Gedichtendag 2009

Deelnemers:

Martha

Aukje

Ferrie

Caro

Hanscke

Marjolijn

Mieke

Ton

Klaproos

Keekstar

Me!

Kim

Neneh

Hansje

 

 

 

www.neneh.nl

Levensles:

Het belangrijkste in je leven

is een arm om je heen

een schouder om te huilen of te steunen

een arm om even op te leunen.

Niemand kan het alleen

Het warmste in je leven

de kus die oprecht is

die je hoop geeft en moed

een betekenis is.

Dat alleen doet al goed

 

Een mens om van te houden

niet om te hebben, maar om te zijn

die liefde kan geven

een lach zal zijn

een aanvulling op het leven.

Al is het nog zo klein.

 

Alle dingen in bezit

zijn van vergankelijke waarde.

Wat je ook heb , je houdt het niet

het is van de aarde

Dus houd het dan niet

 

Alleen Liefde,

echte liefde,

dat vergaat echt niet.

 

*Martha*

Banen

het grijpt en klauwt

baant zich een weg

door de banen van

mijn lichaam

langs botten,

vaten en spieren

langs hart, longen en

nieren

nestelt zich als een

vieze grauwe doek

bovenin, in een ooghoek

vertroebeld en betraand

heeft verdriet zich een weg

door mijn lichaam gebaand

 

 

*Aukje*

Onze zwerver,

Iedere ochtend, tegen het krieken van de dag lag zij op de loer
De ogen turen in het prille licht, heel stoer
De schaduw van een pimpelmees was al wat zij zag bewegen
maar helaas, de deur was dicht, en dat viel tegen
De pimpelmees keek even naar binnen en wachtte
Ze dacht stomme poes, pikte haar voer en het leek of ze lachte...

Me!
bVision

 

Overpeinzing

De wereld om ons heen verhard,
Langzaam maar zeker.

Gestaag zien we oorlogen groeien,
integratie is onzeker.

We zien niet wat er om ons heen gebeurd,
daarvoor zijn we doof.

Samen wordt een toverwoord,
bijna een geloof.

Neerlands hoop in bange dagen,
Niets anders meer dan klagen.

Laat ons samen met de medemens,
het leven weer behagen.

Me!
bVision


 

 

 

KINDERSZENEN

Mijn zoon

Mijn zoon stormt door het huis,
een roffel op de trap. Hij is
zichzelf een motor. Het lied
dat in hem leeft ontsnapt hem
soms. Ik hoor hem zingen
op de gang en zwijg.

's Nachts is hij bang, hij twijfelt
aan zichzelf, aan ons, de wereld.
Ik neem hem in mijn arm
en zonder spreken vaag ik
de oorlog weg en kinderkanker,
mijn eigen dood, het monster van de tijd.

Ik lieg hem voor en red hem
Tot wij beiden slapen in gestolen veiligheid.

*Caro* schreef

Ik wil graag mijn favoriete gedicht aller tijden met jou en je lezers delen. Helaas heb ik het niet zelf geschreven, tot zoveel moois ben ik niet in staat. Het doet me denken aan míjn zoon toen hij nog de leeftijd had dat ik hem kón voorliegen en al zijn twijfels weg kon nemen. Nu hij bijna vijftien is, en zich vragen stelt bij oorlog, crisis, politiek geklungel, de opwarmende aarde, kan ik dat niet meer.

 

 

 

 

 

 

planken kraken 

onder elke voetstap

als ik verder kom.

 

iedere stap biedt

een nieuwe vergezicht

dat steeds weer verrast.

 

zelfs bij de laatste

 

 

*Ferrie* schreef

een verdicht bij het overlijden van Niels Helssloot

VRIENDEN ZIJN ...

IK BEN BLIJ MET ONZE VRIENDSCHAP
VRIENDEN ZIJN SPECIALE MENSEN
DIE EEN BIJZONDERE PLAATS INNEMEN
IN IEMANDS LEVEN.

VRIENDEN ZIJN DE MENSEN DIE DELEN
IN IEMANDS VREUGDE
MAAR OOK IN HUN PROBLEMEN.

EEN HECHTE BAND ONTSTAAT NIET ZOMAAR
HET KOST TIJD
OM RESPECT EN VERTROUWEN OP TE
BOUWEN DE BASIS VAN ELKE VRIENDSCHAP.

