Neneh.nl

Stamppot!

Omdat het kan! En omdat zoon er zo groot mee geworden is.

]]> 142/365

Joechei... 't Is Mei!

En voor mijn voeten lag een meikever...

]]> 141/365

't Ruikt lekker

]]> 140/365

Een week in pixels

Op maandag probeerde ik in de regen de nestkastjes route te maken, lukte voor de helft. In één van de nestkastjes lag een kippenei. Ik ben nu op zoek naar een kuikentje...

Dinsdag was het een rondje brainstormen en voorbereiden. Een belevingspad ...

Woensdag had een prachtige zonsondergang, verpletterende schoonheid in de natuur.

Op donderdag InTo the Wild. Bart had zijn badje meegenomen. (hier zaten allemaal 'sporen' in, en geen water met een zeepje. Niets is wat het lijkt zie je hier)

Eindelijk even tijd voor de insectenmuur. Nu kunnen we het kleine egelhuis ook inzetten bij lessen en excursies.

Uit de sokken en de schoenen..... wiebelen met de tenen na een lange wandeling.

Taartjes bakken... de kleinkinderen komen eraan. Het is ook gelijk mijn rando van de dag.

En zo vliegt een week voorbij en is het alweer maandag.

In het bos zijn de wilde......

Vorig weekend was het van dat vreselijke weer en 'ik doe de ronde maandag wel'. Dan heb ik het over de nestkastjes ronde. Gewoon alles in de gaten houden, dat heb ik op mij genomen. Lief gaat altijd mee, de honden gaan mee en zo lopen we alle nestkastjes langs. Behalve de nestkastjes die hoog hangen, daar checken we alleen of ze er nog hangen. Dat is een grapje natuurlijk. We nemen geen ladder mee, dat komt later pas en dan kunnen we ook gelijk zien of ze gebruikt zijn. Maar goed, vorig weekend kwam er niets van en ik ging maandag wel. Met de honden en de regen en halverwege was mijn boekje zo nat en mijn haar en mijn honden en het bos en mijn pen en mijn broek en mijn jas en ik geloofde het wel. 'Ik doe de rest morgen wel', dacht ik nog.
Om een lang verhaal kort te maken. Het ging niet door. Ik kwam er wel, even wandelen maar niet meer dan dat. Dus hoogste tijd om er vandaag weer eens mee aan de slag te gaan. Honden mee, boekje mee. Het eerste nestje 'pas op, er zit een woest koolmeesje in. Zo klein als het vogeltje ook is, het is nu het eenmaal op het nest zit niet gediend van pottenkijkers, in dit geval nestjeskijkers. We volgen de route, ik schrijf alles op, zie dat er veel gelopen wordt langs de route en dat de 'oude' nestkastjes het nog goed doen. Ze moeten dit jaar echt vervangen worden. Ze zijn 'versleten'. Dan komen we bij het langste stuk waar nestkastjes links en rechts hangen. Hier zijn de meeste nestkastjes bezet en waar ze dat niet zijn heeft 'iemand' eerst mos op de bodem gelegd en er vervolgens een kippenei in gelegd. Het werkt op de lachspieren. (ik ben nu op zoek naar kuikentjes zodat ik straks het ei kan vervangen) In de verte hoor ik kinderen en ik ben wel benieuwd of zij ook langs de nestkastjes lopen. Ik loop door en zie ze langzaam dichterbij komen. Een papa met zijn twee meiden. De jongste wilde niet echt doorlopen, ze had iets bedacht. Maar papa zag dat niet zo zitten 'Mama vind dat niks', zei hij, dus ze moest mee. Ik maak een korte babbel en loop weer door.

