik kan soms zo goed aangeven wat er in mijn leven gebeurt en toch verander ik het niet omdat ik niet weet hoe het geheel om te draaien. De balans is weg roep ik met de regelmaat van de klok. Ik weet het wel maar verder kom ik niet. En nu moet ik wel iets doen. Balans zoeken en vasthouden. Net zoals mijn schatten mij vasthouden. Ook zij zijn aan het zoeken..... hoofden bij elkaar, schouders eronder, we kunnen er niet onderdoor, we kunnen er niet bovenover, nee, we moeten er dwars doorheen.

De avond komt en de nacht en ik slaap een beetje

Neneh @ 11:36 am
nou zeg al 7 keer gebabbeld
Tweet

zondag 14 juni, 2009

zondag en dan een week geleden

De nacht verliep redelijk rustig, ieder uur pompte de bloeddrukmeter mijn arm tot grote hoogte en ach ja die plakkers over mijn hele lijf werkten ook niet mee aan een fijne nachtrust maar toch sliep ik redelijk. Ieder uur een stukje om dan weer wakker te worden van de pomp. De patiënt naast mij maakte weinig verhaal, de toeters en bellen hadden meer praat dan hij. Verder is het in het weekend ook de uitslaapkamer dus kwam er een mevrouw binnen die net was bevallen van een dochter, grijns van oor tot oor, maar toch een keizersnee achter de rug. En een galblaasoperatie...... niks te vertellen, ze slapen hun roes uit en vertrekken een uurtje later naar de zaal. Ik lag in de hoek en kon alles overzien. "Wil je iets te lezen?" "Nee, laat mij maar liggen, ik heb genoeg afleiding en mag ook heel graag even rustig nadenken. Daar heb je dan tijd genoeg voor denk je, maar niets is wat het lijkt. Ieder moment staat er iemand naast je bed. Prikken, meten, eten, drinken, wassen, bezoek....... ze staan zomaar naast mijn bed. Lief en de kinderen. Ik zie ze kijken en ben zo bezorgd om hun bezorgde blik. Om de ogen die zoeken naar mijn binnenste. Ze zijn zo geschrokken, ze zijn bang. Ik zie het en probeer ze gerust te stellen. De pijn is weg, de hartslag is rustig, ik heb toch wel wat geslapen en voel me naar omstandigheden goed. Maar ze zien de cijfers op het scherm en die schommelen nogal. De bloeddruk wil ook niet echt naar beneden en de medicatie wordt ieder moment bijgesteld. Toch heb ik het gevoel in goede handen te zijn en daar moet iedereen maar op vertrouwen, dat doe ik ook. 'Joh, zeg ik, ik pas wel op, dit wil ik niet meer voelen. Wees er maar gerust op dat ik op tijd aan de bel trek.'
De huisarts die me vlak voor opname nog in de handen had gehad, en ook vreselijk geschrokken was, kwam nog langs. De cardioloog kwam langs, nee, aan belangstelling niets te klagen.
Zo ging de zondag heen en aan het einde van de dag mocht ik naar de zaal. Het ging zo het ging en op de zaal kon ik ook verder herstellen en was er nog meer gezelschap om me heen. De ergste druk was van de ketel en daar ging ik, nog steeds in een bed, door alle lange gangen naar de zaal waar ik bij binnenkomst werd begroet door 3 alleraardigste dames. De oudste 92...... ach, daar kom ik dan met mijn 54. Ze vinden mij allemaal te jong voor de afdeling. Het zal, maar zoals gewoonlijk wordt daar niet naar gevraagd. Ik kom bij het raam te liggen en ik kijk uit op de roekenkolonie. Daar lig ik dan, weer een fase verder.

Maar hoe verder?

