vrijdag 27 januari, 2012

Dan doe ik altijd een rondje buiten...

Nat, nat een lange tijd is het nat. Al die regen die zich een weg baant door het land. Nat, zo nat. Die stroom aan nattigheid laat z'n sporen achter. De randen langs het pad zijn kapot gereden, wielen zakken weg in de verzadigde grond. Lange schaduwen rimpelen over al dat water.
Maar toch, een verdwaalde scilla bloeit met een enkel bloempje tussen de stenen en van een gids hoor ik dat bosanemoon en sneeuwklokje nu al in bloei staan, en dat in januari. Al die nattigheid en de te hoge temperaturen hebben ons en de natuur bij de neus. De winter regent voorbij, de natuur probeert het bij te benen en het water zoekt een weg...

Dus stromen de paden vol water, de sloten stromen over, de vennetjes kunnen het amper bolwerken.

En ik, ik rijd door de plassen de parkeerplaats op, zoek een droge plek om over te kunnen steken, denk dat het gras een veilige plek is maar ben toch heel blij dat de schoenen niet gelijk water maken.

Ik zoek een plek met de zon in de rug en maak foto's... heel veel. Van de reflectie in al dat water. De blauwe luchten, de wolkenloze hemel al is het maar voor kort, het gele riet, de groene waas die al in de bomen schuilt.

Wat ik wil zeggen... ik doe altijd een rondje buiten maar vandaag was het bijzonder lekker.

27/366

Neneh @ 08:35 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

zondag 15 januari, 2012

Als de winter aan het zomeren slaat...

Natuurlijk had ik zondagochtend nog last van de winterslaap maar de kleinkinderen staken er resoluut een stokje voor! Zondagochtend, half 9 was het 'Oma' en ja hoor, ik was wakker. Ik was die nacht ook wel wakker geweest.... helaas. 'Klein mannetje' is in de nacht de dag aan het verwerken en dat gaat niet altijd zonder problemen. Maar ik kan echt niet slapen met, hoe lief ook, dat kleine mannetje naast me, dus even 'bijkomen' en dan weer in je eigen bed. Lekker slapen en pas uit bed als het weer een beetje licht gaat worden...

Zucht!

Hij probeert het nog een keertje en valt daarna in slaap en ik lig wakker. Zo gaat dat dan. Gelukkig zie ik het niet licht worden, gelukkig slaap ik nog een tijdje en dan ineens is het druk in het bed. We bespreken de ochtendstond met de kleinkinderen en 'nu is het licht, nu mogen we naar beneden'.

Het is prachtig weer maar we doen aan bankhangen en spelletjes spelen en ontbijtjes eten en roze koek happen. Tot ze naar huis gaan en wij in de benen om naar buiten te gaan. Hoogste tijd! Mooi weer, wat zeg ik, fantastisch lekker weer! Meer dan heerlijk na al die regen en wind en donkere dagen. Ik doe de sjaal om, de jas aan, twijfel over handschoenen maar uiteindelijk vergeet ik die. En ik had de sjaal ook kunnen vergeten! Wat een heerlijk weertje. Twist springt neemt een modderbad en Micka kijkt toe. Die waagt zich niet aan nattigheid. We wandelen, zien hier en daar nog een laagje ijs op een plas en in de verte vogels die het voorjaar in de bol hebben.

En dan zien we op ons pad iets zwemmen in een plas en roepen in koor 'wat zwemt daar?'

Het beestje wordt gevangen en dan maak ik mijn foto van de dag....

Een salamander waarvan ik dan denk dat die toch veel te vroeg uit de winterstalling is gekropen. Later lees ik dat sommige salamanders op het droge en andere in het water overwinteren. Hoe dan ook, deze hoorde duidelijk niet in de plas op het pad en waar de weg ook naar toe leidde we hebben het maar terug gezet tussen de grassen aan de kant van het pad. Ik hoop maar dat het beestje zich een goed heenkomen heeft gezocht voor de koude nacht want voor het eerst dit jaar, deze winter vriest het een beetje en dan moet je toch niet voor je lol een rondje gaan zwemmen in een plas!

15/366

Neneh @ 12:19 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 3 januari, 2012

Mag het een druppeltje minder....

Hoor ik ineens dat bomen in de winter gemakkelijk omvallen als het veel regent. Dat had ik even niet verzonnen. De blaadjes zijn er af en daardoor kan de wind niet veel grip krijgen op de boom. Maar nee, nu is het de regen die ervoor zorgt dat bomen sneuvelen. En er sneuvelt nog veel meer door de wind waardoor de regen vrij spel heeft.

Was ik er in december al lang klaar mee, nu is het januari en de regen zorgt voor nog veel meer overlast...

Het noorden van het land staat blank....

3/366

Neneh @ 05:19 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld
Tweet

maandag 2 januari, 2012

een pluisdiploma halen...

Wat heb je allemaal nodig:
bakjes
pincet
tandenborstel
sateprikker
een uilenbal en een hele bak geduld....

Pluizen maar.

Aan het einde van de pluizerij heb je een kaartje vol botjes en schedeltjes. Vijf muizenschedeltjes in één uilenbal is echt niks bijzonders maar ineens een vogelkoppie tegenkomen is wel een beetje bijzonder.

En zo plukte ik de dag! En deelde ik pluisdiploma's uit

2/366

Neneh @ 06:35 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 28 december, 2011

Op naar de Vette Vogels....

Bol, het staat bol van activiteiten bij natuurmonumenten. Wat dacht je van de Wilde Buiten Dagen waar ik vandaag als begeleiding bij stond. Nog niet eerder in mijn nm carrière heb ik zoveel bezoekertjes meegemaakt. Nog niet eerder was ik er zo druk mee als vandaag..... vetbollen maken. Aan het einde van de dag stond de teller op 123 kinderen die mee hadden gedaan aan deze wilde buiten dag. Want het was niet alleen binnen gezellig, buiten was er ook drukte en vertier.

Bij de vogelaar was er ook veel te zien en te leren...

362/365

Neneh @ 06:05 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

maandag 26 december, 2011

Beetje plakkerig....

Een flinke wandeltocht in de benen, door bos en over hei. Opdrachten doen, door de plassen dat het spat, hier een broodje bakken, daar een warme chocolademelk drinken.... en bij mij een marshmallow roosteren... een beetje plakkerig is het. En zo komt er aan de wandeling op 2de kerstdag toch een zoet einde....

Volgend jaar maar weer...

360/365

nog 5 dagen in 2011

Neneh @ 08:03 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

maandag 19 december, 2011

Wat ons bindt en boeit en inspireert....

Op de valreep van het jaar 2011 heeft iedereen het hartstikke druk. Er wordt wat af gezongen, gespeeld, geknutseld. Kerstvieringen, kerststalletjes, kerstliedjes en kerstgedachten worden in veelvoud uitgedragen. Kind op school heeft een kerstdiner, kerstborrels bij de 'baas', we eten een 'chineesje' samen en dan begint onze kerstvakantie. Verhuizen, er gaan ook mensen verhuizen op de valreep. Sterkte daarmee. Overal en iedereen sterkte met al die verplichte nummers op de valreep en die overdenkingen die weer te denken geven. Mooie woorden over het jaar wat bijna uitgerold is. Mooie wensen voor het opgerolde nieuwe jaar.
De afgelopen jaren werd ik er vaak een beetje weemoedig van, alweer een jaar voorbij, alweer een kerst met alle drukte, maar dit jaar heb ik dat niet. Ik ben wel blij met het einde jaar. Ik zie mijn fotoboek groeien en groeien, mijn blik verruimen, mijn agenda zich vullen. Ik geniet van elke dag, probeer er met alle middelen het mooiste van te maken en geniet nog meer. Er zijn een paar dingen die me enorm inspireren en die benut ik ten volle.
Nee, het zijn geen dingen, het zijn mensen, zij inspireren en zij geven mij weer nieuwe inspiratie. Er is iets wat ons bindt, zij en ik delen iets samen. Wat ons bindt en boeit en inspireert is de natuur en vanavond was het de eindejaarsbijeenkomst van alle vrijwilligers die hebben geholpen met het uitrollen van het jaar. Met excursies, met gidsen, met tuinieren, met baliewerk. Met alles waar Natuurmonumenten geen personeel voor heeft. En dat is veel, er is veel werk. Iedere keer verbaas ik me daar weer over en kom ik tot besef dat met al die vanzelfsprekendheid van het invullen van alle roosters er zo ontzettend veel werk verzet wordt en zo ontzettend veel mensen met zoveel plezier al die klussen doen. De natuur die boeit en bindt en inspireert en die ons hartstikke bezig houdt. Het is heerlijk om zo bij elkaar te zijn, eens gezellig praten met elkaar. Zoveel tijd brengen we niet samen door. Heel vaak zie je elkaar alleen op een inrooster-avond en dan af en toe bij de begeleiding van activiteiten.
Vanavond was het dus bijpraten... luchtig en zwaar en vooral inspirerend.

Een warm welkom bij de ingang van het bezoekerscentrum. De sjaal, muts en handschoenen moesten wel bijspringen, de wind wakkerde aan en over de vlakte was de kou voelbaar aanwezig. Maar toch werd ik warm bij de aanblik van .....

Als dat geen warm welkom is dan weet ik het ook niet meer. Sfeervol en eenmaal binnen gelijk de handen warmen aan warme appeldrank.

Wat ons bindt en boeit is de natuur. Wat mij dan vooral dankbaar maakt en blij en gelukkig. Want dat doe ik. Ik prijs mij gelukkig....

354/365

Neneh @ 09:25 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

zondag 18 december, 2011

Dennenappels verzamelen...

Gelukkig was het droog! Althans, vanuit de lucht dan. De bodem is verzadigd, de auto ziet er niet meer uit want de plassen zijn enorm..

De berg dennenappels is ook enorm en daar ging het vanmiddag om....

352/365

Neneh @ 10:08 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 16 december, 2011

Door de plassen dat het spat....

Ik heb eigenlijk wel zin in een beetje vorst, pegel aan de neus, handen in de zakken, sneeuwwitte velden.... dat soort werk. Ik ben wel weer helemaal klaar met al die regen die de hele dag boven mijn hoofd heen en weer trok!

Nog 15 dagen een foto en dan is het jaar rond!

350/365

Neneh @ 08:50 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

zondag 11 december, 2011

Over de heide ......

Laarzen aan, muts over de oren (zit in mijn tas voor het geval), handschoenen aan (die liggen dus nog gewoon thuis), warme jas over andere warme kleding. Elke zondagmiddag is er een wandeling, elke zondagmiddag! En elke zondagmiddag staat er een gids klaar, weer of geen weer.... 'wij gaan wandelen'. Zes november had ik de primeur en vandaag was ik weer de gids. Het blijft spannend hoeveel mensen er op af komen, het blijft spannend of mensen hier een paar euro voor overhebben om natuurmonumenten te steunen in hun werk.
Het mooie aan deze wandelingen vind ik dat je van de paden af mag. En ik merkte vanmiddag bij de wandelaars het zelfde plezier. Daarvoor ga je mee, voor de uitleg over het gebied en voor het wandelen in die gebieden waar je anders niet mag komen.
Het is heel wat natter op de bodem dan een maand geleden maar we hebben, voor zover ik aan de start kan bekijken, goede schoenen en laarzen aan de voeten. Dat één van de laarzen toch niet waterdicht is, is vooral jammer. Dan heeft er ineens iemand natte voeten, maar terug gaan heeft ook weinig zin.
We wandelen door, zien in de verte de schaapskudde.

Altijd leuk natuurlijk, even een gesprekje met de herder. Weer wat wijzer lopen we verder. De schaapjes blijven nog even grazen. Er is op de heide niets meer te 'vreten' dus zijn er kleine stukjes gras waar ze kunnen grazen. Even lekker in beweging is voor de schapen ook belangrijk, als er sneeuw gaat vallen is het helemaal over. Dan scharrelen ze hun kostje niet meer bij elkaar en moeten ze constant bijgevoerd.
Dwalen over de heide, een koude wind maakt dat we stevig doorstappen en af en toe even wegkruipen in de capuchon van de jas. Er is nog genoeg te vertellen en te zien. Vooral het beleven is fijn. Dat je op de heide staat en heel ver kunt kijken, dat je door een zandverstuiving loopt en niemand je meer kan zien, dat je erachter komt dat je dit soort dingen echt niet ziet van het pad af. Dat je niet weet dat het er is. Dat het fijn is om met een gids op pad te gaan.... juist daarom

Ik prijs me rijk op zo'n moment. Snap je dat?

Wie wil er eens mee?

346/465

Neneh @ 10:32 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 8 december, 2011

Je kunt het altijd bonter maken....

Ze lopen al een tijdje rond, de man en zijn vrouw. Zij zakt nog wel eens door de knieën om even te zitten maar hij drentelt rond. Af en toe hoor ik ze iets naar elkaar roepen maar eigenlijk let ik er in het geheel niet op. Het is meer een toevallig iets. Toch is er iets wat me triggert, ik kan niet zeggen wat.

Ik ben druk met kinderen, druk met knutselen en helpen en punten slijpen. Af en toe is er even tijd voor een babbeltje of voor het maken van een foto. En als ik de ....

Hermelijn op de foto zet komt zij bij mij staan.
'Wat is dat voor een beest?'
'Een hermelijn, zeg ik, mooi beestje hè!'
'Nee, echt, is een hermelijn zo klein?'
Ze draait zich om, zoekt haar vent en roept 'Moet je kijken Karel, zo klein is een hermelijn. Ik dacht dat die veel groter was. Als je daar een jas van wilt ben je wel even bezig.'
En nu heeft ze mijn aandacht.... jas?
'Ja, vreselijk, zeg ik. Daar moet je niet aan denken toch?'
Ik bedoel maar, ik moet er echt niet aan denken. Dieren doden puur voor het bont en dan ook vaak op dieronterende manier.
'Ik vind bont mooi, zegt ze, ik vind het echt mooi.'
'Ja, maar dan toch niet 'echt' bont en ik kijk naar haar jas waar langs de capuchon bont zit.' Ik ga er klakkeloos vanuit dat het nep is. Want ik kan me niet voorstellen.....
'Oh ja hoor, dit is ook van echt bont.' En ze wijst naar haar jas, naar de rand bont om de capuchon.
Alsof ik door een stroomstoot wakker word, alsof ik even in brand kom te staan. Ik zeg niets meer... ik ben echt in de war.

Daarom mag je, als je net als ik schrikt van alle ellende die rondom bont hangt stemmen! Op het meest domme bontje. Zoals op Sylvie, die modegek is, die rustig een hermelijntje laat doodbloeden om er vervolgens ...
Lees maar: Doodgebloed

Neneh @ 10:47 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

zondag 4 december, 2011

Sporen, speuren, ruiken, zien.....

Na de cursusavond die helemaal over sporen ging, over prenten, geuren, vraat en noem maar op volgt er ochtend in de praktijk! Stromende regen hoorde ik ergens tussen 4 en 5 in de nacht...brrrr.
Ik draai me nog eens lekker om.
Als de wekker gaat zegt lief 'een grote dikke wolk hangt boven Nederland. Windkracht 7.'
'Dan draai ik me nog een keertje om', brom ik. En ik stap uit bed ... DAPPER!
Het valt reuze mee met het weer. Het waait, het is nat, soms een beetje meer nat en het waait soms ook net iets meer. Oh, en het is niet warm! Echt niet. Ik ben al rap blij dat ik geen haas ben, of een ree.
Iedereen is trouwens dapper, we staan er allemaal gewapend met regenjas, zuidwester, kaplaarzen en regenbroeken. Een bont gezelschap gaat mee achter de gids aan. Ik denk nog dat we weinig gaan vinden want wat is dit nu toch voor weer na een hele maand droogte.. maar goed, mij hoor je niet klagen, ik vind het gewoon helemaal niks!

We vormen meerdere groepjes en gaan aan de slag. We zoeken sporen, zijn het spoor bijster, sporen niet en zo grappen we nog een tijdje door. Ik ben aan het einde van de ochtend zo melig als wat. Dat krijg je wel met dit weer. Je moet toch iets te lachen hebben als het van dat druilperenweer is.

Maar de oogst is dus geweldig, ondanks het weer. De lijstersmidse maakt het hart warm, het hazenleger maakt dat ik heel blij ben met mijn bed. Afgekloven dennenappels, het hapje van muis en eekhoorn doet mij verlangen naar een heerlijk broodje. Nee, niks mis met sporen zoeken. Ik denk nog even terug aan het moment dat er in bijna in vervoering een 'drol' ontdekt wordt. Die is vers, die is lichtjes verregend maar om aan te ruiken en uit elkaar te pulken is die goed genoeg!
Geef mijn portie maar aan fikkie, dat ga ik dus niet doen.

Neneh @ 10:22 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 2 december, 2011

Het ven........

336/365

Neneh @ 10:21 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 1 december, 2011

Spoorzoekertje

Eigenlijk is dit mijn foto van de dag. Gemaakt toen ik een dikke bui aan zag komen en en aan de andere kant de zon. December begint met woelig weer. Dat is het dus, daar gaat mijn foto over.

Maar in de avond heb ik cursus en die cursus gaat over diersporen. Sporen, allemaal sporen. De opbouw van de avond is wel zo dat er ondanks dat het heel veel informatie is er heel veel blijft hangen. Ik weet heel zeker dat ik ondanks dat het best pittig is wel een aantal sporen kan benoemen.
In de pauze laat ik een foto zien, vertel ik erbij hoe ik er aan gekomen ben. De cursusleider moet er de bril bij op maar samen komen we toch wel op een idee. Het verhaal....
'Heb je al een foto van dag gemaakt?' Die vraag krijg ik van iemand die net afscheid had genomen, het weekend was begonnen. Maar hij kwam terug en struikelde bijna over zijn eigen woorden. Ik had nog geen foto van de dag gemaakt. 'Dan heb ik iets voor je! Op het pad liggen 2 pootjes. Ik weet het niet, het lijkt met wel van een eend.' Hij babbelt nog even verder, ik pak mijn jas en loop met hem mee naar buiten. Samen kijken we naar de grond, ik maak foto's, pak vervolgens de pootjes op en leg ze in het gras. 'Da's van een kikker! Niks eend.'
Maar de vraag 'hoe komen die pootjes hier terecht' bleef. En die nam ik mee naar de cursus en daar hebben we onze fantasie op losgelaten.
Maar ook op alle andere sporen natuurlijk. En dat zou dan eigenlijk mijn foto van de dag moeten zijn....

