donderdag 17 mei, 2012

Glas, glas en nog eens glas...

138/366

Neneh @ 10:43 pm
nou zeg al 0 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 3 februari, 2012

toevallige onmoetingen ...

Sneeuw en zon en nog meer sneeuw en geen zon. Bewolking en in de verte iets roze in de lucht, het kleurt niet oranje. De hemel staat niet in brand zoals wel kan bij een zonsondergang. Het kleurt zacht roze, lichtblauw, grijs en dan toch een beetje flets oranje. De lucht kleurt bijzonder en als ik binnen blijf merk ik daar helemaal niks van. Ik moet er even uit. Naar buiten, honden mee en even de neus achterna. Lief gaat mee.
We rijden een klein stukje, stoppen, de honden vliegen uit de auto en racen door de struiken, door de sneeuw, onder en tussen de bomen door. Wij lopen richting pad en zien een stel giechelende meiden staan die gelijk met de deur in huis vallen, waarop lief in een spagaat vliegt want hij zet twee stappen op ijs, wat niet te zien was door de sneeuw. De stemming zit er gelijk goed in, er wordt gelachen en 'ja hoor, wij willen wel een foto maken'. Het is een gezellig moment. Lief maakt foto's met hun cameraatje en ik met mijn toestel. Ik zal ze mailen, die foto is geen hoogstaande plaat, het is gewoon leuk en dat is het. Ik vraag me toch wel even af waarom ze nu precies daar een foto willen maken. En of ze voor een foto hierheen zijn gereden. Ja, dat zijn ze.......

Maar wat ik nu dan nog wel zou willen weten, waarom daar? Waarom ga je op die plek foto's maken?

Wij lopen een rondje, de honden zijn blij en uitgelaten. Hier en daar een spoor in de sneeuw en verder niets. Geen voetstappen zijn hier al gezet. Geen mensen zijn hier geweest, ook niet de meiden die we nog heel lang hoorden giechelen.

update: Zoon is weer thuis, hij heeft vooral rust nodig, tijd, geduld en rust..... het is er hier al rustiger door geworden. Dat snapt iedereen

34/366

Neneh @ 08:58 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld
Tweet

vrijdag 2 december, 2011

toevallige ontmoetingen ...

Als ik mijn benen tussen twee rollen probeer te wurmen heb ik het idee dat er iets echt niet helemaal goed zit. Ik worstel me weer uit de benarde positie en zoek mijn schema op. Rol op 2 en dat andere ding op 4. Ja, dat heb ik wel goed maar ik kan mijn benen niet kwijt... (zie je me zitten, beetje vertwijfelt rond kijken)
'Ja, dat had ik net ook', hoor ik ineens. Er komt een jonge vrouw op mij afstappen, we hadden gegroet en zij was bezig op de apparaten en ik ook. We waren min of meer gescheiden door een stelletje fietsen waar niemand naar omkeek. Zij en ik hadden het rijk voor ons alleen in de sportschool.
'Ik kwam er net ook niet goed mee weg.'
Samen doen we net of we er iets van snappen en staan als volleerde technici naast het apparaat. Het is goed voor de beenspieren maar nu ook voor het denkhoofd.
'Ik denk dat we met deze knop iets moeten, probeer eens.' En zo probeer ik een knop en uiteindelijk zit alles goed en zijn wij tevreden. Zij gaat weer aan de slag aan de andere kant van de fietsen, ik ga zitten en begin met de oefeningen. Ik zie haar plaatsnemen en met haar linkerhand haar rechterhand om het handvat van het apparaat vouwen. Ze moet de vingers van de rechterhand vastduwen met de vingers van de linkerhand..... ik zie het gebeuren en het doet iets met me. Zo gemakkelijk is het dus zoals ik het doe. Gewoon pakken en gaan met die banaan. Zij kan dat dus niet.
Als ik klaar ben is zij ook klaar en 'mag ik vragen wat er met je arm is'
Ik heb het dan al gevraagd en er is verder toch niemand. Ze kan toch altijd zeggen 'niks' of 'niks'
Nou ja, ik heb het al gevraagd voor ik er goed en wel over nagedacht heb.
Ze begint te praten. Ze verteld over de bevalling van 6 jaar geleden, haar zoontje werd geboren en pas 2 jaar later kon ze een beetje met hem praten. Ze kreeg een hersenbloeding tijdens de bevalling......
Ze verteld over haar beperkingen, over haar worsteling, de scheiding, het oefenen, het accepteren wat niet wil. Ze verteld dat ze 3 x in de week sport, dat ze wil werken wat nooit meer kan, dat ze het moeilijk vindt, dat ze niet verder komt dan nu. Wat ik nu ben, ben ik over 10 jaar ook.
'Dit ben ik, ik ben Paula, dit ben ik.' 'En dat moet ik accepteren en daar heb ik het zo moeilijk mee.'
Ze verteld dat ze tijdens de zwangerschap, die geheel volgens het boekje verliep, nooit gedacht heeft aan zich zelf. Ze had alleen gedacht aan haar kindje. Als dat maar goed gaat.... en dan dit.
De fietsen staan niet meer tussen ons, we staan tegenover elkaar en ik hoor haar verhaal aan. Ik krijg kippenvel, word rillerig van het stilstaan na alle sportactiviteiten en haar verhaal. De tijd verstrijkt en we praten over accepteren en leven. Mijn verhaal staat zo helemaal los van haar verhaal maar beide moeten we leven met iets wat zo aanwezig in ons leven is. Bij haar ook zichtbaar, bij mij zie je niets.
We hebben het over kwaliteit van leven, genieten, het nu.