Neneh @ 10:22 am
nou zeg al 5 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 13 juni, 2009

gedoe, slangen, misselijk en naar

Daar lag ik dan op IC, het gevoel dat ze mij goed in de gaten hielden overheerste en ik was daar wel gerust op. Ik was niet gerust op mezelf. Hoe in de vrede had het toch zo ver kunnen komen, had ik toch een jaar eerder moeten stoppen met mijn werk? Was dat het geweest? Alles schoot door mijn hoofd, ik dacht terug aan 1969 toen mijn vader plots kwam te overlijden na een hartinfarct. Dat ik het in mijn genen zou hebben stond voor mij eigenlijk vast, het was niet onderzocht ofzo ik had het gevoel altijd al gehad maar weggestopt. Toen ik ouder werd dan mijn vader ooit was geweest en het gewoon doorging allemaal drukte ik het ook wel weg. Maar nooit helemaal denk ik, het zat in mijn achterhoofd. Ik had het afgelopen jaar veel gedoe op mijn werk. Niet zozeer om mijn werk want dat was leuk, hectisch, maar fijn om te doen. Nee, andere zaken die meespeelden maakten dat ik langzaam maar zeker in iemand anders veranderde. Iemand die te vaak boos werd en zich machteloos voelde daarin. Ik blijf erbij dat de directeur het slechtste uit mij heeft gehaald. Dat er andere zorgen meespeelden, iedereen heeft ze wel in meer of mindere mate. Misschien was het toch gewoon de combinatie. Wel gestopt met werk maar nog geen balans. Ik riep het wel vaker, 'de balans is zoek' en zoals ik ben ga ik altijd door. Tot vorige week vrijdag. Om dan op zaterdag op IC te belanden om te proberen door toeters en bellen een lichtpuntje te creeren. Dat ben ik dan ook weer wel. Optimistisch, lachen kan ik, blij en gelukkig zijn met kleine dingen. Natuurlijk zal het wel goed komen, ik voel me in goede handen. Haal nog eens alles vanuit de tenen en daarna verdwijnt de olifant van mijn hart en huppelt er nog een konijntje. Ergens in de nacht is ook het konijntje weg en kan ik weer ademhalen zoals het hoort. Rustig.......... ik word rustig

Maar om me heen is iedereen in rep en roer en zijn ze zo ongerust

Wat heb ik iedereen laten schrikken........

Neneh @ 08:53 am
nou zeg al 9 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 12 juni, 2009

ervaringen rijker en een hartinfarct

Het ging me niet goed, ik wist niet wat het was en ook niet hoe ik iets moest omschrijven, onbestemd is misschien nog het beste woord voor het gevoel. Moe was het niet, alleen even misschien. Gejaagheid in het lijf maar ook niet constant. Onbestemdheid. Maar het ging niet over, het werd erger en op de vrijdagavond een week terug was het helemaal niet meer fijn. Alhoewel, we keken tv en ik lag lekker op de bank. Het ging zo het ging en ik wist ook niet echt waar ik me druk over moest maken. Ik voelde me niet lekker. Pijn op de borst, of misschien wel pijn in de rug en een naar gevoel op de borst. Mijn armen waren aanwezig, altijd wel natuurlijk maar niet bewust aanwezig. Nu wel. Ik zat eens met mijn vinger in de mond, raar gevoel, net of ik kiespijn heb zei ik nog eens. En mijn nek die mij al maanden plaagt was de afgelopen week ook vervelender. Maar wat ik nu had? Is het toch uit de nek? Is het mijn hart? Zeg het eens. De nacht kwam, het werd stil en ik kon niet slapen, het werd niet erger, het werd niet beter, het voelde niet goed, helemaal niet. Tegen de ochtend werd het me te gek en belde ik de huisartsenpost. Er kwam een arts en zij vond eigenlijk dat ik iets aan het ontwikkelen was maar wist niet wat. Ik ook niet. Eigenlijk wel fijn dat het niet van mijn hart zou komen maar wat het wel was.......
Een aspirientje, neem maar 2

De thee smaakte lekker..... alles kwam er weer uit, niet goed dus. Misschien toch griep....

Het duurde nog een uur of 6 voor ik weer begon te denken aan bellen naar de huisartsenpost....

Zo rond 7 uur 's avonds wisten we meer. Mevrouw u heeft een hartinfarct gehad. We nemen u op en gaan u in de gaten houden. Zo lag ik ineens op IC in plaats van op de bank thuis. Ik was ziek en niet zo'n klein beetje ook. En hoe verder.........