In het volgende nestkastje had ik de afgelopen week gezien dat de kleintjes uit het ei waren gekropen. Het verschil in de nestkastjes is erg groot. Sommige zijn eitjes aan het leggen, sommige zitten te broeden en weer anderen zijn al uit het ei. En met het koude regenachtige weer op komst denk ik dat ze nog maar beter even in het ei kunnen blijven zitten. Zoveel is er niet te eten op dit moment. Ik roep de beide meisjes en vraag of ze al in een nestkastje hebben gekeken. 'Ik vind ze wel erg laag hangen', zegt de vader en zo krijgen wij een heel gesprek over het waarom en waarvoor en wie dit doet en ondertussen kijken de meiden in het nestkastje waar de kleine vogeltjes net uit het ei zijn gekropen. Dan vertellen ze dat ze aan het begin van hun route een nestkastje op de grond hebben zien liggen. Daarin zitten ook jonkies, 'maar ze zijn allemaal al dood'. Ze wijzen ons de weg naar het nestkastje en nemen afscheid. Ik heb ondertussen de vader nog gegevens gegeven over de IVN afdeling. 'Kijk er maar eens even, er gebeuren zoveel leuke dingen. We organiseren heel veel leuks voor de kinderen.' Hij vertelde over vroeger, dat hij altijd beesten om zich heen had. 'Mijn vrouw heeft er niets mee, maar ik probeer de meiden zoveel mogelijk mee te nemen de natuur in en ze vinden het leuk'.
Wij lopen door en vinden het nestkastje. Het is een betonnen nestkastje, de boswachter, die jaren geleden nog in het bos woonde en het bos bewaakte, had deze nestkastje overal in bos opgehangen. Zo hoog aan de boom dat je er net met een stok bij kan komen om het nestkastje open en schoon te maken. De afgelopen jaren, zeker 4 jaar en misschien nog wel langer is dit niet gedaan. Ik heb de beste boswachter, die met pensioen is, gebeld. Hij is verhuisd, heeft niets overgedragen en ......... kijkt niemand er meer naar om, daar komt het op neer. Best lastig om het allemaal op te pakken dus ik doe het in etappes, meer kan ik ook niet. Gelukkig helpt lief ook mee... dat is net zo fijn. We nemen het nestkastje mee naar huis, begraven de kleine vogeltjes en maken het nestkastje schoon.

'Je zal maar vogelmama zijn en al je kinderen ineens kwijt zijn, liggen ze op de grond, zijn ze dood. Allemaal.'

In de avond komt er een bericht en ik krijg kippenvel, dit houdt niet meer op. Gedachten tuimelen over elkaar in mijn hoofd.

In het bos zijn de wilde.....

Maar daarbuiten zijn ze ook... hoe verschrikkelijk gestoord moet je zijn om eerst je kinderen te vermoorden, om vervolgens de hand aan jezelf te slaan. Hoe erg moet je leven zijn dat je je eigen kinderen, die niet alleen van jouw zijn, ook geen moeder gunt. Waarom moeten kinderen dood als jij er niet mee kan leven. Hoe gestoord moet je zijn om tot zoiets te komen.

]]> 139/365

Wirwar bossie

Ik hou ervan, van die oude bossen, warrige bomen, veel hulst, mooie bodembedekkers, veel oud hout, vogeltjes die luid zingen, paden die ineens ophouden....

Waar je met een grote boog omheen moet om een nieuw paadje te maken...

]]> 138/365

Sta toch stil....

Ze moeten soms even geduld hebben die honden van mij. En vandaag is zo'n dag. Geduld moeten ze hebben. Het groen is zo groen dat ik gewoon nog eens omkijk en het nog mooier zie dan daarvoor. Ik wil foto's maken, snap dat dan stelletje snuffelaars....

Maar ze snappen er niks van, volgens mij zijn ze kleurenblind.

Want anders zouden ze gewoon stil staan.

]]> 137/365

Mijn boekje......

Gisteravond na mijn presentatie heb ik de eerste boekjes die ik heb gemaakt verkocht.... ik ging mijn 'kindje' loslaten.
Vanmorgen in mijn mail

'Mooi boekje Grietje!
Het leest zo gemakkelijk en er zit zoveel herkenbaars in…….
Het voelt niet als tekst op papier, maar je beleeft het.'

