vrijdag 22 januari, 2010
Niet fijn
Ze lopen lekker
die
nieuwe laarzen
Ze zijn te
klein
niet fijn.
Neneh @ 11:02 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
maandag 11 mei, 2009
De dag na de tweede zondag in mei
Op een juiste dag in mei, zo een tweede zondag zeg maar, zo ongeveer.
Is het feest.
Als je een perfect groot bed hebt kan iedereen die dag aanschuiven, aanliggen of zitten. Het mag duidelijk zijn dat iedereen meedoet. Ik ga niet beweren dat het bed de hele dag bewoond wordt. Het gaat meer om het idee. Dat je namelijk weet waar het zich afspeelt. Natuurlijk kan het ergens anders ook maar een bed is een soort van veilige plek.
Als de juiste mensen, zo op die tweede zondag in mei, dan ook nog allemaal in de buurt zijn is het feestje natuurlijk helemaal compleet. Bij een feestje horen kadootjes. Kleine en grote kadootjes, eigengemaakte kadootjes, zelfbedachte kadootjes, met voorbedachte rade kadootjes. Kadootjes maken een feestje completer al kan het zonder net zo feestelijk zijn. Zo, op die tweede zondag in mei, werd het een feestelijk begin van de dag en het feestelijke gevoel bleef tot het weer gewoon maandag werd.
Op maandag na de tweede zondag in mei werd ik wakker in mijn eigen bed en dacht ik met een glimlach om mijn mond aan de tweede zondag van mei.
Volgend jaar maar weer
Neneh @ 09:23 am
nou zeg al 1 keer gebabbeld
dinsdag 5 mei, 2009
Op een dag dat Vrijheid ook in Vrijheid wordt gevierd
Vrijheid is:
... wakker worden zonder wekker :) (Mirre)
Je leven inrichten, zoals jij dit zelf wilt. (Ton)
Neneh @ 08:16 am
nou zeg al 5 keer gebabbeld
woensdag 22 april, 2009
Voor als het niet warmer wil worden dan het was..
Ik heb gloeiwangen van de koude wind. 'Wat een verschil in temperatuur hé' is iets wat ik vandaag meerdere malen heb gehoord. 'Heb je het niet koud met de deur zo open' vraagt er iemand aan de juffer achter de toonbank. Dat heeft ze zeker weten maar van de baas mag de deur niet dicht zegt ze er ook zachtjes achteraan. Wij weten nu allemaal dat het afzien is bij deze bakker. Verdikkeme, als je je personeel ziek wilt hebben moet je dit doen. Het is echt koud, koude wind. Ik trek mijn jas nog iets verder dicht en stap weer op de fiets. Ik laat haar achter, kan nog net zien dat ze de mouw van haar shirt over haar handen probeert te trekken. Laat dat ook niets helpen. Als je het zo koud hebt dan ril je van binnen.....
De buurman heeft zijn mobiele huis weer uit de berging getrokken en loopt zich helemaal in het zweet te poetsen. Opknappen maar weer, banden op spanning en rijden maar. De vakantie zit eraan te komen en iedereen heeft ergens wel een dagje vrij. Als het goed geregeld is tenminste. En ik, ik heb nog steeds vrij. Voel het inmiddels ook als vrij. Kom echt heel langzaam tot rust en wat nog belangrijker is, ik kom in een ander ritme. Langzaam gaat de druk ruimte maken voor rust. Daarom zet ik vandaag de slaapkamer op de kop, maak schoon, poets, ruim de winter op en voeg de zomer bij de lente in de kast. 'Oh, heej, dat jurkje had ik ook nog, en dat fijne shirtje. Helemaal vergeten hoe heerlijk bloot zomer kan zijn.' Het zijn zo van die dingen waar ik eigenlijk nooit meer tijd voor had en altijd alles overal tussen moest prakken. Ik bedenk nu dat het bijna is zoals de tijd dat wij net getrouwd waren, die eerste tijd, met alleen een hond waar we voor moesten zorgen. Het huishouden zo aan kant en wat deed ik dan toch... nu is er een 'grote opschepper' die zich prima redden kan. Hij kwam maandag thuis na het afsluiten van het eerste gedeelte van zijn examen en riep 'ik heb 3 weken vrij'. Ik schrik er haast van. Hij was 9 jaar toen ik buiten de deur ging werken en nu is hij eindexamen aan het doen en ben ik weer bij huis. Het voelt wel goed, ik kan me nog steeds prima vermaken. Dat was nooit het punt. Soms moet je ook niet vragen wat ik zoal doe een hele dag, ik kan het niet navertellen. Ik doe soms van alles en soms niets maar toch altijd bezig.
Volgende week, als de scholen vakantie hebben, begint er voor mij weer een drukkere tijd aan te breken. Mijn nieuwe vrijwilligerswerk dient zich vooral aan in de vakantieperiode. Vrijwilliger bij het bezoekerscentrum in het Dwingelderveld. Dus als je eens op watersafari wilt, of een insectenhotel mee wilt maken dan kom maar op!
Inmiddels schijnt de zon weer volop, de was wappert, mijn wangen gloeien....... ja, mijn wangen gloeien
Neneh @ 03:10 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
zaterdag 11 april, 2009
Van nieuw leven en alles wat bloeit
Ik wens jullie fijne Paasdagen.........
Neneh @ 10:05 pm
nou zeg al 6 keer gebabbeld
vrijdag 20 maart, 2009
van een mus en de dingen die voorbij gaan..
Ik hoor de merel, door velen is het 'gemerel' al beschreven. 'Ergens werd ik wakker van', zei ik tegen lief, die vond dat ik uit bed was gevallen maar ik denk dat het de merel was. Het is een prettige gedachte. Het is de merel die het op een tetteren zet want er dreigt gevaar. Het zijn de mussen die nooit alleen zijn en overal zoeken naar iets wat de ander is vergeten. De merel is niets vergeten, ze werkt zo hard dat ze her en der alles laat vallen omdat ze ineens weer een mooier takje ziet om mee te nemen.
Het is druk in de tuin met blauw, geel en paars. Om over dood maar niet te spreken. Of toch, er is veel dood materiaal in de tuin wat dan weer bewoond wordt door lieveheersbeestjes en slakken. Dus wat dood lijkt is het niet of toch wel. In de emmer, waar net een klein laagje water in staat, vind ik een dood muisje. De hele winter huist familie muis in het houthok en beleven wij veel plezier aan de capriolen die de muisjes uithalen om voor mus te spelen in het vogelhuisje. Of het getrippel van huisje naar het muizenholletje. Nu ligt daar de muis in de emmer. Aan het staartje haal ik muisje omhoog en laat het zien aan oma's grote vent die een dagje komt zandbakken. Hij kijkt ernaar alsof hij water ziet branden er komt een rilling onder zijn winterjas vandaan en oppert dat oma dit maar heel snel weg doet. Ik wil dat wel maar waar laat ik zo snel een dood muisje. Later zorg, het is van later zorg.
Ik krijg zandijsjes en zandkoffie en een tak om de oren. De tuin verandert langzaam helemaal in zandbak en samen vullen we een ei.
Neneh @ 09:23 am
nou zeg al 5 keer gebabbeld
dinsdag 3 maart, 2009
verhip...
Is de dag alweer voorbij...... ik kom tijd te kort
Hier is ze nog een keertje.... Annabel
Neneh @ 10:33 pm
nou zeg al 9 keer gebabbeld
vrijdag 27 februari, 2009
Voor Pieter
Vandaag is het afscheid van Pieter
Vandaag staan wij om Joos en haar schatten heen...........
Neneh @ 03:02 pm
nou zeg al 6 keer gebabbeld
donderdag 26 februari, 2009
Stralende blik
'Ja, hallo zeg, vertel mij wat'
Zo begon het ongeveer en zo duurde het ook ongeveer anderhalf uur.
