vrijdag 24 september, 2010
Hoe kleine opschepper groot werd 2
Gisteren werd het me duidelijk. Hoe kleine opschepper groot werd. In een huis vol liefde, een huis vol liefde om hem heen. Wat maken kinderen toch veel fases door in het leven. Nee, wat maken ouders veel fases mee. Dat is het. Van geboorte tot ze uit huis gaan en dan gaat het gewoon verder maar is het anders.
Als ik opsta loop ik zijn kamer binnen en begin zachtjes te zingen. Hij slaapt, hij slaapt. Ik zie alleen een hoopje deken en daar ligt hij helemaal onder, ik zie hem niet. Als ik een beetje gewend ben aan het donker in zijn kamer zie ik een voet onder de deken uitsteken. Altijd al zo geweest, hij kan een dekbed nooit op de plek houden en zijn bed is altijd een puinhoop. Maar hij slaapt en is eraan gewend, wat zeur ik. Als ik uitgezongen ben zie ik bewegingen die er op lijken alsof hij wakker probeert te worden.
'Hoe laat kom je eruit?'
Normaal is dat vroeg, voor dag en dauw zeg maar, alleen op de donderdag is er school en zijn er schooltijden. Die zijn niet voor dag en dauw, da's duidelijk.
Hij bromt een beetje onder de deken vandaan. Het is duidelijk en ik ga naar beneden. Hij komt er 10 minuten later achteraan. Zo'n lang lijf, beetje slungelig nog. Hij staat onder de slingers te kijken naar ons en wij naar hem. De tijden dat hij het middelpunt was in het grote bed met iedereen om hem heen lijken zo lang geleden.
Wij komen in de benen, feliciteren hem. We hoeven niet meer te bukken, kijken elkaar recht in de ogen. 'Hij is echt wel groot' schiet er door mijn hoofd. Hij was best zenuwachtig 'stel dat mijn ouders bedenken dat ik op mijn verjaardag een rijles moet' was de achterliggende gedachte. Maar wij kennen onze zoon, hij doet alles op zijn moment. Dat is natuurlijk ook het beste, hij moet het doen op zijn moment en niet omdat hij toevallig op 23 september 18 wordt. Ik had geprobeerd de zenuwen wat gerust te stellen door te vertellen dat we dat niet gingen doen. Een zucht kwam uit zijn tenen......
'Maar wat krijg ik dan?'
Dat was zijn vraag die hij daarop stelde. 'Maar wat krijg ik dan?'
Als ik terug denk was het de laatste jaren toch wel moeilijk om een kadootje te verzinnen voor jarige zoon. In de legojaren, die echt wel lang duurden, was het zo simpel. Lego, het liefst heel ingewikkeld en groot en veel....
Maar nu. 18 jaar, altijd druk met gamen. Wat nu.
We wisten het al lang, hij eigenlijk ook wel maar wist nog niet precies wat het zou worden.
Een horloge, en niet zomaar één. Nee, een hele echte, vette, stoere! Je kunt er 50 meter diep mee zwemmen. 'probeer het maar niet', denk ik.
Mijn jongste, hij is nu een man van de tijd!
Ik zag hem staan. Helemaal netjes en met een horloge om. 'Ik wil graag een foto maken.' Dat mocht. Dat deed ik. Ik was trots.
(foto's maken was zo not done al die jaren)
(trotst zijn gelukkig niet, dat mocht al die jaren)
Neneh @ 10:20 am
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet
donderdag 23 september, 2010
Hoe kleine opschepper groot werd
Vandaag en dan 18 jaar geleden werd aan het einde van de middag onze jongste zoon geboren. Hij had ons lang laten wachten maar eenmaal daar was het goed. Hij was zo welkom als je maar zijn kan. Van 7 pond naar 70 kilo, 56 centimeter naar 185 centimeter, daar doe je dus 18 jaar over. Dat heeft natuurlijk alles te maken met het opscheppen. Want hij kreeg zijn naam 'grote opschepper' niet omdat hij van opscheppen houdt maar van lekker en veel eten. Vooral stampot andijvie... met spekjes, of boerenkool met worst, ook al zo favoriet. Hij schept dan graag en veel op. Vandaar de bijnaam in mijn log. Verder niet hoor, hij gaat gewoon door het leven als broertje van. Want dat is natuurlijk wel weer zo, hij is de jongste, dat is erger als oudste zijn. Een jongste, met een flink leeftijdsverschil, heeft namelijk meerdere papa's en mama's. Maar in de jaren van opgroeien gingen zijn broers en zus de deur uit en bleef hij alleen met ons en dat is dan weer een voordeel op oudste zijn, je hebt je ouders nog eens voor je zelf. Wij vinden dat ook heel fijn. Het is gezellig, hij zit echt niet samen met ons op de bank maar gaat echt zijn eigen gang en dat is gezellig. Zo hoort het ook.
Wij zijn zo blij met onze jongste...... de slingers hangen en de appelkruimeltaart is gebakken!
Neneh @ 10:25 am
nou zeg al 10 keer gebabbeld
Tweet
woensdag 22 september, 2010
18 worden....
en hij is zo zenuwachtig...
Jongste wordt 18 en hij weet niet wat hij krijgt voor zijn verjaardag... 'maar wat krijg ik dan?
