Dat gaat maanden duren….

Of zal ik in weken tellen? Het is aanstaande dinsdag 6 weken geleden dat ik in het ziekenhuis in Zwolle een hartoperatie onderging. Anderhalve week daarvoor was ik opgenomen met hartklachten en ik schreef in die dagen ‘ik bied mijn hart aan ter reparatie’. Wat het ook zou zijn, mijn hart moest beter worden.

‘We beginnen te tellen vanaf de dag na de operatie, de operatie is dag 0.’ Zo doen ze dat in het ziekenhuis. Dus de derde dag na de operatie mocht ik met de ambulance naar het ziekenhuis in Hoogeveen. Dit ging niet door, ik begon aan een marathon en kwam doodziek in het bed terecht. Die marathon werd veroorzaakt door het boezemfibrilleren en dat werd weer veroorzaakt door teveel vocht in het hartzakje. Ik leerde in korte tijd een heleboel nieuwe dingen en werd niet beter. Ook niet van al die nieuwe dingen. De medicijnkist ging iets verder open, er kwam meer uit en ik nam meer op. Het hielp niet. Dag 11 na de operatie kwam er een tweede operatie. Niet zo’n grote ingreep als de eerste maar wel weer narcose en alle andere shit die je kunt verzinnen.

Ik knapte af. Ik knapte niet op. Na nog wat nachtbraken en boezemfibrilleren was ik er klaar mee. Ik wilde naar huis. Naar mijn eigen lief, soep, thee, bed, huis, tuin. Gewoon naar huis, daar ontspannen, slapen en lekker eten en drinken.

Maar slapen ging net zo beroerd.  De thee smaakte toch niet als gedacht, de tuin was in verval en lief deed meer dan zijn best en nog meer om het voor mij zo aangenaam mogelijk te maken. Huishouden, koken, werken, boodschappen, verzorgen, vertroetelen. En ja, ook nachtbraken want dat deed ik ook.

Een verschoven wervel, een aderontsteking en eindeloos veel spierpijn maakten dat het soms net iets meer hel was. Die hel ging weer over en dan was er weer iets anders waar ik last van had. ‘Van had’, want ook dat ging weer over. De huisarts was bijna kind aan huis, dat kan zeker niet goed zijn. Ook dat ging voorbij. Sommige dagen ging het. Dan was het buiten lekker warm en lag ik met mijn dikke vest aan in de luie stoel en de hittepit op de buik. Warm worden was een kunst, warm blijven helemaal. Iedereen om mij heen liep verhit rond. Ik vroeg om een hittepit. Bij de volgende hitte ging het al iets beter en bleef het vest uit en de afgelopen week met de temperaturen boven de 30 graden heb ik de kast op de kop gezet om mijn korte broek op te zoeken. Ja, langzaam, heel langzaam kan ik dan toch zeggen dat er iets verandert. De cardioloog wil me over 3 maand pas weer zien. En tot die tijd doe ik wat ik kan. En wat niet kan, dat laat ik.

Vandaag, na alle hitte van de afgelopen dagen, en een slechte zaterdag, was ik voor het eerst weer in het bos. Wandelen.. uitrusten, wandelen, uitrusten. Mijn gezondheid gaat elke dag een stukje beter, van mijn conditie is werkelijk niets meer over. Na alle pijn en ellende moet ik daar wel heel hard aan gaan werken. En dan praat ik niet over dagen, dan praat ik over maanden….


Online casino en Neneh –  Dat gaat maanden duren –  Waaknaald –  Keek op de week –  MisschienZij is er even niet –  Ik kan niet kiezen