'Het kan verkeren', zei hij wel een paar keer.
Ik luister en kijk hem aan en bespeur een vermoeidheid die ik van mezelf ook wel ken. Soort van lachen als een boer met kiespijn, veel meer komt er ook niet uit. Ja, er komt genoeg uit, een en al frustratie.
En ik luister alweer, natuurlijk wil hij weten hoe het nu met me gaat, of ik uitrust, genoeg tijd voor mezelf heb, of ik weer toe kom aan de dingen die ik al een tijdje niet of te weinig heb gedaan.
Ik voel me haast schuldig als ik zeg dat het echt goed gaat, dat ik me lekker voel, dat ik zo blij ben dat ik tijd heb. Al is het zelfs tijd voor niets.
Je kent het wel, het grote niets.
De hele dag druk zijn maar aan het einde van de dag niet kunnen bedenken waar je zo druk mee was.
Ja, ik weet het wel. Dingen in het huis, kantjes ophangen in de kelder, lekker tijd voor bakken van brood en ander lekkers, eindelijk dat digitale fotoalbum afmaken, 200 foto's verder tevreden zijn en ach ja, wat ik al niet meer verzin om te doen. Heel veel.
Ik vertel het met een stralende blik in mijn ogen, dat zie ik niet zelf, ik voel dat zo.
En hij ziet het en is zo blij met het wijze besluit maar..... 'oh wat mis ik je!'
Ondertussen kappen ze hier het hele park plat, bijna 2 jaar na de downburst moet het gebeuren...
Neneh @ 11:11 am
nou zeg al 5 keer gebabbeld
zondag 15 februari, 2009
Geven....
Het leven bestaat voornamelijk uit geven. Althans zo kan ik het zien. Ik wil geven, ik ben een geefmens. En dan bedoel ik niet alleen goederen, een pakje geven is ook leuk, ik bedoel geven van een woord, een schouderklopje, een luisterend oor, een handdruk een noem het maar op.
In mijn leven tot nu toe heb ik ook heel veel mensen leren kennen die dat ook goed kunnen. Die ook veel meer geven dan nemen. Die ruimhartig zijn, niet meten naar vermogen maar meten naar kunnen. En van daaruit leven.
Waarom begin ik hier dan over. 'Het zit toch goed' denk je misschien.
De laatste maanden zijn voor mij met name geef maanden geweest maar ook van ontvangen. Uit onverwachte hoeken, soms zomaar uit het niets komt er weer iets.
Vanmorgen nog. Een mail van een oud-medewerkster die me uitnodigt om met haar te chatten. Niet dat ik naar nu 1.2.3 op zit te wachten, het feit dat zij dit vraagt zegt mij genoeg. Of dat kaartje gisteren met de mededeling dat ze me veel rust en geluk wensen maar tegelijkertijd aangeven dat ze me missen. Dat kaartje wat ik totaal niet had verwacht. Of die mail die ik vrijdag kreeg van iemand die ook echt geen afscheid wil nemen. Niet nu.
Dit heeft dan te maken met mijn keuze om te stoppen met mijn werk. Mijn keuze zodat ze niet meer van mij kunnen nemen wat ze allang hebben genomen.
Mijn geven heeft met liefde te maken. Liefde voor mijn lief, voor mijn kinderen, voor mijn familie, voor mijn collega's, voor mijn werk, voor mijn hobby's, voor mijn doelen. Zoals dus maar weer de afgelopen week voor Amnesty. Ik moet er namelijk niet aan denken om gevangen te zitten en dan niet eerlijk berecht te worden. Ik moet er niet aan denken dus geef ik.
Ik moet er ook niet aan denken dat ik mijn lief moet missen, of mijn kinderen. Ik moet er niet aan denken dus ik geef mijn liefde en wil het laten weten ook. Al sta ik echt niet dagelijks te roepen dat ik van ze houd. Dat ben ik niet. Ik ben iemand die vaak door een gesprek duidelijk probeert te maken dat ik om ze geef, me zorgen maak, of juist heel trots ben, of blij. Blij met mijn schatten. Ik moet er niet aan denken... maar je kunt elkaar zo kwijt zijn zonder dat je hebt kunnen zeggen dat je van ze houdt.
Gisteren was het Valentijnsdag. Je kunt er van zeggen wat je wilt, je kunt het commercie vinden, of verafschuwen of juist fijn vinden. Die dag is er niet voor niets, net als een vader of een moederdag. Onzin om te zeggen... ja, hoor eens, als het van die speciale dag afhangt om iets extra's te doen dan ben je verkeerd bezig. Maar dat kleine beetje extra's maakt het net zo leuk. Als je kan geven, geef het dan.
Lief en ik lagen nog wakker te worden toen 'grote opschepper' de slaapkamer binnen kwam. Hij zou de honden wel uitlaten.
Wij keken elkaar aan en vroegen wat er in hem gevaren was want het was zaterdag en nog vroeg en .... en...
Maar hij gaf aan dat hij vakantie had en wakker was en dat hij vond dat wij best nog even mochten blijven liggen.
Als dat geen geven is.... dan eet ik vandaag mijn taart op!
Neneh @ 11:36 am
nou zeg al 5 keer gebabbeld
maandag 9 februari, 2009
Bloemetjes (2)
Hoe zit dat nu met die bloemetjes die ik buiten ging zetten. Dat was zaterdag en mijn moeder was jarig. 'Och Moedertje, zei ik tegen haar toen ik bij haar kwam, ik wens je een goed jaar, een gezond jaar, een snel weer in de benen jaar.'
Ze was die week daarvoor ongelukkig ten val gekomen en als je een dagje ouder bent kan dat vervelende gevolgen hebben. Gelukkig was er niets gebroken, gelukkig niet, maar de pijn die een kneuzing te weeg brengt is ook niet misselijk. En wat voor haar dan het ergste is dat ze niet echt kan slapen, liggen is een drama, doet pijn, wil niet. Dus slapeloze nachten....
'En ik wil zo graag slapen', zegt ze dan.
Helemaal voor die verjaardag.
Daarom kwam ik zaterdag bij haar, een paar dingen regelen even babbelen, luisteren...
'Ik wil heel graag dat jij die bloemetjes buiten zet, ze ruiken niet lekker.' (ze stinken zei ze)
Dus daarom heb ik zaterdag de bloemetjes buiten gezet.
Voor het eerst in haar leven had mijn moeder een feestje georganiseerd, voor het eerst in haar leven had ze ons allemaal uitgenodigd voor haar feestje en ze had alleen aan de voorpret zoveel plezier beleefd. Ze had er zo'n zin in. Ze had er zo naar uitgekeken. Tot ze viel natuurlijk.
Gelukkig ging het feest gewoon door, ondanks pijn, ondanks slapeloze nachten, ondanks alles. We waren voor het eerst sinds lange tijd weer eens allemaal bij elkaar en het was erg leuk!
Nu hoop ik dat mijn moeder de volgende keer de bloemetjes zelf weer buiten kan zetten... dan gaat het namelijk de goeie kant op!
Neneh @ 08:09 am
nou zeg al 5 keer gebabbeld
vrijdag 6 februari, 2009
Gemengde gevoelens.....
Ja, dan lig ik daar dus onder een deken en heb koude voeten en een koude buik. Dat kan ik weten. Ik bedoel, ik voel heus wel of ik koude voeten heb. Die heb ik namelijk. En die koude buik voel ik ook met mijn handen. Ik dacht nog 'tjonge jonge wat een koude buik'
Ik lig onder een deken en heb het verdikkeme koud. Het zijn dan ook wisselende contacten waar ik aan bloot sta.... een reiniger, een stoombad, een peeling, een massage, een rijke dittem of van dattum. Uiteindelijk moet ik echt even plassen van al dat gepoets.. en gesmeer. Het voelt wel lekker, heerlijk eigenlijk. Helemaal als ik daarna weer keurig opgemaakt naar buiten stap. Ik heb dan echt zoiets van 'kijk mij eens lekker fris zijn'.