Neneh @ 12:59 pm
nou zeg al 17 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 30 mei, 2009

Leef Mens, Leef

Vandaag, nee, 3 jaar geleden kwam er een bericht over kanker. Dichtbij was het ineens. Het was al vaker dichtbij maar het ging eigenlijk meestal goed dichtbij. Meestal, niet altijd maar dat was ook niet heel dichtbij. Nu wel. Dichtbij een boodschap krijgen en dan verder leven. Het ging zo het ging, na een operatie en al die chemo was het leven anders maar niet minder. Het ging toch goed, waarom zou het dan minder zijn. Bijna 2 jaar geleden, 1 dag voor ons feest dat we 30 jaar getrouwd waren, kwam er een andere boodschap. Het is terug en het is niet meer te behandelen. Wij vieren feest, wij leven, leef mens, leef. Hij ging ook verder met leven, niet bij de pakken neerzitten. Trouwen, feesten, genieten, reizen. Belangrijk zijn voor anderen, in het werk, in de vriendschap, in het leven. Hij ging verder en wij bekeken het van een afstand. Het raakt, het doet pijn, het verstomd soms je stem, mijn stem, de stem van mijn lief.
Niet meer dan een maand geleden was het 'we willen nog zo graag naar jullie komen maar het lukt niet meer.'

En nu, een paar weken nadat we bij elkaar op de bank zaten was er vandaag zijn afscheid. Een multiculti mens in een mengelmoes van wat de wereld te bieden heeft. Mensen die door de rust die hij uitstraalde de laatste jaren zelf rustig zijn geworden. Op mijn vraag 'wat kan ik verwachten morgen', vertelde mijn vriendin dat ze hoopte dat de rust die hij had gegeven in zijn leven ook bij zijn dood zou blijven. En dat ging, het was goed, vooral goed omdat hij de regie in handen had. Hij had bepaald dat zijn leven gevierd moest worden. Wie zijn wij dan om in treurnis neer te zitten.

Het was één van de meest bijzondere dagen in mijn leven, leef mens, leef is zijn boodschap....

Neneh @ 07:25 pm
nou zeg al 10 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 29 mei, 2009

Verkrachten en Wilde taal

Met verbazing, en nog meer verbazing hoor ik de woorden uit de mond van een man rollen. De verkachting van journaliste Joanie de Rijke wordt door de man gebruikt in zijn politieke verhaal en daardoor wordt Joannie nogmaals aan de paal genageld. Hij bazelt over zaken die echt niets met elkaar te maken hebben.

Waar is de grens bij deze man. Wanneer is er iemand die zijn woorden stopt. Hij verkracht met zijn woorden alles en ik hoop dat er eens iemand is die zijn woorden kan ontkrachten, die zijn mond kan snoeren.

Als ik zijn kop zie word ik al misselijk.

Neneh @ 11:02 am
nou zeg al 5 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 28 mei, 2009

28 mei, zoveel jaar later en nog steeds die ene bijzondere dochter

Vanmorgen ben ik begonnen met een liedje, nee, dat is niet waar. Vanmorgen was het zoals altijd, wakker worden van de wekker, douchen, aankleden, ontbijten, kopje thee, pc aan en ...... tot de telefoon ging. Pas toen ging ik zingen en aan de andere kant van de lijn was het stil, muisstil.

Ze luisterde stil naar haar moeder die voor haar aan het zingen was, ik wist het wel... hieperdepiep.

26 jaar geleden is het inmiddels en ik weet nog wel hoe het ging. We kregen een dochter na 2 zonen en dat is een alles overweldigend gevoel geweest, toen, maar eigenlijk nu ook nog. Want we moeten zuinig zijn op haar, ze is zo bijzonder, zo speciaal.

Zij is zo een prinses...

