maandag 18 januari, 2010
Ik vind haar leuk
Ik vind haar echt leuk, alles wat ze speelt past bij haar en dan hoor ik haar zeggen dat, 'it's complicated' een kadootje was. 'Voor dit soort films word ik niet snel gevraagd'. Het is niet een film om 2 x te gaan zien, maar ze speelde natuurlijk zoals ze is. Geweldig. En nu heeft ze weer een acteerprijs gewonnen. Zij speelde beste vrouwelijke rol in een komische film: Julie & Julia.
En die film heeft hier niet gedraaid in de bioscoop. Ik moet 'um nog gaan zien. Ze blijft leuk. Meryl Streep!
Neneh @ 11:03 am
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet
donderdag 3 december, 2009
Brothers
Als de film begint zit je na een paar minuten al met kromme tenen, het moet huisje boompje beestje zijn, lief zijn voor elkaar, elkaar steunen maar onderhuids zit er van alles. Beschadigd door oorlog, door opvoeding, door wat dan ook. Het zit overal in de film. Twee broers, 1 is de soldaat, de kanjer, degene die vecht voor zijn land. Hij heeft een vrouw en 2 kinderen en gaat weer naar Afghanistan. Nee, papa, niet gaan. Maar papa gaat. Hij haalt eerst zijn broer nog bij de gevangenis weg. Broer, de mislukkeling, de nietsnut. Ja, wrijf het er nog maar een keertje in. Zo begint de film. Kromme tenen.
De flarden van het thuisfront en van het strijdtoneel. Het wisselt elkaar af. Geen verkeerde beslissing om het strijdtoneel in korte stukjes tussen de rest te plakken. Het gaat er heftig aan toe en de boodschap die het thuisfront uiteindelijk krijgt is de ergste. Sam is dood. Broer ontwikkelt zich als een echte vriend. Hij gaat helpen waar hij kan, speelt met de kinderen van zijn broer en wordt langzaam verliefd op de moeder van de kinderen, de vrouw van zijn broer. Zij mist haar Sam en voor ze elkaar in de armen vallen staan ze alweer met beide benen op de grond.
Wij zien in de film dat Sam niet dood is. Hij is gevangen genomen en wordt uiteindelijk bevrijd. Hij, hij alleen kan het navertellen. Degene die bij hem was, in de gevangenschap, kan het niet meer navertellen. Het is te erg voor woorden wat ze hebben meegemaakt, waaraan ze zijn blootgesteld en wat er uiteindelijk van komt. Onbegrip en woede wisselen elkaar af als je er naar zit te kijken.
Hij komt terug en dan pas wordt steeds duidelijk wat de oorlog met mensen doet. Dat er veel meer slachtoffers zijn dan alleen de mensen dichtbij. We zien hoe iedereen afzonderlijk met de terugkeer van Sam omgaat. Hoe de kinderen reageren, de vader, de broer, de vrouw van. Ze zien dat het niet goed gaat met Sam en de uitbarsting is een feit.
Aan het eind is er de keuze 'als jij niet zegt wat er met je is gebeurd daar dan zie je mij nooit meer terug', haar woorden. Hij huilt en vertelt.
Indringend gefilmd.
Neneh @ 09:00 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet
donderdag 3 september, 2009
Wanneer de perfect georganiseerde wereld uiteen barst
Het was weer zover, avondje film, avondje alleen maar vrouwen. Veel vrouwen. En de film was veel film. De aanloop naar de film was lang. Niet dat we veel te zien kregen maar de bioscoop kon de aanloop van al die vrouwen niet aan.