De zon schijnt.... ik ruik iets in de lucht wat er vorige week echt nog niet hing.
Vleugje voorjaar. Vleugje lekker.
Op de fiets naar huis bedenk ik dat ik het gevoel langer vast wil houden. Van uitgerust, gemasseerd en gepeeld. Van lekker fris, van voorjaar...
Natuurlijk stort ik me weer volledig op de klus waar ik voor gevraagd was. Foto's maken bij een dag vol afscheid....
Tot emotietranen bij mijn oog beginnen te prikken. Ik loop echt naar de spiegel om te zien of ik er nog wel fris uitzie. Stel je voor dat je er al zo snel een puinhoop van maakt. Dat is niet de bedoeling
Ik kijk haar aan en knijp even in haar been. 'Dapper hoor, zeg ik, dapper dat je hier bent vandaag.'
Ze kijkt mij aan... ook zij heeft emotietranen in de ooghoek en eentje vindt zijn weg onder de bril door over haar wang.
Ze laat het gaan.
......
Neneh @ 06:47 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
maandag 2 februari, 2009
Belangstelling
Over belangstelling heb ik echt niet te klagen, iedereen is toch zeer benieuwd hoe mijn eerste 'vrije' dag is verlopen, hoe het gaat.
En dan kan ik alleen maar zeggen... het voelt wel lekker.
Of ....
Nee, ik stond de normale tijd op. Kwart voor 7 dus. Ik deed gewoon wat ik iedere morgen deed, douchen, aankleden, brood smeren, eten, thee drinken, alles klaarzetten voor 'Grote Opschepper' en daar hield het op. Normaal zou ik dan in de auto springen en weet ik waarheen rijden. Nu stapte ik in auto met lief achter het stuur en toen hij eenmaal op de plek was reed ik weer naar huis.
Met de sjaal nog om de nek, de muts nog op het hoofd was ik alle spullen aan het verzamelen wat ik nog in moest leveren op kantoor. Papier dit, handtekening zus, sleutels zo.... tot de bel ging.
Er stond iemand op de stoep die ik al even niet gesproken had. Ze had mijn auto zien staan... 'je bent thuis, dacht ik', zo zei ze
Kom binnen, kom snel binnen. 'Wat ben ik blij je te zien, het moet zo zijn', zeg ik tegen haar en ik leg haar uit dat de auto nog net voor de deur staat maar niet lang meer.
We vertellen elkaar alles, we praten honderduit de ochtend lang. Zij verteld van haar zorgen, haar vreselijk grote zorgen. Ooit, in het begin van mijn gekladder heb ik er wel eens over geschreven, zij heeft haar oudste zoon net zo oud als wij onze jongste. Onze 'Grote Opschepper' die dit jaar al zijn eindexamen zal doen na 4 jaar voortgezet onderwijs. Twee jongens in dezelfde leeftijd met beide een leven voor zich. Zou je denken. Nee dus. Hij kreeg voor hij 10 werd te maken met een hersentumor. En wel zo ernstig dat toen voor zijn leven werd gevreesd. Het duurt even voor het tot je doordringt dat elke dag er eentje is. Het mocht iets langer duren, hij mocht iets langer leven maar nu is er elke dag eentje.
'Leef bij de dag', zei de arts
Daar moet zij mee dealen, daar moet zij mee verder. Met elke dag eentje.
Ik was zo blij dat ze aanbelde, dat ik thuis was, dat ik niet gestoord werd door de telefoon, dat ik er was...
Daarna moest natuurlijk alles in sneltreinvaart gedaan worden en heb ik zelfs een afspraak afgezegd. Ik had er domweg de tijd niet meer voor....
Dat gaat wel goed dus, met het niet werken. Want vandaag heb ik al 2 afspraken gemaakt met mensen waar ik echt geen tijd meer voor had, al heel lang niet...
Het moet zo zijn... zo voelt het
Neneh @ 08:40 pm
nou zeg al 6 keer gebabbeld
donderdag 29 januari, 2009
Afscheid
Vandaag neem ik afscheid van mijn werk, mijn collega's, mijn kantoor.
Vandaag is het zover dat ik met nog één dag te gaan mijn collega's zie 'slikken'. Vooral mijn naaste collega voor al meer dan 4 jaar heeft het er moeilijk mee. Een andere collega waar ik al veel langer mee samen heb gewerkt, zij zit niet meer op dit kantoor maar werkt elders voor hetzelfde bedrijf. Zij was ook aanwezig, evenals mijn altijd en eeuwig te laat directeur. Ik mag het niet zeggen, alleen een hond heeft een baas, maar mijn directeur was een slechte baas en die gun ik een hond ook niet. Zo ook vanmorgen toen zij, eerst weer drie kwartier te laat, de leiding in het gesprek weer volledig opeiste. Ze had van mij ook niet hoeven verschijnen. Het heeft geen toegevoegde waarde, haar aanwezigheid vraagt altijd om kromme tenen.
Ze was er.
Maar mijn naaste collega heeft het er moeilijk mee, ze wil het niet. Ze wil geen afscheid nemen, alleen vanuit de werkpositie als het dan toch niet anders kan, maar verder niet.
Vanaf de dag dat ik de knoop heb doorgehakt dat ik zou stoppen met mijn huidige werk ben ik aan het afscheid nemen. Vanaf december dus. Vanaf december hoor ik al aan dat ze mij niet kwijt willen. Dat ze bij mij weten waar ze aan toe zijn. Ik vind het jammer dat je weggaat. Je bent iemand die opkomt voor de belangen van zowel de werknemer als de opdrachtgever en dat waardeer ik erg in jou. Je bent open in je communicatie en komt de gemaakte afspraken na. Ik denk niet dat veel leidinggevenden dit kunnen evenaren.
En
Ik heb van je geleerd hoe ik het werk goed moet doen zonder daarbij b.v mijn rug te belasten. Als ik een weekend weg was naar b.v Duitsland, dan merk ik dat ik op een bepaalde manier kijk of de kamer waarin ik logeer schoon is.
Ik zeg dan tegen mijn vriendin, dat ik naar de kamer kijk met de ogen van Grietje.
Zo zie je maar Grietje zelfs als ik een weekend op vakantie ben speel je een rol in hoe ik naar dingen kijk die met schoonmaak te maken hebben.
Ik raak er iedere keer weer van onder de indruk. Ik weet wel hoe ik werk, waar ik sterk in ben, voor wie ik op kom, naar wie ik luister, waar ik me voor inzet. Ik weet het wel maar als iemand het opschrijft en ik krijg dat lezen voel ik me...... tja.
Vanaf december komt er van alles binnen, binnen in mijn hart. Vanmorgen mocht ik ook uitpakken, niet zomaar, er zaten de toepasselijke woorden bij. Maar hoe ik het ook bedenk, ze zijn zoveel waard die woorden. Ze geven niet alleen aan hoe het is geweest, ook hoe het nu is en ook hoe de toekomst zal zijn.
Citaat: (deze moet ik echt opschrijven, het typeert maar weer hoe ik ben)
En waar ik (mijn naaste collega) me het liefst onzichtbaar aankleedt (in het zwart of bruin bedoel ik) ..... had jij altijd een mengelmoes van kleuren aan.
Ik knik heftig met mijn hoofd en mijn tranen zijn echt niet tegen te houden.
Nog even wordt genoemd dat ik 'echt' weg ga, dat ik al veel heb gekregen maar dat er ook nog iets symbolisch bij moet...