Nestjes, keuteltjes, afgekloven mais, pootjes.... sporen!

336/365

Neneh @ 05:06 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

zondag 13 november, 2011

Er huist een muisje in het houthok....

Of misschien zitten er wel twee muisjes....

in het houthok

317/365

Neneh @ 08:47 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 9 november, 2011

Cranberry met de bijzondere smaak...

Met water en suiker en dan even koken...

en dan smullen!

312/365

Neneh @ 10:17 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

zondag 6 november, 2011

Je moet ergens beginnen.........

Activiteiten zijn er genoeg, kan altijd meer maar dan is het niet gezegd dat het beter is. Hoe dan ook, op een zaterdag is er nog wel eens een excursie, een avondreeëntocht, een vollemaanwandeling. Maar op de zondag is het wandelen geblazen, je eigen neus achterna. Is ook niet verkeerd natuurlijk maar voor een bezoekerscentrum in een prachtig natuurgebied kun je nog wel iets meer verzinnen. En zo werden de zondagmiddagwandelingen geboren. Nu nog gidsen inroosteren, bereid vinden, oproepen en het kan starten.

En dat was vandaag aan de hand, vandaag mocht ik de spits afbijten als gids in de eerste zondagmiddagwandeling. En dat is best spannend want niemand weet of er iemand is die hier echt op zit te wachten. Of er iemand zin heeft in een zondagmiddagwandeling met een gids. Om nog maar te zwijgen over de mogelijkheden die er zijn om anderhalf uur te vullen met 'iets' waardoor iedereen aan z'n trekken komt, waarbij ik dan zelf ook nog het gevoel krijg 'iets' bijzonders te doen. Want zo voelt het in eerste instantie wel. Ik krijg een soort van 'ik ga op schoolreis' gevoel. Het is spannend want je weet echt niet wat je allemaal gaat doen. Bij een schoolreis weet je wel wie er meegaat en nu is het afwachten.
Als ik het bezoekerscentrum binnenkom hoor ik dat zich 1 persoon is die zich heeft opgegeven. Ik glimlach eens een keer 'dan heeft die persoon de middag van z'n leven' want ik ga wel op stap. Desnoods met 1 persoon. Gelukkig melden zich meer mensen en met dit groepje ga ik op stap. Struinen gaan we, sporen zoeken, luisteren naar geluiden, luisteren naar elkaar en vooral genieten van de omgeving. Met de kinderen maak ik een geheimpje. Zoek onderweg iets en stop het in je jaszak, niet laten zien aan de anderen want aan het einde van de wandeling gaan we daar iets mee doen. Het is bijzonder om te zien hoe kinderen hier mee omgaan. Aan het (bijna) einde van de wandeling blijkt dat 2 kinderen hun 'schat' alweer kwijt zijn en zo komt het niet helemaal uit de verf. Maar er zijn toch schatten verzameld, we kunnen er nog even naar kijken en er over praten. We wandelen door een gebied waar je 'normaal' niet mag wandelen. En dat wordt iedereen bijzonder duidelijk omdat we zodra we dit gebied uitkomen iemand op ons pad treffen die ons op het bord wijst. 'Verboden toegang'....
'Als de opzichter het maar niet ziet', zegt de man.
Gelukkig mag je hier wel wandelen met een gids, dat is dan ook gelijk het speciale aan de zondagmiddagwandeling. We gaan van het pad af, we struinen over de heide....

En die heide zag er vandaag stil en verlaten uit, ver kijken was niet aan de orde, de lucht was nevelig, de wind was bijna stil gevallen en het weer vandaag leek in geen fractie op dat van gisteren....

Maar het was een fijne wandeling, iedereen deed mee, iedereen had het naar mijn idee naar de zin en ik voelde een ontspannen sfeer.
Op naar de volgende zondagmiddagwandeling, wie weet, misschien ligt er dan sneeuw?

310/365

Neneh @ 09:52 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

maandag 31 oktober, 2011

een prachtige dag....

305/365

Neneh @ 08:58 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 27 oktober, 2011

in de tuin eind oktober....

Nog vol bloempjes, nog niet beschadigd door de herfst, de vorst, de kou....
Zelfs de solitaire bij ziet er nog kansen liggen. Wat een fijn weertje vandaag.

Dag 300 van 2011

Nog 65 dagen in 2011. Geniet ervan.. dat doe ik ook.

300/365

Neneh @ 09:45 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 26 oktober, 2011

3 keer is scheepsrecht

Vanavond de derde reeënavondexcursie op rij. Als gids in opleiding, als leerling. Alhoewel, als je me nu laat gaan red ik me er mee. Ik heb in die 2 keer dat ik mee was veel geleerd en natuurlijk door te lezen er nog aardig wat 'weetjes' bij verzameld. Dit gaat goed komen. Als ik de mensen die meegaan begroet en vertel dat we vanavond zeker reeën moeten zien want 'drie keer is scheepsrecht', dan worden ze al enthousiast. Bij de gedachte hieraan word ik dat eigenlijk ook wel. Het zou mooi zijn...

En het lukt. Op afstand, dat dan weer wel. Zodra ze ons in de gaten hadden waren ze natuurlijk op hun hoede. We hebben ze gezien en daarna was er toch een soort van euforie in de groep. Fluisterend vervolgden we onze weg. Wie weet...

Maar nee, dat was het. De zon ging onder, de ganzen vlogen weer over en het was weer een fantastische wandeling. Mij hoor je niet meer klagen... of het moet over een betaalmiddel gaan die ineens geen betaalmiddel meer is.

299/365

Neneh @ 10:02 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 22 oktober, 2011

Van iets bijzonders, iets speciaals maken.....

De hele week zit ik al met de neus in de natuur en soms komt er zo maar een cadeautje bij. Een zonnetje bijvoorbeeld na een paar dagen regen of een lief kindje met prachtige rode krullen wat naast me zit te knutselen. Ik moet me bedwingen om niet met mijn vingers door die krullen te kroelen.
Ik ga voor het eerst mee op reeënexcursie en we zien geen ree. Wel voelen we de kou optrekken, de regen op ons hoofd en de blubber onder de schoenen. De zon gaat onder zonder dat we daar veel van zien. Ineens is het zaterdag en staat de laatste paddenstoelenexcursie op het programma. Er willen veel meer mensen mee dan kan. Als de groep zo groot wordt zijn er altijd mensen die helemaal niets mee krijgen van alle uitleg en verhalen.
Van de grote hoeveelheid soorten paddenstoelen zijn er niet veel meer over. Het seizoen is toch wel een beetje voorbij. Kinderen vinden er gelukkig nog wel een hoop. Ze zitten wat dichter bij de grond en zien het nog even scherp. Het is fijn te merken dat ze het leuk vinden en genieten. En na 2 uur over de grond turen en tussen blaadjes en takken zoeken is iedereen het wel eens, het is bijzonder, al die soorten.

En dan de laatste klus, niet vervelend, meer een cadeautje omdat het ook nog eens van dat heerlijke weer is. Mijn tweede reeënexcursie van deze week. Als gids in opleiding is het wel handig om heel veel ervaringen op te doen. Ervaring in de materie, ervaring in gidsen, het sturen van mensen, ervaringen delen, omgaan met vragen, omgaan met de kennis in de groep, de omgeving, de weersomstandigheden. Gewoon leren, dat is het. En vandaag is helemaal speciaal want mijn zus is de gids en zij heeft als medewerkster bij natuurmonumenten al heel veel ervaring opgedaan. Ik vind het wel spannend, ben reuze benieuwd naar haar manier van gidsen, van kennis overdragen. In mijn beleving kan de tocht al niet meer stuk, nu nog afspraken maken met de reeën dat we ze willen zien op die plek. Dat zou nog eens mooi zijn maar zo werkt het dus niet. Het weer kun je niet sturen en met de dieren kun je geen afspraken maken.
Daar gaan we, genieten van de omgeving en op zoek naar de reeën. De zon maakt lange schaduwen en genieten doet iedereen.
Helaas voor ons ook vanavond geen ree te zien. Sporen genoeg, ze zijn er heus maar waar? Verstopt in de mais? Verstopt in de heide of tussen de bomen. Verstopt, dat is zeker.
De zon zakt achter de bomen , de hemel kleurt in de mooiste tinten en dan komt er een stilte moment waarbij kippenvel plaats maakt voor verwondering en andersom. Want al is er een koude lucht die over de heide voelbaar is, de ganzen gakken, de pastelkleuren nemen de lucht over, de eerste ster wordt zichtbaar.

Wonderlijk hoe je van iets bijzonders iets speciaals kunt maken.

295/365

Neneh @ 10:20 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 21 oktober, 2011

Gepeuter.....

294/365

Neneh @ 09:48 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 19 oktober, 2011

Soort van wandeltocht maar net anders!

292/365

Neneh @ 11:09 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

maandag 17 oktober, 2011

Coctailparty in het bos

De zon scheen een beetje en na het ziekenhuis vertrok ik richting bos voor een avontuur! Het gevoel van 'wij gaan een hele grote vangen' kwam vanzelf.
Eenmaal binnen kreeg ik al de melding dat er al 15 kids op me wachten. Tjonge, dat overtrof mijn stoutste verwachting. Uiteindelijk werden het er 20 en met 3 'ervaren' cocktailbrouwers togen we het bos in. Boomtoppen bekijken, onderkanten van de paddenstoel bekijken, mos voelen, kriebelbeestjes vangen, eikels bekijken en blaadjes omkeren. We ontdekken dat er steeds meer te ontdekken valt en papa's en mama's zijn echt verbaasd dat hun kroost zoveel weet van de eikel en de eekhoorn. Mama's die denken dat hun kind 'verlatingsangst' hebben moeten eens goed naar zichzelf kijken.... want het is me na zo'n ochtendje wel duidelijk wie er angst heeft. Als de spiegeltjes in de tas zitten komen de loeppotjes tevoorschijn en als die vol kriebelbeestjes zitten pakken we de cocktailglazen. Kinderen zijn zo creatief en maken de lekkerste geuren met blaadjes, grasjes, vruchtjes en roeren maar. Dan doe ik ze blinddoek om en met de assistent aan de hand lopen ze naar een boom. Goed voelen, wat is het voor een boom, wat zit er op de bast, hoe dik is de stam, voel je takken.... en dan zonder blinddoek uitzoeken welke boom het was... Makkie!

Ze genoten, iedereen. Het was droog en het was ..... stil

maar dan gaan ze giechelen.

De oogst van een cocktailparty werd bij terugkomst haast uitgelegd als 'jullie hebben een fijn feestje gehad??': 12 bierdopjes, 8 lege bierflesjes, 1 leeg sigarettendoosje en 20 blije kinderen. Die laatste mogen van mij morgen terug komen...

ps: die bierflesjes lagen dus gewoon in het bos, her en der heen geslingerd. Dat je niet denkt dat we zelf aan het zuipen waren geslagen :)

Neneh @ 10:10 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 15 oktober, 2011

Oogsten....

288/365

Neneh @ 10:17 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 12 oktober, 2011

Vogelvoedertafelen....

285/365

Neneh @ 05:21 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 8 oktober, 2011

Aan onze voeten ligt de rijkdom van de herfst...

Kom maar naar het Landgoed Vledderhof. Daar is ons tweede uitstapje van de IVN gidsencursus en daar ben ik dus ook nog nooit geweest. Het is haast een schande te bekennen dat mijn blik zich nu pas verruimd. Maar als je dichtbij huis al van die prachtige natuur hebt dan kom je er haast niet toe om iets verder te rijden. Nu moet het en ik moet zeggen dat ik dit één van de leuke dingen vind die bij de cursus hoort. Hoeveel mooie hoekjes en gaatjes in de Drentse natuur gaan we nog betreden..
De opdracht van vandaag is een vervolg op de cursusavond, over leerstijlen. We maken kennis met verschillende vormen van excursiestijlen en begeleidingsvaardigheden. Ervaringen delen, feedback geven en wat er nog meer komt kijken. We gaan in groepjes met ‘verschillende’ gidsen mee en na een kwartiertje gaan we weer met een andere gids mee. Het regent op het moment dat we de paden betreden, jammer maar niets aan te doen. We wisten dat dit kon gebeuren.

Na twee rondjes gidsen brak de zon door en in die zon hebben we ons kopje koffie kunnen drinken. Ik wil niet veel zeggen maar er wordt wat afgebabbeld door alle cursisten. Onvermoeibaar praten over alles wat we beleven en waar we op gelet hebben. Een aantal vragen verdienen een antwoord en samen komen we daar ook wel uit.
Bij de eerste gids staan we aan de rand van een veld vol pitrus. Het witte merg uit de stengel diende vroeger als lampenpit. Een veld vol pitrus blijft mooi staan, de koe eet het niet, de slangen en andere reptielen vinden er een fijne schuilplaats en de teek ook. Helaas gedijt die ook prima in de russen.

Al aan het begin zie ik het paarse paaltje, daar ben ik wel blij mee, geen ander paars te bekennen of het moet al van een russula zijn. Misschien hier en daar een verdwaalt plukje heide maar dat is het dan. Dus om het paars niet te missen zijn er paarse paaltjes…

Een tapijt van paddenstoelen, van klein tot groot ligt aan onze voeten. Met wel een hele mooie grote sponszwam aan de voet van een grote spar

Ik stop een tamme kastanje in de mond, de paden liggen er vol mee….

281/365

En als je nog meer wilt leren dan alleen de namen van al die paddenstoelen dan kan je hier ook terecht voor een lesje Drents!

Neneh @ 10:21 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 7 oktober, 2011

De geur van een herfstbakje....

Als ik binnenkom kan ik maar één ding verzinnen ‘het stinkt hier’ en ‘ik ruik narigheid’ maar wat. Het is de tweede avond van de IVN cursus en vanavond is het de eerste echte officiële lesavond maar om ons nu met zo’n geur te verwelkomen vind ik wel een beetje bruut. Het overstijgt zelfs de lekkere geur van de koffie.

In het lokaal staan de tafels rijk gevuld met herfst en ik zie de dader. In een bakje ligt een stinkzwam zijn verpletterende werk te doen en ik zie in een flashback mijn eigen herfstbakje in het handenarbeidlokaal staan. De herfsttentoonstelling op de lagere school was toch wel één van de hoogtepunten want van de rest weet ik maar weinig meer. Of ik moet diep graven, ik weet het niet, ik ging naar school omdat het moest en verder zal het allemaal wel. Maar die natuurdingen die vond ik geweldig. Ik had dus ook heel erg mijn best gedaan op mijn herfstbakje en bij de tentoonstelling ook ooit een derde prijs gewonnen… ach ja. Ze hadden mijn herfstbakje wel een beetje uitgekleed want ze werden een beetje naar van de geur. Wist ik veel, ik blijf de stinkzwam een onwelriekende mooie paddenstoel vinden. En de geur daar wen je dus nooit aan want in de pauze mocht alles blijven liggen maar de stinkzwam moest het veld ruimen. Ik verdenk mezelf er ook van dat ik aan het einde van de avond net zo ruik als de …..
Voor de pauze werden we op pad gestuurd om iets te zoeken op de tafels wat bij ons past en waar we misschien wel een verhaal bij hebben. Ik zat nog helemaal vol van de waterdiertjes excursie en er lag een boekje op tafel over waterdiertjes. Klaar! ‘Waarom kies je dit?’, wil iemand weten. Ik kan vertellen over het beestje wat ik nog niet eerder had gezien en waar ik een foto van had gemaakt om het vervolgens op twitter en in de mail te zetten. Dat er op die manier mensen met me mee kunnen zoeken. Dat ik dat leuk vind.
Iemand anders gebruikt een paddenstoel of de microscoop. Slakjes onderzoeken of andere kriebelbeestjes. De handen gaan langs de blaadjes van allerlei soorten takjes en ik hoor mooie namen. Het is wel apart om te horen hoe iedereen iets anders beleefd of kan vertellen. En zo komen we bij de leerstijlen van Kolb. Weer iets totaal nieuw voor mij maar na wat verder onderzoek moet ik zeggen dat ik het wel aardige theorieën vind. Handvatten genoeg om als gids te kunnen gebruiken. We krijgen van onszelf weer een aardig beeld, hoe leren we, wat voor mens we zijn in het leren. Dit ga ik nog vaak gebruiken. Leerzaam, dat is het.

Maar het mooiste van de avond vond ik toch wel het biologisch moment, iets wat we allemaal een keertje moeten verzorgen maar je zal maar de eerste zijn die dit gaat doen. Hoe vol vuur je ook over iets kunt vertellen, je moet het maar doen! De schreeuw waarmee het begon... geweldig! De kerkuil op jacht. Er werd een kerkuil uit een doos gehaald en het verhaal komt er moeiteloos achteraan. Je gaat van een kerkuil houden als je ze zo dicht in de buurt hebt. Dat is mooi en ook daar leren we weer van.

Neneh @ 09:03 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 6 oktober, 2011

Gevalletje stormschade.....