VRIENDEN ZIJN DIE MENSEN
DIE JE IN JE HART RAKEN
EN IEDERS LEVEN BLIJER MAKEN
BEDANKT DAT JE ER BENT.

@ schrijver onbekend.

.

*Marjolijn*

Tijden lang
denk ik
dat er
niets verandert
om
dan opeens
tot
de ontdekking
te komen
dat er
niets
hetzelfde
is gebleven.

 

 *Hanscke*

Hannah, 20 juli 2008

gedicht(je):

een kusje
op je neus
op je log
van mij
maakt je dat niet blij?

♥♥♥

*Keekstar*

als ik in de ogen
van mijn trouwe viervoeter kijk,
dan is geen mens op aarde zó rijk,

dan ik,
en dat alles in die trouwe blik

*Klaproos*

Kinderzoeken

nu mama dood is
woon ik in een lege kring
is mijn bad koud, 
zijn mijn kleren rommelig en warm
als ik tegen papa leun
voel ik dat het verderop
leeg is, 
een groot alleen gat
waar ik niet in wil stappen
als ik aan mama denk
moet ik lachen, 
warm lief lachen
hard lachen harder lachen
zo hard mogelijk lachen
want mijn tranen 
maken zo'n lawaai

*Mieke van Zundert*

af

Ooit wil ik vader zijn,
een man van komaf, of (hmm)
waar komaf van afgekomen is.

Iets daar ergens in 't midden,
maar dan wel dat ik 't besef,
of degenen die na mij komen.

Want anders is 't niet af
gekomen van, of misschien
wel later na, als een waan.

Men weet wel: van zeker
zal ik schapen & geschapen
zijn, een blatend laten

van feeëriek samengaan.
Dat ik dat dan meedoe
met elk ander, want

voortgebracht, een zorg,
een willen weten, beraamd,
een eigen borg.


Ton, afkomstig uit Zijperspace dd 1-4-'02

 

Klein

 

Een stoel heet stoel,

een deur heet deur.

Dat is voor het gemak.

Maar wat een blad is

voor een vrouw

is voor een mus een dak.

Een raam heet een raam.

Een huis een huis.

Maar wat een spel is

voor een man

is voor een kat een muis.

Wat van zichzelf

het meeste zwijgt, is klein.

Een kind heet zo,

maar dat zegt niets.

Een woord is maar een woord.

Daar ding ik niet op af.

Wat een kuil is

voor een mens.

is voor de dood een graf.

Tijd is iets zoals lucht

en mensen zijn geen wijn.

Niemand wordt beter

met de jaren,

dus klein verklaren heeft geen zin.

Begin bij het begin

en leef dan

net als iedereen

eenvoudig

been voor been

Bart Moeyaert uit zijn bundel 'Verzamel de liefde' 

 Kim

*Kruimel*

 

De plek

Je moet niet alleen, om de plek te

bereiken,
thuis opstappen, maar ook uit manieren

van kijken.
Er is niets te zien, en dat moet je zien
om alles bij het zeer oude te laten.

Er is hier. Er is tijd
om overmorgen iets te hebben

achtergelaten.
Daar moet je vandaag voor zorgen.
Voor sterfelijkheid.

Herman de Coninck

bijdrage van Neneh

Vaderland


Wat moet ik met een vaderland
dat anderen niet welkom heet?
Wat zegt een vaderland
als het mij wijs wil maken
dat ik meer rechten heb dan een ander
omdat ik ben geboren waar ik ben geboren?
Wat doet een vaderland
als het zijn grenzen gebruikt
om anderen buiten te sluiten of buiten te zetten?

Wie wil er dichten over een vaderland
dat zijn ogen sluit
voor de lessen van het verleden
en vergeten lijkt te zijn
dat een veilige plaats,
een onderdak in de herberg
het verschil kan maken tussen leven en dood?

Zo'n vaderland kan
niet mijn vaderland zijn.

Laat dat vaderland
zijn hakken maar schrap zetten in het zand.
Laat dat vaderland mij maar loslaten
zoals ik het losgelaten heb.
Laat mij maar tevreden zijn
met een heel klein veilig plekje
op die grote, grote wereld.

*Hansje*