Het is een kaars, handgemaakt, er zijn dus geen twee dezelfde van.... net zo als van ons mensen er geen één hetzelfde is.... en er geen 2de Grietje is. Daarom gaan we jouw missen, je unieke jouw missen. Het kaarsje kan je aandoen als je ons erg mist en geeft licht en warmte net als wij.
oh, en mijn hoofd zakt en ik huil. Ik wil het niet zeggen maar ik mis ze nu al. Waarom, denk ik stil, waarom heeft die baas het mij zo lastig gemaakt dat ik zelf moest besluiten om weg te gaan voor ik echt de ziektewet in moet. Ik heb altijd gezegd dat ik wil werken voor mijn plezier. En zij heeft mij het plezier en uiteindelijk ook mijn werk en mijn fijne collega's afgenomen. Ondanks dat ik nog steeds achter mijn besluit sta, dat ik wel zeker weet dat dit het beste is voor dit moment, weet ik ook zeker dat het anders had gekund.
Ik heb morgen nog afspraken, maak af waar ik 5 jaar geleden aan begonnen ben en vanaf dan..... is er geen telefoon, geen urenregistratie, geen kilometerregistratie, geen ziekmelding meer op de zondagavond, geen stress, geen gedoe meer.
Maar ook niet even het bijna dagelijkse even 'niets met werk te maken praatje' met collega....
Vooral dat ga ik missen.... heel erg
Om dan thuis te komen en de grimas van 'grote opschepper' te ontmoeten, om thuis te komen, de mail te openen en .......
Wij houden van je hoor!!!..... te vinden
Dan is het ook goed! Dan weet ik ook weer dat ik door het werk veel miste wat ik nu niet hoef te missen! En zo is dat..
Ik maak een sopje, ga aan de poets en symboliseer voor mij op dit moment de ruimte die er komt om weer eens ouderwets op te ruimen en schoon te maken....
Neneh @ 02:11 pm
nou zeg al 16 keer gebabbeld
zaterdag 24 januari, 2009
Niets
Als er een maand voorbij is, met net zoveel dagen als de maand daarvoor en er gebeurt niets, dan is het niet schokkend, dan ga je niet achter je oren krabben, dan leef je verder de volgende maand in. Zo zijn wij mensen, hoogtepunten zijn leuk maar niet direct noodzakelijk om door te leven. Niets is ook goed. Je gaat gewoon naar werk, school, sport, vriend, familie en wat je al niet meer gewoon kunt doen. Niets bijzonders.
'Wat heb je gedaan vandaag?', die vraag kun je rustig met 'niets' beantwoorden. Niets aan de hand.
Als er een maand voorbij is, met net zoveel dagen als de maand daarvoor en er gebeurt niets terwijl er wel iets moet gebeuren dan is 'niets' ineens niet goed. Dan is elke dag een lange dag, dan is het niet fijn. Maar ook niet fijne dagen kunnen een gouden randje krijgen ook al is het niets. Je wilt iets maar er gebeurt niets.
Eigenlijk wil iedereen dat er iets gaat gebeuren. 'Al is het maar iets' was het nog een week geleden en nu schrijft zij over 'niets'.
Daar kan ik niets mee, roep ik vertwijfeld. Ik wil niet dat het 'niets' wordt. Ik wil dat er iets gebeurt, roept mijn hoofd. Het kan toch niet waar zijn. Sneeuwklokjes zijn natuurlijk ook maanden weg maar komen ook altijd weer terug. Dat is ook iets.
En zo loop ik de trap op naar boven, ik heb net de pc uit, heb net het 'niets' gelezen van haar. Ik begin te denken over het grote niets. Ik maak me klaar voor de nacht en als ik in slaap ben dan is er echt het grote niets. Dat heb ik vanmorgen wel gemerkt. Geen droom die achtervolgt, geen flits, helemaal niets.
Maar voor Joos wil ik iets.... en ik kan alleen maar aan haar denken
Neneh @ 10:08 am
nou zeg al 5 keer gebabbeld
donderdag 22 januari, 2009
Zeeën
Vandaag kwamen schone-dochter en dochter tegelijk binnen stormen. Nou ja, niet stormen in de zin van snel of zo maar toen ze binnenkwamen was het huis gelijk gevuld.
De honden door het dolle. Eén Kleinkind in de maxi-cosi midden op de tafel, ander Kleinkind met de billen op de tafel. Van dochters kwam er een kadootje. Een mocht ik uitpakken, de andere mocht Oma's grote Vent uitpakken.
"ja, maar ehm...dit hoeft toch niet. Waar is dit nu weer goed voor?"
"voor jou, voor zomaar, voor omdat .... voor jou!"
Symbolisch... een klokje :)
"Omdat je straks zeeën van tijd hebt....... toch??"
Neneh @ 10:45 pm
nou zeg al 7 keer gebabbeld
vrijdag 9 januari, 2009
Kaarsje...
En weer gaan mijn gedachten uit naar Sis... naar Pieter, haar Pieter
Neneh @ 10:37 pm
nou zeg al 7 keer gebabbeld
vrijdag 2 januari, 2009
Pieter
Vandaag gaan ze verder zoeken naar Pieter. 1 vierkante kilometer uitkammen? In het middelpunt daarvan een brug. Ik ken de situatie niet maar als er een brug is dan is er water en als er nu water is dan is het ijs geworden de laatste dagen. Wij hoeven allemaal niet eens onze fantasie te gebruiken als we hier verder over nadenken.
Aan de andere kant heeft Joos, de moeder van Pieter, al heel wat mogelijkheden weggevinkt. En tranen weggepinkt.
De laatste dagen zit dit toch heel sterk in mijn hoofd. Waar kan zo'n knul van 22 uithangen. Ik kan het niet verzinnen en het enige wat overblijft zijn slechte dingen die ik direct weer weg wil bannen. Waarom niet. Zolang er leven is, is er hoop en zolang je niets weet blijf je hopen.
Alles zal daar besproken zijn, waarom niet. Joos schrijft zich dapper een weg door de dagen. Wij, Joos en ik, kennen elkaar virtueel al heel lang. Ze heeft me ooit geïnterviewd en alles kwam ik een tijdje geleden nog tegen bij het opruimen van de pc. Sis was het toen meer, Joos is ze nu. In real life hebben we elkaar ook ontmoet. Meer dan eens zelfs. En iedereen hier in mijn gezin kent haar van de hilarische verjaardagsboodschap die ze ooit voor mij heeft gemaakt. *Hik*
Echt geweldig. Eigenlijk heb ik haar toch ook een poos gemist op internet. Hoe gaat dat... 'life goes on' en ach ja, veranderen van baan, veranderingen in het gezin. Verhuizen, noem maar op. Ik miste haar op een bepaalde manier. De schrijfstijl van Sis/Joos is zo bijzonder.
Wat ik nu allemaal op schrijf komt puur en alleen door het feit dat haar zoon Pieter weg is. Het is me, ook al is het ver weg, te dicht op de huid. Mijn hoofd doet er soms pijn van als ik eraan denk. Het laat me niet los, het verlamt. Daarom denk ik terug van voor 2000 en de tijden die we hebben meegemaakt samen. Ook haar verhaal over Pieter is me niet onbekend. Als ouder krijg je soms niet alles in de schoot geworden.
Nu zit ik nog in de pyama, ga me eens douchen en aankleden en ondertussen brand hier de kaars. Ik wil geen afstand nemen, ik wil dat ze voelt dat wij er zijn voor haar en de liefsten om haar heen.
Met Nick, mijn oudste kleinzoon, lees ik vaak het boek. "Wij gaan op berenjacht", vroeger lazen we dat met onze kinderen toen die nog klein waren en de woorden die in dat boek staan kunnen ze allemaal dromen.