Het heeft echt heel lang geduurd dit jaar voor de Cosmos het ging doen. Ik zaai dat ooit 1 keertje en daarna zie ik wel wat er nog van komt. Vorig jaar niets en dit jaar 1 plantje. Ik ben allang blij als ik er eentje zie. Dus koesteren. Maar droogte en droogte en droogte hielden de blaadjes klein en het hele plantje lag vaak voor pampus op de zwarte aarde. Tot het ging regenen en regenen en waaien en regenen. Daar kwam de plant, een inhaalslag werd het en 1000 knoppen die nog wilden bloeien.
Helaas... ik had het niet in de gaten, ik had de plant vast moeten binden aan 10 palen. Vannacht was het te heftig... ik heb nu een gevalletje stormschade op de vaas. Heel veel knoppen, weinig bloemen! Eens kijken wat er van komt.

279/365

Neneh @ 06:31 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

maandag 3 oktober, 2011

Het is werken aan een project

Zat ik vorige week een dag op de heide met heel veel kinderen, allemaal werkend aan een project, elke groep een ander onderdeel en het onderdeel wat ik begeleid is 'Waterbeestjes'. Het is warm op de heide en het duurt niet lang voor de eerste kinderen de sokken uitwringen. In het geheel niet erg natuurlijk want het is zomer in de herfst.
Vandaag was er een vervolg op de heidedag, maar dan nu in en bij de school. Een stukje voorbereiding en een auto vol materialen moet genoeg zijn om ze een uurtje bezig te houden. Ze moeten nu zoeken naar waterbeestjes die ze volgende week kunnen gebruiken in hun project. Dat ze nu weten wat ze kunnen verwachten en wat ze volgende week zeker willen laten zien.
Ze doen het goed, luisteren en vragen. En ik heb het er druk mee. Ze willen allemaal weten wat ze 'gevangen' hebben....
Tot ik het ook even niet weet. Nog niet eerder gezien. Ik maak foto's met de iPhone en als ik later thuis ben gaat de vraag in de mail en op twitter. Foto erbij en afwachten maar......

Inmiddels heb ik de juf al 2 x gemaild en morgen kan ze vertellen wat het is. Dan kunnen ze het opzoeken op internet en dan hoop ik dat ze dit volgende week ook gebruiken. Dat is met toch leuk.... ik kijk er nu al naar uit.

276/365

Neneh @ 08:26 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

zondag 2 oktober, 2011

Het is werken aan een project

Prachtig weer, prachtige zondag, het lijkt meer zomer dan ooit maar schijn bedriegt want op de fiets moet je bijna een helm op je hoofd wil je niet geraakt worden door de eikels die massaal naar beneden komen. Door de overvloedige regen van de afgelopen maanden is het nog groen in de velden, de heide is uitgebloeid en de bladeren laten de mooiste kleuren zien, als zijn er ook al bomen die hun blad volledig kwijt zijn. De temperatuur klopt niet helemaal met wat er te zien is. De rust is nog niet teruggekeerd op de heide. We moeten toch regelmatig aan de kant voor tegenliggers, iedereen wil nog een eindje fietsen. We staan een poosje stil en luisteren.... in de verte praten mensen en dat is dan ook het enige wat we horen. Zo stil is het er....

In de verte zien we de machines, er kan weer gereden worden, gewerkt is er nog steeds want de zandhopen zijn gegroeid. Al die grond moet nog afgevoerd worden maar door het natte zomerweer kwam het werk stil te liggen. En dat terwijl er in juni een bericht kwam dat het zo goed verliep. Maar goed, het zal heus allemaal wel lukken, aan de machines zal het niet liggen. Die kunnen al die grond wel aan...

275/365

Neneh @ 10:36 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 1 oktober, 2011

Verhalend ontwerpen.......

Ik was een dagje op stap, workshops volgen bij de IVN en de dag begon met prachtig weer, een kopje koffie en ..... het laatste scharrelkind. Komt dat even hard aan, dat willen we allemaal niet meemaken. Die 'allemaal' zijn de vrijwilligers die heel veel activiteiten willen doen met al die kinderen. Laten we dit toch nooit meemaken.... naar buiten kids! Naar buiten.
Mijn eerste workshop staat in het teken van ....

Vertel het me, ik vergeet het

In het midden een tafel met allerlei attributen die uitnodigen om te worden gebruikt maar voor het zover is verteld Bernadette, cursusleidster, vol vuur over haar oom die bij de politie werkt en haar vertelde dat er iets goed mis is in de bossen rond ‘Nieuw Allardsoog’. ‘Daar ga jij toch heen’, was zijn vraag geweest. En daar zitten wij nu met z’n allen. Wat er mis is mogen wij wel gaan onderzoeken. Er zijn nog geen slachtoffers gevallen zo weet Bernadette ons te vertellen maar zover wil de politie het ook niet laten komen.

Laat het me zien en ik onthoud het

We gaan in groepjes naar buiten en nemen van de attributen, die in het midden van de zaal op de tafel liggen, een aantal dingen mee. Wat zoeken we, wat zien we, wat ruiken we, wat denken we. Dit moet uiteindelijk wel iets opleveren, we willen allemaal dat het weer veilig wordt bij ‘Nieuw Allardsoog’. We willen de politie helpen een gaan op onderzoek. We zoeken sporen, vinden veertjes, uitwerpselen en paddenstoelen waar aan geknabbeld is. Waar de ene groep de geuren zoekt vindt de andere groep de vermoedelijke grootte van ‘het’. Uiteindelijk knopen we alle gegevens aan elkaar en maken een schets op een groot vel.

We zijn het er over eens dat het een slim beest is dat zich goed kan verplaatsen en heel goed weet te vermommen.

Betrek me erbij en ik begrijp het

Met dit alles hebben we elkaar laten zien dat er in de directe omgeving heel veel te zien en te ontdekken is en dat er geen grens zit aan mogelijkheden. Kinderen hebben dit nog helemaal. Onbegrensd en onbevangen. Wij als volwassenen moeten eerst alles loslaten om te kunnen zien dat er zoveel mogelijkheden zijn. De activiteit is heel geschikt voor groepen kinderen, je begint met een verhaal, kan een sprookje zijn of iets totaal anders en daarna ga je het verhaal ontwerpen en uitwerken. Luisteren, kijken, determineren, herkennen. Alles kan je gebruiken.

Het was een boeiende workshop en de mogelijkheden om dit in de praktijk te gaan gebruiken zijn onbegrensd. Ik denk dat de politie heel erg blij was met ons onderzoek. Het zal weer veilig worden in de bossen van ‘Nieuw Allardsoog’

Neneh @ 05:33 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 30 september, 2011

Gerafelde schoonheid in de ochtendzon....

Een kopje koffie in de zon, zo in de vroege ochtend op een bankje in de tuin. Mijn tuin is zo herfst, kale takjes, gele blaadjes, uitgebloeide bloempjes en dauwdruppels op de waslijn. Mijn tuin op het noorden biedt niet alle comfort als het om temperatuur gaat. De zon moet eerst een beetje stijgen voor het zichtbaar en voelbaar wordt zo eind september. De afgelopen dagen heb ik niet te klagen, niemand heeft te klagen. Het is fantastisch weer...
En dat vinden de vlinders ook...

Atalanta op de schutting, de keine vuurvlinder kwam voorbij, een citroenvlinder en een witje...

Het duurt wel even voor de koffie op is.

273/365

Neneh @ 10:05 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 29 september, 2011

Een veld vol parels.........

272/365

Neneh @ 09:49 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

zondag 25 september, 2011

Een beetje van dit...

Een dagje Heksenheisa op het landgoed 'de Slotplaats'. Het weer kon werkelijk niet beter, geen mist, weinig wind, zon erbij. Beuken, sommige wel 250 jaar oud, heel veel tovenaars en nog veel meer heksen. Het was werkelijk een geweldig fijne dag....

268/365

Neneh @ 08:57 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 24 september, 2011

Een koe in de hoofdrol....

267/365

Neneh @ 10:53 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

Hoekenbrink.....

De eerste keer de natuur in met de groep cursisten waar ik de komende 2 jaar mee op zal trekken. We hebben het gehad over 'hart, hoofd en handen'. Hoe we dat kunnen toepassen in excursies. Het was zeer leerzaam want iedereen heeft daar wel ideeën over.
De omgeving was zeer sfeervol, het weer was om van te genieten. De koeien, de spinnen, de zon ... alles en iedereen deed z'n best er iets leuks van te maken.

om van een betoverende schoonheid te spreken als zonnestralen de spinnenwebjes beroeren.

De Dexter koeien kwamen bij ons staan alsof ze nog nooit een mens hadden gezien. Dat is des koe, dat weten we wel. Ze zijn nog nieuwsgieriger dan de mens.

Hoekenbrink, in het Drents-Friese Wold.

Neneh @ 10:33 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

zondag 18 september, 2011

Van die heksendingen.....

In de wilgenhut, daar moet je zijn. Maar eerst natuurlijk al die andere activiteiten doen en dan een kopje thee drinken bij mij. Voor 1 dag in het jaar verdwijn ik in de hekserij. Ik heb er niets mee, met heksen niet. Na vorig jaar, mijn vuurdoop bij het theeblaadjes lezen, had ik gedacht me iets meer te gaan verdiepen in de heksen. Ik heb het niet gedaan, ik was het vergeten want ik heb er niets mee. Best wel raar want als ik zo'n dag mee draai dan komen uit alle hoeken en gaten heksen aangelopen... best veel ook wel weer, ondanks de weersvoorspellingen. Ze willen allemaal leren toveren, ook dat nog. Ik ben er weer van onder de indruk. Lieve kleine heksjes en tovenaartjes.
Er was er eentje, zo een schatje dat ik helemaal smolt. Ik schreef het al, ik ben een heks van niks. Ik kijk in van die schattige kijkers die onder de zelfgemaakte heksenhoed vandaan komen en ben verkocht. Hij ook trouwens, hij vertelde over zijn 2 oma's. 'De ene oma heeft mijn cape gemaakt en van de andere oma heb ik mijn magneetspel gekregen.' Hij heeft veel geluk. Dat las ik in zijn kopje. Wat weer niet mee viel natuurlijk want hij was vergeten dat hij de theeblaadjes niet op moest drinken....
Een ander heksenkindje verdwijnt bijna helemaal onder de heksenhoed. Die glijdt steeds over haar ogen. Daar moet ik natuurlijk ook iets mee doen... ik verzin wel wat. Dat is dan wel weer aardig hekserig natuurlijk. Verder ben ik heel lief. Maak thee van drentse blaadjes, heide thee en wens thee. En als ze het niet lekker vinden komt er een beetje suiker bij.... en soms knijpen ze de neus dicht en vergeten dat er theeblaadjes in het kopje ...

Nee, het is echt niet zo simpel om heksendingen te doen. Maar het is wel heel gezellig in de wilgenhut, zo tussen de slakken en de theekopjes

261/365

Neneh @ 08:37 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 17 september, 2011

en zo liepen we vroeg....

Het huis staat net te koop en de brochure werd opgevraagd deze week.... en ze willen graag een bezichtiging.
Ik heb in korte tijd al 2 keer het huis totaal aan kant geveegd. Dat wil zeggen, alle losse onderdelen in de kast, achter de deurtjes, in de la, onderin de kelder of gewoon in de afvalbak. Een lege tafel is in ons huis een ongekende luxe want er ligt altijd van alles. Ik leg er dus toch maar snel een krant neer want in ons huis wordt wel geleefd. Gisteren was het dus weer echt opruimen en verstoppen van alle 'zooi' en vanmorgen al vroeg waren we daar weer mee bezig. Stofzuigen, opruimen, verstoppen, inpakken en wegwezen.

De kachel brandt, het huis ziet er fris en opgeruimd uit, hier en daar een lampje aan en de deur achter ons dicht trekken zodat 'anderen' in ons huis kunnen kijken. Ik blijf het lastig vinden. 'Ze' sjouwen door je hele huis en kijken rond. Wat blijft hangen, wat is mooi, wat is bijzonder... wat vinden ze van het huis.

De honden worden al onrustig bij de eerste stappen en uiteindelijk belanden wij al vroeg, op de zaterdagochtend, op de hei.

Twist springt in het ven, Micka belandt in de modder en dus ook in het ven want een moddermonster achterin de auto kan echt niet de bedoeling zijn. We wandelen een heel eind en zijn ruim een uur later weer thuis... beetje de dag in de war.

260/365

Neneh @ 09:41 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 16 september, 2011

een voorbereidend rondje....

Over een paar weken komen er ruim 100 kinderen naar de heide om eens een dagje natuur te beleven, hoe zit dat met bijen, hoe zit dat met de droge heide, wat is natte heide, wat leeft er in het water en nog meer van dat soort zaken. En om dan vooral met elkaar af te stemmen waar we dat gaan doen lopen we vanmiddag een rondje heide. Modder, moeraswolfsklauw, zonnedauw, egelskop en....

dit is koeienboleet , een eetbare paddenstoel.

En zo lopen we achter elkaar door het veld, staan meer stil dan ooit en luisteren ademloos naar al die mooie verhalen over paddenstoelen, planten, zigzag heuveltjes en libellen.

In mijn shirtje loop ik over de heide, de zon is warm en over een paar weken hopen we ook heel erg op dit weer..... zou heerlijk zijn!

259/365

Neneh @ 10:38 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

Natuurlijk natuur beleven...

'Hoe was het, hoe ging het, hoe vond jij het?'
Dat waren wel een beetje de vragen vandaag. Buiten de vraag 'hoe gaat het met je', want die wordt ook heel vaak gesteld.

Maar hoe het was en hoe het ging slaat op de cursusavond van gisteravond.

De eerste van een lange rij momenten dat we bij elkaar komen om te leren, te luisteren, te verwonderen, om natuurlijk natuur te beleven. Het is hutje mutje in de ruimte. Niet alleen de cursisten maar ook een grote groep van diegene die de lessen gaan verzorgen zijn aanwezig. En zo beginnen we de cursus. De meeste mensen kennen elkaar niet dus dat is een schone taak om mee te beginnen. Een rondje elkaar interviewen en een rondje vertellen over diegene die je geïnterviewd hebt. Je kunt er een avond mee vullen. Een biologisch moment is een welkome afleiding. Gelijk de ree bij horens gevat. Of, nee, het is een gewei. Met enden, parels, rozenstokken, groeven en stangen. Ineens is het menens want ik wist het allemaal niet. Een mannetje draagt in de zomer een gewei om mee te imponeren en in de winter valt het gewei er weer af. Niks meer te imponeren, dat is geweest. Het is overwinteren. Ook een hele klus natuurlijk. Voor mij is dit biologisch moment een welkome afwisseling. Al die informatie over elkaar is leuk maar veel te veel. Toch blijft er wel het een en ander hangen en daar heb ik natuurlijk in de volgende keren weer profijt van. Maar al die namen....

Voor het bezoekerscentrum in Terwisscha ligt dit op de grond. Ik heb het idee dat er jaarringen mee bedoeld worden. Het ziet er echt leuk uit.

Neneh @ 09:39 pm
nou zeg al 7 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 12 augustus, 2011

Paarse Pracht

224/365

Neneh @ 09:39 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 5 augustus, 2011

Als jij het woord 'Spin' zegt dan gaat het kriebelen....

Net als vorige week vrijdag was het vandaag ook weer de 'super slimme beestjes' dag met als verschil dat het vandaag ook lekker weer was. Een temperatuurtje waarbij slimme beestjes wakker worden en ze zich laten vangen. Dat is dan weer minder slim maar dat vinden we voor een dag niet erg. Vanmorgen bedacht ik dat het vandaag moest lukken met de activiteit want na een paar weken zoeken naar een goed concept en weinig aanloop, deels veroorzaakt door het weer, werd het tijd voor een dag gevuld met leuke ontmoetingen en veel aanloop. Ik heb niet te klagen, echt niet. Het weer werkt mee, de beestjes werken mee, de mama's en papa's, opa's en oma's werken ook mee. Ze nemen juist die kinderen mee die het leuk vinden om te graven en te zoeken naar de leukste kriebelbeestjes. Met een vlindernetje, een schepje en een bakje werd het nog leuker. Boeken en zoekkaarten op de tafel en als toetje in het midden van de grote tafel een grote bak vol met slakken, pissebedden en spinnen. De duizendpoot ontbrak niet. Moeders op de loop, vaders die weer 'klein jongetje' worden en zich laten meeslepen door de natuur. Ondertussen worden complete tuintjes ingericht en alle soorten kruiden uit de kruidentuin worden aan een geurtest onderworpen. Onze handen ruiken naar marjolein en thijm, naar dille en peterselie, bieslook en wijnruit. Het geurt en kleurt en de slakken maken haast om de bak te ontvluchten. De spin loopt de langste route en als het ineens 3 uur kunnen we niet stoppen....

Er zijn zoveel kinderen die kriebelbeestjes helemaal het einde vinden en dat vind ik dan weer leuk. Zo is iedereen tevreden....

217/365

Neneh @ 09:31 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

maandag 27 juni, 2011

Kunstwerken in de hoek...

In april had ik als foto van de dag een foto van een nestje in een fietsenhok. Een nestje van een winterkoninkje. Inmiddels uitgevlogen en zo het lijkt ook voor even vertrokken want ik bespeur geen winterkoninkjes meer. Naast het haastig in elkaar geplakte nestje van het winterkoninkje is een nieuw nestje gebouwd. De zwaluw heeft een beetje gekeken naar het winterkoninkje want echt het lijkt op 'een beetje van dit en een beetje van dat'. Alle nesten die onder de dakrand zitten zijn keurig van kloddertjes leem/modder gemaakt maar dit nestje dit is versierd met strootjes. Net als dat van de winterkoning. Wat ik dan wel grappig vind want vogels zijn net mensen, ze bouwen graag bij elkaar in de buurt.. en kijken bij elkaar hoe het anders kan..

177/365

Neneh @ 09:42 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 18 juni, 2011

Hoeveel soorten Heide zijn er dan in het Dwingelderveld?