Je bent een prinses met fantasie. Net als prinses Toktok ben je een beetje hier, maar de hele wereld beziet jou met plezier. Je haalt Paul en Peter door elkaar, je strooit zout waar je peper wilde gebruiken. Je verwart het noorden met het zuiden. De kleinste dwaasheid doet jou giechelen, en net als prinses Schreeuwwitje zit je koppie vol met gekwek. Pas op dat je je hoofd niet kwijtraakt zoals prinses Amnesia. Blijf met beide benen op de grond wanneer de gekte je te pakken krijgt. Wees tevreden met gewoon een beetje vrolijkheid. Vergeet niet dat je de dochter van de koning bent, en niet zijn nar! Laat anderen lachen, maar laat ze niet lachen om jou. Om de prins te vinden die met jou mag trouwen kun je bijvoorbeeld maar beter geen strootje trekken. Zoek liever iemand waar je verliefd op bent. Dan kun je altijd nog gek worden.

en verder.. ben je gewoon, maar dan wel in het kwadraat (ikik)

Neneh @ 09:21 am
nou zeg al 10 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 26 mei, 2009

Zucht van in de war en gespleten bomen op de koop toe

Bij engels ging het mis. *Zucht* Ik was helemaal in de war en heb ........ *zucht* ik weet het niet maar ik ..... ik weet het niet.

"grote opschepper" ging nog even de mist in gistermiddag. Waar het door kwam wilde ik weten en hij eigenlijk ook wel. Hij wist het niet. Het overkwam hem en hij ..... *zucht* wist het even niet meer.

Nu, achteraf gezien ben ik blij dat dit bij het laatste examen gebeurde en niet bij de eerste. Toen werd hij helemaal overmoedig. Gelukkig staat hij ruim voldoende voor Engels en heeft hij compensatiepunten... maar toch. Waar ging het mis.

De afgelopen nacht ging het mis. De grote eik, hij is niet meer, hij is gespleten... in tweeën. Hij legt het loodje omdat ander natuurgeweld hem heeft geveld. Het was me wat toch de afgelopen nacht. Het was me wat met het examen

Neneh @ 09:22 am
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

maandag 25 mei, 2009

nee, ik klaag niet

Het is maar een beetje warm....

Neneh @ 03:17 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

in de korte broek wachten op de zon is echt niet grappig

Vanmiddag is het voor 'grote opschepper' examentijd. Engels staat op het programma en is het laatste vak wat nog moet, dan begint het lange wachten. Ergens over een week of 3 moet het wel duidelijk zijn. Het zal wel lukken denkt hij, ik denk het ook wel een beetje maar als het echt gelukt is dan weet ik zeker dat hij met minimale inspanningen zijn examen heeft gehaald. Ik moet er wel om lachen ook, hij is zo relaxt zijn examen ingegaan dat ik het op de heupen kreeg en er zenuwachtig van werd. Hij zal er wel komen dus. Maar ja, na vanmiddag breekt er een lange periode aan van...... ja, van wat eigenlijk? Hij zal nog wel een paar weken aan de slag gaan voor we met vakantie gaan. Hij wil nog 1 x heel graag met ons op vakantie en dus gaan we doen wat hij wil. Gewoon weer kamperen in Bretagne..... en dan? We zijn druk bezig met zijn vervolgopleiding en dan begint het grote werk ook voor onze jongste die in lengte bijna z'n moeder voorbij is ...... en ik heb echt wel lange benen hoor.

Die lange benen heb ik vanmorgen in de korte broek gestoken en verdraaid nog aan toe...... waar is de zon?

(beloven ze een tropische dag moet je maar weer afwachten wat er van komt)

Neneh @ 09:59 am
nou zeg al 5 keer gebabbeld
Tweet

zondag 24 mei, 2009

ja, niet klagen, ik ben er wel maar het duurt allemaal even

Telkens als ik even om de hoek kijk zie ik dat ik al bijna een week niets heb geschreven. Ik ben er wel maar hang elders uit. Zo moet je het maar zien. Op maandag was er de heide, op dinsdag was er 'klein mannetje', op woensdag was er de kapper en daarna naar Amsterdam. Lieve help, daar was ik toch in geen jaren meer geweest. Maar nu ineens stond ik in de binnenstad bij een expositie waar zoonlief ook zijn werk had hangen. Een soort van foto uitverkoop, beetje contacten leggen en vooral veel zien. Ik vond het fijn om daar te zijn. Met eigen ogen zien dat je eigen kind daar mooi werk heeft hangen... tja, trots dus. Donderdag speelde riet en bij de hoofdrol, op vrijdag was er water, zowel uit de lucht als in het ven en op zaterdag heb ik de rest van wat was blijven liggen gedaan en zo werd het weer zondag. Klein mannetje en 'oma's grote vent' losten elkaar af en de zon scheen de hele dag....... heerlijk toch.

vissen doe je zo!