Wij gaan op Berenjacht
Wij gaan een hele grote vangen
Oh, wat een prachtige dag
Nee, wij zijn niet bang....
Oh jee, een rivier!
Een diepe, koude rivier.
We kunnen er niet
bovenover.
We kunnen er niet
onderdoor.
O nee!
We moeten er dwars doorheen!
En die laatste zinnen die komen terug, ieder moment van de dag
We moeten er dwars doorheen!
Sterkte Sis
Neneh @ 11:32 am
nou zeg al 6 keer gebabbeld
donderdag 1 januari, 2009
2009 is here..
Remember Life is Short,
break the rules,
forgive quickly,
kiss slowly,
love truly,
laugh uncontrollably,
and never regret anything that made you smile...
Lieve mensen, dichtbij, ver weg... lieve allemaal, ik wens jullie een liefdevol 2009
Neneh @ 11:45 am
nou zeg al 13 keer gebabbeld
dinsdag 30 december, 2008
Ingewikkeld
oh, zo einde van het jaar. Dingen regelen nog voor het einde van het jaar. Nog die kaarten de deur niet uit. Gedoetje ook. Getûter in de oren van die vermaledijde kutknalventjes die net zo'n bommetje gooien als ik nietsvermoedend langs fiets
Met een grote tas in de hand, wat ik nu toch weer gescoord heb?? Ik moest wel. Had de pé in! En niet een klein beetje ook.
Ik ben afscheid aan het nemen. Van klanten waar ik verdorie al bijna 6 jaar mee samenwerk. En ik ben afscheid aan het nemen van personeel waar ik al net zolang mee werk. Dat is een gedoetje.
Voor me staat de foto van mijn jongste kleine mannetje. Voor het andere kleine mannetje moet ik nog een passende spreuk bedenken. Maar de jongste staat voor mijn neus.
Alsof hij ...... knipoogt. Wat op zich best zou kunnen, het is zo'n geweldig clever kind! Nu al. Dat wordt nog wat.
Maar nu knipoogt dit kleine mannetje. "Weet je wat oma, jij neemt dan wel afscheid nu, maar je begroet ook. Je begroet mij en over ruim 24 uur het nieuwe jaar en je begroet de postbode die de sollicitatiebrief meeneemt. Jij bent mijn lieve oma en jij kunt het"
Alsof hij het zou kunnen zeggen.... alsof. Zijn mama zegt het zeker, of denkt het nu als ze dit leest. Dan pinkt ze weer een traantje weg. Ze is een emotionele muts, dat kan ze niet van mij hebben, dat gaat niet bij schonedochters, maar ze is er wel mee besmet. Wij zijn emotioneel onstabiel momenteel.
IK DOE WEL STOER, maar ben het niet.
Elke minuut van de dag denk ik aan Sis. Weet je Sis, ik ben er zo mee bezig, ik zou zo graag jouw Pieter tevoorschijn toveren. Zo van, 'Kijk, hier is Pieter, hij was verdorie toch even naar.... om oliebollen te halen maar nu is hij terug"
Hoe vaak ik de afgelopen dagen al niet op je site gekeken heb om te zien of er al nieuws is. Wat jij meemaakt is niet te bevatten en wat jij schrijft al evenmin. Ik heb al net zo vaak geroepen 'Oh, ik zou helemaal gek worden als het mijn kind zou zijn.'
Dat heb ik al als er een sirene ergens afgaat. 'Waar is iedereen? Is er brand, ongeluk, weet ik veel, waar is iedereen?'
Altijd kan ik het bedenken en die ver weg woont daar heb ik totaal geen zicht op. Wat doen onze kinderen? Waar hangen ze uit....
Waar hangt Pieter uit?
Lieve Sis...... mijn gedachten zijn al dagen bij jou....
Neneh @ 05:34 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
zondag 21 december, 2008
Liefst
Wat ik het liefste doe? Gewoon omlummelen. Vooral in het weekend. Lekker omlummelen.
Gewoon in een eigen tempo de boel doen.
Eerst 50 kerstkaarten schrijven in de ochtendjas. Kopje koffie erbij en tussendoor de was in de droger of in de wasmachine doen. Nog een kopje koffie en nog meer kaarten schrijven.
Ondertussen wat op het wereld wijde web lezen en nog een kopje koffie drinken.
Als ik dan eindelijk besluit om toch naar de markt te gaan en de boodschappen te doen kan ik niet onder de douche omdat lief het water er af heeft gehaald. Duurt niet te lang. Hij is aan het prutten in het kleinste kamertje. Het heeft lang geduurd maar uiteindelijk hebben we straks een klein kamertje van formaat.
Douchen... de douche schoonmaken, dat komt er altijd achteraan op zaterdag, aankleden en nog meer van die zaken. Als je haar maar goed zit enzo.
Op de fiets naar de markt. Kan ook lopend maar ik wil even snel zodat ik daarna weer lekker om kan lummelen.
Oh, en er moeten 50 kaarten in de bus, de rest moet nog geschreven.
Het omlummelen kan me ook niet lang genoeg duren. Toch komt er een eind aan. Want ja, wat ging ik ook alweer doen gisteravond? Yep, naar de film. Dat doe ik ook wel graag. Naar de film gaan
En weet je wat........
Ik kreeg net een mailtje, ik heb een prijsvraag opgelost en 2 bioscoopkaartjes gewonnen.
Heerlijk toch als je met omlummelen op de zaterdag nog 2 kaartjes kan winnen van iets wat ik ook het liefste doe
Film kijken en omlummelen.... het komt wel goed vandaag. Alleen jammer dat het weekend zo snel voorbij is.
Neneh @ 02:02 pm
nou zeg al 7 keer gebabbeld
zaterdag 1 november, 2008
Diep
Natuurlijk kwam het telefoontje nog onverwacht. Maanden zat ik te luisteren naar lief die zijn zorg, over zijn vader, met mij deelde. Dat het toch wel hard achteruit ging, dat het een oude man was geworden.
Verklaarbaar.
Ik vertelde hem regelmatig hoeveel respect ik heb voor zijn handelswijze, zijn onvermoeibare manier van hulp bieden. Altijd.
'Wat moet ik anders?', zo zei hij dan. 'En dat kan dan allemaal wel maar je doet het dan toch maar, je zorgt wel', zo zei ik dan.
Het was een eindeloze martelgang en de oude man was niet de gemakkelijkste meneer om mee samen te werken. Nadat hij eindelijk in een verzorgingshuis terecht wat gekomen kwam er weer meer zorg bij.
Het huis van de oude man, de tuin, de post, de financiële zaken. Heel veel tijd is daar in gaan zitten, ruimen, poetsen, schilderen, repareren, midden in de nacht weer naar A omdat er weer een of andere idioot had bedacht dat er iets te halen viel in het lege huis.
Nee, geen gemakkelijke opdracht en hij was er heel veel tijd mee kwijt.
De oude man fleurde enigszins op in het verzorgingshuis en de verhalen kwamen nu niet altijd met ondertoon van zorg bij ons thuis.
Rust gaf het ook niet, niet voor mijn lief en ook niet voor mij. Neem maar van mij aan dat aan de zijlijn staan niet altijd gemakkelijk is.
Er zijn momenten geweest dat ik dacht 'ik ga erheen, eens kijken of hij mij nog kent en als hij mij niet meer kent dan kan ik mee, samen zorgen is toch altijd beter.'
Ik durfde niet, was toch wel bang voor herkenning en tja, wat dan.
Voor de zomervakantie gaat het niet goed en na de zomervakantie gaat het alleen maar meer slechter. We praten heel wat of over wat te doen als, en hoe willen we verder met..... Wij weten het niet, niemand weet het.