‘Van mij mogen ze nu wel komen’, ik kijk nog eens op de klok en naar de voordeur. Het duurt toch nog even voor ik iemand zie komen. Een ventje van een jaar of 10 komt eens even informeren of hij ‘hier’ goed is. Dat is hij. Ik vang ze op, schud een paar handen en vertel dat we eerst maar eens even laarzen aan gaan doen want het is niet helemaal droog op het veld. Niet dat er water staat, er is regen gevallen.
Papa’s die er bij zijn willen toch eerst nog koffie. Koffie en papa's en een 'kinder'excursie ‘We nemen het mee, loop maar vast.’
We gaan bij de achterdeur naar buiten en wandelen zo het veld in. Ineens komen er een stel pinken aanrennen. Jonge koeien die alle eigenschappen van een volwassen koe hebben. Nieuwsgierig, dat zijn ze.
‘Nee, wij zijn niet bang.’
Toch komen er een paar kinderen dicht bij mij lopen…. ‘ze zijn banger voor ons dan wij voor hen, hé?’
‘Ze zijn niet bang, ze zijn nieuwsgierig en niet zo’n klein beetje ook.’ Dat blijkt ook wel want ze lopen achter ons aan, het hele veld door tot we weer door een hek kunnen. Ze blijven achter en hebben het nakijken. Nu kunnen we ons richten op iets nieuws. Het komt snel voorbij fladderen ondanks de regen, de wind en de niet te hoge temperaturen. De Sint Jacobsvlinder. Die zet z’n eitjes af op de waardplant Jakobskruiskruid. Een plant waar een boer niet blij mee is maar de Jacobsvlinder wel. Ze zien een vlinder die al een aardig aantal vlieguren achter de rug heeft. De kleur vervaagt. De kinderen ontdekken de rupsen die bij de vlinder horen. De zebrarupsen. Ze eten hun buikjes rond, laten zich vallen om als pop in een losse cocoon te overwinteren. Gewoon op de grond.

We lopen door, zien een haas en hebben het over teken.

‘Wie loopt daar? Daar loopt een man, wie is dat?’
‘De herder, de schaapherder.’
Het is heel grappig om de reacties te horen op een man die ineens opduikt op de heide. Op kinderhoogte is er geen schaap te zien. Ik zie pluizebolletjes boven de heide uitpiepen maar zij zien nog niets. We komen steeds dichterbij, stappen van het gras de heide op. Die structuur zorgt weer voor vragen en de vragen over de herder volgen. ‘Vraag maar aan de herder, zeg ik, hij weet het veel beter dan ik. En dan staan ze oog in oog met de herder, de honden en de schapen. De kinderen vinden het geweldig. De papa’s ook. Het is ook zo leuk om daar midden op de heide tussen te staan. Alle vragen krijgen een antwoord.
‘Ga je wel eens languit in de hei liggen’, wil ik weten. Het lijkt me dat een herder toch eens een heerlijk uiltje gaan knappen als de honden op de schapen passen. Maar nee, zo werkt het niet.
Mario en Luigi spreken ook tot de verbeelding. Het zijn de twee rammen in de kudde van verder alleen maar ooien en lammeren, ze mogen mee de hei op. Heel serieus wordt dat besproken. Ik ken toch echt een andere Mario en Luigi ….

We wandelen verder. Maken kennis met de jeneverbes, de potstal, de zwaluwen en uiteindelijk kennen ze allemaal de 4 soorten heide die het Dwingelderveld rijk is. Bij het insectenhotel blijf ik staan want daar is zoveel leuks over te vertellen. De allerjongsten haken af maar de rest vindt het echt heel leuk. Om af te sluiten met een schepnetje en een waterbakje waarin je de schatten uit het ven kan doen is een schot in de roos. Het maakt de excursie af en er is er maar eentje ernstig ontevreden. Zelfs de papa’s weten er geen raad mee….. of had hij toch nog langer met het schepnetje willen spelen.

Als ik binnenkom roep ik: ‘Wat hebben wij toch een geluk gehad met de excursie, geen druppel regen op ons pad’.

Neneh @ 08:36 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

zondag 12 juni, 2011

Als we het over droogte hebben...

Meer nattigheid zorgt voor dood hout en toch is het veel te droog......

Nationaal Park Dwingelderveld

163/365

Neneh @ 11:22 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 9 juni, 2011

Vogelkijkhut in de Lange Duinen

We hoorden de Roerdomp, zagen de bruine Kiekendief en heel veel andere vogels die het nogal naar hun zin hadden. Wij ook trouwens, we zijn geen mens tegen gekomen op deze bijzondere plek

159/365

Neneh @ 09:43 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

zondag 29 mei, 2011

Ze zijn ongekend gezond!

Als hij thuis komt zeg ik, 'ik heb bakjes gekocht!'
Waarop hij vraagt 'Waarvoor'.
Dan vertel ik dat er in de tuin mega veel frambozen aan het groeien zijn!
'Die doe ik in de bakjes en die ga ik verkopen.'
'Eet je ze niet lekker zelf op?'
'Heb je gezien hoeveel het er worden? Extreem veel. Als het tenminste nog een keertje gaat regen.'
Hij had het niet gezien, ik wel.
'En frambozen zijn zo gezond! Ze zitten vol... antioxidanten! Ze pakken de vrije radicalen aan!'

Hij heeft het niet zo op vrije radicalen. Hij laat mij mijn gang gaan en ik kan dus straks frambozen verkopen. 1 euro per doosje!

Ha, wie had dat nu ooit verzonnen.

150/365

Neneh @ 10:02 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 28 mei, 2011

U heeft uw bestemming bereikt

Middenin de rimboe zei de strenge stem van mijn navigatie ‘U heeft uw bestemming bereikt’.
Lichte paniek komt omhoog. Nog geen 2 weken geleden had ik ook zoiets aan de hand. Dichtbij de bestemming zegt mevrouw dat ik er al ben. En ze liegt. Nu ook. Want zowel links als rechts zie ik niets dan natuur. Fochteloërveen. Hoogveen, veel jonge berkjes en pijpestrootjes rechts. Weilanden links. En verder niets wat lijkt op wat ik zoek. Ik heb nog wel even tijd om te zoeken, om 10 uur hoef ik er pas te zijn. Maar toch, ik wil op tijd zijn en nu kan dat wel eens tegenvallen. Ik rijd langzaam door, bel ondertussen met de thuisbasis, misschien dat zij kunnen zien hoe ik moet rijden. Maar met dat ik het uitspreek zie ik in de verte de blauwe vlag van Natuurmonumenten wapperen.
‘Ha, ik zie iets…’
Als ik aankom zie ik 2 bekende gezichten. Zij zijn ook vrijwilligers bij NM bij BC Dwingelderveld. Ze kennen de omgeving een beetje, ik helemaal niet. Er lopen nog een aantal mensen rond met verrekijkers. In totaal zijn er om 10 uur 8 vrijwilligers en een gids is niet te bekennen.
In grote haast komt Kim aanrijden. Alles zat tegen in het verkeer. Zoiets overkomt je dus als je de weg wel kent. Ze haalt de gebakjes van de achterbank, maakt koffie, zet een videoscherm aan en begint te praten. Er is veel te vertellen over dit gebied. De droogte, de waterbuffers, de kraanvogels, de nieuw in te richten gebieden zoals het ‘The Dutch Crane Resort’ Compagnonsbossen, die in overleg met de bewoners toch anders ingericht gaan worden zoals NM eerst had bedacht. Gewoon genoeg te vertellen en dan is het tijd om het te gaan zien. We gaan op stap, het weer werkt ook wel geweldig mee. Het is droog. Als natuurliefhebber zie ik de droogte maar ik vind het dan toch wel fijn dat een excursie niet in het water valt. Er lopen nogal een aantal vogelkenners mee.

Ik ben er blij mee, zie en hoor van alles maar zij weten dat weer precies, of bijna precies want thuis moet het soms nog gecheckt, wat het is. Geelgors, Roodborsttapuit, kokmeeuwen, boerenzwaluw en gierzwaluw. Een ree die van ons schrikt en snel wegspringt over alle hoge struikjes.
Al is het een klein groepje, het waaiert helemaal uit. Er is veel te zien, te beluisteren en te fotograferen. Onderweg weet Kim nog heel veel te vertellen.
Na nog een kopje koffie rijd ik weer terug. Dan neem ik ook nog even de tijd om meer foto’s te maken. Het begint te regenen……… het was leuk, een ontmoeting met het Fochteloërveen
In het jaar van de vrijwilliger kregen wij een excursie aangeboden van NM en ik koos voor Fochteloërveen.

Neneh @ 09:31 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 25 mei, 2011

Meesje meer

Als ik eraan denk, meld ik dat ik ga sporten. 'Op fietse, sporten' en dan pak ik mijn spullen en ga. Maar vanmorgen ging dat niet zomaar want de honden, beide zowaar, liggen buiten in de zon. 'Binnen komen', roep ik. 'Kom zelf maar binnen', denken ze vast want er komt geen beweging in de hondelijven die lekker in de zon liggen. Chagrijnig was Micka al geworden toen ik vanmorgen ook al zo vroeg de deur uit ging zonder eerst een broodje te geven. Eerst naar het ziekenhuis om bloed te laten prikken, daarom kwam het broodje later maar dat wist Micka'vreet'monster niet. Eenmaal thuis zag ik wel dat Micka zich echt had lopen vervelen want er lag een van mijn verzamelde vogelveren in stukken op de grond.
Ik stap de tuin in en voel de zonnewarmte. Het is me ook wel veel gekwetter in de bosjes en bomen. Ik speur langs het groen en zie ineens de kleine meesjes in de boom zitten. Veren zo breed mogelijk, beetje wankel is het wel.

Pa en moe mees kwetteren dat het een lieve lust is.

Ze speuren in alle hoeken en gaten opzoek naar beestje die ze direct afleveren bij hun jongen. Het is prachtig.

Pa en moe mus zijn ook nog steeds druk bezig om hun hongerige jongen te voeden want het jong maakt wel duidelijk met een hoop gekwetter en gefladder dat het honger heeft.

Minimees doet het veel voorzichtiger. Die is stil tot pa of moe een seintje geeft dat er eten in aankomst is. 'Waar zit je?' 'Ik zit hie-ier' zoiets zal het wel zijn want ze vinden elkaar feilloos terwijl ik inmiddels met de camera probeer de meesjes vast te leggen en echt wel even moet zoeken voor ik ze heb gevonden.

Als ik na het sporten nog eens ga zoeken zijn er alleen nog de musjes die druk kwetteren. De meesjes zijn weg en volgens de buurman 'voorgoed'

Wat ik dan weer niet snap .... ze hadden het toch goed bij ons

bovenste foto is nummer 145/365

Neneh @ 08:17 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

zondag 15 mei, 2011

Wilde buitendag.......

135/365

Neneh @ 08:08 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 11 mei, 2011

Maar dan heb je ook wat........

131/365

Neneh @ 09:46 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 10 mei, 2011

Zonder ramen gaat het vast beter.....

Ineens een klap en ik kijk verschrikt omhoog. Het is een harde knal en in de stilte die er heerst is het een vreemd geluid. Ik kijk naar buiten en zie een vogeltje vliegen, vallen, vliegen..... het wil de boom halen maar valt ineens naar beneden. Ik sta snel op om te zien waar het vogeltje blijft. Bij de buren hebben ze poezen.... geen grapjes nu! De vogel ligt op de grond, wil staan maar valt om. 'Hè bah'
Snel ga ik naar buiten en pak het vogeltje in mijn handen. Het bekje staat wijd open en de oogjes draaien wild in het rond. 'Niet doodgaan, zeg ik, niet doodgaan want er is nog veel te beleven.' Zo sneu is het wel als een vogeltje net uit het nest gelijk....... ja, zo ging het vorig jaar. Toen was het een jong vogeltje. Volgens mij heb ik nu een van de ouders te pakken. Ik hoop maar dat het vogeltje het redt. Ik loop naar binnen en gelijk weer naar buiten. Daar, in het vogelhuisje, kan het vogeltje bijkomen. Het wil nu wel weer op de pootjes staan. Het bekje gaat weer dicht en de oogjes kijken angstig in het rond. Ik spreek nog wat lieve woordjes en spreek af dat ik regelmatig kom kijken 'Niet doodgaan!'

Een uurtje later is het vogeltje weg..... gevlogen

130/365

Neneh @ 10:55 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 6 mei, 2011

Geen visdag....

Meivakantie vieren in Drenthe dat wordt best veel gedaan. Ik denk er nooit over na, ik woon in Drenthe dus ik hoef daar ook niet op vakantie. Alhoewel, als ik er niet zou wonen zou ik er misschien toch vakantie vieren. Het is er zo mooi

*grijns*

Maar goed, er zijn dus genoeg mensen op vakantie hier en die komen maar wat graag naar het BC Dwingelderveld. De laatste dag van de vakantie, de vrijdag, was traditioneel visdag bij het BC. Alleen, nu even niet. Rust in het ven na alle ellende van een tijdje geleden. In verband met ranavirus geen visdag.
Van 'wat jammer' tot 'wat stom'.

Het zal, ik heb er echt weinig boodschap aan. We bieden wel een andere activiteit aan en die is ook leuk. Misschien nog wel leuker dan een tijdje met een schepnet rondlopen. Vandaag was het 'Natuur in een zakje' maken.
Met verf en een stempel en een strijkbout aan de slag. Om vervolgens met een gids boodschappen te gaan doen in de natuur. Een zakje vullen met kleuren en geuren. En ondertussen van alles opsteken over die zelfde natuur. Want als een gids eenmaal aan het vertellen is geslagen .... kom er dan maar weer eens van af.

Het was niet druk, het is 'wisseldag' op de vrijdag en dan gaan er toch al heel veel gezinnen weer naar huis. Op die manier was er heel veel tijd voor heel veel verhalen. Een mooi zakje maken, het vullen met geuren en kleuren en vervolgens ook nog een zak vol verhalen meenemen. Waar krijg je dat nog.

126/365

Neneh @ 10:06 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

maandag 2 mei, 2011

Zoiets kruipt dus uit het velletje..

Bruine Korenbout

Neneh @ 10:24 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

Van rover naar prachtige Libelle

Gisteren zag ik heel veel Libellen daarom moest ik vandaag eens op onderzoek of ik ergens een leeg velletje kon vinden in het riet. Dat lukte. Ik dacht eerst dat het nog moest gebeuren, maar nee, het velletje was al leeg

122/365

Neneh @ 10:06 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

zondag 1 mei, 2011

Bont Zandoogje

Bont Zandoogje

121/365

Neneh @ 10:12 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 29 april, 2011

Zo, in het voorjaar is er nog al veel te regelen......

Met een vakantie die vandaag begint voor heel veel mensen, met een ranavirus in het ven, een vol activiteitenrooster en hopelijk een hoop bezoekers in het vooruitzicht beginnen we ons als vrijwilligers bij het bezoekerscentrum in het Dwingelderveld wel langzaam druk te maken. Mijn 'visdag', de activiteit waar ik me erg op verheug gaat niet door. Ik had er al rekening mee gehouden. Gelukkig zijn de kikkers, die pas dood gevonden zijn en getest op het ranavirus, niet besmet gevonden door het ranavirus. Een geluk. Maar het ranavirus is er nog steeds in het ven en om wat daarin leeft te sparen en niet onnodig te belasten gaan de activiteiten rondom het ven niet door. Dus moeten we op zoek naar nieuwe dingen, nieuwe activiteiten, zodat mijn 'visdag' een 'natuurdag' wordt en ik toch lekker aan de slag kan! Daar heb ik namelijk wel weer zin in.
Een blik in het ven leert me wel dat er genoeg beweegt, bergen donderkopjes zo te zien. Gelukkig maar.

Tijdens mijn tocht rondom het bezoekerscentrum zie ik ineens een nestje waarvan ik denk dat het bovenop het riet is gemaakt maar dit is toch niet het geval. Het hangt toch aan het plafond en ik heb geen idee wat voor nestje dit is, van welk vogeltje......

Het winterkoninkje heeft er zijn nestje gemaakt. Ik vind het prachtig.

119/365

Neneh @ 10:49 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

zondag 17 april, 2011

Van witte poeder naar sporen in de modder.....

Hing ik gisteren nog in een bakje 15 meter hoog boven de grond, vandaag werd er weer hard gewerkt met beide benen op de grond. De 'Wilde Buitendag' begon om 11 uur en voor die tijd moest alles wel pico bello voor elkaar zijn. Met nog geen idee wat de dag zal brengen, hoeveel kinderen komen er meedoen en hoe gaat de activiteit..... het weer werkt bijzonder goed mee want het is echt fantastisch buiten. Zo tegen 11 uur verschijnen de eerste kinderen, ze starten bij mij aan de tafel. We gaan gips sporen maken. Aan de hand van prachtige voorbeelden maken we afdrukjes in nat zand, doen daar gips in en laten het drogen. In de tijd dat het droogt kunnen de kids de rest van de route lopen en allerlei opdrachten uitvoeren.... om uiteindelijk hun gips spoor op te halen. De tafel verandert in een slagveld en ik sla ook hier en daar wit uit.

Maar het was leuk! En de reacties ook. Het weer ook en volgende keer doe ik weer mee........

107/365

Neneh @ 09:23 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

zondag 3 april, 2011

Over het water naar de overkant....

