Dat gaat maanden duren….

Of zal ik in weken tellen? Het is aanstaande dinsdag 6 weken geleden dat ik in het ziekenhuis in Zwolle een hartoperatie onderging. Anderhalve week daarvoor was ik opgenomen met hartklachten en ik schreef in die dagen ‘ik bied mijn hart aan ter reparatie’. Wat het ook zou zijn, mijn hart moest beter worden. ‘We

Lees Verder

Waaknaald

Ze staat ineens naast me, de zuster van de zaal. Wat spulletjes in de hand. ‘Ik kom het naaldje verwijderen’. Ik schrik er niet van, ik blijf voorzichtig denken dat het misschien toch gaat lukken dit keer. ‘U mag dinsdag naar huis als alles goed blijft gaan’. Ik kijk naar mijn arm, weg waaknaaldje. Weer

Lees Verder

Keek op de week

Schreef ik onlangs nog dat ze hier binnenkort zelf weer zou schrijven, dat was misschien toch even iets te enthousiast. Daarom nog maar een keer mijn stand-in rol opgepakt om jullie op de hoogte te brengen van de voortgang, de terugslag en het opnieuw naar boven klauteren uit het dal na dit zwaar lichamelijk ongemak.

Lees Verder

Misschien

‘Als alles zo blijft gaan dan zorgen we ervoor dat je vrijdag met de ambulance terug gaat naar uw eigen ziekenhuis’. Ik denk er niet eens over na, waarom zou het niet goed gaan. Het is donderdag, de tweede dag na de operatie en op alle lichamelijke ongemakken na, spierpijn, dove linkerhand, dik en opgezet

Lees Verder

Zij is er even niet

Vandaag is zij er even niet en heeft ze mij gevraagd om haar waar te nemen. In dit bijzondere geval doe ik dat graag. Zoals jullie inmiddels wel weten was het vandaag de dag dat ze over die berg moest, waar ze al een tijdje tegenaan liep te hikken. Vanmorgen was het zo ver, zo ineens

Lees Verder

Ik kan niet kiezen

‘Mag ik me even voorstellen, ik ben Hans’. De sfeer zit er direct goed in. Hij heet Hans, ik heet Grietje en zo begint de reis naar Zwolle als in een sprookje. Het is echt geen sprookje. Helemaal niet zelfs. Liggend op de brancard in de ambulance zie ik Hoogeveen verdwijnen. ‘Tot straks’, denk ik,

Lees Verder