Lief heeft er grote zorg om en ik roep 'als er iets is met je kinderen dan trekken we aan de bel'. Dan bedoel ik dus nog de tijd dat je de zorg hebt voor de kinderen. Niet als ze al op eigen benen staan, dan willen we wel helpen maar ze moeten het zelf aangeven. Nee, het moment dat je als ouder zorg hebt over je kind. Als het niet goed gaat op school, als je kind ziek wordt. Dan trek je als ouders aan de bel.
En nu ben je kind en is je ouder ziek. We weten niet precies wat er aan de hand is, we weten dat het niet goed gaat. Geen pijn? wel pijn? Reacties vanuit het verzorgend personeel maakt dat lief er echt helemaal niet gerust meer op is.
Hij schrijft een brief.
Hij heeft gelijk de juiste mensen aan het werk en er wordt weer druk gecommuniceerd over en weer. Het brengt wat te weeg, er gebeurt weer het een en ander. Even lijkt het of het iets beter gaat.
Dat is maar even, het gaat niet. De oude man is oud en hij glijdt langzaam weg.
Het telefoontje kwam te vroeg, we waren er nog niet. Lief was er nog niet. Het telefoontje wat je zolang verwacht kwam toch te vroeg. We waren nog maar net over de grens bij Maastricht of het telefoontje was er.
Ik zie lief slikken, de stilte die valt is niet te beschrijven. Ik stuur een paar sms-jes naar de kinderen. Ik kijk naar lief en hij naar mij. We rijden in het donker naar A
En ik ga mee naar binnen, aan de zijde van die schat waar ik al zolang lief en leed mee deel. Ik stap over drempels waar ik nog niet eerder ben geweest, volg lief door gangen en ...
Ik sta aan het bed en zie de oude man liggen. 'Jij kan mij niets meer doen, schiet er door mijn hoofd, jij kunt me niet meer pakken.'
Maar ik schiet vol omdat ik het een vreemde situatie vind, eentje die ik zo graag anders had gezien. Ik kijk naar lief en hij kijkt naar zijn vader. 'zo trof ik hem de laatste tijd zo vaak aan, zo diep in slaap'........ zo diep in slaap.
Neneh @ 06:28 pm
nou zeg al 9 keer gebabbeld
woensdag 29 oktober, 2008
Krabben
Wanten, handen in de zakken
Krabben
Muts en sjaal..
Krabben
Koude wolkjes
blazen
de honden dansen
Neneh ook
zij vindt de eerste muts op de stoep
Neneh @ 06:15 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld
dinsdag 28 oktober, 2008
Nat
regenlaarzen
regenjas
hondenriem
honden dansen
Neneh niet
Neneh @ 02:53 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
woensdag 10 september, 2008
Sluier
Voor de maan schoof een sluier en ik moest weer denken aan de film van gisteravond. 'Oh ja, joh, een Chinese regisseur, ik wist het, het is niks met die Chinezen.' Ik moest lachen toen iemand z'n mening gaf. Die hield overduidelijk niet van Chinese films. Dochter begon te protesteren maar over de film van dat moment waren wij het eens. Het was niets. Net of overal iets voor zat. De helft van de film in nevelen gehuld. Dus toen ik de maan zag met de nevel die ervoor langs schoof dacht ik aan de film, zei lief dat de straatverlichting weer eens dood was en ik voelde mijn voeten ook die richting op gaan. Moe in de benen en de voeten.
Maar de collecte is gelopen, klaar is ze weer. "waar is die collecte eigenlijk voor?", vroeg een vriendelijke jongeman. Ik begon uit te leggen waarvoor. Deels voor onderzoek, altijd nodig, zei ik ten overvloede, maar ook om de kwaliteit van leven voor de patiënt te verbeteren...
"Kijk, zei hij, dat wil ik horen! Even mijn portemonnee zoeken."
Eigenlijk heb ik bij al die deuren waar ik een bel (sommige mensen hebben een iene miene mutten bel....) kon laten klinken maar drie keer gehoord "NEE, DAAR GEVEN WE NIET VOOR!"
En ik hoop oprecht dat ze geen parkinson krijgen, of in een spast schieten, of ms of een van de andere 600 soorten spierziektes krijgen. Vervolgens ben ik blij dat ik 's avonds moeie benen heb en morgen gezond weer op kan staan..... dat wens ik jullie ook toe
Neneh @ 09:42 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
zondag 17 augustus, 2008
Zen
We hebben wat zitten wachten in de vakantie, op elkaar natuurlijk dat ken je wel, maar ook op het eten. Soms waren we blij verrast door de snelle service en besloten we nogmaals te gaan eten waar het beviel.... tja....
Dan moet je dus wachten en krijg je niet wat je hebben wil, vergeten ze een glas en vergeten ze het water....
Bestel je kaneel, krijg je chocola. Bestel je pommes frites, krijg je een klodder rijst met een of andere smurrie (het leek me een klodder goulashsoep maar dan iets dikker). Bestel je wijn krijg je alleen een karaf.....
Ach, we zaten goed, het was er prima te doen, het was ook wel gezellig zo met al die andere mensen die zaten te wachten en ook niet het juiste goedje voor de neus kregen.... bestel je cappuccino en je krijgt espresso....
Kleine kinderen hadden er al heel snel genoeg van en wij zaten wel best, het was per slot de laatste avond, de fooi was al doorgesproken en de cappuccino en cognac smaakten uiteindelijk wel zoals het hoorde...... goed van temperatuur en cognac met suiker zal wel iets fransigs zijn want wij konden het niet verzinnen.
Om te mogen betalen moest je ook geduld oefenen.... heel veel. Maar wij hadden geen haast, wij hadden geen haast en geen zin op te staan. Toch een laatste blik op de zee op voor ons op dat moment de prettigste plek op aarde.... wij waren relaxed.
De man kwam afrekenen maar bood ook zijn verontschuldigingen aan.
Ik wimpelde het weg...... vakantie, laatste avond, geen haast, geen zin in te pakken....
"Zen", zo zei hij en hij lachte.
"Au revoir", kwam er over zijn lippen toen we op stonden en hij zwaaide...
Neneh @ 05:19 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
vrijdag 11 juli, 2008
en als.....
het dan weer eens zover is dan denk ik, ach, het zal wel loslopen. Dat loopt het natuurlijk ook wel.
1 weekje er tussenuit dat moet wel even kunnen. Alsof het mijn eigen bedrijf is zo waak ik over mijn zaken. Er is toch ook echt helemaal niemand anders mee bezig.
Ik ken de mensen, weet waar ze goed in zijn, weet waar ik ze voor kan vragen en vooral weet ik wat ik aan ze heb.
Of toch niet helemaal...
In ieder geval had ik na één weekje weg een grote puinhoop bij terugkomst. Ik moet zeggen, het loopt weer maar ik was het liefste gewoon weer terug gegaan daar waar ik vandaan kwam. Kop in het zand... ehm voeten in het zand en lopen maar
Tot de regen kwam, deze week. Al die regen....... het spoelt en het verkwikt
Dus aan het einde van deze week kan ik zeggen dat het allemaal gespoeld is. Dat ik toch alles weer onder controle heb en dat straks weer met een gerust hart op vakantie kan.....
en als...... dat zien we dan wel weer
Neneh @ 07:59 am
nou zeg al 9 keer gebabbeld
zondag 22 juni, 2008
spoelen...
eindelijk kan het oranjetoiletpapier door het toilet spoelen......
maar ik had het echt niet erg gevonden als ik er nog een week tegenaan had moeten kijken
Neneh @ 11:00 am
nou zeg al 6 keer gebabbeld
zondag 15 juni, 2008
Gemengde...
Het waren gemengde gevoelens toen 14 juni dichterbij kwam. Het is inmiddels wel een jaar verder en de schade is nog dagelijks zichtbaar....