Ergens een paar maanden terug had ik 2 plekken gereserveerd in de fluisterboot van Natuurmonumenten, met eigen ogen wilde ik de Aalscholverkolonie wel eens van dichtbij bekijken. Dat was nog hartje winter en ik dacht dat begin april wel geschikt zou zijn om te gaan varen. Het kan vriezen, het kan dooien, je weet het nooit met het weer. Maar we hadden een potje geluk aan onze zijde. Het weer was te mooi om waar te zijn. Droog, voor zover je in een open boot van droog kan spreken, zonnig en warm. Gewoon warm. Nog geen drukte op het water, hier en daar een boot en veel vogels. Dat was ook wel het doel natuurlijk, vogels bekijken. En tussen de, in de winter gemaaide, rietvelden doorvaren is al een heerlijke bezigheid. De gids kan ontzettend goed vertellen over het hele gebied en hij laat ons kennismaken met de geur van de Gagel. Op de foto hieronder te zien. De mooie bruine kleur steekt enorm af tegen de verder nog kale bomen en de lichte kleur van het gemaaide riet. Het ruikt heerlijk en het verhaal dat de vrouwen dit vroeger tussen de lakens in de linnenkast legden snappen we onmiddellijk. Insecten gaan er voor op de loop.. dat moeten we hebben.

Als de gids verteld over de vele reeën die in het gebied verblijven zien we een dode ree in het water liggen en in de verte eentje lopen. Het was nu niet bepaald de bedoeling van de gids om ons er zo kennis mee te laten maken. Ik moet zeggen, ik zie ze liever lopen... in de verte.

We stappen uit en lopen door een tunnel van rietmatten naar de plaats waar de aalscholvers wonen, leven en broeden. Het geluid klinkt bizar, zal het er ooit stil zijn? Ik kijk mijn ogen en uit en besluit alles te fotograferen wat los en vast zit. Het valt niet mee maar uiteindelijk heb ik op de foto's toch wel een duidelijk beeld van de aalscholverkolonie in de Wieden.

Mij hoor je niet meer klagen.... 2 dagen lang niet!

Neneh @ 01:26 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

maandag 21 maart, 2011

Kikkerdril van de Bruine Kikker....

Want die is altijd het eerste wakker en druk in het ven....

De eitjes worden in hompen gelegd, donker van boven, wit van onder. In het begin zinken ze in het water. Maar bij zonneschijn komen ze boven drijven, dit komt door zuurstof-producerende algen in de eierschaal. Door de zuurstof komen de eitjes boven drijven, bij slecht weer zinken ze......

80/365

Neneh @ 09:56 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

maandag 7 maart, 2011

Zingen doe ik er ook bij .....

Snoeien, harken, vegen, ruimen, opruimen, stenen verplaatsen, nog meer vegen. De winter gaat de tuin uit! En wel vandaag en morgen! Maak plaats voor kleur en fleur en geur en vogelgezang!

Ook binnen.

En dat zingen doe ik er ook wel bij als het moet

66/365

Neneh @ 09:54 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

zondag 6 maart, 2011

Die heb ik altijd al willen zien.........

Zus had een briljant idee om op zondagochtend vroeg uit de veren te gaan, niks bijzonders natuurlijk. Normaal weet ik die dingen echt niet maar haar lief zit in de lappenmand en

'misschien wil jij mee' ....

Dus liep de wekker vanmorgen om kwart voor 6 af en moest ik uit een of ander coma ontwaken.....

Slecht plan vond ik het toen. Maar dat was snel over onder de douche.
Er naar toe rijden was al een prachtige ervaring, een grote rode bal kwam omhoog achter de horizon en begon gelijk met het verwarmen van de afgekoelde aarde. Zo ver ons oog reikte was het een wit berijpte wereld. Mooi op tijd kwamen we aan en de meerkoeten begroetten ons. Het was koud en mijn handschoenen lagen op de kamertafel! Slim idee.

Het was een klein groepje mensen wat zich uit het warme bed had laten vallen om elkaar op het water te begroeten. Zo begon onze reis over het meer.......eerst naar rechts! Achteraf een hele goede keus want mijn oog viel op een vogel die ik nog nooit in het echt had gezien, laat staan gehoord.

Nu heb ik de vogel gezien, vastgelegd maar nog niet gehoord.

Ik ben nog steeds onder de indruk, nog steeds warm van de zon, nog steeds blij dat ik mee was.......jammer dat man van zus niet mee kon. Maar ook dat zal vast nog een keertje lukken. Beterschap!

65/365

Neneh @ 03:35 pm
nou zeg al 8 keer gebabbeld
Tweet

maandag 28 februari, 2011

Het zou over kikkers moeten gaan...

Maar ze gingen dood. In september. Ik heb het niet meegemaakt, ik was net met vakantie, na de drukke zomermaanden rondom het ven bij BC Dwingelderveld was ik er niet bij toen het noodlot toe sloeg.

Hard.

Tegen de tijd dat ik weer terug kwam waren er linten rondom het ven en veel vragen en niemand had een antwoord. Zo werd het oktober, november, december. Het ven vroor dicht en de sneeuw maakte het donker onder het ijs. Net zo donker als mijn gedachten eigenlijk. Want waar kwam het door dat er zoveel kikkers en andere waterbeestjes dood waren gegaan. Het ijs smolt en langzaam kwam het ven weer tot leven..... 'maar wat is er nu gebeurd'

Die vraag werd beantwoord en vandaag haalde het alle media! Tot de show van Paul de Leeuw, waar Andre Donker was, boswachter in oa dit gebied. Hij heeft er zorgen om. Wie niet. Wat gaat er gebeuren met dit virus, wat gaat er gebeuren zodra de temperaturen omhoog gaan.

De temperaturen in de studio gingen behoorlijk omhoog en Paul was stil.

En ik ook...... je moet er toch niet aan denken dat dit virus........

Neneh @ 09:52 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

zondag 20 februari, 2011

Ik loop warm.....

51/365

Neneh @ 10:40 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

Manifestatie Dwingelderveld

Kom jij ook? Dwingelderveld

Op zondag 20 februari roepen we iedereen op om samen warm te lopen voor natuur in Drenthe. De natuur is het waard om in te blijven investeren. Dit kabinet wil 40 procent gaan bezuinigen op de budgetten voor natuurbeleid. Als de voorgestelde maatregelen doorgaan, zal dat betekenen dat de kwaliteit van veel natuurgebieden achteruit gaat.

Dwingelderveld

Neneh @ 11:48 am
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 2 februari, 2011

Op zoek naar de beestjestuin..

Het bijenhotel staat op instorten en voor het nieuwe seizoen moeten we er iets aan doen. Het afgelopen jaar had ik al zitten prutten met riet om de gaten een beetje te dichten..... weer en wind en vogels houden huis en eigenlijk was er geen beginnen aan. Het moet aangepakt, en grondig ook. 'Eigenlijk staat het bijenhotel op instorten'
'Da's nog gevaarlijk ook' wordt er geroepen. En zo kwam de winter en de sneeuw en het schaatsen .... en aan bijen wordt weinig gedacht. Of.....

Het nieuwe programma voor het jaar 2011 wordt in elkaar gepuzzeld, dingen worden bedacht, nieuwe activiteiten verzonnen.

Dan komt er een uitnodiging voor het inroosteren van al die activiteiten: Hoewel het nog niet voor te stellen is als je nu naar buiten kijkt, komt het voorjaar er toch echt aan! Bloeiende krentenboompjes, zingende leeuweriken en jodelende wulpen...ik kan niet wachten

En ik kan ook niet wachten maar in de tijd dat mail gemaakt wordt rijd ik met een van de vaste medewerksters van BC Dwingelderveld naar het Bezoekerscentrum de Wieden. Wij gaan op zoek naar de Beestjestuin.

*klik*

Alleen het woord doet al wonderen. Wij houden van verwonderen en beleven en ondanks dat het waterkoud is blijven we optimistisch over wat we te zien krijgen. In de auto kunnen we alvast brainstormen over het bijenhotel, wat wel en wat niet en waar en hoe en of het er meer dan één zullen worden. Het is nog kouder dan gedacht toen we uitstapten bij BC de Wieden. Er vindt een grote verbouwing plaats momenteel dus we moeten even zoeken.

Het ziet er wel heel erg leuk uit, hoe anders dan bij het Dwingelderveld.

We lopen rond en kijken naar alles wat wacht op zonnewarmte. De beestjestuin, natuurlijk als je goed gaat zoeken zul je vast wel beestjes vinden maar we laten alles met rust. Het is ook echt te koud, er ligt hier en daar ijs op de sloten. Binnen is het wel warm, we zijn een beetje jaloers op het prachtige plekje wat ze hebben voor de jeugd. Echt een aparte ruimte met heel veel materiaal om vooral de jeugd veel te leren over de natuur. Geweldig. We worden steeds enthousiaster.

Na alle informatie gaan we nog even een stap wagen richting het 'Laarzenpad' en het 'Vlonderpad' ... 'hier ga ik snel weer naar toe, zodra het ietsje warmer is.' We denken het allebei. Trekken de jassen dichter om ons lijf en lopen langzaam naar de auto... we hebben genoeg gezien, ideeën opgedaan en kunnen plannen gaan maken.

Eigenlijk ben ik nu ook wel heel benieuwd naar 'jodelende wulpen'

....ik kan niet wachten

foto 02/02/365

Neneh @ 09:34 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 19 januari, 2011

Betoverende bloei in januari zorgt voor een glimlach

'Kijk, riep ik, in de tuin, een gele struik!'
Lief gaat kijken en ziet een gele struik en zegt 'winterjasmijn'
'Nee joh, toverhazelaar!'

Ik word echt blij van die struik. En de indianen ook. Zij zagen het als een 'gave van de grote geest'. De bloempjes spoorden aan, mede door de kleur en geur, om er iets mee te doen. We vinden het nog steeds terug in de huis-tuin en-keuken middeltjes. Handcreme met Hamamelis. Of er lekker mee onder de douche. Hoe dan ook, hij bloeit!

Van gele bloemen in januari word je blij! Ga maar kijken in de tuinen! Eigenlijk zijn het allemaal kleine snippertjes geel crêpepapier die wapperen in de winterwind.

19/365

Neneh @ 09:26 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

zondag 2 januari, 2011

Hart voor Natuur

Vandaag, dat zal toch niemand ontgaan zijn, was er de eerste actiedag van 'Hart voor Natuur'. Ontstaan uit samenwerking van ruim 20 natuur en milieu organisaties. Ik was erbij en heb veel gesprekken gehad met mensen die nu genieten van de natuur en dat nog heel lang hopen te doen...

Wordt vervolgd zal ik maar zeggen want er komen nog meer acties

Neneh @ 08:42 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 15 december, 2010

Het pad naar 2011....

Het pad naar het bezoekerscentrum in het Dwingelderveld is sneeuwvrij gemaakt en lantarentjes wijzen de weg naar de voordeur.

Binnen is het sfeervol verlicht en het ruikt er lekker. Warme appelcider om mee te beginnen is nog niet zo’n gek idee. Het vaste team aan medewerkers ontvangt vanavond de hoofdgasten, de vrijwilligers. Gidsen, tuingroep, educatievrijwilligers, baliemedewerkers, iedereen die maar iets op vrijwillige basis voor het bezoekerscentrum, voor Natuurmonumenten doet. Het is een bonte verzameling mensen die één ding deelt. Het groene hart, de natuur. We zien elkaar zelden allemaal tegelijk. Het zijn de activiteiten waarvoor we naar het centrum komen en die zijn zo verschillend. Ik kan haast zeggen dat er collega vrijwilligers bij zijn die ik 1 of 2 x in het jaar zie. Het is dus heel fijn om op zo’n avond bij elkaar te zijn om eens van gedachten te wisselen. Er gebeurt best veel in een jaar, niet alleen met de mens, ook met de natuur, met de plannen voor het Dwingelderveld, met de vaste medewerkers. Het is gezellig en de tijd wordt weggepraat tot er de maaltijd is. Het ziet er heel smakelijk uit, goed verzorgd en de keuze is reuze. We laten het ons smaken.

Tot er een sein is dat we om 7 uur gaan vertrekken en geen seconde later. Het brengt iedereen in beweging, warme jassen en mutsen, stevige stappers en handschoenen aan. Naar buiten, waar alle lantarentjes ons de weg wijzen. Als iedereen buiten is nemen we de lantarentjes mee en lopen met de hele groep richting grote stille heide….

Het duurt niet lang voor de eerste roept dat we naar de schaapskooi gaan, wat waar is. Schaapsherder Menno doet de lampjes aan in de stal, de schapen lijken gestoord in hun nachtrust maar ze mekkeren niet. We lopen om de stal heen en horen in de verte vioolmuziek. Het licht straalt dun naar buiten en wij worden door de muziek naar binnen getrokken. “Er gaan veel makke schapen in één hok” gaat hier wel op want we passen er allemaal in. Op de strobalen kunnen we zitten en in de hoek mekkert moederschaap. We zien een lammetje en hebben echt het gevoel dat we in een andere wereld terecht zijn gekomen. Ultiem genieten met muziek en gemekker.

Warme chocolademelk maakt onze harten nog warmer en de kerstliederen klinken heel bijzonder. Ondanks de kou lukt het aardig met de violen. Luid applaus met handschoenen aan is best knap en viool spelen met -4 op de thermometer is nog veel knapper. Moederschaap mekkert nog een keer en komt voorzichtig kijken. Het lammetje blijft achter de moeder staan, ook wel nieuwsgierig maar beslist nog geen held. Als de violen worden opgeruimd komt er een verhaal van Anne de Vries, toepasselijker kan haast niet. Het verhaal over het jagen op eenden en bijna verdrinken in het veen, we zien het gebeuren, zo dichtbij was de natuur nog nooit.

Dan is het stil……… van verwondering.

Met een persoonlijke groet verlaten we de stal en staan we in de vrieskou te kijken naar de heldere hemel, wassende maan en sterren die stralen. Voor ons de grote stille heide
Als ik weer in de auto zit en naar huis rijd prijs ik mij zo gelukkig dat ik als vrijwilliger mag werken bij Natuurmonumenten, bij het mooiste bezoekerscentrum Dwingelderveld.

Neneh @ 04:43 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

zondag 28 november, 2010

Jij kijkt, ik kijk...

Een bijzondere ontmoeting in de vroege ochtend

Neneh @ 12:59 pm
nou zeg al 9 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 27 november, 2010

Kristallen in de ochtend

Neneh @ 08:09 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 26 november, 2010

Kristallen in de ochtend

Neneh @ 09:21 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 25 november, 2010

Tag: #natuurwandeling

"Nu naar BC! Zie ik je daar?"

Daar begon het mee en ik had nog geen idee. Wist eigenlijk niet precies wat ik ging doen maar BC zat niet in de planning.

"Twitpic gezien?"

Nee, had ik niet gezien. Ik ging kijken, zag de jeneverbesstruiken fier staan te pronken en ik dacht ‘wat zal het ook allemaal, ik ga.’ Snel een hapje eten

"Vanaf 14:00 kan ik een stukje meelopen als je dat wilt."

Dan mag ik wel opschieten dacht ik. Dat red ik echt niet voor 2 uur. Honden in de auto, laarzen aan, schoenen mee want straks zijn de laarzen misschien helemaal bagger. Tegen kwart voor 2 zit ik in de auto, omleiding, het zal ook niet. Gelukkig geen kilometers maar toch… Na tweeën stap ik uit bij het BC van het Dwingelderveld. Naast de auto van Andre. Dat wist ik niet, dat zag ik later. De honden zijn helemaal door het dolle. Normaal ben ik daar nooit met de honden, dan loop ik aan de Kraloo kant van het Nationaal Park. Nu mochten ze mee, dreigende donkere wolken vol natte sneeuw en ander winterse ongein waren nog op afstand. Voorlopig was het nog wel even droog. En anders maar niet. Ik loop naar binnen, zie Andre nog druk in gesprek aan de koffietafel zitten en loop met de honden gelijk weer naar buiten.

‘Ik kom zo meelopen’ roept hij me na.

Het is me een potje nat in het veldje achter de tuin van het BC. De honden draven er doorheen en ik moet echt uitkijken waar ik loop. Als ik terug loop komt Andre net naar buiten. Ik raap nog wat lege pakjes en een dichtgeknoopte plastic tas uit de bosjes. ‘Wat je vol meeneemt naar buiten kun je heus niet leeg mee terug nemen naar huis. Dat flikker je gewoon in de bosjes… grmbl!’ We ruimen het op. Andre wil nog even een rokertje halen in de auto en we stappen richting schaapskooi. De honden zijn bepaald niet rustig. De geuren zijn anders en overweldigend want ze snuiven en snuffelen en laten dan hun eigen luchtje achter…. Je zal maar hond zijn.

We hebben het over de natuur, natuurlijk. Zijn werk, zijn passie. Gewoon van je hobby je werk maken en dat dan al zoveel jaar met zoveel plezier doen. Gedreven is hij, kan ook niet anders als je een groen hart hebt. We hebben het over het bloggen op de website van Natuurmonumenten. Andre en ik schrijven beide onze natuurbeleving om ze vervolgens te plaatsen zodat iedereen ze kan lezen. Andre is er sinds dit jaar mee bezig en ik blog al een jaar of 10. We twitteren allebei en daar vloeide deze #natuurwandeling uit voort. Er is veel te bespreken, waar een groen hart vol van kan zijn. Over de toekomst, het nu en wat is geweest. Over die horizonvervuiler in de vorm van een grote rookwolk die uitgespuwd wordt. ‘We veroorzaken het zelf, ergens moet het afval heen dus dan de fik er maar in.’ We kijken naar de witte wolken richting Wijster.

Andre twittert:
Tweetmeeting met @Neneh op #natuurwandeling op Dwingelderveld <foto>

‘Zou de gemiddelde Nederlander ook zo naar een boom kunnen kijken zoals wij doen.’ (wij zien dus een pracht van een boom)
Of
‘Mijn maag draait om als ik Verhagen hoor praten dat er een tweede kerncentrale moet komen en we moeten er maar aan wennen dat er nog meer komen, we moeten in Nederland minder afhankelijk worden van andere landen als het gaat om energie.’
Ik kijk uit over het veld en hoop het nooit mee te maken dat wij in Nederland de kant van de kernenergie op gaan, dat in onze achtertuin ….

Laten we maar terug gaan.