En dat is dus echt een compliment wat ik even wil delen hier. Ik ben er zo blij mee.

InTo the Wild 2

Een zak chips op tafel is het eerste wat ik zie als ik het lokaal binnenkom. Twee jongens grabbelen om beurten in de chipszak en vervolgens verdwijnt de lading in de mond. Het gaat snel, de zak is zo leeg. Wat achterblijft zijn de kruimels op de tafel, de handen worden afgeveegd aan de trui. Gewoon een veeg over de buik en het is klaar. Ze hangen een beetje onderuit. Daarachter zit een jongen een broodje te eten en weer daarachter zit een meisje. Zij zit rechtop, is er helemaal klaar voor. Zij heeft haar brood al lang op, alles keurig opgeruimd en in de tas gestopt.
Wij wachten nog even een kwartiertje en dan willen we opstappen. Er moet nog gefietst worden voor we aan de opdracht kunnen beginnen. We constateren dat het toch wel een lastige start is iedere keer. Niet alle leerlingen komen van dezelfde school. Ze hebben wel allemaal gekozen voor deze werkvorm 'InTo the Wild'. Natuurlessen die door Bart en mij gegeven worden. We hebben in de ochtend in het bos alles klaargemaakt voor de les in de middag. Samen op pad, een teken op een boom maken met een krijtje en dan 'iets' verstoppen in de buurt van die gekruiste boom. Wij maken foto's vanaf de boom in de richting waarin gezocht moet worden. Zoeken? Vinden, het is handig dat ze alles terug vinden. Hier een schedel, daar een ei, een nestje, een veer of een kevertje in een potje. Als we klaar zijn kijken we elkaar aan en spreken onze zorg uit. Kunnen wij straks alles nog terug vinden. 'Tuurlijk wel, zeg ik, we hebben dit samen gedaan, dit komt goed.'
Bart verteld dat hij op deze manier toch al aardig wel 'leuke sporen' kwijt is geraakt. 'Soms kon ik het echt niet terug vinden.'
We gaan het zien. En zo zit ik 's middags in het lokaal en wachten wij op alle leerlingen die met ons meegaan.

Het duurt allemaal wel lang, best wel jammer van de leuke tijd die je ook in de natuur kunt zijn. Misschien komt het wel omdat het de tweede keer is. Hoe dan ook, we gaan starten. Op de fiets naar de Wijken van Eleveld.

In twee groepjes gaan we van start, we lopen naar elkaar toe, in een grote boog, door het bos. In mijn groepje zitten twee kinderen die veel met de natuur ophebben. Ze hebben al veel gezien en weten ook veel te vertellen. Leuk die interesse, ik ben er heel blij mee. Eén van de jongens weet niet waar hij bij hoort, hij weet wel wat maar is dat nu stoer of stom. En twee jongens hebben misschien wel gekozen voor deze lessen maar ze zijn niet van plan zich druk te maken. Als de anderen zoeken gaan zij erbij zitten. Als de anderen luisteren zijn zij aan het praten. De een ligt ineens languit op het pad, gestruikeld. Of zakt in een of andere kuil. 'Help, haal me eruit.'

We vinden de opdrachten en nemen ze weer mee terug naar de startplaats. Ik kijk Bart aan en zeg 'ik heb één opdracht gemist'. 'Ik ook', zegt Bart.

De leerlingen vertrekken huiswaarts. 'Tot volgende week'.

Ik loop het bos weer in, ga aan de hand van de gekruiste bomen en de foto's die ik heb gemaakt weer zoeken. En vind halverwege de 'gemiste' opdracht.

]]> 136/365

Geslaagd..........