Neneh @ 09:53 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

zondag 17 mei, 2009

Aan de tafel zitten met elkaar

Aanschuiven aan een tafel vereist geen speciale techniek. Als het er gezellig uitziet helemaal niet. Een tafel is gewoon een fijn meubelstuk als je het goed bekijkt. Zo een tafel, lekker groot, grote pot bloemen op het gladde vlak, heerlijke stoelen eromheen, wat wil je nog meer?

Nou ja, een iets grotere tafel zodat iedereen lekker aan kan schuiven en dan ook nog genoeg ruimte voor de benen overhoudt. Zo'n tafel waar je 'U' tegen zegt. Mag ook wel natuurlijk. Het hele gezin past er nu gemakkelijk omheen. Spelletje doen? Kopje cappuccino? Hangen en babbelen. Of gewoon voor het serieuze administratieve werk. Voor de knutsel, het tekenen en het lezen.

We kunnen aan tafel!

Neneh @ 11:53 am
nou zeg al 8 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 13 mei, 2009

Broodje Aap verhaal

Toen ik wakker werd en de gordijnen opentrok moest ik eerst mijn ogen uitwrijven voor ik geloofde wat ik zag. In mijn tuin lag een levensgrote surfplank. Niet een kleintje maar een zeewaardig geval. Het enige wat ik op dat moment kon bedenken was 'waar is het water?', maar ja, dat was ook hetgeen wat ontbrak natuurlijk. Water. 'Waar in de vrede komt deze plank vandaan?'
Ik bedacht me maar geen moment langer, stapte uit de pantoffels en deed een paar crocs aan de voeten. Oranje, voor de nieuwsgierigen onder u. De deur naar buiten werd een probleem want de surfplank lag met de achterkant tegen mijn voordeur en ik had wat moeite om naar buiten te stappen. Dan maar gelijk op de surfplank. Ik kon met gemak het zeil hijsen en de wind nam me mee de straat door, het kruispunt over richting Hoofdstraat. De plank wist natuurlijk dat er op de Hoofdstraat een watertje was. Tijdens mijn tocht zwaaide ik diverse keren naar mensen die even stil bleven staan om te kijken. Ik was dan ook reuze trots op mijzelf want nog nooit had ik met zoveel gemak op een surfplank gestaan. 'Dit doet niemand mij na', bedacht ik ineens. Bij de Hoofdstraat aangekomen begon mijn surfplank vaart te minderen. De wind kwam uit een andere hoek en ik moest werkelijk springen anders zou ik van de plank gezwiept worden. Het werd een moeilijke tocht, heel anders dan ik me had voorgesteld voor zover dat mogelijk was natuurlijk want van het moment dat ik op de plank was gestapt ging het totaal anders dan ik ooit had kunnen verzinnen. Ik kreeg het warm en inmiddels stond ik toch wel tot de enkels in het water. Mijn oranje crocs stonden onder water. Ik vertrouw wel op mijn crocs, echt zinken doen ze niet namelijk. Het was niet voor niets......... oh, lieve help, mijn voeten gleden uit de crocs en ik zakte dieper en dieper. Er was niets meer om me aan vast te houden en ik moest ineens heel nodig plassen.......

Waarom had ik in vredesnaam mijn oranje crocs aan in bed?