De honden hebben het naar hun zin, zoveel te snuffelen. Ze willen wel mee terug. Twist neemt een stuk hout mee, zijn lievelingshobby. Sjouwen met een stok! Hoe simpel kan het zijn.

Eenmaal bij het BC praten we nog even na. Zo noemt Andre dat. Maar volgens mij waren we gewoon nog verder aan het praten over alles waar het groene hart vol van is.

Tag: #tweetmeeting #natuurwandeling #BCDwingelderveld #gezellig #voorherhalingvatbaar #bloggen #groenhart
BC = bezoekerscentrum

Neneh @ 08:45 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 24 november, 2010

Als het niet door gaat....

In oktober was er de Volle Maan Huifkartocht waarover ik schreef en in november zou er nog een Volle Maan Wandeling zijn, waar ik als gids bij betrokken zou zijn. Ik schrijf zou want het ging niet door. Te weinig deelname. Of eigenlijk wel één aanmelding van 5 personen maar dat is echt te weinig om deze activiteit door te laten gaan. De deelnemers bepalen de sfeer tijdens zo'n wandeling. We lopen gedeeltelijk in het donker en dat is met een grotere groep prettiger. Nu het blad al aardig van de bomen is gevallen en de kou binnen handbereik lijkt, is het nog fijner om met een grotere groep erop uit te trekken. Een beetje dicht bij elkaar graag, warmen aan elkaar en samen luisteren naar maanverhalen of genieten van een slokje heidelikeur.
Helaas, het ging niet door en of ik er nu heel rouwig om was? Nee, niet helemaal. De maan ging die avond voor een groot deel schuil achter een dik wolkendek en een Volle Maan wandeling moet toch een betoverende indruk achterlaten. Het zat dus aan beide kanten niet mee. Gelukkig zijn er voor 2011 weer genoeg nieuwe kansen om de volle maan te gaan zien.

De maan is om de 'pak em beet' 29,5 dagen vol. Dat betekent dat er sowieso 12x een volle maan te zien is in een jaar, soms 13x en nog uitzonderlijker is het 14x in een jaar. Dit laatste komt ongeveer 1 x in de 20 jaar voor. Maar om de verwarring niet nog groter te maken, vorig jaar december was er voor het laatst een 'blauwe maan', de blauwe maan is de 2de volle maan in de maand. Dat was dus december 2009 voor het laatst. Weet u het nog?
Pas in 2018 is de volgende dubbele 'blauwe maan' weer te zien.
Heel eerlijk, ik vind de maan een fascinerende schepping. Alle mystiek en verhalen er om heen zijn prachtig en een volle maan in de duisternis roept een bepaalde sfeer op.

Ik hou er van en volgend jaar zijn er weer genoeg nieuwe kansen om mee te gaan om de volle maan te beleven!

BC Dwingelderveld, daar moet je zijn!

Neneh @ 11:15 am
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 18 november, 2010

Als je me zoekt...

Ik zit hier.... en jij bent ook welkom

Neneh @ 06:31 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 9 november, 2010

Strobbenbos

‘In november is er een school die graag het Strobbenbos wil doen, kan jij?’
‘Ik kan, zeg ik, maar ik heb deze activiteit nog nooit gedaan. Ik wil het wel doen maar dan vraag ik er iemand bij. ‘ Allemaal geen punt want er wordt ook voor het eerst gewerkt met de nieuwe spullen die speciaal ontwikkeld zijn voor Strobbenbos en Woeste gronden. Twee buiten activiteiten voor groepen kinderen. Het ene speelt zich af in het bos, voor het andere gaan we de hei op. We hebben een nieuw boswachters handboek vol opdrachten en wetenswaardigheden. Ik ga me voorbereiden zoals ik nog nooit heb gedaan. Weet de weg, ken de omgeving en wil dat het perfect verloopt. Maar de ervaring bij de andere les heeft geleerd dat het ook heel erg afhankelijk is van de groep kinderen en de leiding.
In de verte zie ik de auto’s aankomen, kinderen stappen uit, leiding neemt iets afstand en de juf komt kennismaken. Natuurlijk moet er een kind plassen, en als er eentje moet plassen dan…. Leiding boos ‘Dat hadden we niet afgesproken, dat moest op school.’

‘ Maar toen hoefde ik niet!’

Voor we op stap gaan wil ik graag eerst iets vertellen. We zijn te gast in de natuur …. We zijn te gast. Ik vertel over het nieuwe programma en dat zij de eerste zijn die hier mee gaan werken. Iedereen is mijn hulpje want er moet getest worden. Wat schrijft het lekkerst op de legenda die nu van een hele mooie gladde kwaliteit is. Ze luisteren goed dat blijkt aan het eind wel. We verdelen de groepjes en gaan op stap.
Het duurt geen 2 tellen of ik heb aan elke zijde een kind lopen die honderduit te vertellen heeft. Wat is dat toch met mij dat ze altijd maar gelijk beginnen te praten en niet weer stoppen. Het gaat echt overal over en ik luister wel en reageer af en toe. We stappen stevig door om de tijd zo goed mogelijk te kunnen benutten. Eenmaal op de plek leg ik alles uit en de groepjes splitsen zich op. De afspraak staat voor half 3. Dan moet echt ieder groepje de eindopdracht klaar hebben liggen op de plek waar de eindopdracht uitgevoerd moet worden. Ik ben echt benieuwd wat ze allemaal hebben verzonnen. Op deze manier hebben ze hun eigen excursie met opdrachten gemaakt. Iedereen heeft er aan meegewerkt en iedereen moet de opdrachten uitvoeren. Met stijgende verbazing volg ik een groep die de eindopdrachten uit gaat voeren. Geweldige opdrachten zitten er tussen. Zelfs eentje waarbij de kompas gebruikt moet worden. Iedereen doet driftig mee en ik heb echt niet te klagen over het enthousiasme. Dan is het verzamelen, bespreken, antwoorden uitwisselen en wil ik nog heel graag de bevindingen over het schrijven met pen, potlood of wasco. Het is een hele enthousiaste groep die nog lang niet uitgepraat is over alles op de ene plekje in het strobbenbos. Op mijn oproep om vooral even goed te checken op teken komen de verhalen los.

Ik krijg er acuut jeuk van….

Neneh @ 11:37 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

maandag 8 november, 2010

Pas was het hier nog helemaal droog.....

Wandelen doe ik graag, het liefste met lief en de honden. Lief loopt altijd een eind voor me.... komt door de honden, die willen altijd sneller. Ik niet. Ik film of fotografeer of sta stil en luister of geniet. Dan komt Micka aanstormen,ze komt me halen ... het liefst loop ik bij Kraloo, daar liggen de roots, daar liggen de verhalen, daar laat ik graag mijn voetstappen achter. Het is onderdeel van het Dwingelderveld en daar heb ik ook een stukje van mijn hart verloren.....

Het wordt echt niet voor niets het grootste natte heide gebied van West-Europa genoemd.

Oh ja, dit was mijn eerste werk op filmgebied wat er te zien is op mijn log! Ha, wie had dat ooit gedacht

Neneh @ 09:38 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

Van mij mag het ....

Neneh @ 11:41 am
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

zondag 31 oktober, 2010

Sterren Tellen

Tot 10 november kan iedereen in heel Nederland nog meedoen aan de Nacht van de Nacht Sterrentelling. Inmiddels zijn ruim 500 waarnemingen binnen. Hoe donker is het bij jou in de buurt? Kijk tijdens een heldere nacht naar de sterrenhemel en help mee te onderzoeken hoe donker het nog is in Nederland. Meedoen is eenvoudig. Kijk voor tips, instructies en het invulformulier op www.nachtvandenacht.nl. De uitkomsten van de sterrentelling worden gebruikt om bij lokale overheden en bedrijven aandacht te vragen voor maatregelen om onnodige verlichting tegen te gaan.

Neneh @ 10:22 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

zaterdag 30 oktober, 2010

Op naar de paddestoelen

Een uitnodiging voor een paddenstoelexcursie sla ik niet af. Niet dat ik er veel van weet, ik vind paddenstoelen gewoon mirakels mooi, dat is het. Omdat ik er dan te weinig van weet is een wandeling met een gids, die er meer van weet, natuurlijk niet echt verkeerd. Ik wil het graag meemaken dus ben ik op tijd voor de koffie bij het bezoekerscentrum. Er zijn nog een aantal collega vrijwilligers die zich willen verdiepen. Gewapend met fototoestel, zo’n klein handzaam dingetje, loop ik mee naar buiten. Iedereen bereidt zich op eigen wijze voor. Met regenkleding of juist zonder. Het miezert wel een beetje, niet genoeg om kleddernat te worden. Eigenlijk wel geschikt voor een paddenstoelen excursie. Anderhalve maand geleden was er de grote paddenstoelen explosie maar inmiddels moet je echt zoeken naar iets bijzonders. Ik laat het me maar vertellen want ik zie ze eigenlijk altijd wel. In het gras in het park, of gewoon tussen de houtsnippers in de tuin. Of op die ene lekkere sinaasappel in de fruitschaal… te laat! Schimmel. Het levert wel mooi plaatjes op maar dat is dan ook alles.

We zijn als groepje wel van een bijzonder soort als ik het zo mag zeggen. We delen de natuur maar staan er allemaal anders in. Ik weet van mezelf dat ik stil kan vallen van de mooie dingen die de natuur te bieden heeft. Maar andere willen duidelijk honderduit vertellen over alles wat ze hebben gezien en ontdekt. Of over vroeger vertellen. Dat komt nog vaker voor. Naast het centrum zien we op de pijpestrootjes, het moederkoren. Het venijn onder de zwammen. Nee, een venijn onder de zwammen. Er is meer venijn onder de zwammen. Een verhaal over de honingzwam en de dennenmoorder. Ik ben al snel stevig onder de indruk en hang onderhand met de neus op de grond om vooral niets te missen. Duivelsei en de echte groene koperzwam of de knotszwam. Ik ben heel blij met al die zwammen die nu een naam met een plaatje erbij zijn. We struinen het bos door en wandelen in 2 uur een paar honderd meter met de neus naar beneden. Kaboutersnot genoeg, omgevallen bomen, mossen, blaadjes in alle mooie herfstkleuren. Ik sluit mijn camera als ik 500 elfenbankjes op een rijtje heb gefilmd. Genoeg gezwam voor vandaag.

Neneh @ 11:26 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 27 oktober, 2010

Snot van een kabouter

Natuurlijk weet ik wat een vliegenzwam is of een eekhoorntjesbrood. Dat lukt nog wel.

Maar een cantharel van een hanekam onderscheiden, ik begin er niet aan. Een stinkzwam weet ik ook nog wel te benoemen of iets van een russula. Dat komt dan weer door de kleur want die vind ik prachtig. Net als het rode bekermos wat dan erg lijkt op de rode heidelucifer.

Amonieten en boleten, ik raak volledig de weg kwijt. Dat van die stinkzwam is me geheel bijgebleven. Die vergeet ik nooit meer. Dan ga ik een eind terug in de tijd want ineens zit ik weer op school, de lagere school. Zo noemde men dat toen. Niks anders dan de basisschool van nu. We mochten elk jaar thuis een herfstbakje maken en dan meenemen naar school. Ik vond dat machtig mooi! Natuur was toen ook al helemaal mijn ding en ik kreeg hulp thuis….

Het bakje, heus niet zo klein als je denkt, ging mee naar school en ik heb ook wel eens een derde prijs gewonnen. Dus het was mooi. Op een goede dag stonk het een beetje in het lokaal… ze hadden mijn bakje maar even naar buiten gebracht. Er zat een pracht van een stinkzwam in. Die groeien harder dan jij met je ogen kunt knipperen en ze stinken machtig. …
Vandaag ook. Paddenstoelendag met paddenstoelensoep en paddenstoelenfoto’s en minipaddenstoelenexcursies en veel enthousiaste mensen. Oh ja, en met een tafel vol paddenstoelen waaronder een stinkzwam. Trilzwam, Rodekoolzwam, Cantharel, melkzwam, elfenbankjes, sponzen, sporen, wit, bruin, blauw, groen……..een tafel vol herfst.

Heel de dag heb ik voor de soep gezorgd. Dat ging nog bijna mis want het aanbranden van de soep is snel gedaan als je niet oplet. De soep was heerlijk, het recept zo mee te nemen om het thuis ook eens te proberen.
Aan het einde van de dag kwam er een man op me af die vroeg of ik wist wat het was, zijn kleine digitale camera voor mijn neus duwend. Ik zag wel iets van herkenning maar ja, wat was het.
‘Mijn dochter zei dat het snot van een kabouter is’, zo vertelde hij en hij keek me lachend aan. ‘Nu zou het kunnen natuurlijk’. Brede lach! ‘Ja, dat zou kunnen, snot van een kabouter. Het lijkt me verstandig dat ik een gids ga halen om ons eens uit de droom te halen.’

Snot van een kabouter…..

Neneh @ 10:56 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 26 oktober, 2010

Het is een hele toer

‘Er zijn 2 aanmeldingen’ , dat kreeg ik te horen toen ik mijn heksenbezem in de hoek zette en mijn jas aan de kapstok hing.
‘Nou, die 2 krijgen de dag van hun leven, we gaan ze in de watten leggen.’ Zo nam ik het aan. Eigenlijk moesten ze aanmelden voor de activiteit maar dat werkt niet echt. We zullen zien.
We sjorren de spullen uit de kast, kleden de tafel aan, zetten 4 krukjes neer. Vier kleine onderkruipsels zullen er toch wel op af komen….

Het worden er dertien en we hebben het zo naar ons zin. Eerst maken we een heksentas want als we naar buiten gaan dan kunnen we daar alle kriebeldingen in stoppen. Oh, en heksendingen natuurlijk. Eikeldopjes, sparappeltjes, larixtakjes, blaadjes in alle kleuren….

De jongste onderkruipsels krijgen hulp, de al wat oudere zullen moeten laten zien dat ze heel goed zijn in de heksenknutsel!! Ik zet ze voor de goede orde allemaal een heksenhoed op het hoofd. En als ik mijn bril op de neus zet om voor te gaan lezen … vragen ze hulp. Van dat voorlezen komt niets en dit verhaal heb ik niet uit het hoofd geleerd. Goeie les voor de volgende keer schrijf ik in mijn kladderboek voor hekserij. We plakken, knippen, tekenen en kleuren en de tassen zijn ‘Te Gek!’

‘Jassen aan, tassen mee, naar buiten. Ik wacht bij de deur.’ Ik sta er echt niet lang. Iedereen heeft zin om een frisse neus te halen. Ik geef ze de opdrachten en met 1 onderkruipsel aan de hand wandelen we het bos in. Het is natuurlijk het mooiste om er dwars doorheen te gaan. Niks over de paadjes. Ik wijs omhoog om ze de zwammen te laten zien, we zien elfenbankjes, een verdwaalde kikker, duizendpoot en pissebed. We klimmen over stammen en zitten vast in de braamstruik. De tassen raken overvol en de kriebel dingen worden uitgeprobeerd bij elkaar…. hihihi… die onderkruipsels leren snel.

Als iedereen een stok heeft voor de laatste opdracht lopen we terug. Ik probeer nog te zeggen dat ik echt de weg kwijt ben maar ze trappen er niet in. Als ik 5 handen had gehad dan waren ze allemaal gevuld geweest met kleine onderkruipselvingertjes. Nu hingen er 2 aan mijn hand en aan mijn been en er liep eentje vlak voor mijn voeten. Twee onderkruipsels lopen er om heen maar mijn handen blijven gevuld en ze krijgen geen kans. Zo lopen we terug en eenmaal binnen gaan we weer snel aan de slag. Er moet nog een toverstok geknutseld worden. Het is toch wel jammer dat ik nu geen foto heb, de een was nog mooier dan de ander…….

Na bijna 2 uur zijn alle hoeden terug en lopen er hier en daar onderkruipsels met rode wangen en een toverstok rond. Tevreden papa’s en mama’s of oma’s en opa’s. Maar het mooiste van alles is toch nog even kietelen met het meisje wat verlegen is en met het meisje wat steeds de papa en mama kwijt was en met de kleinste van het hele stel. Hij hing de hele wandeltocht buiten aan mijn arm. Bedankt en tot ziens uit alle monden.

Daar doe ik het voor. Met liefde voor de natuur en voor kleine onderkruipsels!

Neneh @ 10:45 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

zondag 26 september, 2010

Deftig thee drinken....

oh's en ah's als ik ze aan hoor komen... En met een krakerige stem roep ik dat ze binnen mogen komen... een beetje inschikken en iedereen heeft een plekje. Het is stil als ik begin met uit te leggen wat we gaan doen. Dat het belangrijk is om de theeblaadje niet op te drinken. Die theeblaadjes zijn van belang. Groot belang. De toekomst moet uit de theeblaadjes gehaald worden. Alle heksen op een rij, af en toe een ridder of een Harry Potter erbij, het is gezellig in de wilgenhut neem dat van mij aan. Sommige kindertjes ontdooien snel, anderen vinden het spannend en blijven hun mond dicht houden. 'Stel je voor dat de heks er iets mee doet.'
En dat doe toch, ook met stille kleine heksjes, daar doe ik toch iets mee. En met mama's en papa's als ik het allemaal later terug hoor. Zodra je een heksenhoed op zet is de wereld anders. Ze gaan toverdrank maken, bezemsteel vliegen, kriebelbeestjes zoeken en onderkant van de paddenstoel met een spiegeltje bekijken. Er zijn magische armbanden en bruine bollen te bakken. Maar nu gaan we deftig thee drinken. Sommige heksjes gaan met het pinkje omhoog wat dan weer de lach bij de ouders brengt. Het gaat zo leuk. Na het theedrinken is er het theeblaadjes lezen. Soms vergeet iemand, die zo deftig thee zit te drinken, dat de blaadjes in het kopje moeten blijven zodat alles al op is voor de heks er naar heeft gekeken. Ik moet net zo creatief zijn op die momenten en vooral ieders aandacht houden. Het lukt allemaal. Ik zwam heel wat bij elkaar vandaag. Ik drink thee als het moet, niet ieder klein heksje is gecharmeerd van mijn thee als ik het niet zelf ook drink. Ik eet mijn soepje als zij in hun thee kopje blazen. Ik voorspel de toekomst......