Vorig jaar zaten wij er middenin. 'schone'dochter haar verjaardag verdween in de storm. We zijn er niet eens geweest. Als ik er over nadenk kan ik eigenlijk alleen maar bedenken dat de schrik er goed in zat. Wat zou je anders verzinnen. Nog dagelijks is het zichtbaar. In de tuin bijvoorbeeld, of in het park.
Nu gaan ze het park in 2009 aanpakken.... als ze de werkelijke schade berekenen tav de schade aan de bomen in het park alleen al .... dan schatten ze dat op 5 miljoen euro. Dat is dan de prijs van een Downburst, 10 minuten storm...
Gisteren was het lekker weer, gewoon een windje, een spatje regen gezien, de was buiten gedroogd, verjaardag gevierd van 'schone'dochter en lekker uit eten geweest.
En dan kom ik toch weer langs het park, zoek de foto's van vorig jaar en kijk met gemengde gevoelens naar alles wat nog herinnert aan een jaar geleden.
Neneh @ 09:36 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Hard
Hardleers
Hardhandig
Hardnekkig
Hartzeer
Hartverscheurend
Hartig
Hartelijk
Hard....
Hart.....
Neneh @ 02:53 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
vrijdag 6 juni, 2008
Kleur bekennen
Je zal maar in de Oranjestraat wonen.... toevallig
Neneh @ 06:49 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld
zaterdag 17 mei, 2008
Vlerk
De volgende ochtend bekijk ik mijn werk, mijn geploeter in de tuin, in de aarde. Zakken vol zwarte grond zijn over dat wat er al was gegooid. De tuin heeft echt een metamorfose ondergaan. Waar een slingerpad liep naar de cirkel achterin de tuin loop nu niets meer te slingeren en de cirkel zit nu bij de tuindeuren. Voor heel even was het één grote zandbak en daarna ging het met rasse schreden naar een prachtig terras. Het komt allemaal meer tot z'n recht. En wij doen weer mee met de rest van de buurt die de tuinen al veel eerder opgehoogd hadden. Met de downburst geschiedenis in de benen, met al 7 maal een ondergelopen tuin hadden we nu genoeg water gezien dus ... omhoog die hap en weg met het geslinger. Een mooi terras vraagt om mooie planten in bakken die de boel nog eens extra versieren. Ik vind het wel wat, het is zeker hier en daar nog erg kaal. Nu zal die kaalheid ook niet langer dan één jaar duren want door alle geschuif en geschep duurt het weer een jaar voor alles weer goed uitloopt en volgend jaar is het dus weer helemaal groen....
Heen en weer op het fietsje, plantjes mee. Heen en weer met de auto en de kar voor zakken vol met grond en compost. Nog een keer heen en weer en vullen maar. In de winkel weet ik hoe ik het ga doen. Eenmaal thuis bedenk ik weer anders en kom ik weer in de problemen doordat ik dan ineens iets over houdt en iets te kort kom. Ik ben erg.
Tot ik de volgende dag uit het raam kijk.
Het ziet er moo.... hé, hoe kan dat nu? Wie heeft dat gedaan?
Ik ga de trap af en loop gelijk naar buiten.
Onder het mandje met de mooie plantjes liggen de bloemen op de grond. Uit het mandje is al het mos verdwenen, de takjes zien er gehavend uit. Ik krab achter mijn oor. Hoe is dit nu mogelijk.....
Ik vertel lief wat er aan de hand is en laat hem de schade zien. Ondertussen zie ik dat mevrouw rups mijn blaadjes plukt van de rode bes en dat een nieuwe vast plant de bladeren tot de grond kwijt is... het gaat wel lekker zo.
Vanmorgen kwam lief naar beneden en zei, 'Ik weet ook wie je mos meeneemt!'
Ik heb dus een vlerk in de tuin.... en vlerk met 2 vlerken! Het is een spreeuw.... de ergste in zijn soort. Het mos ligt namelijk nu bij de buren onder de dakpannen, als isolatie waarschijnlijk
Neneh @ 08:24 pm
nou zeg al 6 keer gebabbeld
Druppels.....
Vieze regen
Ga toch weg
Met je druppels in mijn nek
want mijn veren worden nat
bah bah bah...
Mijn kinderen kennen het wel... als het te lang duurde met de regen dan begon ik te zingen. Dan zong ik het liedje van Kiki het eendje. Die had ook geen zin in natte veren. De kinderen vonden het prachtig... vooral dat Bah bah bah ging in koor.
Vanmorgen hoorde ik de ook kinderen, in de regen. Het jaarlijkse korfbal toernooi valt weer eens in het water. Vorig spoelden ze weg en nu druppelen ze zich naar de finale.
Bah bah bah....
Neneh @ 11:26 am
nou zeg al 3 keer gebabbeld
donderdag 15 mei, 2008
Blaffen
De hond ligt in de bench en droomt. Hij maakt een soort van kleine blafjes die blijven steken achter de tanden. Zijn lippen gaan niet van elkaar, zijn pootjes bewegen alsof hij de droom van zich af wil schoppen......
Dan slaat de klok 11 uur en ga ik naar bed. Een kijken of ik ook binnensmonds kan blaffen..... al zal het eerder luidruchtig snurken zijn zoals lief zo schattig kan zeggen.
En dat komt dan weer van de verstopte neus
en dat komt weer van de hooikoorts...
droom ze
Neneh @ 10:59 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
woensdag 14 mei, 2008
Appel
'Je appel Vo', zeg ik tegen zoon die in de kamer loopt te klooien met de honden.
Hij heeft namelijk zijn brood en drinken al in de tas zitten en zijn ontbijt achter de kiezen...
Alleen de glimmend opgepoetste appel ligt er nog.
Mijn opmerking was niet zo vreemd.
Zoon komt aanlopen en zegt 'It's hurting my feelings'
Waarop ik in de lach schiet en hij snel z'n appel pakt.
Ik heb echt geen idee waar hij een appel mee vergelijkt..... maar het is zeker geen peer.
Neneh @ 07:55 am
nou zeg al 1 keer gebabbeld
dinsdag 13 mei, 2008
7:00 uur
Dus dan ben ik er dinsdag 13 mei om 7 uur. Ik verwacht je daar dan ook. Je krijgt van mij dan alle instructie...........
dus was ik er 13 mei om 7 uur........
alleen
na een telefoontje werd duidelijk dat zij dacht dat het 7 uur 's avonds was....
dus....
Neneh @ 03:29 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld
donderdag 8 mei, 2008
vreemde ......
dingen.
Je ziet, als je het wilt zien, veel rare dingen met dat warme weer. Mensen kruipen schaamteloos uit de winterkleren en daar waar het oog kan gaan ....... daar zit niets meer voor!
Op de markt hing een pop, zo een zonder hoofd en benen maar wel met borsten!
Zo een dus.... en de jurk zakte schaamteloos over de borsten. Alsof het gewoon zo hoorde.... er lag ook een dode muis, maar dat is een ander verhaal. Iets met leed.
De vrachtwagenchauffeur had een lading voor mij (lees voor het bedrijf) net op het moment dat ik dacht dat er niets meer kwam. Of ik een heftruck had, hij had geen laadklep. Dan kijk ik hem aan alsof ik water zie branden en vraag hoe het mogelijk is dat hij zoiets vraagt. Hoe kun je nu iets komen bezorgen, iets groots wat achterin de vrachtwagen staat en dan zonder laadklep. Alsof ieder bedrijf een heftruck heeft......
Nee, dan die andere leidinggevende waar we schaamteloos over aan het roddelen waren en die zo ineens voor onze neus stond. 'Zijn jullie in gesprek?"
"Ja", we spraken schaamteloos alle drie tegelijk het zelfde woord uit.