Neneh @ 10:07 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet
zaterdag 18 september, 2010
Stuiterbal
Jongste is maar wat blij dat wij terug zijn, hij komt speciaal zitten babbelen op de zetel beneden. Hij chilled boven, hij komt praten beneden. Nu zit hij aan tafel en ik zit op het aanrecht. Dat mag, niet zeuren. Ik vraag hem wat hij wil met zijn verjaardag 'Appelkruimeltaart' komt er vloeiend uit. 'Ja, maar wat wil je voor je verjaardag.'
Onze jongste wordt 18 jaar de komende week, 18 jaar en de wereld ligt aan zijn voeten. De meisjes ook. Maar ja, hij heeft er al eentje die hij erg leuk vindt en dat is wederzijds heb ik gezien. Die 'grote opschepper' is bijna volwassen. Stemrecht, autorijden (doe maar een lesje), een vriendinnetje. Ik kijk hem eens aan, zoon in zijn lange lijf met een baardje op z'n kin. Hij ziet er zo stoer uit.
'Hoe wil je het allemaal', vraag ik nog eens. En zo komen we op feestjes en drankjes. Hij verteld hoe dat gaat tegenwoordig met de meisjes. Wat ze zoal drinken, die meiden van tegenwoordig. Het is goed dat ik zit. Op het aanrecht en ik hoef me nog net niet ergens aan vast te houden....
Raketjes, mixjes van de meest vreemd gekleurde drankjes, Stuiterbal.....
Zoon zet een stemmetje op als hij verteld hoe dat pas ging in de kroeg. Hij vroeg aan een meisje wat ze wilde drinken 'Doe mij maar een Stuiterbal', zei het meisje. Zoon z'n ogen rolden in z'n mooie hoofd... 'ehm, een stuiterbal'. 'Dus ging ik een stuiterbal bestellen en ik kreeg een stuiterbal (blue curacao + sambuca) Het is dus blauw... en het stuitert. 'Ze dronk het echt op', zo zei zoon.
Ik zit met afgrijzen te luisteren naar zijn verhalen. 'Alle meisjes drinken van die mixjes, dan die kleurtjes ... mam!'
Ik kan me nu wel voorstellen dat hij het moeilijk vindt om een feestje te maken van zijn verjaardag. Hij weet werkelijk niet hoe hij ermee aan moet. Want het was wel mijn boodschap dat hij samen met zijn moeder de boodschappen moet doen voor zijn verjaardag. Hij weet niet wat hij mee moet nemen. Hij wil Appelkruimeltaart, dat is wel duidelijk......en wat er verder nog moet komen dat verzinnen we later wel.
Waar is de tijd dat een biertje en een wijntje voldoende was om een gezellig feestje te bouwen?
Neneh @ 06:51 pm
nou zeg al 8 keer gebabbeld
Tweet
woensdag 25 maart, 2009
Bond, James Bartje
'Mam, is er nog een film die ik mee mag naar school. Heb je nog een idee?'
Die vraag komt uit de lucht vallen en ik ben met iets totaal anders bezig. Ineens omschakelen naar films die leuk gevonden worden door 16 jarigen..... dat is heftig. Ik weet namelijk wel wat ik leuk vind en ook wel wat 'grote opschepper' leuk vindt maar of dat kan... *kijkt bedenkelijk*
Maar hij verzint het zelf en neem Bond mee, James Bond. 'Gaat dat zo goed', vraagt hij nog en laat het doosje zien. Ik zou niet weten waarom niet en daar gaat hij.
Film kijken op een gewone schooldag? ha, heerlijk. Waarom was dat er niet vroeger.... mijmer ik.
In de middag weet ik wel beter. Als zoon terug komt briest hij, 'BARTJE, we moesten Bartje kijken en daarna een of ander butfilm'.
'Bartje, roep ik, James Bartje...! Gelukkig heb je Bond al gezien.'
'Ja, gelukkig wel, maar Bartje was helemaal niks. Moest voor Nederlands, moeten we een verslag van maken, of toch niet. Ik weet het ook niet meer ......... maar Bartje..... '
Ik probeer me nu te verplaatsen in een stelletje leerlingen, stoer, gel, (biertje), gamen, 16 jaar.... muisstil zitten ze te kijken naar Bartje Bond en dromen over brûne bonen.
Neneh @ 08:49 am
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet
dinsdag 23 september, 2008
16
"goedemorgen zoon, gefeliciteerd, je mag zo douchen"
*kreun*
*bromstem* "dankjewel"
Na het douchen komt bij naast me staan. "Ga eens rechtop staan, zegt hij tegen mij. Dat is niet zo moeilijk en samen staan we voor de spiegel. Hij kijkt in de spiegel en ik kijk naar hem.
"Yes, ik ben groter! Ik ben groter dan jij bent.... gna gna"
Ik feliciteer hem nog een keer en geef hem een kadootje en een klein kusje.
16 vandaag.... gedachten dwalen over de afgelopen 16 jaar. Over de groeipijnen, over de baard in de keel, over de eerste liefde, over.... hem
16 vandaag en moe... is niet meer de grootste thuis!
Neneh @ 11:45 am
nou zeg al 10 keer gebabbeld
Tweet