Er schoof een dame naast mij in de stoel. Eigenlijk kwamen er 3 op rij aanschuiven maar de plek naast mij bleef leeg 'blijft er een lege stoel' vroeg iemand. Maar nee, de derde in de rij moest voor de 2 eerste langs. Die logica ontgaat mij altijd. Laat degene die het verste moet het eerste gaan denk ik dan. Maar nee. Ze ging zitten en haar arm raakte mijn arm. Een koude arm. Tegen mijn warme arm. We zaten er al even en het was bepaald niet fris in de zaal. 'Koud hé', zei ze. 'Ik heb een half uur buiten staan wachten, het was koud buiten. Ik heb het warm, zeur ik terug en geef haar een warme arm. Ze moet lachen. We hebben dus een begin en we praten verder. 1 x per maand komt ze voor de film naar H. Wat voor mij zoveel kan betekenen als dat ze wel in de buurt woont maar verder nooit naar de film gaat. Maar nee, ze woont in Dokkum en dat is me toch wel even een stukje verder weg dan dichtbij H. Ik ben stomverbaasd. 'Blijf je dan slapen in de buurt', nee, ik drink nog wat na de film en ga weer naar huis terug.
De hoofdfilm begint, The Rebound en even later valt er een hele bak m&m's over de vloer. Er viel al veel te lachen maar dit was een extraatje. De film was een opeenhoping van gekkigheid en af en toe werd er een blik geworpen op de gekwelde medemens. Scheiden doet lijden. Zoveel werd duidelijk. Opgekropte woede zet zich om in wilde worstelingen en huilbuien. 'Het gaat helemaal goedkomen', zo verzekerd dochter mij. 'Kan niet', zei ik.
De pauze is ook fijn.
Als we weer arm aan arm zitten vraag ik mijn buurvrouw uit Dokkum eens even wat zij van de film vindt. Ik schat haar toch zo'n beetje mijn leeftijd. Al ziet ze er ouder uit.
'Ach ja, zei ze, ik ben van voor de oorlog, dus ik vind het maar wat.'
We lachen weer. 'Tuurlijk zeg ik, als ik eraan denk dat mijn kleinzoon zich zo zou gedragen dan..........' 'Dat bedoel ik, zei ze, maar het is gelukkig maar een film.'
Het is af en toe een hilarische film maar ook met tenenkrommende momenten. En nee, volgens mij kan het nog steeds niet goedkomen.....
Het komt wel goed. Van blij naar ellendig, naar weemoedig naar krachtig, naar verliefd, naar verdrietig en verward naar........ samen. Ze komen uiteindelijk samen en spelen hun spel goed.
Ik wens mijn buurvrouw een goeie reis. 'Tot de volgende keer', zegt ze.
Neneh @ 08:07 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet
vrijdag 7 augustus, 2009
Op een kwade dag.........
Een andere aanrader in de bijzondere films: The Bird Can't Fly
Misschien had ik iets meer van de spanning tussen de mensen willen zien, maar de beelden dwingen je te blijven kijken.
Neneh @ 08:12 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet
donderdag 6 augustus, 2009
Go with the flow
Na een inleidend praatje waarin nogmaals aangegeven wordt dat het geen 'feelgood' movie is, beginnen we aan de film, "my sister's keeper". Het verhaal is niet zo simpel want je volgt 5 mensen in een gezin. Moeder, vader, zoon, 2 dochters. De jongste dochter, Anna, heeft de hoofdrol. Zij is een samengesteld kind zoals ze het zelf beschrijft, zoals zij het bedenkt. Baby's zijn ongelukjes, worden toevallig gemaakt. Maar zij is samengesteld, zo voelt ze dat. Bij de oudste dochter (Kate) wordt leukemie vastgesteld, ze is amper 2 jaar oud en het noodlot slaat toe. Er is geen goeie match tussen dochter en ouders of broer(Jesse) maar de dokter heeft een oplossing. Hij mag het niet voorstellen, doet het toch, en de moeder hapt direct. Alles mag op het spel gezet worden om dochter Kate beter te maken. Dus wordt ze zwanger van een samengesteld kind die alles in zich heeft wat haar zus beter zou kunnen maken. We zien de zussen samen, we zien de broer. Het is, als je niet beter weet, een leuk stel. Ze zijn gek op elkaar. Zus en zusje maken heel wat mee in het ziekenhuis. Allemaal om zus beter te maken. We zien flarden, genoeg om je de rillingen te bezorgen. Wat is er nu erger dan kijken naar zieke kinderen, kinderen die niet willen, huilen, bang zijn, roepen om de moeder en de vader. Dus die flarden in de film zijn genoeg.