'Geen zorgen maken voor over 6 jaar, geen zorgen maken maar nu leven', dat probeer ik haar mee te geven. Misschien hoeft het niet maar ik zeg het toch. Ik hoor haar zorg voor over 6 jaar. Maar wat nu over 6 jaar.

Nu, leef in het nu en niet hoe het misschien nooit gaat worden......
Ik begin weer aan mijn programma en zie haar weglopen. Ik vond de ontmoeting zo bijzonder.

Daarom staat het hier....

336/365

Neneh @ 06:48 pm
nou zeg al 4 keer gebabbeld
Tweet

woensdag 14 september, 2011

toevallige onmoetingen

In de categorie toevallige ontmoetingen, die bestaat nog niet maar heb ik nu gemaakt, begint het met de blinde mevrouw die voor mij staat bij een grootgrutter. Ze praat zo snel en houdt drie verkoopsters bezig. Dat weet zij dan weer niet want ze kan niet over de toonbank heen kijken. Ze ziet niets, maar ze weet des te meer. Ze weet dat ze een aantal dingen uit de winkel wil en dat het bij het vorige bezoek niet goed is gegaan. Ze ratelt. Ze buigt zich naar voren over de toonbank, friemelt met haar handen langs haar blindenstok en praat luid en duidelijk. Alsof de juffers achter de toonbank doof zijn. En dat zijn ze niet, ze kijken elkaar aan en kijken mij aan en ik haal mijn schouders op. Eén van de juffers gaat de spullen halen, zo is de boodschap. En de boodschap van de blinde mevrouw is alsof ze door een speld wordt geprikt, ze veert op en zegt 'Maar ik kan wel mee.'
'Nee, er wordt een resoluut 'nee' geroepen, ik haal het voor u.'
En daarmee is de kous af en doet ze 2 stappen achteruit, ze zucht een keer en begint dan excuses te maken naar de mensen die er volgens haar achter haar staan en eindeloos lang hebben moeten wachten. Dat valt reuze mee. Ik ben 'de mensen' en net op dat moment komt er nog een slungelige puber aanlopen. Schouders in de 'ik moet iets maar heb geen zin' stand. Ze begint nu tegen mij te ratelen. Over dat ze het heel vervelend vindt om mensen te laten wachten. 'Mensen die kunnen zien hebben het zo druk', zegt ze. En zij niet want ze heeft geen baan, nog niet, en ze heeft de tijd.
'Ik heb ook wel tijd, hoor, zeg ik, ik heb de tijd en ik heb echt niet lang staan wachten. Dat valt echt wel mee.' En ik lieg niet. Zij staat er misschien al even maar heeft geen idee natuurlijk wat er allemaal om haar heen gebeurt. Er lopen zoveel mensen in en uit. Kassa's ratelen, mensen praten, winkelgeluiden. Zij kan niet zien, misschien wel meer horen maar het lijkt mij verwarrend.
Ze begint weer, ze heeft genoeg tijd. Ze heeft geen kinderen, dat vindt ze jammer. 'Heeft u 2 kinderen, vraagt ze, of heeft u geen kinderen.' Ik kan natuurlijk niks zeggen maar ik ben wel nieuwsgierig eigenlijk naar een reactie dus ik antwoord naar waarheid. 'Ik heb vier kinderen.'
Ze zuigt de woorden op en begint... 'Zo, 4 kinderen, dat vind ik fijn, ik zou ook graag kinderen maar ja, ik ben alleen, maar 4 kinderen, ik vind dat zo knap, pas maar goed op uw kinderen. Fijne dag nog en veel succes met uw kinderen.............'
Ondertussen hebben ze mij geholpen met mijn pakketje en krijg ik de bon. Ik ben klaar en groet de blinde mevrouw.....

Als ik de winkel bijna uit ben hoor ik haar nog... over mijn 4 kinderen...

Neneh @ 03:43 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld
Tweet