Neneh @ 12:58 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 25 april, 2009

Van die zaken die doorspoelen maar niet lopen

Meestal zit het mee, soms zit het tegen. En als het dan lang meegezeten heeft dan komt er een dag dat het tegenzit. Mooi dan, je kunt er op wachten maar je weet echt niet wanneer het komt. Natuurlijk komt het dan ongelegen, dat is namelijk een wet. Wie het heeft verzonnen weet ik ook niet maar zo is het.
Als het komt dan is het ook altijd op een vrijdagavond, in ieder geval in het weekend. Zo ook dit keer, het was vrijdagavond en het gebeurde. Natuurlijk waren er al tekenen aan de wand, maar die hoef je niet te zien. Het zal wel loslopen, of in dit geval doorlopen...
Gisteravond kwamen wij om half 12 thuis, we hadden de zwarte nachtpoets nog op de wangen zitten maar we hadden genoten, we hadden echt in de hei gelegen, in het pikkedonker. We hadden geluisterd naar een verhaal over de kleine en de grote beer en over die andere heldere ster. Hij en ik lagen languit in de hei en keken naar de sterren. Het was er een perfecte avond voor. De maan was niet zichtbaar, 2 weken geleden had ik de volle maan wandeling en nu liep ik met de nachtwachter mee. De nachtwachter doofde de lamp bijna en toen werd het stil. Iedereen genoot op zijn/haar manier. Want genieten moet je wel. Wanneer is het zo stil om je heen? Wanneer kun je ongestoord in het donker het bos in gaan...?? (dat laatste kun je wel doen, maar doe je niet! Bang voor de wilde dieren, je wilt het niet toegeven maar het is zo!)
De wandeling was ook echt niet voorbij voor we stuk voor stuk 10 minuten op onszelf waren aangewezen in het donkere bos. Alleen te zitten op het mos met enkel grassprietjes en hoge bomen om je heen. De mug verstoorde mijn geluk, ik ging maar staan en maaien met de armen en hoopte dat ze me snel kwamen halen. Niet bang, nee, echt niet maar die muggen... bah, stoorzenders zijn het. Ik hoorde de kikkers kwaken, de blaadjes knisperen, de takken groeien, de scholekster .... ehm, wat doet een scholekster eigenlijk? In ieder geval laat de scholekster zich niet van de wijs brengen door dag en nacht maar wel door eb en vloed. Wat wij volgens mij op de Drentse hei niet echt meemaken, de scholekster heeft een andere mening. Met maanstralen en krekelgeluidjes maken we elkaar van alles wijs en uiteindelijk gaan nachtwachter en zijn gevolg uit elkaar. Het is goed, de nacht gaat zonder ons ook wel verder en wij gaan naar huis. De zwarte nachtpoets zat nog op de wangen en dat wat door moest lopen was verstopt.......

Er staat een woord te lezen op het voorhoofd van lief 'Rioolontstopper'
En 'grote opschepper' schept aardig op vandaag... zand wel te verstaan, zand en stenen en bouwpuin. Volgens mij hebben ze 500 jaar geleden alles gedumpt wat ze maar kwijt wilden en komen zij het nu tegen. Dat zijn van die zaken die doorspoelen maar niet lopen, zo in het weekend! Heerlijk....

Neneh @ 01:16 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 15 april, 2009