Als Anna 13 jaar oud is neemt ze een besluit. Ze gaat haar ouders aanklagen over over de rechten van haar eigen lichaam. Vanaf dat moment staat alles op de kop. Vooral het leven van haar moeder (Cameron Diaz) die advocaat is en zich nu gedwongen voelt die draad op te pakken. Alles voor een nier van dochter Anna voor haar zieke dochter Kate.
Kate voelt inmiddels dat zij dood gaat, ze voelt het, ze weet het.
Flarden uit haar leven komen voorbij, zij wordt verliefd en gaat voor het eerst zoenen, maar ze is ziek en haar vriendje is net zo ziek. Hij gaat dood en zij voelt het ook. Het is confronterend, het wordt overtuigend gespeeld en de emoties lopen hoog op.
Als moeder en dochter Anna tegenover elkaar staan in de rechtbank verteld Jesse wat er aan de hand is. Dat Kate aan Anna heeft gevraagd te kiezen voor haar eigen leven en niet voor dat van haar. Dat ze dood gaat, dood wil gaan.
Dit komt nog harder aan dan de rest, de moeder geloofd het niet, wil het niet, kan het niet accepteren.
In die nacht sterft Kate.
Niks feelgood, maar wel een prachtige emotionele film, een met een draad, eentje die je laat zien dat je allemaal recht hebt op een leven, een mooi leven, zonder ziek, zonder ellende. Dat dit toch niet voor iedereen weggelegd is en aan het einde van de film kan je alleen maar opgelucht ademhalen voor Kate en Anna.
Neneh @ 08:19 am
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet
woensdag 5 augustus, 2009
zowel morele als ethische vragen
Van de de makers van "the Notebook", staat er vanavond een nieuwe film op mijn programma "My Sisters Keeper".
Zal ik me schrap zetten of is het 'go with the flow'
Gezien de temperaturen zal het wel 'go with the flow' zijn.
Neneh @ 03:58 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet
zondag 26 juli, 2009
Van wat ik ga zien en gezien heb.
Vanmorgen waren ze met z'n tweeen en ik ren naar binnen voor mijn fototoestel. Ondertussen kijk ik of alles goed staat zodat ik gelijk kan beginnen met fotograferen. Laat ik kort gaan..... het moet nog een keer. Niets is wat het lijkt, ook vandaag niet.
Wat ik gezien heb:
the reader: Kate Winslet verslaafd ben ik momenteel, dus deze moest ik zien. Ik zat te wachten op de eerste de beste keer dat de film langs zou komen. In September pas in het filmhuis. Dat gaf voor mij al aan dat ik de film sowieso moest zien. En dat heb ik gedaan. Zwaar onder de indruk was ik. Wat een film, echt zoeen in de categorie 'ik blijf nog even op het netvlies plakken'. Een onvoorstelbaar verhaal wat door omstandigheden een hele vreemde kant uit gaat. Ik had er over gelezen, niet het boek gelezen, lief wist niets van de film dus ging er blanco in. Hij was ondersteboven zeg maar. Als dat kan bij een film. Een aanrader die je zeker niet moet gaan zien vlak voor je zou gaan slapen. Lukt niet direct namelijk.
I Could Never Be Your Woman: (eentje zonder Kate)
Ik had geen idee wat voor film het zou zijn maar ach, grappig is ie wel. Een film met uitspraken die je wel kent en die je aan het lachen maken. Gewoon een beetje een onzin film zeg maar.
Finding Neverland:
Met Kate, nog een keer. Ik weet echt niet hoe het kan dat ik deze film gemist heb. Ik had hem echt nog niet gezien. Maar ja, Kate fan, kan niet missen. Was een fijne film.