Onder mijn hoed vandaan kijk ik naar de kindertjes, hoe het haar zit, welke kleuren ze dragen, hoe ze naar me kijken..... en al die tijd hoop ik de juiste woorden te vinden. Ze kijken me blij verrast aan als ik precies weet waar ze van houden, dat ze huisdieren hebben of dat ze in een fijn huis wonen... wat nog lang zo blijft.
Ik kan er wat van...
Zwammen als een heks.

Het was een vreselijk leuke dag, de hele dag buiten, de hele dag droog, de hele dag als heks!

Neneh @ 09:51 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 13 augustus, 2010

Een pad in een bruin drapje.......

‘Heb je enig idee wat er in dit bekertje zit’, de grapjas houdt een bekertje omhoog en steekt die onder mijn neus. ‘Ja, eens kijken, zeg ik met een strenge blik, dat lijkt me toch een pad in een bruin drapje.’ Hij schiet in de lach en ik ook. Hij had net een bekertje koffie gehaald en daarvoor hadden we alle beestjes die in de aquariumbakken zwommen bekeken en benoemt. Hij, met zijn 2 zonen. Kids van een jaar of 5 en 8. Die van 8 wist wel iets van centimeters en ontwikkelingen, de jongste had geen oog voor detail alleen maar oog voor ‘veel’. Veel dikkopjes, veel modder, veel staafwantsen en veel kikkertjes.

Hij zakt op de bank met zijn bekertje koffie in de hand en hij lijkt me gelukkig. Een tevreden mens zoals ik de laatste weken wel vaker mee maak. Ze hebben vakantie en gaan er eens goed voor zitten om een gezellig gesprek aan te knopen. Ze vertellen waar ze vandaan komen en hoe de natuur er daar uit ziet. Ze vertellen nooit over werk of beslommeringen. Vakantie is het en dat moet vooral zo blijven. Lekker bakkie koffie erbij, zonnetje en wat nog leuker is: bezigheden voor de kinderen zodat die het ook naar hun zin hebben.

Neneh @ 07:31 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 10 augustus, 2010

Kan die tegen kietelen..........

Krijgen jullie al genoeg van al die waterbeestjes verhalen op mijn log? Ik niet. Het is nu eenmaal mijn activiteit deze zomer en het duurt nog ruim drie weken voor het stopt. Tegen die tijd zijn alle basisscholen weer begonnen en alle visjes, kikkertjes, slakken, staafwanten en de grootste kevers, de grote spinnende watertor, al 50 keer gevangen en net zo vaak terug gezet in het ven. Ik bied bij deze mijn excuses aan voor al dit brute geweld. Door mensen georganiseerd en uitgevoerd. Het is me wat. Natuurlijk is er over nagedacht maar ik krijg er ook weleens de hik van. Maar als je iemand iets wilt leren uit en over de natuur dan is het natuurlijk het mooiste om het in het echt te doen, meemaken, voelen, bekijken of bouwen. En bij het ven waar de activiteiten aangeboden worden zeggen we wel dat het puur natuur is maar we manipuleren het ook. Alle vennetjes op de heide hebben te maken met de elementen en ondergaan het. Maar het ven bij het bezoekerscentrum wordt kunstmatig op orde gehouden. Wat heb je nu aan activiteiten bij een ven als het zelfde ven door droogte steeds kleiner wordt. Niets dus. Vandaar dat het gemanipuleerd wordt. Op hoogte gehouden. Er wordt onderhoud aan gepleegd. De tuingroep haalt het onkruid weg, vrijwilligers die wel van een grapje houden stappen in het najaar in de lieslaarzen en maken korte metten met de wildgroei. Kinderen banen zich een weg met de schepnetjes en ik probeer zoveel mogelijk uit te leggen. En er valt veel uit te leggen. Onvoorstelbaar veel. Elke keer opnieuw en ik blijf me verbazen. Zowel over de mensch als over het dier…..

De mooiste vraag van vandaag, gesteld door een lief meisje van een jaar of 5/6: ‘ Kan deze slak ook tegen kietelen?’ (slak was heel klein)

Ik keek nogmaals in het potje en zag het kleine gesloten slakje op de bodem liggen. Daarna keek ik haar aan.

Ik moest zowaar het antwoord schuldig blijven, er is geen boek wat hier al een antwoord op heeft.

Neneh @ 04:52 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

maandag 9 augustus, 2010

Kijken

Neneh @ 10:29 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 6 augustus, 2010

Tot aan de horizon..

‘Mag ik iets vragen?’ Een oudere dame sprak me aan. ‘Maar natuurlijk, daar zijn we voor.’
Als ik namelijk mijn badge draag en mijn ‘groene natuur shirt’ dan kan het natuurlijk zo zijn dat ze op me af komen. Ik was al vaker aangesproken vandaag maar dat had meer met mijn tv debuut te maken dan met gerichte vragen over de natuur of natuurmonumenten.
Ze begon over de heide. Ze maakte zich ernstig zorgen over de toestand waar de heide in verkeert. ‘Ik zou nu toch best wel een paarse heide willen zien, daarvoor kom ik naar Drenthe, daarvoor kom ik naar hier.’
Het klonk zo zielig dat ik bijna vol schoot. Als je speciaal naar ‘hier’ komt voor de bloeiende heide, voor de paarse pracht en je heb geen idee ……. dat is triest. De heide is ook triest maar voor ‘niets’ komen ook. Ik begon te vertellen over de eindeloze droge periode die eigenlijk in alles zijn tol eist. De aardappels klein, de graanoogst mislukt, de appeloogst mislukt. De heide mislukt, dus mislukt ook de heidehoning. Zonder bloeiende heide geen heide honing. Zo simpel is dat. ‘Is het niet het heidehaantje?’ vraagt ze. Maar dat is het niet. Het is echt de droogte die dit heeft veroorzaakt. De heide is niet kapot, ja ergens zal wel iets dood gegaan zijn maar niet de hele heide. Het herstelt zich wel weer maar we moeten toch een jaar wachten voor er weer paarse heide is. Een heel veld vol. Van hier tot aan de horizon.

Ze bleef staan, ik zag haar denken.

Neneh @ 11:12 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 3 augustus, 2010

in de huifkar

Achter de kont van het paard, sjokkend door het natte gras, simpe sampe sompe door de plassen dat het spat door de plas, in stap over de verharding en vooral doorgaan, niet stil staan.

Als de paarden stoppen dan komen er drommen vliegen op me af. Vooral doorlopen, vooral doorlopen. Tot we stoppen en uit de wagen stappen voor een andere bezigheid dan luisteren naar de gids en kijken naar de kont van het paard. De schepnetjes en teiltjes worden erbij gehaald en we gaan op onderzoek in het ven. Het is een Pingoruïne . Ik had er al over gelezen maar ik had dus geen idee dat het zo dichtbij was. Pingoruïne, grafheuvels, exoten zoals Canadese Ganzen, de rietsigaren waarvan ik zo snel niet dé naam wist, lisdodde dus, jeneverbes en een Eik zoals een Eik hoort te staan. Breed en groot. Je kunt de eikels al zien, nu nog goed verstopt in de dopjes. Langs de jeneverbesstruiken terug naar de kar met paarden en in draf over de heide terug naar de stal………..

Neneh @ 01:17 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld
Tweet

zondag 25 juli, 2010

Beschermd en daarmee basta

Bij de tranen hoort nog een geschiedenis. Wat eraan vooraf ging, waardoor het kwam. Want die tranen kwamen dan misschien wel door die kikker, er was een volwassen vrouw verantwoordelijk voor het drama wat zich afspeelde voor de ogen van het meisje met het potje. Een loeppotje, om de gevangen beestjes beter te kunnen bekijken. Het meisje stond toevallig bij de tafel waar het grote aquarium op staat. 2 grote en 1 kleine. In de grote de verzameling van de dag. Kikkervisjes, staafwants, schrijvertjes, poelslakken, bootsmannetjes, noem maar op. In de kleine bak zitten de rovers, de larven van diverse torren en libelles. Het is toch een beetje afhankelijk van de tijd van het jaar wat er allemaal in het ven rondzwemt en wat dan gevangen wordt. We proberen de ‘rovers’ een beetje apart te houden van de rest omdat het echt moord en doodslag wordt. En dat dan de hele dag. ‘Het is de natuur’, wordt er vaak gezegd door de ‘grote’ mensen en ik ben het daar wel mee eens maar ik hoef natuurlijk niet alles te pikken. Daarom het verschil in de bakken. Op die manier is er genoeg te zien en te ontdekken. Het boeit namelijk wel. Waterdiertjes, hoe klein ook, ze boeien. Regelmatig zitten mensen met de neus tegen het glas of hangen ze boven het water. Papa’s bekennen dat ze het ook wel leuk vinden om een netje vast te houden en mama’s zijn niet veel beter. Ze zijn allemaal even verrukt van de aangeboden activiteit. Natuurlijk met uitleg. ‘Dat heb ik nooit geweten’ is echt een veel gehoorde kreet.
‘Ik heb een kikker gevangen, ik heb een KIKKER gevangen,’ wordt er ineens achter mij geroepen. Het geluid komt steeds dichterbij en het enthousiasme waarmee iemand aan komt rennen laat niets te wensen over. Ik zat op de bank bij de tafel iets uit te leggen over de libellen en moest me omdraaien. Ze stond ook in 2 tellen bij de tafel, handen op elkaar voor zich uit en maar roepen dat ze een kikker had gevonden.

Ik kan 2 dingen doen:

Ik kan de volwassen vrouw, de moeder, eens de waarheid zeggen. Rustig, het zijn diertjes, ze zijn beschermd. Kikkers worden al jaren bedreigt en al zie je er hier misschien genoeg, ze zijn beschermd. Mocht je er eentje vangen met je netje dan laat je die zo snel mogelijk weer los. En als je eentje vangt en je wilt het toch aan iemand laten zien dan doe je de kikker in een bakje (maar ik ben zo bang dat die eruit springt) en niet in je handen. Stel je voor……

Ik kan ook 'oh en ah' roepen en vragen wat voor kleur de kikker heeft en of de vrouw iets kan vertellen over kikkers. Ik bedoel maar, je kunt ze ook kussen enzo. Dat weet ieder kind.

Ik doe even niets. Want de vrouw kakelt er zelf al op los. Het zit in haar handen want ze is bang dat de kikker er vandoor gaat en ze wil hem toch graag laten zien want het is een groe oene…..
Ze opent haar handen een klein beetje, de kikker kijkt en ziet gelijk zijn kans schoon, hij springt als een volleerde kikker op de tafel, kikkert nog even verder, springt van de tafel op de bank, op de grond en daarna verdwijnt de kikker tussen de heide……
Het meisje kijkt op als de vrouw aan komt rennen, haar ogen worden groter en groter en wat zich in de seconden daarna afspeelt bezorgt haar de schrik van dat moment….. ‘arme kikker, kan hij de weg wel terug vinden naar het water.’ Ze huilt dikke tranen en zoekt troost bij haar moeder…..
De vrouw verdwijnt van toneel als ik toch nog even fijntjes vertel dat kikkers beschermd zijn…. beschermd!

Neneh @ 01:48 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 6 juli, 2010

Als je even onder het dak omhoog kijkt, ja dan...

Vandaag was ik even op kraamvisite.....

Neneh @ 09:42 pm
nou zeg al 6 keer gebabbeld
Tweet

Bloedzuigers en bootsmannetjes

Alles stond al klaar toen ik eenmaal bij het ven verscheen. Er zijn mensen (lees vrijwilligers) die één uur van te voren aanwezig zijn om alles klaar te zetten en er zijn mensen (zoals ik) die precies op tijd aanwezig zijn en dan nog tijd genoeg hebben om alles klaar te zetten. Hoe dan ook, ik wist het en had me helemaal niet gehaast. Er lag nog een hele dag aan mijn voeten en de rest werkt in wisseldienst. Regio midden heeft al vakantie. Het is mooi weer. Zonnetje, windje, wolkje, spatje, zonnetje. Helemaal perfect. De warmte zit binnen maar buiten is het aangenaam toeven. Er is nog genoeg te doen en de kinderen waar wij op zitten te wachten laten ook echt nog op zich wachten. De snoeischaar wordt uit de la gehaald en ik lig even later op de knieen rietstengels weg te knippen. Het groeit als kool maar dan anders. Het groeit hard. Veel te hard en er komt meer door de loopbrug naar boven dan wij willen. Ook in het ven is het druk met riet. Normaal wordt zoiets in november gedaan maar dat is afgelopen november niet gedaan, da's duidelijk. Het groeit letterlijk dicht.
Al tijdens de knipactie komen er een opa&oma met 2 kleinkinderen aan wandelen en ze zijn direct enthousiast bij de activiteit die we aanbieden en begeleiden. Het is ook leuk, beetje 'pielen' met een netje in het water en dan allerlei beestjes omhoog halen is leuk. De beestjes zijn leuk. Nee, niet alle. Het jongetje wat bij de opa&oma hoort vindt het heel leuk om bloedzuigers te vangen en al snel hebben we er 2 in de bak hangen. Er staan 2 grote aquariumbakken op de tafel om de verschillende beestjes in te doen. Kikkervisjes, stekelbaarsjes en allerlei soorten larven. Bootsmannetjes en een flinke staafwants. Alles is leuk om naar te kijken. Bloedzuigers ook wel, ze bewegen nogal mooi. Maar die bewegingen zorgen er ook voor dat ze wel heel snel uit een bak kunnen klimmen en we moeten ze dan ook regelmatig van de tafel plukken. Het is niet mijn hobby.
De kinderen liggen op de knieën, oma pendelt heen en weer en helpt dan de een en dan de ander en opa loopt met zijn fototoestel rond. Hij legt de oogst vast en daar waar vragen zijn probeer ik een antwoord te geven. Soms moet ik ook even zoeken, lijkt het een spin maar is het een larve van een .... zoiets.

Na de boterhammen is er nog meer tijd om even met het netje te hengelen en als we alles nog een keertje hebben bekeken neem ik ze mee naar het insectenhotel. Er is nog meer te zien in en rondom het bezoekerscentrum.

Als opa&oma met de kleinkinderen vertrekken is het 1000 maal dank voor de fijne dag....

Het leven kan zo simpel zijn, bestaan uit een dagje genieten in de natuur en nog een hoop leren ook.

Neneh @ 10:32 am
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

maandag 5 juli, 2010

Als het maar spettert...

Vandaag begint het dan, de 'spetterende zomerweken' en verdraait nog aan toe, op Twitter lees ik al dat het hier en daar spettert dan wel miezert of mot. Hoe dan ook, gisteravond hadden lief en ik verzonnen dat 'de spetterende zomerweken' maar zoiets moet worden als 'de schitterende zomerweken' want met de spetter in de tekst zorg je ervoor dat de weergoden zich geprikkeld voelen. Kan niet anders, na een weekend afzien hebben we de start en gaat het spetteren.
Voorlopig laat ik me nog niet uit het veld slaan. Eerlijk gezegd sta ik niet in het veld vandaag, maar bij het ven. Voor de 'visdag'. Nu niet direct denken dat ik de hele dag met de hengel in de hand sta. Niet dus. Ik heb netjes in de aanbieding, met een afwasteiltje en een zoekkaart met daarop alle (lang niet alle dus) voorkomende waterbeestjes. In een loeppotje kunnen we de beestje nog beter bekijken en misschien moet dat vandaag ook wel want soms.... weet ik het echt niet.
Vorige week dacht ik een dode geelgerande watertor te hebben gevonden. Jammer, dood, maar aan de andere kant ook wel eens handig want dan kan je het goed bekijken. Zo'n tor is toch al gauw een centimeter of 3 terwijl ze wel 4 centimeter groot kunnen worden. Het ziet er dus altijd indrukwekkend uit als je zoiets vindt in het ven. Ik dacht dus een geelgerande watertor maar de kenner wist te vertellen dat het een tuimelaar was.

ehm... nee, geen dolfijn.

Oh ja, tot straks in het Dwingelderveld

Neneh @ 09:38 am
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 18 februari, 2010

Het hangt in de lucht

Ik heb ze gezien, nog niet geroken maar wel gezien. Ik ging bijna huppelen maar het is nog een beetje gladjes hier en daar dus het werd een huppeltje

Neneh @ 09:57 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

maandag 18 mei, 2009

Wat vol had moeten zijn maar niet meer was

'Oh jeeh, jij ook hier?' 'Yep, zo kom je elkaar nog eens tegen.'
Zo begon de dag en dat was goed. Ik liep weer eens mee met de gids en een groep kinderen. Was er vorige keer een hoop regen, nu was het droog en daarmee is ook echt alles anders. De schapen zien er niet als verzopen katten uit, de bijen beginnen zich al druk te maken en de vogels ook. Maar er zijn kapers op de kust, zij vernielen wat wij met zorg willen beschermen. Lukt niet, dat is me allang duidelijk. Je kunt nog net zo zuinig willen zijn op de natuur, de natuur heeft eigen wetten. De gids had een nest van een eend ontdekt en wilde voor we gingen struinen *ha, heerlijk woord* kijken of het nest er nog was, maar ik zag van ver al een ei buiten het nest en ja, de rest laat zich raden. De eieren waren weg, het nest was leeg en wij konden rustig gaan struinen want er was in de buurt niets te vertrappen.