Dat kan ook. Hij had geen idee dat het over hem ging. En de rest van de avond mocht hij mijn pen lenen zodat ik geen verslag hoefde te maken. Daar had ik niet over nagedacht, dat bedenk ik nu.
Het was een lange dag, klein mannetje nam er een lang slaapje voor en ik een lang telefoongesprek. Niet lang in de zon en al helemaal geen ijsje.......
alhoewel ik nu denk 'ik heb zin in een ijsje.'
Lief schenkt een kopje thee en ik zeg 'dankjewel'
Neneh @ 10:45 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
woensdag 7 mei, 2008
Gekleurd.......
Echt heerlijk. Aspergeijs. Onbegrijpelijk als je er niet van houdt maar heerlijk als je van asperges houdt. En daar houd ik van.
Het kon me dus ook niet gek genoeg gaan in Zuid-Duitsland. Ze zijn daar namelijk ook dol op de spargle...
Met Zalm, als soep, als salade, met forel.... en als ijs
Ik zat dus echt te kwijlen boven het bord.... zo'n mooi schilderij eet ik niet dagelijks
Neneh @ 09:49 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
dinsdag 6 mei, 2008
Kleur
als je om je heen kijkt zie je dat.......
Neneh @ 06:14 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld
4 en 5 mei
Wat wordt bedacht in de harten, geschreven in de kranten, gehoord via de radio en gezien in beelden op tv.
Vier 4&5 mei
Sommige mensen zijn 5 mei altijd vrij. Sommige hebben toevallig 1 x per 5 jaar vrij. Toch wordt er overal iets georganiseerd en met het mooie weer erbij is dat helemaal niet verkeerd. Tenzij je moet werken natuurlijk.... wat weer tot vreemde situaties leidt want wat ik al schreef 'niet iedereen is vrij'
'huh, jij hier? wij draaien vandaag nog een zondagsdienst!'
Dat komt uit de zorg...
'Dan bellen ze mij... wat moet ik nu want ik kan niets beginnen'
Die contrasten zijn best groot als je ermee geconfronteerd wordt.
Of als je op 4 mei, om half 9 's avonds een grote mond krijgt via de telefoon omdat ik iemand stoor in de 'dodenherdenking'
Dan ben ik van mijn a propos... dan denk ik dingen die ik helemaal niet wil denken. Dan denk ik 'stik maar met je dodenherdenking! Waar is je fatsoen.'
Dan krijg ik op 5 mei een hekel aan 'vier 4&5 mei'
Echt waar.... want dan wil ik ook gewoon altijd vrij op 5 mei!
Neneh @ 08:25 am
nou zeg al 8 keer gebabbeld
zaterdag 3 mei, 2008
Oma kansie....
Ja, natuurlijk. 'Oma kansie' en wat voor een. Genieten van 12 voor 12 en de dan de klok rond. Zo erg dat ik vanmorgen voor dag en dauw onder de douche stond omdat ik dacht dat het hoogste tijd was.... de trein was toch al voorbij gereden? Lief kwam even vertellen dat ik de 6 voor een 8 had aangezien en dat het echt nog te vroeg was... met een natte kuif weer in bed en gewoon verder slapen. Dat kan alleen in vakantie, al is het nog zo vroeg... uitslapen kan altijd. Het was natuurlijk ook gekkenwerk gisteren. Indrukken, zoveel indrukken. Tussen de bergen door naar Zwitserland om de grootste waterval van Europa te zien. Uren rondlopen en alleen maar geruis, gekletter, gedonder van water te horen. Prachtig en van iedere kant gezien. In de verte, vanuit de auto gezien, de hoge bergen in de zon met sneeuw op de toppen. Ik dacht....... 'ik heb niets met bergen', maar inmiddels weet ik beter. Ze boeien, ze trekken, ze vragen om ontzag. 'lieve help, riep ik dan weer, daar moet ik heen is het ver?'
Tuurlijk is het ver, die bergen zijn zo groot dat ze van zeer grote afstand te zien zijn....
Oh, en dan die vriendelijke mensen in Zuid-Duitsland. Niet overdreven, ze zijn gewoon zo. In het hotel komen we allerlei andere mensen tegen, overal vandaan en iedereen is dan toch wel nieuwsgierig waarom Hollanders dan net daar vakantie komen houden.
Het is er prachtig, het is er onbeschrijfelijk (on·be·schrij·fe·lijk (bijvoeglijk naamwoord; onbeschrijfelijker, onbeschrijfelijkst; onbeschrijfelijkheid)
1 zozeer dat het niet te beschrijven valt) mooi!
Indrukwekkend en de eerste dagen slaapverwekkend :)
Maar dat komt door het ontspannen, relaxen, onderzoeken, vakantie houden!
Neneh @ 10:11 am
nou zeg al 3 keer gebabbeld
zaterdag 19 april, 2008
Nog een keer...
toen ze me vroegen wat ik later wilde worden antwoordde ik.... "Oma"
Nu weet ik toevallig dat ik al oma ben...... maar je kunt het ook wel 2 keer worden! Toevallig!
Neneh @ 10:10 am
nou zeg al 8 keer gebabbeld
donderdag 17 april, 2008
Veeg
Was het druk? Ja, het was druk... niet te
Mijn lampje van de tank werd rood! Ik rijd naar het tankstation en zie diesel staan ..... en tank euro nog iets
Mijn ogen zien de prijs omhoog stuiteren en mijn lampje gaat branden. Te laat natuurlijk! 10 liter is er naar binnen en ik kijk verschrikt van auto naar tank naar diesel naar euro...
Ik zeg niets..... ik denk alleen maar *MUTS*
Mijn stappen gaan richting kassa en ik maak de opmerking 'vandaag heb ik mijn haarkleur eer aangedaan en inplaats van diesel benzine in de tank gegooid... hij wist niet wat te doen. Zijn baas had een snuggere opmerking die mij nog waakzamer maakte. Lief gebeld, hij ging eens informeren. Niemand die het zeker wist. Garage wist wel zeker. Niet starten, vooral niet starten.
Sta ik dan met mijn goede gedrag. Midden op het pad bij het tankstation, afspraak in de agenda, honden die nodig uit willen.... enz enz.
'Binnen een half uur is er iemand bij u mevrouw.'
Dat was nog sneller.... 'mijn' autootje ging de lucht in en werd meegesleept naar de garage.... lief kwam mij halen.
'Nee, lach maar niet, dat heb ik zelf al gedaan! Hoe ik dit nu gehad heb?'
Naar huis, aan het werk om een dik uur later helemaal druk in het lijf weer thuis te komen. Het zat me nogal dwars natuurlijk.
Lief had geschreven dat we mijn nieuwe log moesten vieren... lekker uit eten gaan dan....
en dat hebben we gedaan.
We hebben een bijzondere feestelijke maaltijd genuttigd, vol verrassingen, met hele bijzondere hapjes en een oester met koriander en stukjes gemarineerde tomaat op een bedje zeezout.... dat laatste eet je niet, dat is voor de show... net als de 6 doosjes met een strikje.
'Zoek maar een doosje uit..... ', zei ze.
Lief had een 'helaas'
Neneh kreeg een heerlijke fles witte wijn mee naar huis.
Maar eerst kregen we nog een klein stukje heerlijke kaas op een veeg van appelstroop, met een likje gepureerde vijgen in de ene hoek van het bord en gehakte hazelnoten in de ander hoek.
Die veeg.... aangezien ik al het nodige had gedronken werd die veeg niet geheel serieus genomen maar meer van het bord geschraapt. Die veeg die deed het, die maakte mij zo vrolijk dat ik even niet aan diesel dacht....
Vandaar
Neneh @ 09:41 pm
nou zeg al 6 keer gebabbeld