The cave of the yellow dog:
Deze had ik gemist in het filmhuis en me steeds voorgenomen te kijken zodra ik hem in handen kreeg. dat gebeurde dus de dag voor ik het ziekenhuis indraaide. De film moest weer even wachten. Eenmaal thuis was dit de eerste die ik ging zien. Niets heftigs aan, niets actie, maar wel prachtige beelden en een goed zicht op het nomaden leven. Het is prachtig puur gespeeld. Ik ben blij dat ik deze eindelijk gezien heb.
New in Town: Eentje met Renee Zellweger, ook een van mijn favorieten. (op film gebied dan) Ik had de film een tijd terug al gezien, lief nog niet maar ik zei dat hij die wel leuk zou vinden. Was ook zo. Is gewoon een heerlijke feelgood movie. Languit op de bank......
Ghost of a girlsfriend past: Die draait nu in de bioscoop (hier en daar denk ik). Een aantal weken geleden heb ik deze al gezien. Blijft niet hangen, is een beetje teveel van het goeie eigenlijk. Scrooge in de liefde.... tja. Feelgood? ach, als je nergens over nadenkt dan gaat het wel, was niet mijn film.
The Proposal: Die viel me ook zwaar tegen. Ik kijk toch het liefst naar films met diepgang en deze bezorgde mij ook niet het feelgood gevoel. Wat een mutsmensen in die film. Misschien wel goed gespeeld, daar let ik namelijk minder op, maar het verhaal is........... grmbl.
Wat ik ga zien:
Revolutionary Road
Harry Potter, 6
Wat ik echt niet ga zien:
Bruno
Dat was het voor even. Ik duik het boek in.
Iedere dag vrij - Bob Crebas
Neneh @ 05:03 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet
woensdag 4 februari, 2009
New in Town
Eigenlijk ben ik stiekem fan van Reneé Zellweger...
Dus vanavond ga ik lekker genieten en ik denk ook aardig lachen
Neneh @ 05:39 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet
zondag 1 februari, 2009
Benjamin
Momenteel is het aanbod in goeie films best hoog. Het is echt geen komkommertijd in filmland om het zo maar te noemen. Niet alles is hoogstaand maar soms wel net zo leuk om naar te kijken...
Vanmiddag staat Benjamin op het programma .....
Ik ben heel benieuwd naar de film...
Neneh @ 01:51 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld
Tweet
donderdag 8 januari, 2009
Seven Pounds
"In seven days God created the world, and in seven seconds I shattered mine"
Oh ja, gisteravond was het weer zover en met een snotneus naar de film wil ook nog wel. Het viel mee met de snotneus. Pas aan het einde werd het dramatisch maar dat had meer met de film te maken dan met de snot
Dochter Keekstar zou mee, schone-dochter nog niet. Het ging anders, dat zou later in de zaal ook duidelijk worden. Er waren meer afzeggingen dan ooit. Alle andere snotneuzen waren thuis gebleven. Zo ook dochter. Jammer, heel jammer. Normaal gesproken ga ik ook graag in mijn eentje naar de film. Ik bedoel maar.... ik hoef niet zo nodig iets te zeggen tegen iemand als ik naar de film ga en soms vind ik dat gewoon lekker. Gisteren niet, ik heb een paar vriendinnen gebeld, collega gevraagd en uiteindelijk iemand gevonden die gelijk 'ja' zei en zij zou vervolgens ook met een brok in de keel komen te zitten. Nee, geen griep. Pure emotie!
Zoon belde, een paar dagen geleden, en zei, "seven pounds, wat zegt je dat?"
Ik moest even nadenken, had niet gelijk iets in beeld en ineens ... "ja, dat is een film, die moet nog komen, die .... die ga ik woensdag zien."
"Mam, die is zo mooi, die is zo mooi, die ga jij geweldig vinden."
En ik kan ook echt niet anders zeggen. Wat een bizar verhaal, wat een bizar einde en wat een bloedstollende emotie.