Mooi weer en wat daarmee samenhangt

ho ho, Pasen is voorbij, weg met die oude eieren het is tijd voor ander nieuws.
De buurman probeert terwijl ik dit schrijf zijn lege blikjes in een zak te proppen, het maakt niet alleen veel lawaai het gaat ook mis. Zoals ik de buurman ken weet ik dat hij daar niet tegen kan. Hij kan er niet tegen als het iets anders gaat dan hij wil. Hij weet namelijk ook altijd precies hoe hij het wil en waar hij last van krijgt, als hij het nog niet heeft dan krijgt hij het zeker, hij heeft namelijk overal last van. Daar hebben we al regelmatig mee te maken gehad. En het mooie hiervan is dat zijn vrouw, onze buurvrouw dus, altijd achter hem staat te sussen. 'Het valt toch wel mee!' en later, als ze ineens alleen voor mijn neus staat dan kan ze nog eens zeggen dat hij best wel moeilijk is en dat we het niet zo zwart/wit moeten zien. Doen we ook niet hoor, zeg ik dan, we passen ons wel een beetje aan. 'Hij moet om zijn hart denken en ik wil niet op mijn geweten hebben dat hij het met z'n hart krijgt!'
Zoiets is dat hier met de buurman die nu weer binnen is. Het is gelukt met de blikjes en hij kan rustig aan de koffie gaan.
Maar ja, hoe gaan die dingen. Wij hebben nogal een stormpje over H gehad bijna 2 jaar geleden. Downburst noemden ze het. Ik stond als aan de grond genageld, in schock te kijken naar al het water wat zowel binnen als buiten naar beneden kwam. Om later te zien dat er heel wat groen naar de Filistijnen was gewaaid. Het was dus ineens kaal rondom het huis. Wij hebben zelf geen grote groene dingen in de tuin staan maar rondom bij buren links en rechts was dat wel het geval en er was dus flinke schade.
Buurman had er iets op verzonnen. 'Ik zie het wel zitten om achterlangs wat leilinden te plaatsen', zo opperde hij. Achterlangs... ok. Buren links en rechts wilden wel meedoen en wij zitten er middenin. Wij willen eigenlijk ook wel mee doen maar dan niet helemaal achterlangs........ in de hoek is de vijver en een leilinde moet je kunnen snoeien en bij de vijver wil dat niet. Dus voor ons niet achterlangs maar meer de hoek om.
Fout
Helemaal fout
Buurman heeft er ervaring mee, hij komt helemaal in de schaduw.
'Ach, zegt buurvrouw, dat valt toch wel mee, pas als de zon echt ondergaat dan merk je dat, eerder niet!' 'Toch', zegt ze er nog achteraan.

Ik draai me om......

Neneh @ 09:21 am
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

maandag 6 april, 2009

Uit de wachtkamer en goeie herinneringen

Wat me er toe deed besluiten om 2 tijdschriften mee te nemen uit de winkel weet ik niet. Ik lees die dingen al jaren in de wachtkamer van arts of kapper. Graaf altijd in de lectuurbak tot ik de Libelle vind en als het niet anders kan de Margriet. Ik heb zo m'n voorkeuren. Maar goed, nu lagen er dus 2 aan elkaar gekoppeld en ik besloot om ze mee te nemen. Niet dat ik er direct thuis mee op de bank ging zitten. Nee, dat niet. Het duurt nog een paar dagen voor ik de Margriet meeneem naar buiten. Lekker weertje, luie stoel, zonnetje, zonnebril en ....... ik val in slaap.
Uiteindelijk blader ik toch door het blad. Een blad vol Mies. Van de tv programma's, vol van de altijd lachende Mies. Ik heb daar ook wel herinneringen aan. Dat mijn moeder vertelde over de grote actie 'Open het Dorp', ze had iets met luciferdoosjes gedaan. Ik weet dat niet meer precies maar het heeft indruk gemaakt zo klein als ik was. Een etmaal tv met een actie die z'n weerga niet kende destijds. Geld inzamelen voor ' het Dorp', een dorp met woningen voor mensen met lichamelijke beperkingen. Een Dorp met overdekte straten die als een 'gewone' wijk in Arnhem te boek zou staan.
Het toeval wil dat ik jaren later, als groot meisje met lange slungelbenen en een lange rug, aangenomen word in dat zelfde Dorp. Dat ik daar werkzaamheden mag gaan doen die ik nergens anders mocht doen omdat ze mijn rug te kwetsbaar vonden. Het was een jaar later niet mijn rug die opspeelde maar mijn kwetsbare zieltje. Als Dorpsmeisje met lange slungelbenen in een grote stad in een ander Dorp aan het werk gaan is nu eenmaal niet zo simpel geweest als iedereen ooit heeft gedacht. Ik kwam me zelf goed tegen zeg maar.
Toch heb ik er goeie herinneringen, ik heb er mijn lief leren kennen. Ik heb er andere lieve mensen leren kennen en nog jaren en jaren contact mee onderhouden..... tot... tot het ophoudt, zo ineens. Niets meer laten horen. Ik dus, ik liet niets meer horen. Te druk, te veel, te alles soms en dan komt contact in het gedrang. Hoe dan ook, ik denk er wel veel aan maar als de jaren verstrijken lijkt het haast onmogelijk om weer contact te maken. Je weet immers niet meer hoe het iemand vergaat en misschien is diegene wel dood. Ik wist het niet. Maar nu weet ik het wel. Mies gaat in gesprek, is op bezoek bij mijn naamgenoot en praat met haar. Ik zie de foto's. Oh, ze is het nog helemaal en inmiddels al 80 jaar oud. Ze is toch wel de meest bijzondere mens die in het Dorp is komen wonen.
Nu weet ik dat ik een kaart ga maken, dat ik haar ga vertellen hoe leuk ik het vind dat ik haar in de Margriet heb gezien met Mies. Dat ik nooit een Margriet koop en dat ik nu ineens oog in oog sta met Grietje.
Wat me er toe deed besluiten om 2 tijdschriften mee te nemen uit de winkel weet ik nog steeds niet maar ik ben blij dat ik dit wel gedaan heb.