Of toch misschien. Ik moet er, nu ik erover nadenk, weer om lachen waar kinderen mee aankomen lopen. Wat ze op de kaart plakken als gevonden sporen. Met het plakband worden botjes, blaadjes, takjes, plukken wol, dode torren, dode kevertjes, bloempjes en mosjes op papier geplakt. Jammer dat ze de slang niet mee konden nemen, dat ze niet naar het pestbosje mochten, dat ze al moe waren en nog 10 kilometer moesten fietsen. Ze maken wat mee op zo'n dag. Maar het was leuk, druk maar leuk.

En toen ik naar huis ging kwam ik nog iets tegen

Volgens mij is ze zwanger... waarom ook niet, het is toch voorjaar

Neneh @ 09:57 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 15 mei, 2009

Als er nog meer herrie van komt dan......

Vanmiddag, toen ik op de knieën in de kamer lag om de vloer te boenen, was er alarm. Groot alarm en ik werd toch wel redelijk nieuwsgierig. Wat is er aan de hand... tijd voor onderzoek. Een uurtje eerder had ik in de tuin een ekster en kraai gezien. En de duif maar die deed geen rare dingen. De ekster en kraai maakten een stuk lawaai. Ook maar voor even en toen waren ze weer weg. Maar nu was er echt alarm.

Langzaam kwam ik in de benen, de tuindeuren stonden open en ik ken mijn viervoeters ... wat zoveel betekent als 'rustig in de benen komen anders denken zij dat er iets spannends in de tuin te beleven valt (denk aan de kat van de buren)'
Dus...... voorzichtig omhoog, richting tuin...

Daar, in mijn nog lege plantenmandje zat piet piraat van de buren. Een van de jonge spreeuwen die onder de windveren bij de buren was grootgebracht. Koddige vogel met een grote snavel en een hoop herrie. Hij/zij in de dop wist niet hoe het moest met de vleugels maar wist wel hoe het bekkie werkte. Pa en/of moe keek toe vanaf de dakrand. Natuurlijk greep ik mijn fototoestel en zag dat de verkeerde lens erop zat. Aangezien ik mijn vloer aan het boenen was leek het me niet verstandig om allerlei capriolen uit te gaan halen voor een andere lens. Dan maar proberen dichterbij te komen....

Piet Piraat hield niet van pottenkijkers en was even later verdwenen tussen het groen, een uurtje later moest ik ingrijpen want Micka, onze Beagle, was een spelletje aan het spelen met Piet. Ik pak zonder me te bedenken het kleine Pietje op en zet het een tree hoger. Luid getetter als bedankje. Uit de dakgoot komt nog meer herrie. Familie mus zit in de dakgoot en kijkt omhoog. Daar, een dakpan of 5 hoger, zit een ander jong tegen de dakpan aangeplakt. Bang om te vallen, luid gepiep en een hoop herrie van de mussen.

Jongens, als jullie zonodig buiten willen spelen doe dan wel voorzichtig. Ik laat Micka maar rustig in de tuin lopen, het houdt de ekster en kraai wel uit de buurt hoop ik. Dit zijn me toch wel grote avonturen in de vogelwereld. Uit je bed vallen, nog niet kunnen vliegen en de bek open voor een lekkere vette worm...

Waarom niet..... ik boen nog maar een poosje verder. Het moet wel klaar

Neneh @ 08:32 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 7 mei, 2009

Als de maan vol is en er een fijn windje waait

Kennen jullie het verhaal van het mannetje op de maan? Heb je hem weleens zien zitten op de maan? Met z'n takkenbos op de rug?
Zaterdagavond maar eens kijken dan.
Ik ben me aan het voorbereiden, print, knip en plak de maan aan elkaar om zaterdagavond een Volle Maan Wandeling op het strand van Ameland te begeleiden. Je kunt mee, even melden en ik verwacht je daar!

Er gaat ook een klein gevaarlijk mannetje mee.... heel klein en heel ondernemend en niets is veilig. Het is voor het eerst.... voor het eerst mee naar Ameland...

Het andere mannetje gaat ook mee! Hij heeft er zin in. Wij ook.

Met lenteweer en oldtimers, een volle maan en een fijn windje om de vlieger op te laten...

Dat gaan we doen!

Neneh @ 10:07 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 6 mei, 2009

Meer dingen stoppen in de tijd die er is

Het was weer bal vanmorgen, natte voeten, natte broeken, natte jassen. Het was dus nat.
Op de buienradar, even gecheckt voor ik de deur uitging, leek het goed te gaan. Leek.... ja!
Maar niets was minder waar, het regende fijne regen, het regende en regende. Dwars door jassen en tassen. Het maakte de opdrachten van plakken, kleuren en verzamelen erg lastig, zo niet onbegonnen werk.
Groep 6 was mee op de tocht. Groep 6, nog even van de puberteit verwijderd en toch.... Met stijgende verbazing heb ik de gids geobserveerd, met stijgende verbazing heb ik ouders zien klungelen, met nog meer verbazing heb ik gekeken naar de leerkracht.
Nu liepen we in de regen, kinderen uit groep 6 hoeven geen laarzen aan, geen regenjas. Ze moeten op hun 'gewone' sneakers met hun 'gewone' zomerjasjes aan en natuurlijk moeten de meiden een flinke tas mee, met ... ja, met wat mee? Vol raadsels natuurlijk.
Het duurt ook echt wel een half uur voor ik mij hier bij neerleg. Dat ik echt het gevoel heb dat er niets uit te halen is als je met zo'n groep, die dus echt niet wordt aangestuurd, te maken hebt. Als kinderen ver weg dwalen dan gaan de vingers in de mond voor een oorverdovende fluit. Als ik probeer iets te laten zien van wat er op mijn pad komt in de natuur dan begint er eerst één te gillen en vervolgens gillen er 10 en moet ik de handen aan de oren slaan. Het is bruut.
Op het moment dat we de hei opliepen zag ik een ree. Als eerste, want de gids had een groep om zich heen staan en zag het niet. Ik probeerde duidelijk te maken dat er iets leuks te zien was en toen dat eindelijk gelukt was ....... wat dacht je, de ree was al weg, ver weg. Op dat moment had ik niet meer het gevoel dat het nog goed zou komen. De gids weet veel, kan fijn vertellen en de kinderen die het wel fijn vinden blijven wel in de buurt.
"Wat hebben jullie al gevonden?', vraag ik. Niet zoveel tot helemaal niets. Een mestkever, heide, een konijnenkeutel, een rups, mos enne en... dat was het wel zo'n beetje. Ik laat een nestje spinnetjes zien, het kriebelt van de spinnetjes. Wijs ze op de dopheide die nu niet bloeit maar waar je wel iets moois over kan vertellen. Over de natte heide, over de droogte, over adders, over de vos die voor ons een keutel heeft achter gelaten. Er is genoeg te zien als je wilt zien en er is genoeg te vertellen. Als het bijna droog is lopen we terug en ook dan is het een onsamenhangend geheel. Er lopen overal groepjes...

Als er nu 1 of 2 dingen blijven hangen dan ben ik al tevreden zei de gids na afloop. 1 of 2 dingen?

Het verhaal over de adders
Het verhaal over de brandnetels
Het verhaal over het insectenhotel
De ree die wegvluchtte helaas niet iedereen gezien heeft de ree gezien
Het verhaal over de struik en dopheide maar dat heeft ook niet iedereen meegekregen.

Ik denk dat de doelstelling van de gids wel is gelukt waarop ik me dan serieus afvraag of kinderen nog weten wat respect voor de natuur is......

Er is werk aan de winkel, veel werk en je kunt niet vroeg genoeg beginnen.

De gids vertelde 'als je jong bent, zo 7, 8, 9 jaar dan vind je dit prachtig, als je 12 bent dan is natuur niet meer stoer en dan duurt het soms wel 30 jaar voor je weer terug keert naar de natuur.... Het geeft te denken.

Neneh @ 02:53 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet

dinsdag 28 april, 2009

Water zaken en natte mouwen

Het was wat vandaag. Nat was het en nog meer nat. Om maar niet te spreken van nog meer hemelwater. Het mooiste van dat alles is dan toch dat niemand er zich iets van aantrekt. Echt niet. Regenjassen zijn uit, een paraplu kan nog net, een capuchon zeker niet. Natte sokken, natte broeken, natte jassen. Het water drupt in je nek en .... oh ja, als je zoals ik iets aan wilt wijzen in het water en dit iets te enthousiast doet dan kun je daarna droge kleren gaan zoeken. Ok, het was leuk. De kids vonden het leuk, de papa's en mama's vonden het ook leuk en leerzaam.

Lieve help, wist ik veel van wat er leeft in de vijver..... *grote grijns*
Ik heb goudvissen en goudwindes en de groene kikker in de vijver bij huis. Daar zullen ook heus wel larven van libelles in rond zwemmen want die leven de eerste jaren van hun leven in het water en ik zie ze regelmatig op het water rondhangen als ze uit het water komen. Vooral die mooie blauwe. Misschien dat ik nog wel meer beestjes in de vijver heb maar die ken ik niet. Nog niet.
Vandaag heb ik in ieder geval veel geleerd. Over de geelgerande watertor. Dat is de rover in de vijver. Niets is veilig. Het mooiste was dan ook dat er bij 1 groepje kinderen de geelgerande watertor voor mannequin ging spelen en zich werkelijk van de beste kant liet zien. Ehm, ik had het beestje echt nog nooit gezien en ik schrok van de afmeting van de tor. Ik had toch even gedacht dat zoiets groots niet bestond in Nederland...
Natuurlijk zijn er kinderen die alles willen weten wat ik ook nog moet leren en als we er samen uitkomen is het nog leuker. Ik bedoel, er is zoveel informatie het moet wel ergens staan dus zoeken we ons een weg door de pootjes, loopt het op het water,is het plat, heeft het bekdraden of een stekel?
Gekke vis was er ook, maar dit keer iets minder goed zichtbaar. Het is nog koud in het water en er werd natuurlijk behoorlijk in geroerd. De vis moest eigenlijk laten zien hoe goed/slecht het zicht was in de vijver. Het ging goed met de gekke vis. We zijn hem niet vergeten toen we op gingen ruimen.

Een klein detail wat groots had moeten zijn.... de muizen hadden zich te goed gedaan aan de grote parasol de afgelopen winter, wij moesten dus heel creatief zijn .... in de regen, in de regen, in de regen..... dat was de watersafari, vrijdag mag ik weer, wie weet is het dan droog.
Morgen is er een droge activiteit... dan maken we een insectenhotel met een vlinderbar! Het is maar dat u het weet en wie weet kom ik jullie wel tegen........

Neneh @ 04:38 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 9 april, 2009

Van nevelen en een volle maan....

Wanneer is het Pasen? Oh, dat heeft te maken met de stand van de zon en de maan.... wordt er dan gezegd. Maar na vanavond maakt niemand mij meer iets wijs. Mijn eerste Volle Maan Wandeling zit er op.
Het plaatje was compleet met maanzaad, maandrop, maanblad, nevelen, nieuw leven in de vorm van een bezoek aan de lammetjes in de schaapskooi, een prettig gezelschap wat ook rustig kon worden van de werking van maanzaad. Nee, het was perfect want het was niet alleen volle maan, hij was er ook bij vanavond...

En Pasen is het de eerste zondag na Volle Maan die er voor het eerst is na de eerste lentedag. Dus na 21 maart.......
Maar dat wisten jullie allemaal allang!

Neneh @ 11:46 pm
nou zeg al 6 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 5 februari, 2009

Nou ja......

Ik zat net eens te graven in de foto's

vorig jaar, 10 februari, liepen we op het strand in de zon
ZONDER JAS ... (en dat was niet omdat we die vergeten waren)

Dus!

Neneh @ 05:19 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 4 februari, 2009

Ha

Het sneeuwt hier......

maar dat is buiten.... binnen is het warm

Neneh @ 10:48 am
nou zeg al 7 keer gebabbeld
Tweet

maandag 24 november, 2008

Bloeien

Pas las ik ergens iets over goudsbloemen, dat ze zolang stand houden, dat ze zo mooi zijn, dat ze van geen wijken weten, dat ze speciale krachten hebben, dat ze bloeien tot ze er letterlijk bij neervallen.
Wie had nu ooit gedacht dat een witte muts ook leuk zou staan bij die zelfde Goudsbloem. Van mij mogen ze hele winter doorbloeien....

Neneh @ 12:29 pm
nou zeg al 9 keer gebabbeld
Tweet

zondag 9 november, 2008

Afgehaakt

Tot ver in november... nou ja, tot en met 7 november stonden de zonnebloemen te bloeien. Alles wat er was geweest het afgelopen seizoen hadden ze overleefd. Met draadjes aan elkaar vastgebonden stonden ze al die tijd rechtop in de tuin.
Totdat ...... 'Ik ga vandaag de tuin opruimen', werd geroepen.

Nu zijn het dus de vogeltjes die de zonnebloemzaadjes oppeuzelen...

Dan is het toch niet gelijk zo kaal in de tuin

Neneh @ 11:32 am
nou zeg al 6 keer gebabbeld
Tweet

donderdag 7 augustus, 2008

Plaag...

Overdag, vanaf ontbijt tot einde middag zijn het de wespen. Ongelofelijk zoveel wespen kwamen mee-eten dit jaar. En zo vroeg al!! Nooit last van wespen als we hier bivakkeren vertelden we de andere gasten op de camping. Er werd geroepen dat iemand filmpjes zou gaan maken over de manier waarop de wespen te grazen werden genomen. Marianne Tiemens zou ons allemaal aanklagen!!!
Kennis maken met de wesp is echt niet fijn kan ik u verzekeren, ik werd namelijk ook te grazen genomen. Door een wesp. Best oneerlijk eigenlijk. Ik stap de tent uit, voel een stekel in mijn, best wel dikke, teen en stap eerst nog een stap verder voor ik eens ga kijken wat er toch aan mijn teen hangt. De wesp is vervolgens dood. Ik ben alleen een dag uitgeschakeld. De tip van alle tijden "een natte paracetamol op de steekplek en een flinke tijd laten zitten", kijk, ik heb nu 2 x gezien dat het werkt. Mij hoor je niet meer over azijn of andere nutteloze adviezen.
Na de wesp komt het avondmaal in beeld.. en de schemer en de muggen.
Het blijven rare beestjes, de ene mensch prikken ze helemaal lek en de andere laten ze met rust. Maar dit jaar moest iedereen er aan geloven, zelfs de honden. Die zijn nu aan de pil. We zaten in het ‘rode gebied’ van de muggen en dat betekent zoveel als 'aan de pil en na een maand nogmaals aan de pil'. Het schijnt een agressieve mug te zijn, voor mensch geen kwaad (nou ja) maar voor dier een plaag met nare gevolgen als ik de dierenarts mag geloven. Ik doe het dus, ik geloof die uitspraken van de dierenarts en de honden in huis nemen dus keurig hun pil. Na de wesp en de mug wordt het donker, verschijnen de vleermuizen en de uilen en de hoornaar....
Terwijl ik al onder de lakens lig loopt lief als een idioot over de camping te rennen met een hoornaar achter zich aan... ik roep een beetje angstig 'waar ben je?'

Ik weet nu zeker dat ik liever in een wesp trap dan 's avonds als een bezetene over de camping moet met een reuze wesp achter me aan

Neneh @ 10:46 pm
nou zeg al 7 keer gebabbeld
Tweet

maandag 23 juni, 2008

Gaten...

'Het komt wel deze kant op maar volgens mij raakt het ons niet'. Dat zei ik gisteren tegen lief toen ik de lucht zwart zag betrekken...
Schrik zit er nog steeds in!
We kijken naar de buienradar en denken dat het ons net niet/net wel zal raken.
'In Apeldoorn en Arnhem is het wel goed raak geweest', lees ik voor uit het nieuws. Dikke hagelstenen en haveloos veel wind...
'Daar kan het dak van de serre niet tegen', zei lief nog.

Maar er kwam geen alarm dus 'het zal wel meevallen.'

Niet dus.... het bericht dat vanmorgen kwam was nu niet iets om vrolijk van te worden..

Het is een soort van gatenkaas, er is een stuk dak verdwenen en de tuin die net opgeknapt was .... was ook in opstelling gewijzigd.

Na regen komt zonneschijn... altijd! Maar die gaten moeten toch dicht... en daar kan de zonneschijn ook niets aan veranderen

Neneh @ 07:38 pm
nou zeg al 9 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 4 juni, 2008

Putje!

Als er een beetje een bui was dan stond de tuin blank. Dat gebeurde nogal eens... de planten konden er niet echt tegen want na de winter was er toch wel het een en ander verdwenen doordat ze constant met de voeten in het water stonden...

Maar dan nu!
Gisteren, zo las ik net was er een wolkbreuk in H. Vlakbij het station stond het helemaal blank en de brandweer zit dichtbij want daar stond het ook blank. Dat is hier om de hoek om het zo maar te zeggen.(ze noemen het dus een wolkbreuk terwijl wij tegen elkaar zeiden 'zo, dat gaat flink te keer.')

Die wolkbreuk zorgde ervoor dat wij eerst met de neus tegen de ramen gedrukt zaten, vervolgens bij de open deur naar buiten stonden te kijken. Grote bouwlamp erbij.... wij volgden het water!

We keken elkaar aan en zeiden 'het zit goed hier!'

Het werkt! Het putje werkt!

Neneh @ 08:07 am
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

maandag 19 mei, 2008

Het kan vriezen, het kan dooien

De natuur maakt dat de kikker kwaakt en dat het nu weer stil is. Heel simpel.... het is te koud om te kwaken.

Ik ga zometeen echt even mijn warme deken aanzetten voor ik het bed in stap... die ligt er namelijk nog. Da's echt wel fijn want het gaat bijna vriezen vannacht... bijna!

Weet u trouwens waarom een aardbei rood is?

Neneh @ 08:33 pm
nou zeg al 7 keer gebabbeld
Tweet