Vanavond heb ik mijn eindpresentatie gegeven. De eindpresentatie van de cursus waar ik ruim anderhalf jaar geleden aan begon. Hoe ik begon aan de cursus, toen had ik het al over verwonderen.
Mijn eindwerkstuk gaat over het biologisch moment. Dat moment waar iedere theorie les mee begint. Een biologisch moment, wat is het, waar is het voor, wat kun je ermee, wat heb je er voor nodig.... ik draai een verhaal in elkaar, zoek er foto's bij. Maak een presentatie in powerpoint, schuif met woorden, zoek een tekst, schuif met foto's. Haal Gagel en knip de takken in kleine stukjes. Op naar het bezoekerscentrum in het Dwingelderveld. Het is 5 maart 2013 en die avond presenteer ik mijn eindopdracht aan mijn collega's. Met hun feedback kan ik weer verder en met alle dingen die ik zelf in de afgelopen jaren verzameld heb kan ik ook verder. Ik maak een boekje over het verwonderen, het biologisch moment.....

En dat alles heb ik vanavond gepresenteerd. Mijn verhaal, hoe ik er op gekomen ben, waarom ik dit belangrijk vind, wat ik er in de toekomst mee wil doen, voor wie het boekje is en dat ik heel dicht bij mijzelf gebleven ben. Bij mijn hart.

Ik ben emotioneel als ik bedenk waar ik 2 jaar geleden stond, dat ik zo mijn twijfels had toen ik eraan begon. Kan ik het wel, houd ik het vol. Ik kwam toen net uit het ziekenhuis en had 2 moeilijke jaren achter de rug.
Maar ik heb het gedaan, soms was het zwaar en lastig, soms was de lesstof niet te pruimen maar echt... al die biologische momenten zijn de krenten in de cursuspap geweest en ik heb het gewoon gedaan vanavond.

Ik ben geslaagd en ik ben zo BLIJ!

Verpletterende schoonheid

Een schoonheid die nooit verveelt. Natuur laat zich in ieder jaargetijde zien van de mooiste kant. Natuur laat met zich sollen maar blijft de schoonheid behouden. Of gaat dood en komt nooit meer terug. Wij mensen zijn te bruut voor de natuur en de natuur is verpletterend mooi, elke dag opnieuw

Even genieten van het droge weer, van de zon, van de vogels, van de luchten, van de natuur

]]> 135/365

Een groen dagje....

Ondertussen regent het steeds een beetje. Een felle opklaring doet je de bui snel vergeten en even later wordt het weer donker en is er weer een nieuwe bui in aantocht. Ik heb nog net de lampen niet aangedaan. Naast mij ligt een dikke map die helemaal doorgespit moet worden. Vanmorgen ben ik eerst eens begonnen met een belletje naar de herder van de schaapskudde in het Dwingelderveld. Een afspraak maken voor een meet&greet valt nog niet mee. Ook herders gaan gewoon op vakantie. Hoe dan ook, er is een afspraak en mocht het toch anders worden dan zien we dat tegen die tijd wel weer. Daarna op de fiets naar de afspraak. Een vergadering over groen, of gerelateerd aan groen. Een voorbereiding op een cursus die wij in de komende winter aan willen bieden. Een Jeugdbegeleiders cursus, verzorgd door het IVN. En ik doe mee, ik zit er nu nog helemaal in. Mijn eigen cursus rond ik aanstaande donderdag af. De eindpresentatie, de laatste ronde. Al die kennis kan ik nu dus door gaan geven. Het zit nog in de beginfase, de aftrap was vanmorgen. Als de aftrap gegeven is en de tijd is om ga ik de fiets wegbrengen voor een nieuwe binnen en buitenband en loop ik in de stromende regen naar huis. Onderweg schiet ik nog even in een broek die zegt 'neem mij mee, ik ben niet groen maar wel prachtig rood', dus zo gaat dat dan. Thuis is het droog en nog niet warm maar dat regel ik heel snel. Wat een naar weer is dat toch, regen, koud, lente. Dan schijnt de zon weer, een felle opklaring en de regenbui is weer vergeten. De hele middag zit ik druk te doen met groen en na de maaltijd die behoorlijk asperge was en niet groen ga ik nog meer groen doen. Voorbereiden op een groene dag met blinde en slechtziende mensen.