Neneh @ 10:33 am
nou zeg al 5 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 3 april, 2009

Gekraakt en van muizen die huizen

Ze grijpt de blokken hout uit het houthok en gooit die in de mand. Het is nog koud en de kachel is bijna leeg. Ineens staat ze oog in oog met een bouwwerk. Muizenwerk, huis van muis...... blaadjes, takjes, poepjes, papiertjes, zelfs een folie van de paaseitjes. Bruut heeft ze de huisvrede in het muizenhuis verstoord. Ze kan het niet laten, ze moet zien wat er beweegt onder het dak van blaadjes en takjes....
Voorzichtig tilt ze het op, nog een stapje verder en ze staat in de keuken ..... nog een stapje verder en ze staat in de kinderkamer. 4 kleine, piepkleine, donzige grijze muisjes, 2 centimeter lang en lekker rond. Net grijze knikkers maar dan van zacht materiaal. Ineens bedenkt ze dat ze geen huiszoekingsbevel heeft en dat ze moet maken dat ze weg komt voor pamuis thuis komt. Of moemuis. 1 van beide is verdronken in de emmer, dat weet zij nog wel. Nu is het helemaal zielig. Ze weet nu dat er een eenoudergezin huist in het houthok. Dat pa of moe is verdronken en dat pa of moe het nu alleen moet doen.
Voorzichtig stapelt ze het dak weer op de wankele muren en maakt er een mooi cadeautje van. Aan alle kanten nog ingestopt met wat hooi om zo de kou het hoofd te bieden. Zo, rust in het hok. Om verdere schade te voorkomen zet ze het geheel af met een hek en dan is het maar afwachten.

Vandaag moest ze even kijken. Het muizenhuis is leeg, ze zijn allemaal vertrokken... van schrik natuurlijk

Neneh @ 07:14 pm
nou zeg al 7 keer gebabbeld
Tweet

Dus van mij en dat van jouw...

Neneh @ 03:25 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 2 april, 2009

Wat verschoven werd want stem was kwijt

'Vergeet je niet dat we donderdag naar Claudia gaan?' vraag ik nog even voor de zekerheid. Maar nee, wel vergeten, nooit meer aan gedacht en nu zal ik vast niet kunnen, kun je iemand anders vragen, wat stom en zo gaat het nog wel even door.
'Wat goed dat ik je toch nog even herinner!'
en
'Kun je nog vrij krijgen denk je?'

Dus zal ze proberen vrij te krijgen en als ze verteld dat ze naar Tineke Schouten gaat krijgt ze onmiddellijk vrij want Tineke daar is iedereen fan van en die is leuk en veel plezier en nog meer van dat soort onzin.

'Ik heb vrij, zo verteld ze aan de telefoon, maar ik heb gezegd dat ik naar Tineke ging en volgens mij klopt dat niet.'

'We gaan naar Claudia, naar Claudia de Breij!', roep ik. 'Wat moeten we bij Tineke als Claudia komt. Ze was de stem kwijt maar die is weer terug!!!!'

Neneh @ 10:09 am
nou zeg al 7 keer gebabbeld
Tweet