Ben (Will Smith) heeft in zijn leven een ongeluk veroorzaakt, autorijden en telefoneren tegelijk kan dodelijk zijn. Dat werd het ook. Dodelijk, en dat bleef hem achtervolgen. Zeven mensen vonden de dood door het ongeluk wat hij veroorzaakte. Zeven. Een bijzonder getal, altijd al geweest en in de film komt het vaak terug.
In de film kom je langzaam tot de conclusie dat hij wel iets heel bijzonders van plan is alleen pas in het laatste stuk van de film wordt duidelijk dat die afloop iets is wat je niet wilt en wel wilt. Mens........ wat kan een mens veel doen.
Nu is het een film, nu is een groot scherm, een doek van zoveel vierkante meter, een held op het witte doek. Maar het verhaal gaat verder dan dat.
Neneh @ 09:00 am
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet
zaterdag 20 december, 2008
Verschrikkelijk...
Echt waar, ik ben erg. Ik ben vreselijk erg.
Maar er is mee te leven.
'Nee, dat meen je niet', zeggen ze dan tegen mij. 'Echt waar?'
Ja dus, ik doe het wel. Ik doe het wel.
Het gekke aan het geheel is.... ik vind het dus niet gek.
Afgelopen woensdag zat ik er, vandaag ga ik weer. Met mijn dochter deze keer.
Wij gaan Australia zien. En ik hoop dat ik dan niet weer zo schrik. Wat een film, wat een film.
Neneh @ 07:37 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld
Tweet
woensdag 17 december, 2008
Zien
Vorige week was er niets ... die week daarvoor Vicky Christina Barcelona
Tuurlijk was er vorige week wel iets
Wit licht en Oorlogswinter.... maar dat komt nog
Vanavond ga ik Australia zien.
Trouwens .... heeft iemand al beschuit met blauwe muisjes gezien?
Ik niet.... het duurt ook best lang eigenlijk .... echt wel!
Neneh @ 07:10 pm
nou zeg al 9 keer gebabbeld
Tweet
dinsdag 18 november, 2008
Julie
Cristie met haar rol in "Away from her".
Ik ga het eens zien vanavond.
Gezien! Een dikke tien!
Zoals Mirre schrijft.... Zo pijnlijk, zo waar, zo vol liefde, zo mooi... zo is het in deze film.
Neneh @ 05:42 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld
Tweet
dinsdag 9 september, 2008
Le Voyage du Ballon Rouge
ik ben benieuwd.......
Neneh @ 04:23 pm
nou zeg al 6 keer gebabbeld
Tweet
donderdag 4 september, 2008
Gratis....
Tja, en daar liggen ze dan..... de kaartjes voor een gratis 2de bioscoopkaartje.
Waar zal ik dan heen? Wat is nog een leuke film, een goeie film, een vermakelijke film, een schat van een film.
Wild Child
Wall-E
Vliegen naar de maan.....
the dark Knight
Superhero movie
Star wars - the clone wars
Snuf de Hond
Meet Dave
Mama Mia
Live Opera
Kung fu Panda
Journey to the centre of the earth
Get Smart
Hellboy
Een brief voor de koning
Formule 1....ahum live
Bangkok dangerous......
Afgelopen week zag ik "Mio Fratello è Figlio Unico" en ik weet nu nog steeds niet of ik het een mooie, goeie, slechte, aardige film vond. Het bleef boeien omdat ik wilde weten hoe het afliep. Het bleef boeien omdat het goed gespeeld werd.... maar zoals ik wel eens heb 'DIE film moet ik nog een keer zien', daar had ik nu geen last van
Dan maar naar Mama Mia... met Meryl Streep. Die heb ik nu 2 x gezien en ik blijf erbij dat ik die nog een keer moet zien.
Wie gaat er met mij mee want ik heb een 2de kaartje gratis
Neneh @ 09:26 pm
nou zeg al 17 keer gebabbeld
Tweet