'Wat voor baan heb jij', vragen ze mij weleens.

]]> 134/365

Logeer Flip

Hij komt de deur van de school uitstappen met beide handen vol. In het ene zijn tas, in de andere zijn logeervriend. Flip de Beer mag mee. Drie dagen en drie nachten logeren bij 'klein mannetje' en eerst mag Flip de Beer mee in de auto. Naast 'klein mannetje' in de gordel. Het duurt even voor iedereen vast zit, ik heb het er maar druk mee. Maar het lukt. Flip de Beer vindt het prima ook. En 'klein mannetje' is helemaal blij. Hij ontfermt zich als een ware oppas over Flip. Als we thuis zijn moet Flip ook de schoenen uit en die komen dan naast die van oma te staan. 'Klein mannetje' nestelt zich op de bank met Flip en eet zijn boterham. Ik laat hem maar gaan. 'Normaal' zitten we samen aan tafel met onze boterhammetjes maar wat is er nu normaal aan als Flip mee eet. Niets toch. Dus ik laat hem maar gaan. Hij is er maar druk mee. Flip moet zitten, Flip moet even slapen, Flip moet de das uit en dan moet Flip op het aanrecht liggen. Anders gaan de honden bij Flip als wij grote broer gaan halen. Ik heb het niet verzonnen, dat doet 'klein mannetje'.

Als ze naar huis gaan moet Flip de schoenen weer aan, de sjaal om. Mee in de auto naar huis. Het logeerhuis voor 3 dagen en 3 nachten. Flip maakt wat mee.....

]]> 133/365

Een week in pixels

Maandag

Dinsdag

Woensdag

Donderdag

Vrijdag

Zaterdag

Zondag

Het was een gewone week met bijzondere dingen of een bijzondere week met gewone dingen. Maar wat is gewoon en wat is bijzonder.
Maandag, de kleinkinderen komen logeren, een vrije dag, rust in de tent en vooral niks meer dan een klein rondje verwonderen in het bos. Dinsdag was de tweede logeerdag met vooral heel veel te doen, lekker weer, een duikje nemen, buiten een broodje eten en vooral veel genieten. Woensdag ging ik mee met de vogelexcursie voor kids en zag ik tot mijn grote genoegen (grijns) dat er gebouwd wordt in één van de slangetjes van de kijkdooskast voor wilde bijen. Donderdag op reis en dan de zon zien zakken in de trein. Vrijdag thuiskomen en iets liefs bij de post vinden. Zaterdag een feestje en zondag ook een feestje.... moederdag.

Bijzondere week, met bijzondere dingen. Noem het vooral niet heel gewoon. Een week in pixels

88 en geen 00

Soms spreken we wat af, dat stellen we bij. Er komt iets tussen, iets belangrijkers of iets anders en dan wordt het weer anders. Vorige week was ik op de donderdag bij haar en in deze week komt ze woensdag bij mij. Afgesproken. Dan kom ik vlechtbroodjes bakken want die wil ik graag trakteren op donderdag en vrijdag. Dat zijn de laatste dagen op het werk... Maar je kunt wel van alles afspreken, de tijd vliegt en als ze ook nog eens een dag van kastje naar de muur wordt gestuurd... 'Ik kom niet woensdag, dat lukt me niet. Ik kom zondag, het is dan ook moederdag, dan moet ik dan maar vlechtbroodjes bakken'. 'Zal ik maar vast beginnen dan, dit gaat anders niet werken, dan staan we de hele dag brooddeeg te vlechten.'

Dus begin ik zaterdag met broodjes bakken en ga ik op zondag door met broodjesbakken en tegen de tijd dat zij hier is zijn de broodjes klaar. Het ruikt lekker.

'Even proeven.'

'Lekkerrrrrr.

]]> '132/365